Жаңа Зеландияның Нельсон көлдері ұлттық паркі: табиғаты, көлдері, мұздықтар, таулары және маори халқы үшін маңыздылығы туралы ақпарат. Жаңа Зеландия туризмі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы ұлттық парк
National park in New Zealand
Нельсон көлдері ұлттық паркі Жаңа Зеландияның Оңтүстік аралында, Оңтүстік Альп тауларының солтүстік жағында орналасқан. Ол 1956 жылы құрылған (1950-ші жылдардағы төрт парктердің бірі). Паркте шырша ормандары, көптеген көлдер, қар басқан таулар және мұз дәуірінде пайда болған аңғарлар бар.
Nelson Lakes National Park is in the South Island of New Zealand, at the northern end of the Southern Alps. It was created in 1956 (one of four created in the 1950s). The park contains beech forests, multiple lakes, snow covered mountains and valleys created by glaciers during the ice ages.
Тарих
Нельсон көлдері ұлттық паркінің жерлері мен сулары көптеген маори тайпалары үшін маңызды, өйткені көлдердегі сулар түрлі аймақтар арқылы ағатын өзендердің маңызды көзі болып табылады. Бұл тайпалар немесе iwi-ге кіреді: Ngāti Apa ki te Rā Tō, Ngāti Kuia, Rangitāne o Wairau, Ngāti Rārua, Ngāti Tama ki Te Tau Ihu, Ngāti Toa Rangatira және Te Atiawa o Te Waka a Māui, сондай-ақ бұрынғы Ngāti Tūmatakōkiri. Жаңа Зеландиядағы алғашқы ұлттық парк 1887 жылы құрылды. Маори тайпаларының жерді сақтауға және европейтік қауымдастықтың (Pākehā) қолдауына ұмтылысы ұлттық парк қозғалысын дамытуға ықпал етті. Нельсон көлдері ұлттық паркі 1956 жылы «Ұлттық парктер туралы» заң (1952) қабылданғаннан кейін құрылды. 1950 жылдары Фиордленд (1952), Маунт Кук (1953) және Уревера (1954) ұлттық парктері де құрылды.
The lands and waters of Nelson Lakes National Park are of significance to many Māori nations partly because the waters of the lakes are important sources for the rivers running through various regions. These nations or iwi include: Ngāti Apa ki te Rā Tō, Ngāti Kuia, Rangitāne o Wairau, Ngāti Rārua, Ngāti Tama ki Te Tau Ihu, Ngāti Toa Rangatira and Te Atiawa o Te Waka a Māui and earlier, Ngāti Tūmatakōkiri. The first national park in New Zealand was established in 1887. Pressure from Māori groups to preserve land and support amongst Pākehā advanced the national park movement. Nelson Lakes National Park was formed after the passing of the National Parks Act (1952) in 1956, also Fiordland (1952), Mount Cook (1953) and Urewera (1954) National Parks were created in the 1950s.
География
Нельсон көлдері ұлттық паркі екі үлкен көл – Ротоити және Ротороа төңіресінде орналасқан. Батыс жағы Альпілік жарылыммен шектеледі. Парк құрамына сонымен қатар айналасындағы аңғарлар (Трэверс, Сабине, Д’Урвилл және Матакитаки өзенінің жоғарғы ағысы) кіреді. Парктегі тау шыңдарының биіктігі шамамен 2000 метрден 2500 метрге дейін жетеді. Элла тауы мен Маунт Хоуплесс тауындағы екі тұрақты қарлы алаң Оңтүстік аралдағы осы сипаттағы ең солтүстік нүктелері болып табылады. Парк аумағымен кесіп өтетін тау жоталары: Парктің солтүстік-шығысында Ричмонд тауы орман паркі орналасқан. 1959 жылы алғашқы парктің күзетшісі тағайындалды. Джордж Лион осы қызметінде 1960-шы жылдардың көп бөлігін жаңа павильондар салуға және жолдарды жақсартуға арнады.
Nelson Lakes National Park covers some The park is centered at two large lakes, Rotoiti and Rotoroa, and is bounded to the west by the Alpine Fault. The park also includes the surrounding valleys (including Travers, Sabine, D'Urville and the upper reaches of the Mātakitaki). Mountain peaks in the park have elevations ranging from approximately to Two permanent snowfields are located on Mt. Ella and Mt. Hopeless, and are the northernmost of this feature on the South Island. Mountain ranges intersecting the park include: Northeast of the park is the Mount Richmond Forest Park. In 1959, The first park ranger was appointed in 1959. George Lyon, in this role, spent much of the 1960s building huts and making improvements to the tracks.
Экология
Паркте әр түрлі экожүйелер кездеседі, олар өз кезегінде көптеген құс, қосмекенді және жәндіктер қоғамдастығын қолдайды. Ландшафттар альпілік таулы қиыршық тастардан бастап, батпақты жерлерге, аралас шөптесін далалар мен жоғары таулы жапырақты ормандарға дейін өзгеріп отырады. Тау, қызыл және күміс жапырақты ормандар қатер астындағы kākā және kākāriki түрлеріне орта береді. Дегенмен, парктегі жапырақты ормандардың шірегімен қоректенетін құстар мен жәндіктерге шабуыл жасаған инвазивті кәдімгі есекқұйрықтардың зияны зор болды.
A wide variety of ecosystems exist within the park, in turn supporting many bird, amphibian and insect communities. Landscapes range from alpine scree to wetlands, tussocklands and upland mountain beech forests. Forests of mountain, red, and silver beech provide habitat for threatened kākā and kākāriki. However, birds and insects that relied on the honeydew production of the park's beech forests have been severely negatively impacted by invasive wasps.
Батыс века
Батыс векасы (Gallirallus australis australis) Нельсон көлдері аймағында сирек кездеседі. Олар 1846 жылы Чарльз Хифи Ротороа көлін зерттеген кезде көптеп таралған. 1861 жылы Юлиус фон Хаст: "Шөпті жазықтарда, орманды жерлерде, тіпті тау шаңырағындағы альпілік өсімдіктер арасында мынадай көп құс болған жоқ – уэка әр жерде кездесетін" деп жазған.
The western weka (Gallirallus australis australis) is considered rare in the Nelson Lakes area. They were common when Charles Heaphy visited Lake Rotoroa in 1846. Julius von Haast wrote in 1861 that "no other bird being as numerous as the weka which was everywhere in the grassy plains, forests, as well as near the summits of mountains amongst sub alpine vegetation".
Оңтүстік арал kākā
1800 жылдары ұлттық паркте каканың көптеген популяциясы болды, ал 1900 жылға қарай Ротороа көлі маңында "жүздеген" какалар тіршілік еткен. 20 ғасыр бойы олардың саны төмендеп, 1991 жылға қарай бес-алтыдан көп құстың тобын көру сирек болды. Дегенмен, 2021 жылы Сабин аңғарында төрт дана табылды, бұл түрдің жойылып кетпегенін көрсетеді. Купола гекконы сипаттағанда, оның басқа орман геккондарына ұқсас, сұр қоңыр түсті және арқасында қара немесе ақшыл W немесе V пішіндес жолақтары бар екені айтылады. 2021 жылғы жаңа жаңалықтар олардың альпілік аймақтарда мекендейтінін растайды.
Large populations of kākā existed in the national park in the 1800s with "hundreds" living around Lake Rotoroa by about 1900. The populations declined throughout the 20th century to the point that it was rare to see groups of more than five or six birds by 1991. However, in 2021, four examples were found in the Sabine Valley demonstrating that the species is not extinct. The Cupola gecko is described as looking similar to other forest geckos, with grey brown colouration and either darker or lighter W or V shaped bands across its back. The 2021 discoveries confirm that they live in alpine regions.
Ұзын құйрықты жарғақ
1900 жылы Оңтүстік аралдағы ұзын құйрықты жарғақ (Chalinolobus tuberculatus) ұлттық паркте "жиі кездесетін" болды. Сент-Арноның шығысына қарай бір шақырым жерде "жарғақтар кесілген жер" деп аталатын жер болған. 1930 жылға қарай олардың саны азайып бара жатқаны байқалды, тіпті "жүзден астам" жарғақтан тұратын колония да анықталды. 1990 жылдардың басында бұл түр "сирек" деп жарияланды, ал 2000 жылдардың басында ұлттық парктің көптеген аңғарларында олардың саны одан да азайды. Оларды әлі де сирек болса да, жорықшылар көріп қалады.
The South Island long tailed bat (Chalinolobus tuberculatus) were, in 1900, "a common sight" in the national park. A spot one kilometre to the east of St. Arnaud was known as "bat cutting". They were observed to be declining in numbers by 1930 even though a colony of "more than a hundred bats" was observed. By the early 1990s, the species was classified as "rare" and numbers have declined further in the early 2000s in most valleys of the national park. They are still very occasionally seen by trampers.
Ротоити материктік аралы
Ротоити материгі аралы Ротоити көлінің төңірегінде 5000 гектарлық емен орманынан тұрады. Жобаның мақсаты – тояқтар, оссумалар, егеуқұйрықтар және кеміргіштер сияқты келген зиянкестерді жою және орман мен туған жердің жануарлар әлемін қалпына келтіру. Ротоити табиғатын жаңарту жобасы Ротоити көлінің шығыс жағындағы жыртқыштардың санын азайту арқасында сәтті аяқталды. Осының нәтижесінде үлкен нүктелі киви, қарақұмық, қоңырауқұлақ, фантайл, тау торғайы, кеа және жұмақ қаздарын көруге болады. Шаңғы трассасы алғаш рет 1929 жылы зерттелді, ал 1933-1934 жылдары Кеа павильоны салынды және шаңғы трассасы құрылды. 1944 жылы Нельсон шаңғы клубы құрылды. Бастапқыда шаңғы трассасына жету қиын болды. Адамдар Ротоити көлінен қайықпен өтіп, барлық шаңғы жабдықтарын алып, Роберт тауының шыңына дейін жүруге мәжбүр болды. Шаңғы трассасы 2003 жылы жабылды. Бұл себебі – тұрақты қардың жетіспеуі және жыл ішіндегі мектеп демалысының күндерінің өзгеруі. Басқа іс-шараларға тау шаруашылығы, қайықпен жүзу, балық аулау және тау велосипедімен жүру кіреді.
The Rotoiti Mainland Island consists of 5000 hectares of beech forest around Lake Rotoiti. There is a project which aims to eliminate introduced pests such as stoats, possums, wasps and rodents, and allow recovery of the forests and native wildlife populations. The Rotoiti Nature Recovery Project has been a success in that it has reduced predator numbers on the eastern side of Lake Rotoiti. It is possible to see great spotted kiwi, robins, bellbirds, fantails, rock wrens, keas and paradise ducks as a result. The ski field was first scouted for potential in 1929 and between 1933 and 1934 the Kea hut was built and the ski field established. In 1944, the Nelson Ski Club was established. In the early days, accessing the ski field was a challenge. One had to row across Lake Rotoiti and then hike to the top of Mount Robert while carrying all of one's ski gear. The ski field was closed in 2003. This was due to a lack of consistent snow and changes to when the school holidays fell during the year. Other activities include mountaineering, boating, fishing and mountain biking.
Үйлер
Нельсон көлдері ұлттық паркінде 20 қорғаныс бөлімінің үйі бар, олардың сапасы "қарапайым үй/шатырдан" "қызмет көрсетілетін үйге" дейін ауысады. Жылдың кез келген уақытында қар жауып, ауа райы нашарлауы мүмкін. Сент-Арнодан Роберт Риджге оңай қол жеткізілуі және Ангелус үйінің әдемі орналасуы саяхатшыларды үйге жету қиындығын дұрыс бағаламауға алып келуі мүмкін. Қыс айларында Ангелус көлі (Ангелус үйіне жақын орналасқан) көбінесе мұздап қалады, ал үйге апаратын төрт жолдың әрқайсысы әдетте қармен жабылады және мұзды болуы мүмкін. 2018 жылдың шілде айында Ангелус үйінің жанында жалғыз саяхаттап жүрген турист суық тигеннен қайтыс болғаннан кейін, парктегі қатал және өзгермелі жағдайлар туралы хабардар ету мақсатында қосымша шаралар қабылданды. Тәжірибесіз саяхатшыларға альпийлік жағдайларда немесе қыста жалғыз саяхаттаудан аулақ болуға, ауа райы болжамын қадағалауға және авариялық баспана, навигациялық құралдар мен төтенше жағдайларда байланыс құрылғысын алып жүруге кеңес беріледі.
Nelson Lakes National Park contains 20 Department of Conservation huts, ranging in quality from 'basic hut/bivvy' to 'serviced hut'. Snow and poor weather can occur at any time during the year, and the combination with easy access to Robert Ridge from St. Arnaud and the scenic location of Angelus Hut may cause trampers to underestimate the difficulty of accessing the hut. During winter months, Lake Angelus (adjacent to Angelus Hut) is generally frozen over, and each of the four routes to the hut are usually covered in snow and can be very icy. After a tourist succumbed to hypothermia while tramping alone near Angelus Hut in July 2018, more initiatives were taken to raise awareness of harsh and variable conditions in the park. Inexperienced trampers are encouraged to avoid solo trips in alpine conditions or in winter, to be aware of the weather forecast, and to take an emergency shelter, navigation equipment and an emergency communication device.