Кіріспе

Икариандар /ɪ/'/k/ɛ/r/i/ə/n/z/ – француздық утопиялық социалистік қозғалыс, оны саясаткер, журналист және жазушы Этьен Кабеттің ізбасарлары құрды. Кабет өзінің экономикалық және әлеуметтік теорияларын іс жүзінде сынап көру үшін 1848 жылы ізбасарларын Америка Құрама Штаттарына жетектеп әкелді, онда Икариандар Техас, Иллинойс, Айова, Миссури және Калифорния штаттарында теңдік принциптеріне негіделген бірнеше коммундар құрды. Қозғалыс ішкі дау-жанжалдар мен фракциялық келіспеушіліктерге байланысты бірнеше рет бөлінді. 1898 жылы Айова штатының Корнинг қаласынан бірнеше шақырым жерде орналасқан соңғы Икариан қауымы өз еркімен таратылды. Осы жерде 46 жыл бойы өмір сүрген Корнинг Икариан колониясы – АҚШ тарихындағы діни сипаты жоқ, ұзақ сақталған коммундық өмір сүру тәжірибелерінің біріне айналды.

Кабе француз радикалды саясаткері

Этьен Кабе 1788 жылы Францияның Дижон қаласында қолөнершілердің орта тапқа жататын отбасында дүниеге келді. Кабе рим-католик орта мектебінде білім алып, оқуын жалғастырып, 1812 жылы заң докторы ғылымын қорғады. Алайда Кабе заң саласына бейімделмеді, саясат пен журналистиканың тартысы мен күресі оған көбірек ұнады. 1815 жылы Наполеон Бонапарттың құлауынан кейін Кабе консервативті теократиялық монархияға қарсы күреске белсенді түрде қатысты, монархиялық басшылықпен конституциялық және республикалық үкімет нысанын жақтаған саяси топтарда болды. 1820 жылы Кабе француз ұлтының саяси орталығы – Париж қаласына көшіп келді. Ол жерде жеке өміріне қауіп тудыра отырып, құпия революциялық қоғамдардағы қызметін жалғастырды. Осы құпия саяси күш-жігердің нәтижесін көруге он жыл уақыт кетті. 1830 жылдың шілде айында Наполеонның құлауынан кейін Бурбон монархиясы қайта орнағаннан кейін билікке келген консервативті режимді түбірімен өзгертуді мақсат еткен революция болды. 1830 жылғы революция нәтижесінде бірнеше күннің ішінде консервативті монарх Карл Х орнынан бас тарды және Францияға конституциялық үкімет қайта келді. Кабе революцияда "Қарсылық комитеті" деп аталған жетекші мүше ретінде маңызды рөл атқарды, содан кейін Луи Филипп патша болып жарияланғаннан кейін ол Корсиканың бас прокуроры болып тағайындалды. Тарихшы Моррис Хиллквит Кабеттің Корсикаға жіберуі – бұл "революция кезінде көрсеткен қызметі үшін сыйақы" сыпайы сылтаумен Париждің саяси ортасынан белгілі радикал сыншыны алып тастау үшін үкімет тарапынан жасалған епті қадам болды деп санайды. Алайда, Корсикада мемлекеттік қызметкер болып жұмыс істегеніне қарамастан, Кабе жаңа Орлеанист режимді оның консервативтілігі мен конституциялық билік және халықтың демократиялық құқықтарына қатысты жартылай шаралары үшін сынады. Бұл Кабеттің Париждегі жаңа режим тарапынан қызметтен шұғыл түрде босатылуына әкелді. Корсиканың бас прокуроры лауазымынан босатылғаннан кейін Кабе жазуға кірісіп, француз революциясы туралы төрт томдық тарих жазды. Ол сондай-ақ саясатта белсенді болып, 1834 жылы Ұлттық Ассамблеяның төменгі палатасына депутат болып сайланды. Кабе жаңа консервативті режимнің қатал қарсыласы және ықтимал революциялық көшбасшы болып көзге түсті, бұл режимнің және оның репрессивті құралдарының назарын аударды. Қауіпті демократиялық агитаторды жою мақсатымен Кабетке екі жылға бас бостандығынан айыру немесе бес жылға шетелге жер аударудың бірін таңдау мүмкіндігі берілді. Ол соңғы жазаны таңдап, дереу Англияға жер аударылды. Англиядағы бес жылдық жер аудару кезеңінде Кабе философиялық және экономикалық зерттеулерге берілді, тарих бойы саяси құрылымдар мен экономикалық әл-ауқат арасындағы байланысты мұқият зерттеді. Кейіннен оның шәкірттерінің бірі Кабеттің зерттеулерін былай қорытындылады: Барлық дәуірлер мен елдердің тарихын зерттеп, ойға батып, ол қоғамға қажетті әл-ауқатты беру үшін тек саяси реформалар жеткіліксіз екеніне көз жеткізді. Ол барлық кезеңдерде бірдей құбылыстарды байқады: қоғам екіге бөлінеді; бір жағынан – қатыгез, бос, мақтаншы, көпшіліктің өнімдерін пайдаланатын азшылық, екінші жағынан – пассивті, еңбек ететін, білімсіз, мүлдем жандарды халқы. Мұның бәрін өзгерту, адамзаттың бір бөлігінің мәңгілік басқа бөлігінің жемісін жеуіне жол бермеу – оның ниеті, барлық күш-жігерінің мақсаты болды. Кабе қоғамды қоғамдық негізде қайта ұйымдастыру идеясына көшті, ол сол кездегі терминологияда "коммунизм" деп аталды. Оның қоғамды өзгерту туралы идеялары Англиядағы жер аудару кезінде танысқан Роберт Оуэннің идеяларымен үлкен ұқсастықтарды көрсетті.

Колонизация басталады

Кэбет Американың отарлау жоспарына кемінде 10 000 немесе 20 000 жұмысшы ер адамның бірден қосылатынына сенді, ал олардың саны тез арада миллионға жуық білікті жұмысшылар мен шеберлерге жетеді деп күтті. Осыдан кейін өнеркәсіпке толы қалалар мен ірі қалалар бой көтеретін болып, мектептер мен мәдени орталықтар ашылып, бақытты және толыққанды өмірді қамтамасыз ететін болады. Жоспар жарияланғаннан кейін зор қуанышпен қарсы алынды, сонымен қатар ақша, тұқым, шаруашылық құралдары, киім-кешек, кітаптар және басқа да құнды, пайдалы заттар сыйлық ретінде беріле бастады. Кэбет отарлау үшін нақты орналасқан жерді таңдау жұмысын өзіне міндет етті. 1847 жылдың қыркүйегінде кеңес алу үшін британдық ойдасы Роберт Оуэнге жүгініп, Лондонға сапарлады. Оуэн Американың жаңа штаты Техаста отарлауды ұсынды, онда кең аумақты, бос жатқан және арзан, бірақ мол жерлер бар екендігі айтылды. Кэбет Техас жер агенті Петерс компаниясымен байланыс жасады, ол Оуэнге 1 миллион акр жерді 1848 жылдың 1 шілдесіне дейін отарлаған жағдайда беруге келісім білдірді.

Техас штатының Дентон округі

February 3, 1848, a so-called "advance guard" of 69 Icarians departed from Le Havre, France for a new life in Texas, embarking on the sailing ship Rome. They were to proceed to the port of New Orleans and from there to the designated area in Texas, represented as being in close proximity to the Red River. The advance guard arrived in America on March 27, 1848. They quickly discovered that they had been deceived and that the actual lands designated for colonization were fully 25 miles away from the Red River; moreover, the colony lands were not contiguous, but rather separated in a checkerboard fashion, alternating between state and private lands, making integrated communal life impossible. Furthermore, instead of the promised 1 million acres, the actual contractual terms of the land distribution provided for the distribution of 320 acres of land to 3,125 individuals or families, each of whom had to construct a log cabin and occupy their allotment by the deadline of July 1, 1848. With only 69 hands available for construction, there was little hope of constructing more than about 30 cabins by the deadline. The promised 1 million acres was thereby transformed into perhaps 10,000. By 1849, only 281 Icarians remained loyal to Cabet and stayed to rebuild, while the rest returned to France. The party could only proceed by boat to Shreveport. A wagon was obtained and loaded with provisions for a difficult overland trek via the Bonham Trail to a resting place halfway to the final destination. The first group of 25 men departed on April 8, followed shortly thereafter in a second wagon by 14 others. Both wagons broke down en route, and the 39 Icarians were forced to proceed in small groups, packing what they could on their backs. It was not until April 21 that they arrived at their resting place, still more than a hundred difficult miles from their goal. Only 27 intrepid French settlers were able to make the final leg of the trip from the farm designated as a resting place to their new Texan utopia, a site located in today's Denton County in Texas (northwest of Dallas). The small group arrived on June 2, 1848, and immediately began a frenzied effort to construct dwellings in order to stake their land claims, simultaneously attempting to plow and farm the prairie. Virtually no time remained to meet the terms of the land concession. The hot summer sun began to bake the ground. Poorly fed, poorly housed, overworked, and exhausted, the Icarian colonists next fell victim to outbreaks of cholera and malaria, illnesses which killed four and sickened the rest. Making a bad situation even worse, the one medical doctor in the company suffered a mental breakdown and deserted his fellows. Back home in France, the Revolution of 1848 had long been in full swing and King Louis Philippe overthrown. The necessity of emigration to achieve democratic reforms seemed less compelling, and volunteers for Icarian colonization in America dwindled. Some 1500 settlers were planned for the next wave; only 19 made the trip, of whom barely more than half ever made it to Texas to join the beleaguered "advance guard" in their Sisyphean task. The grim reality of their situation now clear, the Texas colonization venture was written off as a total loss by the participants, and the survivors divided into small groups to make their way back to Shreveport and from there to New Orleans. Four more died en route. Finally arriving in New Orleans late in 1848, the Texas pioneers were met by several hundred colonization enthusiasts from France, who had been slowly congregating in that city. Their mood was grim. News of the Texas catastrophe reached Cabet in France, and on December 13, 1848, he set out from Liverpool for America in an attempt to shore up the project. After landing in New York, he shipped out again for New Orleans, disembarking there on January 19, 1849. Cabet found his supporters in disarray, "in the deplorable spirit of a defeated army," to borrow words from an official history by the group. A portion of the prospective colonists sought to abandon the project and return to France; others sought to continue the colonization project in a more suitable locale. On January 21, the colonists held a general meeting to decide their fate. Cabet declared that if a majority sought to return home to France, he would support the decision—although with all the costs absorbed in the previous year, such a move would have meant financial disaster for all. A small majority of 280 decided to continue with the colonization project if a more suitable locale was found; 200 sought to return. A formal split of the Icarians along these lines immediately followed, the first of three great factional rifts which would split the movement. An amount of money was taken from the treasury to send the 200 disaffected Icarians home to Le Havre. Once back in France, many of the former Icarian colonists initiated legal proceedings against Cabet for fraud – charges which he was ultimately forced home to answer. The majority, consisting of about 280 people, joined Cabet in setting out for the Mississippi River town of Nauvoo, located in Hancock County, Illinois, where the Icarian experiment finally began in earnest.

Науву, Иллинойс штаты

Науву 1839 жылы Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі қасиеттілері шіркеуінің жиналуы үшін құрылды. 1844 жылы Соңғы күнгі қасиеттілер қозғалысының негізін қалаушы Джозеф Смит өлтірілгенімен, 1845 жылы Наувуда шамамен 15 000 адам тұратын, ал Чикаго қаласында сол кезде бар болғаны 8 000 тұрғын болды. Айналасындағы қауымдардың зорлық-зомбылық жасау қаупі мен мұрагерлік дағдарыстан кейін, Бригам Янг басшылығымен Соңғы күнгі қасиеттілердің көпшілігі 1846 жылы Солтүстік Лейк-Ситиге (Юта штаты), Иса Мәсіхтің Соңғы күнгі қасиеттілер шіркеуінің қазіргі штаб-пәтеріне кетті. Кейіннен Соңғы күнгі қасиеттілер 1849 жылы жерлерін Икариялықтарға сатты. Науву алғашқы тұрақты Икария қауымдастығына айналды, Икариялықтар бірден Кабеттің «Вояж эн Икария» кітабында сипатталған жарғы мен құрылымын қабылдады. Құрылысқа жыл сайын сайланатын президент және қаржы, шаруашылық, өнеркәсіп және білім беруді басқаратын бір-бір қызметкер кірді. Жаңа мүшелер төрт ай бойы коммунада тұрып, барлық жеке меншігінен бас тартып, 80 доллар кепілдік бергеннен кейін ересек еркектердің көпшілігінің мақұлдауымен қабылданды. Дегенмен, қонақтар қонақүйлерде қалағанша қалады. Әр отбасы бірдей орынды (пәтерде екі бөлме) пайдаланып, бірдей жиһазбен жабдықталды. Төрт жастан кейін балалар интернатта ата-аналарынан бөлек өмір сүрді және тек жексенбіде ғана отбасыларына баратын болды. Бұл жас кезінен бастап қоғамдыққа деген сүйіспеншілікті дамытуға, «ата-анаға ерекше сүйіспеншілік сезімін дамытпай» бағытталған, бұл теория бойынша утопиялық қоғамның жақсы жұмыс істеуіне көмектеседі. Жексенбі күндері әдеттегі діни күн болған жоқ. Икариялықтар дінге жатпады, бірақ адамдар «Икария курсы» деп аталатын бірлестікке жиналып, Кабеттің жазбаларын және христиандық мораль мен этиканы талқылаған күндер болды. Ұзақ мерзімді бойдақтыққа қоғам жаман көзбен қарағандықтан, некеге тұру қалыпты жағдай болды. Ажырасуға рұқсат етілді, өйткені олар жұбайлардың тез арада қайтадан некеге тұруы мүмкін деп есептеді. Тұрғын үйге қатысты қажеттілік бірден шешілген соң, қарқынды өсім мен салыстырмалы өркендеудің қысқа мерзімі басталды. Жер шаруашылығы үшін жер жалға алынды, арақ-шайыр және ұн тарту фабрикалары ашылды, шеберханалар, мектептер мен театрлар құрылды. Француз, ағылшын және неміс тілдерінде мерзімді баспасөз шығарылды және американдық колонияға жақтастарды тарту үшін Парижде кеңсе ашылды. Наувудағы мәдени өмір гүлденді. Икариялықтар үнемі оркестрлік концерттер мен театрлық қойылымдар ұйымдастырды. Олардың кітапханасы кең көлемді жинақтан тұрды, оған анықтамалық еңбектерден бастап қолданбалы ғылымға дейін, танымал романдарға дейін, барлығы ағылшын және француз тілдерінде, барлығы 4000-нан астам томнан тұрды. 1855 жылға қарай Икария жобасына 500-ден астам адам қатысты. Саяси келіспеушіліктер мен жеке жеккөрушіліктер Америкадағы Икариялықтардың екінші ірі бөлінуіне әкелді. Этьен Кабе 1849 жылы Америкада сектаның күмәнсіз көшбасшысының өкілеттігімен бастады, бұл мәртебе оған оның жазбаларымен әрекетке шабыттанған адамдар ерікті түрде берді. Алайда, бұл жоғары шешім қабылдаушы ретінде жеке тұлғаның мәртебесі қоғамдастықтың демократиялық идеалдарына айқын қайшы келді. Кабе өзі де осыны түсінді және 1850 жылы ол президент пен директорлар кеңесін сайлайтын конституцияны ұсынды, бұл жеке басшының абсолютті билігін алмастыратын еді. Бұл жүйе біраз уақыт бойы тиімді жұмыс істеді. 1852 жылы Парижде бірнеше наразы Икариялықтар Кабеге қарсы сотқа шағым түсірді, олар оның алаяқтық жолмен олардың мүлігін алғанын мәлімдеді. Кабе бұл айыптауларға қарсы күресу үшін 18 ай бойы Францияға оралды. Америкаға оралғаннан кейін ол бірқатар шектеуші ережелерді енгізе бастады, соның ішінде семинарларда сөйлеуге тыйым салу, темекі мен алкогольді қолдануға тыйым салу және қоғамның кейбір мүшелеріне ұнамайтын басқа да ережелер. Ол сондай-ақ бүкіл қоғамда өзінің жеке шешім қабылдау билігін қалпына келтіруге кірісті, 1855 жылдың желтоқсанында төрт жылдық мерзімге сайланатын қуатты президентті құру үшін конституцияны қайта қарауды ұсынды. Кабеттің жаңа схемасы бойынша бұл президент қоғамдастықтың барлық аспектілерін басқаруға қабілетті болар еді. Бұл ұстаным Кабеттің көпшілігі үшін анафема болды, олар Ұлы француз революциясының тарихы мен дәстүрлерімен және оның демократиялық идеалдарымен терең шабыттандырылған және ықпал еткен. Алайда, Кабеттің ұстанымы оның қоғамдастықтың моральдық негізін сақтау үшін өте маңызды деп санайтын, және оның ұстанымында «күшті азшылық» берік қолдау көрсетті. Бөліскендер (Алексис Армель Маршанд және Жан Баптист Жерар басшылығында) мен Кабетистер арасындағы фракциялық күрес бір жыл бойы жалғасты, содан кейін формалды бөлінуге әкелді. Кабетистер қуылды, ал Кабе 1856 жылдың қазан айында Наувудан 170-ке жуық жақтасын алып, сол жерде жаңа колония құру үшін Сент-Луиске қарай бет бұрды. Мүшелерінің шамамен 40% жоғалғаннан кейін және Францияда қаржылық қолдау көтере алмай, Науву колониясының көпшілік фракциясы еңбегуге жете алмай, 1860 жылы таратылды. Бұрынғы Науву колониясының көптеген қатысушылары Айовадағы параллель Икария колониясына қосылды. Бір мұра Наувуда әлі де жалғасуда. Эмиль мен Аннет Бакстер 1855 жылы Икария қауымдастығына қосылып, 1857 жылғы бөлінуге дейін оның құрамында болды. Олар Наувуда қалды және Бакстердің шарап зауытын құрды. Ол бірнеше буын бойы отбасымен басқарылып келеді және Иллинойс штатындағы ең көне шарап зауыты болып табылады.

Челтенхам, Миссури

Навуодан Кэбеттің жеке басшылығын және оның шектеулі мінез-құлық бағдарламасын қолдағандықтан кеткен икарийлер 1856 жылғы 6 қарашада Сент-Луиске келді. Тағдырдың ирониясы, олар Навуодағы Икарияның бөлінуіне себепкер болған басшы Этьен Кэбе екі күннен кейін қайтыс болды. Жаңа басшы – 32 жастағы Бенжамин Меркадье есімді заңгер болды. 1858 жылғы 15 ақпанда 151 икарийдің тобы Челтенхемде (Сент-Луис, Миссури штаты) бірнеше жүз акр жерге иелік етті. Бұл кэбетистер Кэбеттің ақшасын қолданып, 39 акр жер мен қаланың оңтүстік-батысындағы үш ғимарат үшін 25 000 долларлық несиеге 500 доллар төледі. Жаңа аймаққа және жергілікті тұрғындарға бейімделу қиын болды, бірақ икарийлер Наувоо конституциясының көшірмесін қабылдады, қалада жұмыс істеді және балаларын жергілікті мемлекеттік мектептерге берді. Колонияда тез арада түрлі даулар туды. Азамат соғысы кезінде көптеген жас ер адамдар Одаққа қосылды. 1864 жылға қарай мүлікте жиырмаға жуық адам ғана қалды. Ал қалғандары дизентерия мен холера эпидемияларына ұшырады, бұл аурулар жылы айларда тарады. Икарийлер ипотека төлемдерін төлей алмағандықтан, 1864 жылғы наурыз айында Арсен Саува мүліктің кілттерін Сент-Луис банкирі Томас Алленге қайтарды (одан 1858 жылы мүлік сатып алынған), үлкен қарыз қалдырып. Сол жылы көптеген мүшелер қауымды тастап кетті, соның салдарынан Челтенхем Икариясы жойылды. 1872 жылы ғимараттар құлдырап, 1875 жылы өрт осы мүліктің ғимараттарын жойып, икарий колониясының соңғы іздерін жойды.

Кловердейл, Калифорния

"Икария Сперанза" жаңа колониясын Жюль Леру (француз социалистік философы Пьер Лерудің інісі) және Арманд Дехей құрды. Олар 1881 жылы Jeune Icarie-ден Калифорния штатының Кловердейл қаласының оңтүстігіне көшіп келді. Топ Ресей өзенінің жанындағы 885 акрлық Блюксома ранчосын сатып алды, онда жүзімдіктер, жеміс бақтары және егістік жерлер болды. Алғашында Лерудің "L'Esperance" атты еңбегінен кейін Speranza деп аталған, бұл қауым Young Icaria-ның қалған мүшелерін қабылдап, Icaria Speranza атанды. Өркендеген шағында бұл елді мекенде шамамен 55 адам тұрған. Аталған қоныс 1886 жылы таратылды. Бүгінде қаланың оңтүстігінде олардың мектеп ғимаратының орнында тұрған тарихи белгіні көруге болады.

Қабылдаулар

1853 жылы Қоғам құрған жарғыда Науву колониясының тұрғындары бар мүлкін қауымға беруге міндетті болды, оның ішінде кемінде 60 доллар болуы тиіс еді. Төрт айлық сынақ мерзімінен өткендер Айова штатындағы тұрақты колонияға көшуге рұқсат алатын болды.

Теңдік

Икариялықтар ортақ тұрғын үйлерде, жатақханаларда тұрды, олардың ортақ қонақ бөлмелері мен асханалары болды. Барлық отбасылар бір үйдің екі тең бөлмесінде тұрып, бірдей жиһазға ие болды. Балалар тек өз ата-аналарымен ғана емес, сонымен қатар ортақ балалар бағында тәрбиеленді. Жұмыстар топ арасында бөлісті, мысалы, бірі тігінші болуы мүмкін, ал оған ас дайындаудың қажеті болмады.

Тұрғын үй

Икарийлер алғаш рет 1849 жылдың 15 наурызында Наувуға келгенде, бірнеше ғимарат, жер, үй, мал және академия немесе мектеп ретінде пайдалануды жоспарлаған өрттен зардап шеккен Мормон ғибадатханасын сатып алды. Барлық сатып алулар мен жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін, Науву Икария ауылы жеке пәтерлерден тұратын тұрғын үй, қыздарға арналған бір және ұлдарға арналған бір мектеп, екі аурухана, дәріхана, асханасы бар үлкен ортақ асхана, нан пісіретін орын, ет сататын дүкен және кір жуатын бөлмеден құралды. Одан кейін бумен жұмыс істейтін ұн диірмені, спирт зауыты, шошқа қорасы және арақ айдау орны салынды. Жергілікті көмір кеніші отын үшін пайдаланылды.

Жұмыс

Барлық жұмыс жынысқа қарай бөлінді. Ер адамдар тігінші, тас қалаушы, дөңгелек жасаушы, аяқ киім жасаушы, механик, темірші, ағаш ұстасы, тері өңдеуші және қасапшы болып жұмыс істеді. Әйелдер аспаз, тігінші, кір жуушы және үтіктеуші болып жұмыс істеді. Ақша табу үшін икариялықтар Сент-Луис қаласының шетіндегі шағын дүкен арқылы сыртқы әлеммен сауда жасады. Олар онда өз қолдарымен жасаған аяқ киім, етік және көйлектерді, сондай-ақ дистилляция зауыты мен ұн тартатын шаңғы жасаған заттарды сатты.

Мәдениет

Икарияда мәдениет білімнен кейін екінші орында тұрды. Қоғам мүшелерінің көңіл көтеруі үшін бірнеше концерттер мен театрлық қойылымдар ұйымдастырылды, олар "Саламандр", "Шұқырларға өлім", "Шұпақтағы алты бас" немесе "Балықшының қызы" сияқты туындыларды орындады. Наувоода 4000-нан астам кітабы бар кітапхана болды, ол сол кезде Иллинойс штатындағы ең ірі кітапхана еді. Сонымен қатар, қауымдық ұйым екі апта сайын шығатын "Colonie Icarienne" атты газет таратып тұрды. Ең маңызды мерекелер – 3 ақпан, икариялықтардың Франциядан алғашқы атқан күнінің еске алуы, және 4 шілде, жазғы фестиваль. 4 шілдеде асхана гүл шоқтарымен және жасыл бұтақтармен безендірілді; картон жарнамаларда "Теңдік", "Азаттық" және "Бірлік" деп жазылды, ал туларда "Барлығы әркім үшін, әркім бәріне", "Әркімге қажеттілігіне қарай", және "Бірінші құқық – өмір сүру, бірінші міндет – еңбек ету" сияқты ұрандар жазылған еді. Олар Америка туын көтеріп, "Жұлдызды ту" және "Америка" әндерін орындады. 4 шілдедегі шеруді тамашалау үшін Корнингке сапар жасады, бірақ ағылшын тілді американдықтардан бөлек қалды. Күн батқан соң, олар Икарияға (шығысқа қарай үш шақырым жерде) келіп, той, би және театрлық қойылымдарды өткізді. Икариялықтар Рождество, Жаңа жыл және күзгі жиынға арналған дәндік фестиваль – Маусым мейрамын да тойлады.

Әйелдер құқықтары

Ерлер мен әйелдерге апталық қоғамдық жиналыстарға тең қатысу мүмкіндігі берілді, олар жаңа мүшелерді қабылдау, конституциялық өзгерістер және киім-кешек пен тұруға жауапты адамды сайлау мәселелері бойынша дауыс берді.

Шығармалары

Бұл туындылардың барлығы Этьен Кабетке тиесілі, ескерілген жағдайларды қоспағанда. Олар жарық көрген жылы, сосын атауы бойынша реттелген, ал аудармалары тиісінше көрсетілген.