Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық педагог, автор, жазушы және афроамерикалық көшбасшы (1760–1831)
American educator, author, writer, and black leader (1760–1831)
Ричард Аллен (14 ақпан 1760 – 26 наурыз 1831) – дін қызметкері, педагог, жазушы және АҚШ-тың ең белсенді және ықпалды афроамерикалық көшбасшыларының бірі. 1794 жылы ол Америка Құрама Штаттарындағы алғашқы тәуелсіз афроамерикалық діни ұйым – Африкалық методистік епископтық шіркеуін (AME) құрды. Ол өзінің алғашқы AME шіркеуін 1794 жылы Филадельфияда ашты. 1816 жылы AME шіркеуінің бірінші епискобы болып сайланған Аллен, еркін афроамерикалықтар нәсілдік қысымсыз құлшылық ете алатын және құлдар белгілі бір дәрежеде қадір-қасиет таба алатын діни қауымдастық құруға баса назар аударды. Ол афроамерикалықтардың әлеуметтік жағдайын жақсарту үшін жұмыс істеді, сауаттылықты үйрету үшін сенбілік мектептер ұйымдастырды және саяси стратегияларды әзірлеу үшін ұлттық ұйымдарды құруға көмектесті. Аллен былай деді: "Біз ешқашан өз еркімізбен елдегі құлдардан бөлінбейміз; олар біздің туыстармыз, және олармен бірге қиындықтарды бастан өткергеніміз, уақытша пайда табудан артық деп санаймыз". AME шіркеуі АҚШ-тың оңтүстігінде бостандыққа шыққан афроамерикалықтар арасында кеңінен тарады.
Richard Allen (February 14, 1760March 26, 1831) was a minister, educator, writer, and one of the United States' most active and influential black leaders. In 1794, he founded the African Methodist Episcopal Church (AME), the first independent Black denomination in the United States. He opened his first AME church in 1794 in Philadelphia. Elected the first bishop of the AME Church in 1816, Allen focused on organizing a denomination in which free black people could worship without racial oppression and enslaved people could find a measure of dignity. He worked to upgrade the social status of the black community, organizing Sabbath schools to teach literacy and promoting national organizations to develop political strategies. Allen said, "We will never separate ourselves voluntarily from the slave population in this country; they are our brethren, and we feel there is more virtue in suffering privations with them than a fancied advantage for a season." The AME Church proliferated among the freed blacks in the Southern United States.
Ерте өмір және бостандық
Ол 1760 жылдың 14 ақпанында Бенджамин Чьюдың Делавэрдегі жерінде құлдықта дүниеге келді. Бала кезінде Аллен отбасымен бірге плантация иесі Стокли Стержиске сатылды. Қаржылық қиындықтарға байланысты ол Ричардтың анасын және оның бес бауырының екеуін сатты. Алленнің үлкен ағасы мен апасы оның қасында қалды, және үшеуі жергілікті методист қоғамының жиналыстарына қатыса бастады, ол құл және бос қара нәсілді адамдарды құшақтап алды. Оларды өздерін құл қылған Стержис қолдады, бірақ ол өзі әлі сенімге келмеген еді. Ричард өзінен-өзі оқуға және жазуға үйренді. Ол 17 жасында методистерге қосылды. Ол жақсы хабарды уағыздауды бастады, бұл жергілікті құл иелерінің наразылығын тудырды. Оның іс-әрекеттері құл иелерін ашуландырды. Аллен және оның ағасы Стержиске көбірек жұмыс істеп, дінге байланысты құлдар жақсы өмір сүремейтінін ешкім айта алмас үшін тырысты. 1775 жылы ол құлдыққа алған адамдарын азат еткен, преподобный Фриборн Гарретсон Делавэрде уағыздауды бастады. Ол Американдық революциялық соғыстан кейін құлдарды босатуға шақырған көптеген методист және баптист пасторларының бірі болды. Гарретсон Стержис плантациясына уағыздауға келгенде, Алленнің қожайыны осы мәлімдемеге қозғалды және адамдарды құлдыққа салудың күнә екенін ойлай бастады. Стержис енді құлдықтың дұрыс емес екеніне көнді және құлдарға өз бостандықтарын сатып алу мүмкіндігін ұсынды. Аллен ақша табу үшін қосымша жұмыс істеді және 1780 жылы "Негр Ричард" есімін "Ричард Аллен" деп өзгерткенде бостандығын сатып алды.
He was born into slavery on February 14, 1760, on the Delaware property of Benjamin Chew. When he was a child, Allen and his family were sold to Stokley Sturgis, who had a plantation. Because of financial problems, he sold Richard's mother and two of his five siblings. Allen had an older brother and sister left with him, and the three began to attend meetings of the local Methodist Society, which was welcoming to enslaved and free Black people. They were encouraged by their enslaver, Sturgis, although he was unconverted. Richard taught himself to read and write. He joined the Methodists at 17. He began evangelizing and attracted criticism from local enslavers. His actions angered the enslavers. Allen and his brother redoubled their efforts for Sturgis so that no one could say enslaved people did not do well because of religion. The Reverend Freeborn Garrettson, who, in 1775, had freed the people he had enslaved, began to preach in Delaware. He was among many Methodist and Baptist ministers who encouraged enslavers to emancipate the people they enslaved after the American Revolutionary War. When Garrettson visited the Sturgis plantation to preach, Allen's master was touched by this declaration and began to consider the thought that enslaving people was sinful. Sturgis was soon convinced that slavery was wrong and offered enslaved people an opportunity to buy their freedom. Allen performed extra work to earn money and bought his freedom in 1780 when he changed his name from "Negro Richard" to "Richard Allen."
Неке және отбасы
Алленнің алғашқы әйелі Флора еді. Олар 1790 жылдың 19 қазанында үйленді. Ол 1787 жылдан 1799 жылға дейінгі шіркеу құрылған жылдары онымен тығыз жұмыс істеді. Олар шіркеу мектебіне қатысып, бірге жұмыс істеді, шіркеуге сыйға берілген немесе отбасыларға жалға берілген жерлерді сатып алды. Флора ұзақ аурудан кейін 1801 жылдың 11 наурызында қайтыс болды. Ғалымдар олардың балалары болған-болмағанын білмейді. Филадельфияға көшкеннен кейін Аллен Вирджиниядан келген, бұрын құлдықта болған Сара Бассқа үйленді. Ол бала кезінде Филадельфияға көшіп келген, ал олар шамамен 1800 жылы танысты. Ричард пен Сара Алленнің алты баласы болды. Сара Аллен AME шіркеуінің «Негізін қалаушы анасы» деп аталады.
Allen's first wife was named Flora. They were married on October 19, 1790. She worked very closely with him during the early years of establishing the church, from 1787 to 1799. They attended church school and worked together, purchasing land donated to the church or rented out to families. Flora died on March 11, 1801, after a long illness. Scholars do not know if they had any children. After moving to Philadelphia, Allen married Sarah Bass, a formerly enslaved person from Virginia. She had moved to Philadelphia as a child, and the couple met around 1800. Richard and Sarah Allen had six children. Sarah Allen was highly active in what became the AME Church and is called the "Founding Mother."
Министрлік
Аллен уағыздаушы ретінде біліктілік алып, 1784 жылдың желтоқсан айында Солтүстік Америкадағы Методист епископ шіркеуінің алғашқы Бас конференциясы деп саналатын және құрылған атақты "Рождестволық конференцияда" қабылданды. Конференция Балтимордағы ең үлкен қала және портта (қазіргі Балтимор қаласының орталығы), қазіргі Оңтүстік Калверт және Неміс (қазіргі Редвуд) көшелерінің тар жолында орналасқан ескі түпнұсқалық Лавли Лэйн Чапел кездесу үйінде өтті. Ол екі қара нәсілді қатысушының бірі болды, сонымен бірге аңызға айналған Гарри ("Қара Гарри") Хозер (шамамен 1750–1806), бірақ Лавли Лэйндегі талқылаулар кезінде дауыс бере алмады. Алленге таңғы сағат 5-те, негізінен қара нәсілділер қатысатын ғибадатханаға басшылық етуге рұқсат берілді. Ал Алленнің уағыздаушы ретінде отбасылық жауапкершілігі болды, сондықтан ол болашақ епископ Фрэнсис Асбери (1745–1816), ирландтық Роберт Стробридж (шамамен 1732–1781?), және "Қара Гарри" Хозиердің ауылдық шіркеулерге және "Киелі кітап станцияларына" атпен айналма жолдармен сапар шегу, алыс жердегі пасторларға бару және "сапырда өмір сүру" тәжірибесінен бас тартты, сондықтан ол солтүстік-шығысқа, Филадельфияға, еркін қара нәсілді адамдардың орталығына және жаңа АҚШ-тағы ең үлкен қалаға, енді бөлінген Британ империясының ағылшын тілінде сөйлейтін әлемінде Лондоннан кейін екінші орынға көшкен. Екі жылдан кейін, 1786 жылы, Аллен Филадельфиядағы Сент-Джордж метедостық епископ шіркеуінің уағыздаушысы болды, бірақ ол таңертеңгілік қызметте ғана болды. Ол қара нәсілді қауымға көбірек келуді талап еткендіктен, шіркеудің діни қызметкерлері оларды ғибадат ету үшін бөлек аймақта өткізуді бұйырды. Аллен шіркеудің жанында орналасқан ортақ саябақта уағыздайтын, бірте-бірте 50-ге жуық адамнан тұратын қауымды құрып, түрлі жұмыстар арқылы өзін асырады. Аллен мен Абессалом Джонс, сондай-ақ методист уағыздаушысы, ақ тәнді қауымдардың басшыларының қара нәсілділерді ғибадат пен дұғада бөлектеуіне ренжіді. Олар Сент-Джорджді тастап, үлкен космополиттік астанада афроамерикалықтар үшін тәуелсіз, өзін-өзі қамтамасыз ететін ғибадат орнын құруға кірісті. Өкінішке қарай, бұл ақ шіркеудің, сондай-ақ қоғамдастықтың қара нәсілді адамдарының қарсылығын тудырды, олар тек "қалыптасуға" немесе ешқандай ашуды қоздырғысы келмеді. 1787 жылы наразылық білдіру үшін (осы жылы Конституциялық конвент пен "Түпнұсқалық 13 штаттың" делегаттарымен бірге ескі Пенсильвания штатының ғимаратында сессиялар өткізілді), Аллен мен Джонс қара нәсілді мүшелерді Сент-Джордж методист епископальдық шіркеуінен алып шықты. Олар "Еркін Африка қоғамын" (F.A.S.) құрды, бұл конфессиялық емес өзара көмек қоғамы, ол Құрама Штаттардың оңтүстігінен қашып келген құлдарға және Филадельфия қаласына келген жаңа көшіп келушілерге көмектесті. Аллен мен Абессалом Джонс, Уильям Грей және Уильям Уилчер Ломбард көшесіне жақын Алтыншы көшеде бос жерді тапты. Аллен бағаны келісіп, 1787 жылы шіркеу салу үшін осы жерді сатып алды, бірақ олар ғимаратты бірнеше жыл бұрын алған. Қазір оны Mother Bethel African Methodist Episcopal Church иеленеді, бұл Америка Құрама Штаттарында африкалық американдықтарға тұрақты түрде тиесілі ең көне жылжымайтын мүлік. Уақыт өте келе, FAS мүшелерінің көпшілігі жастық шағы мен ата-бабаларының рухани үйіне оралуды және Аннаполистегі Конфедерация конгресінің 1783 жылы ратификациялаған Париж шартында соғысты аяқтаған британдық министрлік үкіметінен кейін революцияның соғыс уақытындағы ащылығынан баяу қалпына келген Англияның бұрынғы шіркеуінің көршілес приходтарына қосылуды таңдады. 1785 жылы бейбітшілік келісімінен кейін Шығыс жағалаудағы / Атлант мұхитының жағалауындағы тоғыз епархиямен кездесіп, алғашқы Бас конвенциясында бірігіп, "Америка Құрама Штаттарындағы протестанттық епископтық шіркеу" (кейіннен "Америка Құрама Штаттарының епископтық шіркеуі" деп аталатын) деп аталатын жаңа тәуелсіз Америкада өздерін қайта ұйымдастырған англикандықтар. А. А. "), Елизавета дәуіріндегі "Бірлескен дұғалар кітабы"ндағы көне ағылшын мәтіндерімен, 1789 жылғы алғашқы американдық басылымда кейбір кішігірім түзетулермен, Оның Корольдік Ұлылығы, Король және министрлер үшін дұғаларды жаңа Президент, Конгресс мүшелері, Губернаторлар және заңды мемлекет өкілі үшін дұғалар. Филадельфиядағы көптеген қара нәсілділер мен "методистер" 1740 жылдардан бері англикандықтар болды. Тек Американың Тәуелсіздік соғысы (1775–1783) кезінде және Филадельфияны британдық армияның "Патриоттар" / бүлікшілердің астанасы ретінде уақытша басып алуы кезінде ...
Allen was qualified as a preacher and admitted in December 1784 at the famous "Christmas Conference", the founding and considered to be the first General Conference of the Methodist Episcopal Church in North America. Held at the old original Lovely Lane Chapel meeting house on the narrow lane off modern South Calvert and German (now Redwood) Streets in old Baltimore Town, (now Downtown Baltimore), largest town/city and port in Maryland. He was one of the two Black attendees of the Conference along with legendary Harry ("Black Harry") Hosier, (c. 1750–1806), but neither could vote during deliberations in Lovely Lane. Allen was then allowed to lead services at 5 a. m., mainly attended by Black people. But as preacher Allen had family responsibilities, eschewing future Bishop Francis Asbury (1745–1816), Irishman Robert Strawbridge (c. 1732–c. 1781? ), and "Black Harry" Hosier's practices of horseback circuit riding routes to rural country churches and "Bible stations", visiting far off parsons and "living in the saddle", so he moved northeast to Philadelphia, a center of free Black people and the biggest city in the new United States and second only to London in the English speaking world, of the now fractured British Empire. Two years later, in 1786, Allen became a preacher at St. George's Methodist Episcopal Church in Philadelphia but was restricted to the early morning services. As he attracted more Black congregants, the church vestry ordered them to be held in a separate area for worship. Allen regularly preached on the commons (central park) near the church, slowly gaining a congregation of nearly 50 and supporting himself with a variety of odd jobs. Allen and Absalom Jones, also a Methodist preacher, resented the white congregants' leaders' segregation of blacks for worship and prayer. They left St. George's to create an independent, self reliant worship place for African Americans in the large cosmopolitan capital city. Unfortunately, that brought on some opposition from the white church as well as the more established Black people of the community who wanted to merely "fit in" or not stir up any hard feelings. In protest in 1787 (the same famous summer with the Constitutional Convention holding locked in sessions in the old Pennsylvania State House, now frequently called "Independence Hall", with delegates from the "13 Original States"), Allen and Jones led the Black members out of the St. George's Methodist Episcopal Church. They formed the Free African Society (F. A. S.), a non denominational mutual aid society that assisted fugitive enslaved people from the Southern United States and new migrants coming into the city of Philadelphia. Allen and Absalom Jones, William Gray, and William Wilcher found an available lot on Sixth Street near Lombard Street. Allen negotiated a price and purchased this lot in 1787 to build a church, but it was several years before they had a building. Now occupied by Mother Bethel African Methodist Episcopal Church, it is the oldest parcel of real estate in the United States that has been owned continuously by African Americans. Over time, most of the F. A. S. members chose to return to the spiritual home of their youth and forefathers and affiliate with the neighborhood parishes of the former Church of England as it slowly recovered from the wartime bitterness of the Revolution after the British ministry government ending the War in the Treaty of Paris ratified in 1783 by the Confederation Congress in Annapolis. The Anglicans, which had reorganized themselves in a newly independent America now after the Peace in 1785 with nine dioceses on the East Coast / Atlantic Ocean shores meeting and uniting in their first General Convention as renamed "The Protestant Episcopal Church in the United States of America" (later known simply today as "The Episcopal Church, U. S. A. "), with the old familiar Elizabethan era old English texts in the "Book of Common Prayer", with some minor revisions in the first American edition of 1789, replacing prayers for His Royal Majesty, the King, and ministers to those for the new President, members of the Congress, Governors and lawful state Commonwealth officials. Many Black people and "Methodists" in Philadelphia had been Anglicans since the 1740s. It was only during the American Revolutionary War (1775–1783) and with the part time occupation of Philadelphia as the "Patriots" / rebels' capital by the British Army that drove out most of the old English/British ministers of the old Anglican faith (priests)
1793 жылғы сары қызба эпидемиясы кезінде Ричард Аллен мен Абессалом Джонс ауруларға күтім жасау және өлгендермен айналысу үшін еркін қара нәсілділерді маңызды жұмыскерлер ретінде ұйымдастыруға көмектесті. Олар құрметті дәрігер Бенджамин Раштан көмек сұрады. Аурудың себептері және жұқпалылығы туралы қызу пікірталас кезінде Раш сары қызба жұқпалы емес деп дұрыс емес сенді және ол түсті адамдарға әсер етуі аз болады деп ойлады. Аллен өзі аурулармен және өлгендермен жұмыс істеді, сары қызбаға шалдығып, жартылай өлді. 1793 жылдың күзінде эпидемия температура төмендегенде және ауруды тарататын масалар өлгенде басылды. 1794 жылы Аллен мен Джонс "1793 жылы Филадельфиядағы соңғы қорқынышты апат кезінде қара нәсілділердің іс-қимылының баяндамасы және кейбір жаңадан шыққан жарияланымдарда оларға тасталған кейбір айыптамалардың жоққа шығарылуы" атты памфлетті жариялады және авторлық құқығын алды. Олар эпидемия туралы есептерге қарсы шықты, олар қара нәсілді қоғамды ашкөз мүмкіндік іздеушілер деп айыптады және африкалық американдықтар аурудан зардап шекпегендігі туралы мифті жалғастырды. Аллен және басқалар Абессалом Джонстың қызметтерді басқарып, Сөзді уағыздаған "Африкалық шіркеуін" құрды. Ол приходтық қауым ретінде қабылданды және 17 шілдеде 1794 жылы "Сент-Томас африкалық епископтық шіркеуі" деп белгілі болды. Келесі жылы, 1795 жылы, енді дін қызметкері Абессалом Джонс диакон ретінде тағайындалды (Америкалық епископтық/англикандық шіркеу тарихындағы ең ертегілердің бірі), ал тоғыз жылдан кейін, 1804 жылы, ол АҚШ-тағы епископтық шіркеудің дін қызметкері/пресвитер ретінде тағайындалған алғашқы қара нәсілді адам болды.
During the 1793 yellow fever epidemic, Richard Allen and Absalom Jones helped to organize free blacks as essential workers to care for the sick and deal with the dead. They were appealed to by respected physician Benjamin Rush. Amid fierce debates over the causes of the disease and its potential for contagion, Rush incorrectly believed that yellow fever was not contagious and that it would be less likely to affect people of color. Allen himself worked with the sick and dying, caught yellow fever, and nearly died. In the fall of 1793, the epidemic eased as temperatures dropped and the mosquitoes that carried the disease died. In 1794, Allen and Jones published and copyrighted the pamphlet A narrative of the proceedings of the black people, during the late awful calamity in Philadelphia, in the year 1793: and a refutation of some censures, thrown upon them in some late publications. They confronted accounts of the epidemic that accused the black community of being greedy opportunists, and that perpetuated the myth that African Americans had not been affected by the disease. Allen and others founded the African Church with Absalom Jones leading services and preaching the Word. It was accepted as a parish congregation and opened its doors on July 17, 1794, known as the "African Episcopal Church of St. Thomas". The following year, 1795, the now Rev. Mr. Absalom Jones was ordained as a Deacon (one of the earliest in American Episcopal/Anglican Church history), and nine years later, in 1804, he became the first Black person ordained in the United States as a Priest / Presbyter (Pastor) of The Episcopal Church, U. S. A.
Аллен және басқалар Джордж Уайтфилд, Джон Уэсли және оның бауыры Чарльз Уэсли шабыттанған, Фрэнсис Асбери, Роберт Стробридж және Америкада Дэниел Кок, Дэниел Александр Фелпс түсіндірген, әлдеқайда тікелей және көбірек евангелисттік методист тәжірибесін жалғастырғысы келді. Аллен олардың қауымын Африкалық Методист Епископтық шіркеуі (A. M. E.) деп атады, және уақыт өте келе ол "Mother Bethel" шіркеуі ретінде белгілі болды. Алтыншы көшедегі ұстахананы қайта жарақтандырып, лидерлер 29 шілдеде 1794 жылы Bethel A. M. E. шіркеуінің есіктерін ашты. Бастапқыда ол 1784 жылы Балтиморда құрылған үлкен Методист Епископтық шіркеуімен байланысты болды. Филадельфия қауымына әуежайдағы нан мен шарапты/қасиетті элементтерді қадірлеу үшін келуші ақ дін қызметкерлеріне сенуге тура келді. Әйтпесе, диакон ретінде ол кітапты оқып, уағыздар айтып, жиналған дұғалар мен тілектерді басқара алатын; оның басшылығы мен уағызын мойындап, Аллен 1799 жылы M. E. шіркеуінің епископы Фрэнсис Асбериден алғашқы қара нәсілді методист дін қызметкері/ескісі ретінде тағайындалды. Ол және "Mother Bethel" қауымы әлі де ақ бақылаумен келісуге және басымдығы ақ Методист Епископтық шіркеуінің ақ ескілерімен айналысуға тиіс болды. Құрылғаннан кейін он жыл өткен соң, Bethel A. M. E. Филадельфия шіркеуінде 457 мүше болды, ал 1813 жылға қарай ол таңқаларлық түрде 1272-ге жетті. Уағыз стилі сирек түсіндірмелі немесе оқылған болуы керек еді, бірақ тақырып әрекетті талап ететін евангелисттік және импровизацияланған түрде жеткізілді, медитация емес. Тон көндіруші, дидактикалық емес.
Allen and others wanted to continue in the more straightforward and more evangelical Methodist practices inspired by George Whitefield, John Wesley, and his brother Charles Wesley. Practices and traditions that had initially been brought from England by Francis Asbury, Robert Strawbridge and interpreted in America by Daniel Coke, Daniel Alexander Phelps. Allen called their congregation the African Methodist Episcopal Church (A. M. E.), and over time, it became known as "Mother Bethel" Church. Converting a blacksmith shop on Sixth Street, the leaders opened the doors of Bethel A. M. E. Church on July 29, 1794. At first, it was affiliated with the larger Methodist Episcopal Church, as organized in Baltimore in 1784. The Philadelphia congregation had to rely on visiting white ministers to consecrate the bread and wine / sacred elements in the Sunday worship service of Holy Communion / "Eucharist. Otherwise, as a Deacon, he could lead services reading the Scriptures, preaching sermons, and leading the assembled prayers and intercessions; in recognition of his leadership and preaching, Allen was ordained as the first Black Methodist minister/elder by Bishop Francis Asbury of the M. E. Church in 1799. He and the "Mother Bethel" congregation still had to continue to negotiate with white oversight and deal with white elders of the predominantly white Methodist Episcopal Church denomination. A decade after its founding, the Bethel A. M. E. Church of Philadelphia had 457 members, and by 1813, it had risen amazingly to 1,272. The preaching style was rarely expository or written to be read, but the subject was delivered in an evangelical and extemporized manner that demanded action rather than meditation. The tone was persuasive, not didactic.
Ғибадатханадан тыс белсенділік
Ричард Аллен Филадельфиядағы құлдықты жою қозғалысында белсенді болды. 1799 жылдың желтоқсан айында Ричард Аллен, Абессалом Джонс және тағы алтымыш тоғыз қара нәсілді филадельфиялық Конгреске халықаралық құл саудасын тоқтатуға және бірте-бірте азат ету жоспарын жасауға шақыратын өтінішхат жіберді. Арызда қара нәсілді ер адамдардың құқықтары да қамтылды. Қол қойғандар қара нәсілді американдықтардың азаматтығын жариялады және қашқан құлдар туралы заң бойынша ұрлаудан қорғауды талап етті. Көптеген штаттар қара нәсілді американдықтарға сотта куәлік беру құқығын бермегендіктен, қашып кеткен құлдар деп айыпталғандардың заңдық қорғаныс құралы болмады. (Ричард Алленнің өзі 1786 жылы қашып кеткен құл деп айыпталған, бірақ оның атынан куәлік беруге дайын ақ филадельфиялық достары болғандықтан, оның жағдайы жақсарды.) Конгресс олардың өтінішін қабылдамады. Құлдар азат етуге қарсы болды, ал Гаррисон Грей Отис (саясаткер) сияқты құл иелері петицияны алаяқтық деп санады, қара нәсілді американдықтардың "өздерінің есімдерін жазуға немесе петицияны оқуға қабілетсіз" екенін айтты.
Richard Allen was active in the Philadelphia abolitionist movement. In December of 1799, Richard Allen, Absalom Jones, and sixty nine other Black Philadelphians sent a petition to Congress urging the end of the international slave trade and a gradual emancipation plan. The petition also addressed the rights of free black men. The signers asserted the citizenship of Black Americans and demanded protection against kidnapping under the Fugitive Slave Act. As many states denied Black Americans the right to testify in court, those accused of being runaway slaves often had no legal redress. (Richard Allen himself had been accused of being a runaway slave in 1786, but fortunately had white Philadelphian allies who were willing to testify on his behalf.) Congress rejected their petition. Enslavers objected to emancipation, and some non slave owners such as Harrison Gray Otis (politician) saw the petition itself as fraudulent, arguing that Black Americans were "incapable of writing their names, or of reading the petition "
Сонымен қатар, 1799 жылы Ричард Аллен мен Абессалом Джонс Америкадағы алғашқы қара нәсілді басылым деп есептелетін памфлет жариялады, онда 1793 жылы Филадельфиядағы сары қызылша эпидемиясы кезінде қара нәсілді күтімшілер көрсеткен қызмет үшін алған ақысын қорғады. Осының нәтижесінде, Негрлер конвенциясы басқа мәселелермен қатар, Канададағы осындай елді мекендерге көмек көрсетуді ұйымдастыру мәселесін қарастырды. 1830 жылғы жиын қара қоғамдастықтағы 19 ғасырдағы институт құрудың бір бөлігі болған Негрлер конвенциясы қозғалысының бастауы болды. Конвенциялар ел бойынша тұрақты түрде өткізіліп тұрды.
Also in 1799, Richard Allen and Absalom Jones co published a pamphlet, considered the first Black publication in America, defending the prices Black caregivers had charged for nursing during the 1793 Philadelphia yellow fever epidemic. As a result, the Negro Convention addressed organizing aid to such settlements in Canada, among other issues. The 1830 meeting was the beginning of an organizational effort known as the Negro Convention Movement, part of 19th century institution building in the Black community. Conventions were held regularly nationally.
Өлім
Аллен 1831 жылдың 26 наурызында Спраус көшесіндегі үйінде дүние салды. Ол өзі негізін салған шіркеуге жерленді. Оның қабірі төменгі деңгейде сақталған.
Allen died at home on Spruce Street on March 26, 1831. He was buried at the church that he founded. His grave remains on the lower level.