Ұлыбританиядағы директорлық телефондық жүйе

Кіріспе

Ұлыбританияда қолданылатын телефондық коммутация жүйесі

Директорлық телефон жүйесі 1920 жылдан 1980 жылға дейін Лондон мен Ұлыбританияның тағы бес ірі қаласында қолданылған Строугер немесе қадамдық (SXS) коммутациялық жүйенің жетілдірілген түрі болды. Ірі мегаполистердегі телефон трафигінің көп бөлігі (шамамен 70%-дан 80%-ға дейін) шығыс трафигі болып табылады және ол көптеген коммутациялық орталықтарға таратылады. Директорсыз SXS коммутациялық жүйесі осы аймақтар үшін тиімді емес. Аударма мүмкіндігі ортақ басқару жүйелеріндегі тіркеуге ұқсас болғандықтан, директорлық жүйе Американың ірі қалаларында енгізілген және осы үлкен аймақтар үшін коммутациялық жүйенің түріне қарамастан, бірнеше жыл бойы қолмен және автоматты коммутациялардың араласуына ие болатын Панель жүйесінің екі ерекшелігін қамтиды. Абоненттік станциялар жеті таңбалы нөмірлермен жабдықталды, алғашқы үш таңба жергілікті коммутациялық орталықтың атауын білдіретін; бұл қолмен коммутациялық орталықтарға және олардан қоңырау шалуды жеделдетті. Басқа коммутациялық орталықтарға тікелей немесе тандемдік байланыс маршруттары қажет болған жағдайда тағайындалуы мүмкін, маршрут телефон нөміріне тәуелсіз және трафик өсуіне немесе жаңа жергілікті немесе тандемдік коммутациялық орталықтарды енгізуге байланысты кез келген уақытта өзгертілуі мүмкін. Әр жергілікті коммутациялық орталықта бірден сегіз дейін директорлар тобы болды, олар коммутациялық орталықтың атауын құрайтын алғашқы үш таңбаны (ABC таңбалары) әр коммутациялық орталық үшін қажетті және осы коммутациялық орталыққа тән бірден алты таңбалы импульстік тізбекке аударды. Аударма таңбалары кодты таңдаушыларға жіберілді, содан кейін төрт сандық таңба аяқталу коммутациялық орталығындағы үш коммутациялық сатызға (екі топтық таңдаушы және соңғы таңдаушы) жіберілді. Осылайша, коммутациялық орталықтағы жергілікті қоңыраулар мен осы коммутациялық орталықтан жоғары трафикті коммутациялық орталықтарға тікелей байланыс маршруттары бір кодты таңдау сатысы арқылы жүзеге асырылуы мүмкін, бұл желідегі орнату уақытын және қажетті таңдаушылардың жалпы санын қысқартты. Тікелей байланыс маршруттарын негіздемейтін алыс коммутациялық орталықтарға бір немесе бірнеше тандемдік коммутациялық орталықтар арқылы қоңырау шалуға болады; бастапқы коммутациялық орталықта бір, екі немесе үш жергілікті кодты таңдаушы арқылы бағытталды, тандемдік коммутациялық орталықта бір немесе бірнеше таңдаушы арқылы бағытталды және соңында аяқталу коммутациялық орталығындағы сандық таңдау сатыздары арқылы соңғы төрт таңбаға дейін, олар аударылмай сақталды және жіберілді.

The director telephone system was a development of the Strowger or step by step (SXS) switching system used in London and five other large cities in the UK from the 1920s to the 1980s. A large proportion (c. 70% to 80%) of telephone traffic in large metropolitan areas is outgoing traffic, and it is distributed over many exchanges. A non director SXS exchange system is not suitable for these areas. As the translation facility incorporated was similar to the register in common control systems, the director system incorporates two features of the Panel system, which was introduced in large American cities, and which were required regardless of the type of exchange system for these large areas, which would have a mixture of manual and automatic exchanges for some years. Customer stations were assigned seven digit numbers, with the first three digits spelling out the local exchange name; this expedited call handling particularly to and from manual exchanges. Direct or tandem junction routes to other exchanges could be allocated as required, with routing independent of the telephone number and able to be altered at any time to cater for traffic growth or the introduction of new local or tandem exchanges. Each local exchange incorporated up to eight groups of directors which translated the first three digits (ABC digits) comprising the exchange name into a pulse train of one to six digits, as required for each exchange and unique to that exchange. The translated digits were sent to the code selectors, and then the four numeric digits were sent to three switching stages in the terminating exchange (two group selectors and a final selector). Hence local calls within the exchange and busy direct junction routes to exchanges with high traffic from that exchange could be trunked via one code selection stage, which reduced both the setting up time and the total number of selectors required in the network. Distant exchanges which did not justify direct junction routes could be called via one or more tandem exchanges; being routed via one, two or three local code selectors in the originating exchange, one or more selectors in the tandem exchange(s), and finally the numeric selection stages in the terminating exchange for the last four digits, which were stored and forwarded without translation.

Нөмірлеу жоспары

Директор жүйесінің телефон нөмірлеу жоспарында абоненттік станцияларға жеті таңбалы телефон нөмірлері тағайындалған. Алғашқы үш таңба жергілікті станция атауының алғашқы үш әріпі ретінде кодталған. Әріптерді таңбаларға аудару кестесі тікелей телефонның дисклі теру құралында әріптерді сәйкес таңбалармен топтастыру арқылы көрсетілген. Британдық әріптер тізімі американдық тізімге ұқсас, бірақ «O» және «Q» әріптері 0 таңбасына сәйкес келеді, 6 емес: 1 (белгіленбеген), 2 ABC, 3 DEF, 4 GHI, 5 JKL, 6 MN, 7 PRS, 8 TUV, 9 WXY, 0 OQ. «O» және «Q» әріптерін 0 таңбасына сәйкестендірудің мақсаты абоненттің нөмірді дұрыс оқымауы салдарынан қате теру мүмкіндігін болдырмау болды. Мысалы, Уимблдон қаласындағы абонентке нөмір тағайындалғанда; алғашқы үш әріп, үлкен әріптермен жазылған, теруге тиіс станция кодын көрсетеді. Абоненттің дисклі теру құралынан түсетін нақты импульстар тізбегі 9461234 болды. Қоңырау шалушы абонент Лондон директорлық аймағындағы кез келген телефоннан қоңырау шалғанда, станция кодтары бірдей болды, себебі бұл аймақта байланысқан нөмірлеу схемасы қолданылды. Қолмен станциялардағы абоненттер нөмірді қолмен немесе автоматты станцияда сұрағанда , нысанында сұраған. Егер қоңырау шалушы барлық жеті таңбаны теруі керек болса, үш әріпті код қалың әріптермен жазылған. Егер тек үлкен әріптермен жазылған болса, онда сұралған нөмір әлі автоматтандырылмаған станцияда екенін және қоңырау шалушы тек алғашқы үш кодты таңбалап, оператордың қосылуын күтуі керектігін білдіреді. Кейіннен қолмен станциялардың кейбіреулері кодталған шақыру көрсеткіштерімен (CCI) жабдықталды, ол операторға қоңырау шалушы шақырған жергілікті таңбаларды көрсетті. Нөмір автоматты абонент үшін алғашқы үш әріп қалың әріптермен жазылған, ал автоматты абоненттер барлық жеті таңбаны тереді. Егер станция директорлық байланысқан нөмірлер аймағынан тыс болса, станцияның атауы мен нөмірі кішкентай әріптермен жазылған, мысалы, Laindon 2263. Директорлық аймақта станция атауының А таңбалы әріпі үшін 8 таңба (1 және 0 емес) және B таңбалы және C таңбалы әріптер үшін әрқайсысы 9 таңба қол жетімді болды; сондықтан ең көп дегенде 648 станция атауы (8 × 9 × 9) болды, бірақ іс жүзінде кейбір ABC кодтарының (мысалы, 555) қолданылатын атауы болмады, ал 1966 жылы Лондон (350 станциясы бар) станция атауларының саны таусылып барады. Операторға қоңырау шалу үшін «0» таңбасынан басқа арнайы қызмет нөмірлері үш әріпті станция атауын қолданды; мысалы, TOL (ақылы байланыс), TRU (магистральдық байланыс), DIR (анықтама бюросы), TIM (уақыт, «сөйлейтін сағат»), ENG (инженерлік, яғни ақаулар) немесе UMP (Тест матч крикетінің есебі үшін).

The telephone numbering plan for the Director System assigned seven digit telephone numbers to subscriber stations. The first three digits were encoded as the first three letters of the local exchange name. The translation map of letters to digits was displayed directly on the telephone rotary dial, by grouping the letters with the corresponding digits. The British letter arrangement was similar to American dials, except that the letters “O” and "Q" mapped to digit 0, not 6: 1 (unmapped), 2 ABC, 3 DEF, 4 GHI, 5 JKL, 6 MN, 7 PRS, 8 TUV, 9 WXY, 0 OQ. The mapping of O and Q to 0 was to eliminate the possibility of a subscriber misdialling as a result of misreading a number. A subscriber in Wimbledon, for example, would be assigned the number ; the first three letters, written in capitals, indicated the exchange code to be dialled. The actual trains of pulses from the subscriber's dial were 9461234. The exchange code digits dialled by the calling subscriber were the same from any telephone in the London director area, which has a linked numbering scheme. Subscribers on manual exchanges asked for a number in the format , whether the called number was on a manual or automatic exchange. The three letter code was written in bold capitals if the caller should dial all seven digits. If written merely in capitals it indicated that the desired number was on an exchange which had not yet been converted to automatic working, and that the caller should dial only the initial three code digits, and wait to be connected by an operator. Later some of the remaining manual exchanges were equipped with Coded Call Indicators (CCI) which displayed the local digits dialled by the caller to the operator, The number would be listed as for an automatic subscriber with the first three letters in bold, and automatic subscribers would dial all seven digits. If an exchange was outside the Director linked number area, the exchange name and number was in small type, e. g. Laindon 2263. In a Director area there were 8 digits available for the A digit letter of the exchange name (excluding ‘1’and ‘0’), and 9 digits each for the B digit and C digit letters; hence there were a maximum of 648 exchange names (8 × 9 × 9), though in practice some ABC codes (e. g. 555) did not have a usable name equivalent, and by 1966 London (with 350 exchanges) was running out of exchange names. Special Service numbers apart from “0” for operator used a three letter exchange name; e. g. TOL (toll), TRU (trunk), DIR (directory enquiries), TIM (time, the “speaking clock”), ENG (engineering i. e. faults), or UMP (for the Test Match cricket scores).

Жабдық

Шақыру жасау үшін абоненттің бірлік таңдаушысы бос бірінші код таңдаушыны таңдайды, ол өз кезегінде А цифрлы іздеу бірлік таңдаушысы арқылы А цифрлы таңдаушыны таңдайды. А цифрлы таңдаушы қоңырау тонын береді, бірінші терілген цифрға қадам жасайды және сол топтан бос директорды іздейді. Директор екі BC цифрына сәйкес тік, содан кейін көлденең қадамдар жасайтын екі қозғалыс таңдаушысы – BC ауыстырғышын – қамтиды. Бұл таңдаушыда алты банк бар, бұл директордың код таңдаушыларды қадағалау үшін алты импульстік тізбекке дейін шығаруға мүмкіндік береді; банк байланыстары қажетті цифрды көрсету үшін аударма өрісі арқылы қосылады (немесе барлық аударма цифрлары жіберілгенін көрсету үшін DCO желісіне). Импульстік тізбек шығысы абоненттің телефонынан C цифры алынғаннан кейін басталады. Бұл кодты жіберу коммутаторының басқаруымен жасалады, ол алынған алмасу коды үшін аударма өрісінің белгілерін іздейді. Осы уақытта абонент нөмірді теруді жалғастырады және нөмірдің сандық бөлігінің төрт цифры тағы төрт бірлік таңдаушыда сақталады. Бұл төрт белгіні орнатады, ал кодты аударуды аяқтағаннан кейін жіберу коммутаторы бірлік таңдаушысы оларды кезекпен іздеп, сандық цифрларды өзгертпей, аяқтау алмасуындағы сандық таңдаушыларды жылжытады. Қолмен байланыс желілеріне қоңырау шалу (қоңырау шалушы қолмен байланыс желісінің операторынан нөмірді сұрайды) және операторға 0 немесе төтенше жағдайлар үшін 999 сияқты арнайы қызметке қоңырау шалу үшін сандық цифрлар қажет емес. А цифрлы таңдаушы мен директордың ұсталу уақыты жіберілетін код цифрларының санынан (1-ден 6-ға дейін) және ұзындығынан, сондай-ақ сандық цифрлар да жіберіле ме, жоқ па, соған байланысты болады, бірақ орташа есеппен 20 секундтей. Операторға 0 цифры арқылы шақыру кезінде, ол А цифрлы таңдаушымен қабылданған және төрт маршрут цифрынан артық емес және сандық цифрлар қажет емес, күту уақыты тек 2 немесе 3 секундты құрайды. Операторға 0 цифры арқылы келетін трафик аз болғандықтан, А цифрлы таңдаушыдағы осы деңгейдің өз директорлар тобы жоқ; директорлардың басқа бір немесе бірнеше тобы қажетті қолмен басқару құралдарымен жабдықталған. Осы директорлардың біреуін "0" деңгейі арқылы ұстап алу оған дискриминациялық сигнал береді, бұл оған операторға кіру үшін маршрут цифрларын шығаруға мәжбүр етеді, абонентке қосымша теру қажет емес. Алыпты операторға шақырылған нөмірді көрсету үшін CCI құрылғысы бар қолмен жергілікті алмасуға қоңырау шалу кезінде, қолмен алмасудағы қажетті жабдықты және директор жабдығының күту уақытын автоматты алмасуда нөмірді сақтау құрылғысын пайдалану арқылы ең аз мөлшерде азайтуға болады, ол қолмен алмасу құрылғысы қол жетімді болғанға дейін нөмір туралы ақпаратты сақтайды. А цифрлы таңдаушы, BC ауыстырғышы және әсіресе директордың жіберу коммутаторының бірлік таңдаушысы шақырудың ұзақтығы бойы ұсталған коммутатор тізбегіндегі таңдаушыларға қарағанда әлдеқайда көп жұмыс істеді, ал директорлық сөрелердің маңындағы шу шыжығы шырмалған уақытта төтеп беру мүмкін емес еді. 1950 жылдары директорларға қажетті техникалық қызмет көрсетуді азайту үшін эксперименталды "барлық релелік" директор (аударма үшін моторлы бірлік таңдаушыдан басқа) жасалды. Электрондық алмасулармен ауыстырылмас бұрын, кейбір директорлар алмасуларында директор жабдықтары CMOS технологиясын пайдаланатын электрондық директорлармен ауыстырылды, олар алмасу таңдаушыларын басқаратын, кеңістікті және техникалық қызмет көрсетуді үнемдейтін.

To make a call, the subscriber's uniselector seizes a free first code selector, which in turn seizes an A digit selector via an A digit hunter uniselector. The A digit selector returns dial tone, steps to the first dialled digit and searches for a free director from that group. The director includes a two motion selector – the BC switch – which steps vertically and then horizontally according to the two BC digits. This selector has six banks to permit up to six pulse trains to be generated by the director to step the code selectors; the bank contacts are strapped via a translation field to indicate the digit required (or to a DCO lead to indicate that all translation digits have been sent). The pulse train output begins after the C digit is received from the subscriber's telephone. This is generated under the control of the send switch uniselector as it searches for the marks provided by the translation field straps for the exchange code received. Meanwhile, the subscriber has continued to dial and the four digits of the numerical portion of the number are stored on four more uniselectors. These set up four more marks, and after completing the output of the code translation the send switch uniselector searches for them in turn in order to forward the numerical digits unchanged to step the numerical selectors at the terminating exchange. Calls to manual exchanges (where the caller asks the manual exchange operator for the number) and calls to special service like “0” for operator or “999” for emergencies do not require any numeric digits. The holding time of the A digit selector and director will depend on the number (1 to 6) and length of code digits to be sent, and whether numeric digits are also to be sent, but averages 20 seconds. On a call to the operator via digit “0” which has already been received by the A digit selector and requires no more than four routing digits and no numeric digits, the holding time will be only 2 or 3 seconds. As traffic to the operator via digit “0” is small, this level on the A digit selector does not have its own group of directors; one or more of the other groups of directors is equipped with the necessary manual board facilities. Seizure of one of these directors via level "0" passes a discrimination signal to it which causes it to pulse out the routing digits to give access to the operator with no further dialling required by the subscriber. For calls to manual local exchanges with CCI equipment to display the called number to the operator, the equipment required at the manual exchange and the director equipment holding time can be minimised by using storage equipment at the automatic exchange which holds the number information until manual exchange equipment is available. The A digit selector, BC switch and particularly the send switch uniselector of the director were worked much harder than selectors in the switching train which were held for the duration of the call, and the noise in the vicinity of director racks in the busy hour could be unbearable. An experimental “all relay” director (apart from a motor uniselector for the translations) was developed in the 1950s to try to reduce the amount of maintenance the directors needed. Before they were replaced by electronic exchanges, some director exchanges had the director equipment replaced by electronic directors using CMOS technology which controlled the exchange selectors, with economies in space and maintenance.

Кодты таңдаушылар

Алғашқы код таңдаушыларда жергілікті қоңыраулар мен жергілікті тандемдік алмасуға қоңыраулар үшін деңгейлер болды. 23 шығу жолы бар алмасу кейбір қоңыраулар үшін екінші код таңдау сатысын, ал одан көп шығу жолдары (93-ке дейін) үшін үшінші таңдау сатысын қажет етеді. Бірақ, жақын жердегі бизнес-алмасуда белсенді сағатта (БС) 50 трафик бірлігі (ТБ) болуы мүмкін, ал алыс алмасуларда бар болғаны 2 немесе 3 ТБ ғана болады, сондықтан ең жүйрік жолдар бірінші код таңдаушыларда, ал ең аз жүйрік жолдар екінші және, мүмкін, үшінші таңдау сатысында болуы керек. Осылайша, 30 шығу жолы бар гипотетикалық мысал үшін үш схема мүмкін: (А) үш екінші және үшінші код таңдаушы топтары жоқ, (Б) екі екінші және бір үшінші код таңдаушы топтары, және (С) бір екінші және екі үшінші код таңдаушы топтары. Гипотетикалық трафик таралуы үшін қажетті коммутаторлардың саны 348, 302 және 315, яғни B схемасы ең тиімді; бірақ әр алмасу жеке есептелуі керек. Сонымен қатар, жүйрік жолдарды таңдаушылардың төменгі деңгейлеріне орналастыру қажет, бұл орнату уақытын және механизмнің жұмыс істеу санын, демек, олардың тозуын азайтады. Жергілікті қоңырауларды есептеу бастапқы алмасуда жүргізілуі тиіс, ал жергілікті қоңыраулар қашықтық бойынша төленген кезде, бірінші код таңдау деңгейлері қажетті бірліктердің санын анықтауға ыңғайлырақ болатын. 8 км-ге дейін 1 бірлік, 2 бірлік, 3 бірлік және 4 бірлік төленеді.

Директор қызметіне дайындық

Директорлық қызмет желідегі кез келген биржаға енгізілгенге дейін барлық абоненттік нөмірлер 3L 4N форматына ауыстырылды, кез келген екі немесе үш таңбалы жергілікті нөмірлер (мысалы, Tudor 432) төрт сандық санға дейін ұзартылды. Қажет болған жағдайда биржа атаулары өзгертілді, себебі бір желіде BRIxton және CRIcklewood деп аталатын биржалар болуы мүмкін емес, олар екеуі де 274-ке сәйкес келеді. Операторға қосылу үшін бірінші цифр 0 пайдаланылатындықтан, биржа атауы O немесе "Q" әріптерімен бастала алмайды. Текшеде Z әрпі болмайды, сондықтан биржа атауының алғашқы үш әрпінде ол болмауы керек. Лондоннан тыс кішкентай директорлық аймақтарда кейбір А сандық деңгейлерді біріктіруге болады, сондықтан жергілікті директорлық биржаларға сегіз емес, үш немесе төрт директорлар тобы қажет, бұл үлкен директорлар тобынан тиімдірек жұмыс істеуге мүмкіндік береді. 30 биржасы бар гипотетикалық аймаққа үш директорлар тобы қызмет көрсете алады, олар 2 және 3, 4 және 7, 5, 6 және 8 А сандық деңгейлерін қамтамасыз етеді. Бірақ 7-ші және 8-ші деңгейлер біріктірілген директорлық аймақта (мысалы) PERivale және TERminus деп аталатын биржалар болуы мүмкін емес, сондықтан осы кішкентай аймақтарда қосымша биржа атауларының қажеттілігін қарастыру қажет. Қолмен басқарылатын биржа автоматты түрде ауыстырылмас бұрын, PBX іздеу топтарын жеңілдету үшін бөлінген нөмірлерді өзгерту қажет болды. SXS автоматты биржаларында тек кейбір нөмір топтары ғана PBX іздеу мүмкіндігіне ие, ал сол нөмір топтарында іздеу тобындағы негізгі және басқа нөмірлер белгілі бір ретпен орналасуы керек. Егер TUDor 2725 (мысалы) тізімделген (негізгі) нөмір болса, келесі нөмірлер 2726, 2727, 2728, 2729 және 2720 болуы керек; ал 2725 нөміріндегі PBX іздеу тобы ең көп дегенде 6 кіріс желісімен шектеледі (егер PBX-та қосымша шығыс желілері болса да). 10 PBX іздеу желісі бар PBX тобы 2721 (мысалы) бастап 2720-ға дейін болады, ал 10 кіріс желісінен көп қажет ететін PBX іздеу топтарына арнайы 11 және одан да көп PBX соңғы таңдаушылары қызмет көрсетеді, олар бірнеше (10 желілік) деңгейлерді бірінен соң бірін іздеуі мүмкін. Іс жүзінде орынды үнемдеу үшін 200 шығыс соңғы таңдаушылар 100 шығыс таңдаушылардан гөрі көбінесе қолданылады; таңдаушылар алдыңғы таңдаушы сатысына байланысты орынды немесе орынды емес, баламалы сыпырушыларға ауысады. Бұл PBX тобының 11 және одан да көп PBX соңғы таңдаушыларына мұқтаж болмай, 20 желіге дейін болуы мүмкін. Сонымен қатар, егер осы таңдаушылар қолданылса, PBX тобында 200 желі болуы мүмкін, ал топтағы соңғы таңдаушылар әртүрлі таңдаушылар желілерді әртүрлі ретпен іздестіріп, қоңырау шалушылардың күту уақытын қысқарту үшін орналастырылды. Кез келген екі абоненттік нөмірлерді де екі абоненттік немесе ортақ қызмет көрсету жабдықтарымен қамтамасыз ету қажет. Екі абоненттік желідегі екі абоненттің арнайы нөмірлік топта үш әріпті, содан кейін төрт санды жеке нөмірлері болады және тек қажетті абонентке ғана таңдамалы қоңырау соғылады (қажетті код үшін әріптік қосымшасы бар кодты қоңырау шалу қолданылмады).

Before director service could be introduced to any exchange in the network, all subscriber numbers were converted to the 3L 4N format, with any two or three digit local numbers (e. g. Tudor 432) expanded to four numeric digits. The exchange names were changed if necessary, as the same network cannot have exchanges called BRIxton and CRIcklewood, which both correspond to 274. As the first digit “0” is used for operator access, an exchange name cannot start with the letters “O” or "Q". The letter “Z” is not included on the dial, so the first three letters of an exchange name cannot include it. In smaller director areas outside London some A digit levels could be combined so that local director exchanges only needed three or four groups of directors instead of eight, with greater efficiency from the larger groups of directors. A hypothetical area with 30 exchanges could be served by three groups of directors serving A digit levels 2 & 3; 4 & 7, and 5, 6 & 8. But it was not possible to have (say) exchanges called PERivale and TERminus in a director area where levels 7 and 8 were combined, and hence in these smaller areas, requirements for additional exchange names must be considered. Before a manual exchange was converted to automatic, changes to allocated numbers to facilitate PBX hunting groups were required. In SXS automatic exchanges only some number groups have PBX hunting facility, and within those number groups the main and other numbers in a hunting group have to be in a certain order. If TUDor 2725 (say) was to be the listed (main) number subsequent numbers must be 2726, 2727, 2728 2729 & 2720; and the PBX hunting group on 2725 is limited to a maximum of 6 incoming lines (although the PBX could also have additional outgoing only lines to the exchange). A PBX group with 10 PBX hunting lines would commence with 2721 (say) to 2720, and PBX hunting groups requiring more than 10 incoming lines would be served by special 11 and over PBX final selectors which could search over several (10 line) levels in succession. In practice to save space 200 outlet final selectors were almost always used in preference to 100 outlet; the selectors switched to the alternate wipers, or not as appropriate, depending on which preceding selector stage seized them. This allowed a PBX group to have up to 20 lines without the need of 11 and over PBX final selectors. Moreover, if these selectors were used, the PBX group could have up to 200 lines, and the final selectors in the group were arranged so that different selectors searched over the lines in a different order to reduce waiting times for callers. Any two party numbers also needed to be served by two party or shared service equipment. The two subscribers on a two party line would have separate three letter then four digit numbers in a special number group, and had selective ringing to the party required only (code ringing with a letter suffix for the code required was not used).

Лондондық директорлар кеңесі

1927 жылы Лондондағы алғашқы директорлық автоматты биржа Holborn (HOLborn) 12 қарашада сенбі күні түнгі жарты сағатта іске қосылды. Көбінесе бизнеске арналғандықтан, көптеген абоненттер жаңа жүйені 14 қарашада, дүйсенбі күні ғана пайдалана бастады. Абоненттер дискретті телефонды пайдалануға үйренбегендіктен, ауысу сәтті болды, бірақ кейбір кешігулер болды. BIShopgate және SLOane биржалары алты аптадан кейін, одан кейін WEStern және MONument биржалары іске қосылатын болды. Лондон аймағында 80 биржа болды, ал толық көшуге көп жыл кетті. Холборн биржасында 9400 абонент (линия) және 222 директор болды, олардың әрқайсысы шағын сағатта орташа есеппен 72 қоңырауды қабылдап, 20 секунд бойы ұстады. Холборн сонымен қатар жергілікті қолмен басқарылатын биржаларға және олардан келетін қоңырауларға арналған тандемдік биржа болып табылды, сондықтан қолмен басқарылатын биржалардан келетін тандемдік трафик автоматты биржалардан келетін трафикпен біріктірілді. Тандемдік биржа арқылы қолмен басқарылатын биржалар арасындағы жергілікті қоңырауларды үшінші оператор арқылы жүргізу экономикалық тиімсіз, бірақ тандемдік коммутация болмаса, әрбір қолмен басқарылатын биржа басқа барлық қолмен басқарылатын биржаларға тікелей қосылыстарды қажет ететін еді. Лондонда Оксфорд циркінен 10 миль (16 км) радиуста 73 қолмен басқарылатын биржа болды, олардың жиырмасы жергілікті қолмен басқарылатын биржа операторына шалған нөмірді көрсетіп тұратын кодталған шақыру индикаторымен жабдықталған, ал қалғаны жақын арада жабдықталады. 1950 жылы Лондондық директорлар жүйесінде Оксфорд циркінен 5 миль (8 км) радиуста 75 биржа және белдеуде тағы 65 биржа болды; ал Үлкен Лондонда, яғни Оксфорд циркінен 20 миль (32 км) радиуста барлығы 237 биржа болды. Лондонның кейбір биржа ғимараттарында 10 000-нан астам абоненттік линия болғандықтан екі бөлек биржа болды; мысалы, Скарбрук жолындағы CROydon және MUNicipal. Роторлық жүйені Лондонға Bell (Western Electric) инженерлері ұсынған, олар 1900 жылдары панельдік және роторлық жүйелерді әзірлеген; олар АҚШ-та және Еуропада өндірілген. Үлкен коммутаторлы панельдік жүйе Нью-Йорк сияқты тығыз қоныстанған аймаққа көбірек сәйкес келді, ал Лондонның сыртқы аймақтарында кішірек биржалар болғандықтан, олар Лондон үшін роторлық жүйені ұсынды (алғашқыда Антверпенде өндіріледі). Алайда директорлық жүйе кішігірім британдық қалалар мен қалаларда қолданылатын SXS биржаларына ұқсас жабдықтарды пайдаланудың артықшылығына ие болды және бастапқыда Британияда өндіріледі. Сондай-ақ жергілікті SXS биржасын директорлық биржаға түрлендіруге болады. Директорлық аймақта ең көп 648 биржа атауы (8 x 9 x 9) болса, практикада кейбір нөмірлердің қолданылатын атауы болмайды; қолданылмайтын ABC цифрлары 688 (MUTt немесе MUVver?) немесе 555 (?) болуы мүмкін. 1965 жылы Лондонда 350 биржа болды, сол кезде қолданылатын атаулардың саны азайып барады. Бұл мәселені директорлық аймақтан директорлық емес биржаларға қол жеткізу үшін басқаша қолданылмайтын кодтарды пайдалану арқылы белгілі бір деңгейде шешілді. Мысалы, Лондонға қоңырау шалушыларға SM6 нөмірін теріп, содан кейін төрт таңбалы South Mimms нөмірін теруді тапсырды; Uxbridge нөмірлеріне қоңырау шалушыларға UX нөмірін теріп, содан кейін бес таңбалы Uxbridge нөмірін теруді тапсырды. Соңғы жағдайда Uxbridge нөмірінің бірінші цифры директордың BC коммутаторын айналдырып, аударманы белгілеуде сіңірілді; аударманың соңғы цифры Uxbridge нөмірінің бірінші цифрын қалпына келтірді. 1968 жылғы Лондонның барлық жергілікті биржаларының тізімін атау бойынша қараңыз.

In 1927 Holborn (HOLborn), the first director automatic exchange in London, was cutover at midnight on Saturday 12 November. As it was a largely business exchange, most subscribers did not use the new system until Monday 14 November. The changeover was successful, although there were some delays as the subscribers were not familiar with using a dial phone. BIShopgate and SLOane exchanges were to follow in six weeks, followed by WEStern and MONument exchanges. The London area contained 80 exchanges, and full conversion took many years. Holborn exchange had 9,400 subscribers (lines) and had 222 directors, each of which on average handled 72 calls in the busy hour and be held for 20 seconds. Holborn was also a tandem exchange for calls to and from local manual exchanges, so that the tandem traffic from manual exchanges was combined with traffic from automatic exchanges. Handling local calls between manual exchanges via a third operator at a tandem exchange is uneconomic, but without tandem switching each manual exchange would have required direct junctions to every other manual exchange. In London there were 73 manual exchanges within 10 mile (16 km) of Oxford Circus, of which twenty had coded call indicator equipment which displayed the number dialled to the local manual exchange operator, and the rest were to be equipped shortly. By 1950 the London director system had 75 exchanges within a 5 mile (8 km) radius of Oxford Circus and a further 65 in the belt; and in Greater London i. e. within 20 mile (32 km) of Oxford Circus there were 237 exchanges altogether. London had some exchange buildings containing two separate exchanges, as the number of customer lines exceeded 10,000; e. g. CROydon and MUNicipal in Scarbrook Road. The rotary system had been proposed for London by Bell (Western Electric) engineers, who had developed the panel and rotary systems in the 1900s; manufactured in the United States and Europe respectively. The panel system with large switches was more suitable for a densely populated area like New York, and with outer areas of London having smaller exchanges they had proposed the rotary system (initially to be manufactured in Antwerp) for London. However the director system had the advantage of using equipment items similar to the SXS exchanges being used in smaller British cities and towns, and would be manufactured in Britain from the outset. It was also possible to convert a local SXS exchange to a director exchange. While a director area had a maximum of 648 exchange names (8 x 9 x 9), in practice some numbers do not have a usable name equivalent; unusable ABC digits would be 688 (MUTt or MUVver?) or 555 (?). London was running out of usable names with 350 exchanges by 1965; this was one reason for the change to all figure dialling in 1966. This problem was sidestepped to some degree by using otherwise unusable codes to give access to the fringe non director exchanges from the director area. For example, in London callers to South Mimms were told to dial SM6 followed by the four digit South Mimms number; callers to Uxbridge numbers were told to dial UX followed by the five digit Uxbridge number. In this latter case the first digit of the Uxbridge number rotated the BC switch of the director and was absorbed in specifying the translation; the last digit of the translation then regenerated the first digit of the Uxbridge number. For a list of all the local London exchanges by name in 1968, see.

Басқа директор қалалары

Директор жүйесі Лондонда (1927), содан кейін Манчестерде (1930), Бирмингемде (1931), Глазгоде (1937), Ливерпульде (1941) және Эдинбургте (1950) енгізілді. Лондонға бастапқыда Оксфорд циркінің шеңберіндегі барлық станциялар кірген, ал басқа қалалар бастапқыда қала орталығынан 7 миль (11 км) радиустағы барлық станцияларды қамтыды, содан кейін орталықтан радиустағы ірі станцияларды қосу үшін кеңейтілді. Жалпы алғанда, 30 жыл ішінде абоненттердің жалпы саны 60 000 желіден аспайтын жерлерде директорлық жабдықтарды орнату саясаты болды. Лондоннан тыс қалаларда, қолмен жұмыс істейтін станцияларда кодталған шақыру индикаторы (CCI) жабдығын орнатудан ауытқуға болады, жаңа анықтама шығару арқылы кезең-кезеңмен автоматты жүйеге көшуге болады, мысалы, (делік) алты станциядан тұратын топтарды 12 ай сайын түрлендіру; мұндай шара Ливерпульде, Бирмингемде, Глазго мен Эдинбургте жасалды. 1950 жылы Глазгода қала орталығына 7 миль (11 км) қашықтықта 35 станция болды, олардың бірнешеуі екі бөлімнен тұрды, ал 11-і орталықтан 2 миль (3 км) қашықтықта орналасқан. 1966 жылдың наурыз айынан бастап Ұлыбританияда директор жүйесі толық цифрлық қоңырау жүйесімен ауыстырылған кезде, Лондон барлық қолданылатын әріптердің комбинацияларын дерлік толығымен пайдаланды (сол кезде шамамен 240-қа жуық болды). Бұл провинциялық қалалардағы жағдайдан мүлдем өзгеше болғанымен, толық цифрлық қоңырау жүйесіне көшу Манчестерде (48 станция атауын түрлендіру қажет болды – IRLam және MARple қоса), Бирмингемде (43 станция) және Глазгода (42 станция) да үлкен жұмыс болды.

Америка Құрама Штаттары

АҚШ-та көптеген ірі қалалар «Белл» жүйесімен қызмет көрсетілді және қадамдық жабдықтың орнына панельдік коммутаторды немесе кейінірек №1 Crossbar Switching System (1XB) немесе №5 Crossbar Switching Systems қолданды. Лос-Анджелес 20 ғасырдың басында шағын қала болғандықтан және ішінара тәуелсіз телефон компаниясымен қызмет көрсетілгендіктен, ол үлкен ерекшелікке айналды. Электрондық коммутациялық жүйелер пайда болғанға дейін, GTE қызмет көрсететін қала аудандарында директорлар жиі қолданылды.