Индиана штатындағы жаңа үйлесімді қаланың тарихы

Кіріспе

Жаңа Гармония – Индиана штатының Пози округіне қарасты Хармония қалашығындағы Уабаш өзенінің бойындағы тарихи қала. Қала бастапқыда Гармония (сонымен қатар Хармони немесе Жаңа Гармония деп аталды). Гармонистер далаға жаңа қала салып, 1824 жылы өздерінің жерлерін сатуға және Пенсильванияға қайтуға шешім қабылдады. Уэльстік өнеркәсіпші және әлеуметтік реформатор Роберт Оуэн 1825 жылы жаңа утопиялық қауымдастық құру ниетімен қаланы сатып алып, оны Жаңа Гармония деп атады. Оуэннің әлеуметтік тәжірибесі басталғаннан кейін екі жыл өткен соң сәтсіз аяқталды. Жаңа Гармония американдық білім беру және ғылыми зерттеулерді өзгертті. Қала тұрғындары алғашқы қоғамдық кітапхана, азаматтық драма клубы және ерлер мен әйелдер үшін ашық мемлекеттік мектеп жүйесін құрды. Оның көрнекті азаматтары Оуэннің ұлдары болды: Роберт Дейл Оуэн, Индиана конгрессмені және Смитсонов институтын құру туралы заң шығаруды қолдаған әлеуметтік реформатор; Дэвид Дейл Оуэн, белгілі мемлекеттік және федералды геолог; Уильям Оуэн, Жаңа Гармония бизнесмені; және Ричард Оуэн.

1814 жылдың сәуір айында Анна Мейриш, Джон Л. Бейкер және Людвик Ширвер (Людвиг Шрайбер) өздерінің қауымы үшін жаңа жер іздеу үшін батысқа сапар шекті, онда құнарлы топырақ пен жүзуге болатын су жолы болуы керек еді. 10 мамырға қарай ерлер Индиана территориясындағы Уабаш өзенінің бойында қолайлы жерді тауып, шамамен 10 мың долларға сатып алды. Рапп 10 мамырда былай деп жазды: "Бұл жер Уабаш өзенінің Огайоға құятын жерінен 25 миль қашықтықта және Огайо өзенінің сағасына дейін алғашқы бұрылысын жасайтын жерінен 12 миль қашықтықта. Қала өзеннен 1/4 миль жерде орналасқан болады, жоғарыда арнада, бір бөлме еденіндей жазық жерде, мүмкін, жүзімдікке қолайлы төбеден 1/4 миль жерде". Рапп қалада су құбырының жоқтығына алаңдаса да, бұл аймақ жақын маңдағы өзендер арқылы кеңейтуге және нарықтарға қол жеткізуге мүмкіндік берді, сондықтан ол: "Қысқаша айтқанда, бұл жерде қалаған барлық артықшылықтар бар, егер бу қозғалтқышы жетіспейтін нәрсені қамтамасыз етсе". Джордж Рапптың асырап алған ұлы Фредерик Райхерт Рапп Индиана штатының Гармония қаласындағы жаңа ауылдың қала жоспарын жасады, оны геодезистер 1814 жылдың 8 тамызында дайындады. 1816 жылы, Индиана штаты құрылған жылы, гармонистер жер сатып алып, 160 үй және басқа да ғимараттар салып, жаңа қала үшін жол ашты. Қоныс жаңа келушілерді, соның ішінде Германиядан келген эмигранттарды, мысалы, Вюртембергтен келген Рапп қауымының мүшелерін тарта бастады, олардың көпшілігі гармонистер Америкаға өту үшін ақы төлейді деп күтті. Алайда, жаңадан келгендер "пайдасынан гөрі, зиян келтірді". 1819 жылдың 20 наурызында Рапп былай деді: "Бұл жерге келген адамдар қаншалықты қиындық туғызды, өйткені олардың моральдық қағидалары жоқ және моральдық және әдепті өмір сүру деген не екенін білмейді, тіпті шынайы христиандық туралы айтпағанда, әлемді немесе өзіңді мойындау туралы да білмейді". Хармонияға келген қонақтар Вабаш өзенінің бойындағы осы діни елді мекенде жүргізіліп жатқан сауда-өндірістік жұмыстарға қатысты пікір білдірді. Бір қонақ: "Мен өзімді Германияның ортасында жүргендей сезіндім", - деп еске алды. 1819 жылы қалада бумен жұмыс істейтін жүн кардинг және иіру фабрикасы, атпен тартылатын және адам күшімен жұмыс істейтін астық ұнтақтау машинасы, сыра қайнату зауыты, суару зауыты, жүзімдіктер және шарапхана болды. Бұл жерде "шарға орналастырылған" шіркеу, мектеп, дүкен, тұрғындарға арналған үйлер және көшелер бар "Американың батысындағы ең әдемі қала" болды, өйткені бәрі өте жақсы симметриямен салынған. Олар еңбегі үшін ақы алмаса да, 1820 жылғы өндіріс орындарының санағы бойынша 75 ер адам, 12 әйел және 30 бала Қоғамның күнтіздік, арақ және дәнді зауыттарында, жүн және мақта зауыттарында жұмыс істеді. Өндірістік тауарлар: мақта, фланель және жүн маталары, жіп, тоқыма бұйымдар, қалайы ыдыстар, арқан, сыра, персик брендиі, виски, шарап, арбалар, аралар, ұн, сиыр еті, шошқа еті, сары май, былғары және былғары бұйымдар. Гармонист қауымы 1820 жылдары өркендеуді жалғастырды, бірақ 1824 жылдың 6 наурызында Рапп пен оның асырап алған ұлы Фредерик арасындағы хат алмасу гармонистердің Индианадағы меншігін сатуға жоспарлап отырғанын және жаңа орын іздеп жүргенін көрсетті. Мамыр айында, Индианаға келгеннен кейін он жыл өткен соң, гармонистер Питтсбургтен он сегіз шақырым қашықтықтағы Огайо өзенінің бойындағы жерді сатып алды, Пенсильвания штаты, және Индианадағы өздерінің меншігін сатуды жарнамалауға дайындық жүргізіп жатты. Бұл көшу, негізінен діни себептерге байланысты болғанымен, гармонистерге шығыс нарықтарына оңай қол жеткізуге және өздерінің тілі мен мәдениетін бөлісетін басқалармен бейбіт өмір сүруге мүмкіндік беретін еді. Оуэн Индиана шекарасында жаңа қауымдастық құруға үміттенеді, ол ортақ тұрмыс пен әлеуметтік реформаға үлгі болар еді.

In April 1814 Anna Mayrisch, John L. Baker, and Ludwick Shirver (Ludwig Schreiber) traveled west in search of a new location for their congregation, one that would have fertile soil and access to a navigable waterway. By May 10 the men had found suitable land along the Wabash River in the Indiana Territory and made an initial purchase of approximately Rapp wrote on May10, "The place is 25 miles from the Ohio mouth of the Wabash, and 12 miles from where the Ohio makes its curve first before the mouth. The town will be located about 1/4 mile from the river above on the channel on a plane as level as the floor of a room, perhaps a good quarter mile from the hill which lies suitable for a vineyard." Although Rapp expressed concern that the town's location lacked a waterworks, the area provided an opportunity for expansion and access to markets through the nearby rivers, causing him to remark, "In short, the place has all the advantages which one could wish, if a steam engine meanwhile supplies what is lacking." Frederick Reichert Rapp, George Rapp's adopted son, drew up the town plan for their new village at Harmony, Indiana, which surveyors laid out on August8, 1814. By 1816, the same year that Indiana became a state, the Harmonists had acquired of land, built 160 homes and other buildings, and cleared for their new town. The settlement also began to attract new arrivals, including emigrants from Germany such as members of Rapp's congregation from Württemberg, many of whom expected the Harmonists to pay for their passage to America. However, the new arrivals "were more of a liability than an asset". On March 20, 1819, Rapp commented, "It is astonishing how much trouble the people who have arrived here have made, for they have no morals and do not know what it means to live a moral and well mannered life, not to speak of true Christianity, of denying the world or yourself." Visitors to Harmony commented on the commercial and industrial work being done in this religious settlement along the Wabash River. "It seemed as though I found myself in the midst of Germany," noted one visitor. In 1819 the town had a steam operated wool carding and spinning factory, a horse drawn and human powered threshing machine, a brewery, distillery, vineyards, and a winery. The property included an orderly town, "laid out in a square", with a church, school, store, dwellings for residents, and streets to create "the most beautiful city of western America, because everything is built in the most perfect symmetry". Although they were not paid for their work, the 1820 manufacturer's census reported that 75 men, 12 women, and 30 children were employed, in the Society's tanneries, saw and grain mills, and woolen and cotton mills. Manufactured goods included cotton, flannel, and wool cloth, yarn, knit goods, tin ware, rope, beer, peach brandy, whiskey, wine, wagons, carts, plows, flour, beef, pork, butter, leather, and leather goods. The Harmonist community continued to thrive during the 1820s, but correspondence from March 6, 1824, between Rapp and his adopted son, Frederick, indicates that the Harmonists planned to sell their Indiana property and were already looking for a new location. In May, a decade after their arrival in Indiana, the Harmonists purchased land along the Ohio River eighteen miles from Pittsburgh, Pennsylvania, and were making arrangements to advertise the sale of their property in Indiana. The move, although it was made primarily for religious reasons, would provide the Harmonists with easier access to eastern markets and a place where they could live more peacefully with others who shared their German language and culture. Owen hoped to establish a new community on the Indiana frontier, one that would serve as a model community for communal living and social reform.

Оуэн қауымы (18251827)

Роберт Оуэн – Шотландияның Нью-Ланарк қаласындағы тоқыма фабрикаларынан байлық жинаған әлеуметтік реформатор және бай өнеркәсіпші. Оуэн, оның жиырма екі жасар ұлы Уильям және оның шотландтық досы Дональд Макдональд 1824 жылы Америка Құрама Штаттарына кемемен жүзіп, Оуэннің білім, ғылым, технология және қоғамдық өмір арқылы бақыт, ағартушылық және өркендеудің «Жаңа Моральдық Әлем» туралы көзқарасын іске асыру үшін жер сатып алды. Оуэн өзінің утопиялық қоғамдастығы әлеуметтік реформа идеалдарына негізделген «жоғары әлеуметтік, интеллектуалдық және физикалық ортаны» жасайды деп сенді. Оуэн өзінің теориясының өміршең екенін дәлелдеу және оның жаңа Ланарк қаласындағы қауымдастығына әсер еткен қиындықтарды түзету үшін қаланы сатып алуға ынталанды. Оуэннің қажеттіліктеріне сәйкес Индиана штатындағы Гармони қаласының құрылысы аяқталды. 1825 жылдың қаңтар айында ол қаланы сатып алу туралы келісімге қол қойып, оны Нью-Гармония деп атады және «барлығын және бәрін» өзіне қосылуға шақырды. Қалаға жаңадан келгендердің көбісі оны сәтті өткізуге шын көңілден ықылас білдірсе де, тәжірибе «сарық, тегін жүк тиеушілер мен қалада болуы сәттілікке әкелмейтін авантюристтерді» де тартты. Уильям Оуэн, әкесі шығысқа жаңа тұрғындарды жалдауға оралғанда, Нью-Гармонияда қалды, ол да өзінің күнделік жазбасында, 24 наурыз 1825 жылы: «Мен бұрынғы өмір салтында жайлы және қанағаттанғандардың мұнда келген кезде қуаныштарының артуына күмәнданамын. Олардың жаңа өмір салтына қанша уақыт үйреніп кететінін айта алмаймын». 1825 жылы сәуірде Роберт Оуэн Нью-Гармонияға оралғанда, ол жеті жүзден сегіз жүзге дейінгі тұрғындарды және «қауіпті» жағдайды, басшылыққа мұқтаждықты тапты. 1825 жылдың мамырына қарай қауым «Алдын ала қоғамның конституциясын» қабылдады, онда оның үміттері мен үкіметі кеңінен баяндалды. Алдын ала конституцияға сәйкес, мүшелер өздерінің тұрмыстық заттарын қамтамасыз етеді және өз капиталын тәуелсіздік пен әлеуметтік теңдікті қолданатын кәсіпорынға пайызбен инвестициялайды. Қауым мүшелері қаладағы дүкеннен несие алу үшін қоғамға қызмет көрсетеді, ал жұмыс істегісі келмегендер ақшасын алдын ала төлеп, дүкеннен несие сатып ала алады. Сонымен қатар, қала Оуэн таңдаған төрт адамнан тұратын комитетпен басқарылатын болады, ал қауым тағы үш адамды сайлайды. Маусым айында Роберт Оуэн Уильямды Нью-Гармонияда қалдырып, өзінің үлгілік қауымдастығын ілгерілету үшін шығысқа сапар шегіп, Шотландияға оралды. Ол Нью-Ланарк тоқыма фабрикасындағы өз үлесін сатып, әйелі мен екі қызы үшін Шотландияда қалуды таңдаған қаржылай қолдауды ұйымдастырды. Оуэннің төрт ұлы Роберт, Уильям, Дэвид, Ричард және Джейн Дейл Нью-Гармонияда қоныстанды. Оуэн Нью-Гармонияға жаңа тұрғындарды жалдауға кеткен кезде, социалистік қоғамдастықтың ерте ыдырауына әкелген бірқатар факторлар басталған болатын. Депутаттар жұмысшылар мен жұмысшылар еместер арасындағы кредиттердегі теңсіздік туралы наразылық білдірді. Сонымен қатар, қалада көп ұзамай адамдар толып, баспана жетіспей, өздерін қамтамасыз ету үшін жеткілікті өнім өндіре алмады, бірақ олар әлі де «болашаққа үлкен үміт артып отырды». Оуэн Нью-Гармонияда бірнеше ай ғана болды, онда шебер шеберлер мен жұмысшылардың жетіспеушілігі, сондай-ақ жеткіліксіз және тәжірибесіз қадағалау мен басқару оның ақыр соңында сәтсіздікке ұшырауына ықпал етті. Қоғамның кемшіліктеріне қарамастан, Оуэн өзінің «Жаңа Гармония» идеясын ынталы түрде алға жылжытты. Филадельфияға барған кезде Оуэн Песталоцциан педагог Мари Луиза Дюклос Фретажомен кездесіп, оны Индианаға қосылуға көндірді. Фретажо Уильям Маклюрді, ғалым және оқытушы, жобаға қатысуға шақырды. (Маклюр Оуэннің қаржы серіктесі болды.) 1826 жылы 26 қаңтарда Фретегеот, Маклюр және олардың көптеген әріптестері, соның ішінде Томас Сей, Йозеф Неф, Чарльз Александр Лесуэр және басқалар Кильбоут Филантроп (сонымен қатар «Білімнің қайығы» деп аталады) қайығында Оуэнге социализмдегі жаңа экспериментті орнатуға көмектесу үшін Нью-Гармонияға келді. 1826 жылы 5 ақпанда қалада «Жаңа Гармония теңдік қоғамы» атты жаңа конституция қабылданды, оның мақсаты тең құқықтар мен міндеттер теңдігі қағидаттарына негізделген бақытқа қол жеткізу болды. Конституция құрамына ынтымақтастық, ортақ меншік, экономикалық пайда, сөз және іс-әрекет бостандығы, мейірімділік пен сыпайылық, тәртіп, денсаулықты сақтау, білім алу және елдің заңдарына мойынсұну кірді. Конституция Нью-Гармонияда азаматтың өмірін жасына қарай белгіледі. Бір жастан бес жасқа дейінгі балалар күтімге алынып, жаттығулар жасауға ынталандырылады; алтыдан тоғыз жасқа дейінгі балалар жеңіл жұмысқа тартылып, білімді тәжірибелі ұстаздардың бағыныштары арқылы алады. Оннан он екі жасқа дейінгі жастар үй шаруасында және бағбанда көмектеседі. Он екіден он бес жасқа дейінгі жасөсперімдер техникалық оқудан өтеді, ал он бес жастан жиырма жасқа дейін олардың білімі жалғастырылады. Жиырмадан отыз жасқа дейінгі жастар өндіріс және білім беру бөлімдерінде басшы болып жұмыс істейді. Отыздан қырық жасқа дейінгі ересектер үйлерді басқарады, ал қырықтан алпыс жасқа дейінгі тұрғындар қауымның сыртқы қатынастарын көмектесуге немесе қалаған жағдайда шетелге саяхаттауға ынталандырылады. Конституцияда лайықты идеалдар болғанымен, қауым қалай жұмыс істейтіні туралы нақты айтылмады және толыққанды құрылмады. Индивидуалист-анархист Джосайя Уоррен, Нью-Гармония қоғамының алғашқы қатысушыларының бірі, қауым жеке адамның егемендігі мен жеке меншіктің болмауына байланысты сәтсіздікке ұшырауға тағдырланғанын мәлімдеді. Ол былай деді: «Пікірлердің, талғамдардың және мақсаттардың айырмашылығы сәйкестікке деген талапқа пропорционалды түрде артты. Екі жыл осылай өтті; соңында, менің ойымша, сәттілікке үміттенген үш адамнан аспады. Экспериментшілердің көпшілігі барлық реформалардан үмітін үзді, консерватизм өзін нығайтты. Біз барлық ойланатын ұйымдық және үкіметтік формаларды сынап көрдік. Бізде миниатюрада әлем болды. Біз көңілсіздікпен, мәйіттердің орнына нәтижесінде француз революциясын қайтадан өткіздік. Бірлікке ұмтылысымыз адамдар мен жағдайлардың жекелігіне және өзіне сақтану инстинктіне тікелей соғыс жариялағандай болды және адамдардың немесе мүдделердің байланысына пропорционалды түрде келісімдер мен компромистер қажет екені анық болды». (Кезеңдік хат II 1856). Нью-Гармонияның сәтсіздігіне Оуэннің Шотландиядан Америкаға әкелген үш іс-әрекеті себеп болды. Біріншіден, Оуэн Америка Құрама Штаттарының діни бостандық пен шіркеу мен мемлекеттің бөлінуіне конституциялық кепілдіктеріне қарамастан, белгілі дінді белсенді түрде сынады. Екіншіден, Оуэн Оуэн тартпақ болған Джефферсон шаруаларынан бұрғысынан шығып, Рационалисттар ғасырының қағидаттарына берік ұстанып қалды. Үшіншіден, Оуэн үнемі жоғары сыныптан қайырымдылық сұрады, бірақ бұл стратегия Еуропада болғандай тиімді болмады. Роберт Дейл Оуэн Нью-Гармониядағы сәтсіз социалистік эксперименттің мүшелері «радикалдардың әртүрлі жиынтығы, қағидаттарға адал жандар, шүкіршілікпен қараушылар және жалқау теорияшылар, сонымен қатар бірнеше адал алаяқтар» екенін жазды және «барлығына бірдей сыйақы төлейтін жоспар, қазіргі қоғамдағы жағдайда, кооперативтік қауымдастықтан білікті, тиімді және еңбекқор мүшелерді жояды, нәтижесінде тиімсіз және жайлы қалдықтар қалады, онда эксперимент әлеуметтік және қаржылық тұрғыдан сәтсіздікке ұшырайды». Дегенмен, ол «кооперация капитал мен еңбек арасындағы дауысты дауларды басуға арналған басты агент екенін» ойлады.

Robert Owen was a social reformer and wealthy industrialist who made his fortune from textile mills in New Lanark, Scotland. Owen, his twenty two year old son, William, and his Scottish friend Donald McDonald sailed to the United States in 1824 to purchase a site to implement Owen's vision for "a New Moral World" of happiness, enlightenment, and prosperity through education, science, technology, and communal living. Owen believed his utopian community would create a "superior social, intellectual and physical environment" based on his ideals of social reform. Owen was motivated to buy the town in order to prove his theories were viable and to correct the troubles that were affecting his mill town community New Lanark. The ready built town of Harmony, Indiana, fitted Owen's needs. In January 1825 he signed the agreement to purchase the town, renamed it New Harmony, and invited "any and all" to join him there. While many of the town's new arrivals had a sincere interest in making it a success, the experiment also attracted "crackpots, free loaders, and adventurers whose presence in the town made success unlikely." William Owen, who remained in New Harmony while his father returned east to recruit new residents, also expressed concern in his diary entry, dated March24, 1825: "I doubt whether those who have been comfortable and content in their old mode of life, will find an increase of enjoyment when they come here. How long it will require to accustom themselves to their new mode of living, I am unable to determine." When Robert Owen returned to New Harmony in April 1825 he found seven hundred to eight hundred residents and a "chaotic" situation, much in need of leadership. By May 1825 the community had adopted the "Constitution of the Preliminary Society," which loosely outlined its expectations and government. Under the preliminary constitution, members would provide their own household goods and invest their capital at interest in an enterprise that would promote independence and social equality. Members would render services to the community in exchange for credit at the town's store, but those who did not want to work could purchase credit at the store with cash payments made in advance. In addition, the town would be governed by a committee of four members chosen by Owen and the community would elect three additional members. In June, Robert Owen left William in New Harmony while he traveled east to continue promoting his model community and returned to Scotland, where he sold his interests in the New Lanark textile mills and arranged financial support for his wife and two daughters, who chose to remain in Scotland. Owen's four sons, Robert Dale, William, David Dale, and Richard, and a daughter, Jane Dale, later settled in New Harmony. While Owen was away recruiting new residents for New Harmony, a number of factors that led to an early breakup of the socialist community had already begun. Members grumbled about inequity in credits between workers and non workers. In addition, the town soon became overcrowded, lacked sufficient housing, and was unable to produce enough to become self sufficient, although they still had "high hopes for the future." Owen spent only a few months at New Harmony, where a shortage of skilled craftsmen and laborers along with inadequate and inexperienced supervision and management contributed to its eventual failure. Despite the community's shortcomings, Owen was a passionate promoter of his vision for New Harmony. While visiting Philadelphia, Owen met Marie Louise Duclos Fretageot, a Pestalozzian educator, and persuaded her to join him in Indiana. Fretageot encouraged William Maclure, a scientist and fellow educator, to become a part of the venture. (Maclure became Owen's financial partner.) On January 26, 1826, Fretegeot, Maclure, and a number of their colleagues, including Thomas Say, Josef Neef, Charles Alexandre Lesueur, and others aboard the keelboat Philanthropist (also called the "Boatload of Knowledge"), arrived in New Harmony to help Owen establish his new experiment in socialism. On February 5, 1826, the town adopted a new constitution, "The New Harmony Community of Equality", whose objective was to achieve happiness based on principles of equal rights and equality of duties. Cooperation, common property, economic benefit, freedom of speech and action, kindness and courtesy, order, preservation of health, acquisition of knowledge, and obedience to the country's laws were included as part of the constitution. The constitution laid out the life of a citizen in New Harmony based on age. Children from the age of one to five were to be cared for and encouraged to exercise; children aged six to nine were to be lightly employed and given education via observation directed by skilled teachers. Youth from the ages of ten to twelve were to help in the houses and with the gardening. Teenagers from the age of twelve to fifteen were to receive technical training, and from fifteen to twenty their education was to be continued. Young adults from the ages of twenty to thirty were to act as a superintendent in the production and education departments. Adults from the ages of thirty to forty were to govern the homes, and residents aged forty to sixty were to be encouraged to assist with the community's external relations or to travel abroad if they so desired. Although the constitution contained worthy ideals, it did not clearly address how the community would function and was never fully established. Individualist anarchist Josiah Warren, who was one of the original participants in the New Harmony Society, asserted that the community was doomed to failure due to a lack of individual sovereignty and private property. He commented: "It seemed that the difference of opinion, tastes and purposes increased just in proportion to the demand for conformity. Two years were worn out in this way; at the end of which, I believe that not more than three persons had the least hope of success. Most of the experimenters left in despair of all reforms, and conservatism felt itself confirmed. We had tried every conceivable form of organization and government. We had a world in miniature. we had enacted the French revolution over again with despairing hearts instead of corpses as a result. It appeared that it was nature's own inherent law of diversity that had conquered us our 'united interests' were directly at war with the individualities of persons and circumstances and the instinct of self preservation and it was evident that just in proportion to the contact of persons or interests, so are concessions and compromises indispensable." (Periodical Letter II 1856). Part of New Harmony's failings stemmed from three activities that Owen brought from Scotland to America. First, Owen actively attacked established religion, despite United States' constitutional guarantees of religious freedom and the separations of church and state. Second, Owen remained stubbornly attached to the principles of the rationalist Age of Enlightenment, which drove away many of the Jeffersonian farmers Owen tried to attract. Thirdly, Owen consistently appealed to the upper class for donations, but found that the strategy was not as effective as it had been in Europe. Robert Dale Owen wrote that the members of the failed socialist experiment at New Harmony were "a heterogeneous collection of radicals, enthusiastic devotees to principle, honest latitudinarians, and lazy theorists, with a sprinkling of unprincipled sharpers thrown in," and that "a plan which remunerates all alike, will, in the present condition of society, ultimately eliminate from a co operative association the skilled, efficient and industrious members, leaving an ineffective and sluggish residue, in whose hands the experiment will fail, both socially and pecuniarily." However, he still thought that "co operation is a chief agency destined to quiet the clamorous conflicts between capital and labour; but then it must be co operation gradually introduced, prudently managed, as now in England." In 1826 splinter groups dissatisfied with the efforts of the larger community broke away from the main group and prompted a reorganization. In New Harmony work was divided into six departments, each with its own superintendent. These departments included agriculture, manufacturing, domestic economy, general economy, commerce, and literature, science and education. A governing council included the six superintendents and an elected secretary. Despite the new organization and constitution, members continued to leave town. By March 1827, after several other attempts to reorganize, the utopian experiment had failed. The larger community, which lasted until 1827, was divided into smaller communities that led further disputes. Individualism replaced socialism in 1828 and New Harmony was dissolved in 1829 due to constant quarrels. The town's parcels of land and property were returned to private use.

Ғылым

Роберт Оуэннің әлеуметтік реформадағы жетістік ретінде Жаңа Гармонияға жасаған көзқарасы іске аспағанымен, қала ұлттық маңызы бар ғылыми орталыққа айналды, әсіресе табиғи ғылымдар саласында, оның ішінде геология ерекше көзге түсті. Уильям Маклюр (1763–1840), 1817–1840 жылдары Филадельфия Табиғи ғылымдар академиясының президенті, 1825–1826 жылдары қыс мезгілінде Жаңа Гармонияға келді. Томас Сей (1787–1834), Маклюрдің досы, энтомолог және конхолог болды. Оның қабыршақтылар мен жәндіктерді зерттеу жұмыстары, ғылыми журналдарға көптеген мақалалары, Флорида, Джорджия, Роки таулары, Мексика және басқа да аймандарға жасаған ғылыми экспедициялары оны халықаралық деңгейде танымал натуралист етті. Сей американдық энтомология мен конхологияның негізін қалаушы деп есептеледі. Чарльз Александр Лесуэр (1778–1846), табиғатты зерттеуші және суретші, «Филантроп» кемесімен Жаңа Гармонияға келді. Оның Жаңа Гармонияның эскиздері Оуэнит кезеңіндегі қаланың көрнекті суретін сақтап қалды. Лесуэр табиғатты зерттеуші ретінде Ұлы көлдердегі балықтарды жіктемелеуімен танымал. 1837 жылы ол туған Франциясына оралды. Көптеген түрлерді алғаш рет Сей мен Лесуэр сипаттаған, ал көптеген түрлер олардың құрметіне аталған. Роберт Оуэннің үшінші ұлы Дэвид Дейл Оуэн (1807–1860) 1837 жылы медицина ғылымдарының докторы болып білімін аяқтады. Бірақ, Жаңа Гармонияға оралғаннан кейін, Дэвид Дейл Оуэнге 1825 жылы Жаңа Гармонияға келген және кейіннен 1831–1850 жылдары Теннесси штатының геологы болған голланд геологы, минералог, зоолог және химик Джерард Трусттың еңбектері үлкен әсер етті. Оуэн 1839–1840 және 1847–1851 жылдары Айова, Миссури, Висконсин, Миннесота және солтүстік Иллинойс штаттарын қамтыған АҚШ-тың Орта Батысының федералдық геологиялық зерттеулеріне жетекшілік етті. 1846 жылы Оуэн Смитсондар институтының ғимараты («Смитсондар сарайы») үшін бірнеше құрылыс тастарын сынап, осы ғимарат салынған ерекше Сенека Крик құмтасын ұсынды. Келесі жылы Оуэн еліміздің астанасынан жиырма үш шақырым қашықтықтағы Булл-Рандағы тас карьерін анықтады, сол карьерден алынған таспен ғимарат салынды. Оуэннің Жаңа Гармониядағы мұражайы мен зертханасы Аллегей тауларының батысындағы ең ірісі ретінде танымал болды. Оуэн 1860 жылы қайтыс болған кезде оның мұражайында 85 000-ға жуық экспонат болды. Оуэннің ең маңызды жарияланымдарының бірі – «Висконсин, Айова және Миннесота штаттарының геологиялық зерттеулері және Небраска аумағының бір бөлігі туралы есеп» (Филадельфия, 1852). Оуэннің басшылығы мен ықпалымен Бенджамин Франклин Шумард, оның құрметіне Шумард емені аталған, Техас штатының геологы болып тағайындалды; Амос Генри Уортен Иллинойс штатының екінші геологы және Иллинойс штатының мұражайының бірінші кураторы болды; ал Филдинг Брэдфорд Мик Смитсонов институтында жалақысыз алғашқы толық уақытты палеонтолог болды. Джозеф Гранвилл Норвуд, Дэвид Дейл Оуэннің әріптесі және бірлескен авторы, сонымен қатар дәрігер, Иллинойс штатының алғашқы геологы болды (1851–1858). 1851–1854 жылдары Иллинойс штатының геологиялық зерттеу бас штабы Жаңа Гармонияда орналасқан. Ричард Оуэн (1810–1890), Роберт Оуэннің кіші ұлы, 1828 жылы Жаңа Гармонияға келді және бастапқыда онда мектепте сабақ берді. Ол ағасы Дэвид Дейл Оуэнге геологиялық зерттеуде көмектесті және Индиана штатының екінші геологы болды. Америка Азамат соғысы кезінде полковник Ричард Оуэн Индианаполистегі Мортон лагеріндегі Конфедерация тұтқындарының бастығы болды. 1864 жылы АҚШ армиясынан зейнеткерлікке шыққаннан кейін Оуэн Блумингтондағы Индиана университетінде табиғат ғылымдарының профессоры болды, онда академиялық ғимарат оның құрметіне аталды. 1872 жылы Оуэн Пердью университетінің бірінші президенті болды, бірақ 1874 жылы осы қызметінен бас тартты. Ол 1879 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін IU-де сабақ беріп жүрді.

Although Robert Owen's vision of New Harmony as an advance in social reform was not realized, the town became a scientific center of national significance, especially in the natural sciences, most notably geology. William Maclure (1763–1840), president of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia from 1817 to 1840, came to New Harmony during the winter of 1825–1826. Thomas Say (1787–1834), a friend of Maclure, was an entomologist and conchologist. His definitive studies of shells and insects, numerous contributions to scientific journals, and scientific expeditions to Florida, Georgia, the Rocky Mountains, Mexico, and elsewhere made him an internationally known naturalist. Say has been called the father of American descriptive entomology and American conchology. Charles Alexandre Lesueur (1778–1846), a naturalist and artist, came to New Harmony aboard the Philanthropist. His sketches of New Harmony provide a visual record of the town during the Owenite period. As a naturalist, Lesueur is known for his classification of Great Lakes fishes. He returned to his native France in 1837. Many species were first described by both Say and Lesueur, and many have been named in their honor. David Dale Owen (1807–1860), third son of Robert Owen, finished his formal education as a medical doctor in 1837. However, after returning to New Harmony, David Dale Owen was influenced by the work of Maclure and Gerard Troost, a Dutch geologist, mineralogist, zoologist, and chemist who arrived in New Harmony in 1825 and later became the state geologist of Tennessee from 1831 to 1850. Owen led federal surveys from 1839 to 1840 and from 1847 to 1851 of the Midwestern United States, which included Iowa, Missouri, Wisconsin, Minnesota, and part of northern Illinois. In 1846 Owen sampled a number of possible building stones for the Smithsonian Institution Building (the Smithsonian "Castle") and recommended the distinctive Seneca Creek sandstone of which that building is constructed. The following year, Owen identified a quarry at Bull Run, twenty three miles from nation's capital, that provided the stone for the massive building. Owen's museum and laboratory in New Harmony was known as the largest west of the Allegheny Mountains. At the time of Owen's death in 1860, his museum included some 85,000 items. Among Owen's most significant publications is his Report of a Geological Survey of Wisconsin, Iowa, and Minnesota and Incidentally of a Portion of Nebraska Territory (Philadelphia, 1852). Several men trained Owen's leadership and influence: Benjamin Franklin Shumard, for whom the Shumard oak is named, was appointed state geologist of Texas by Governor Hardin R. Runnels; Amos Henry Worthen was the second state geologist of Illinois and the first curator of the Illinois State Museum; and Fielding Bradford Meek became the first full time paleontologist in lieu of salary at the Smithsonian Institution. Joseph Granville Norwood, one of David Dale Owen's colleagues and coauthors, also a medical doctor, became the first state geologist of Illinois (1851–1858). From 1851 to 1854, the Illinois State Geological Survey was headquartered in New Harmony. Richard Owen (1810–1890), Robert Owen's youngest son, came to New Harmony in 1828 and initially taught school there. He assisted his brother, David Dale Owen, with geological survey and became Indiana's second state geologist. During the American Civil War, Colonel Richard Owen was commandant in charge of Confederate prisoners at Camp Morton in Indianapolis. Following his retirement from the U. S. Army in 1864, Owen became a professor of natural sciences at Indiana University in Bloomington, where an academic building is named in his honor. In 1872 Owen became the first president of Purdue University, but resigned from this position in 1874. He continued teaching at IU until his retirement in 1879.

Мемлекеттік қызмет және әлеуметтік реформа

Роберт Дейл Оуэн, Роберт Оуэннің үлкен ұлы, ұлттық маңызы бар әлеуметтік реформатор және зиялы болды. Нью-Гармонияда ол мектепте сабақ берді және Франсис Райтпен бірге «New Harmony Gazette» газетін шығарды. Кейін Оуэн Нью-Йоркке көшті. 1830 жылы ол «Жаңа философия» деген еңбек жариялады, ол Америка Құрама Штаттарында бала тууды шектеуді қолдаған алғашқы трактат болды, және 1834 жылы Жаңа Гармонияға оралды. Ол сондай-ақ Смитсониялық ғимараттар комитетінің төрағасы қызметін атқарды. Ол ағасы Дэвид Дейл Оуэнге Смитсония сарайы үшін көптеген құрылыс тастарын сынап алуды тапсырды. 1852 жылдан 1858 жылға дейін Оуэн Неапольде (1853–1858) толық өкілдігінде дипломатиялық қызмет атқарды, онда ол спиритизмді зерттей бастады. Оуэннің «Басқа әлемнің шекарасындағы іздер» (1860) кітабы әдебиетте қызығушылық тудырды. Оның «Бостон зерттеушісінде» және Жаңа Гармониядағы «Жарнамашы» басылымындағы сыншыларының арасында Джон және Маргарет Чаппеллсмит болды, ол бұрын Дэвид Дейл Оуэннің геологиялық басылымдары үшін суретші болған, ал ол бұрынғы Оуэнит лекторы болды. Роберт Дейл Оуэн 1877 жылы Нью-Йорк штатының Джордж көлінде қайтыс болды. Райт Уильям Филкепаль д’Арусмонтқа үйленді, ол Нью-Гармонияда танысқан Песталоцци мектебінің педагогы. Жұбайлар сондай-ақ Париж (Франция) және Цинциннати (Огайо штаты) қалаларында тұрды, онда 1850 жылы ажырасты. Райт 1852 жылы Цинциннатиде қайтыс болды.

Білім

Нью-Гармониядағы білім беру тарихында Уильям Маклюрдың күш-жігерінің арқасында Нью-Гармонияға көшіп келгенге дейін өз салаларында жақсы қалыптасқан бірнеше мұғалім болды. Олардың арасында Песталоцци ұстанымын ұстанған Мари Дюклос Фретажо және Джозеф Ниф есімді педагогтар бар еді. Маклюр Нью-Гармонияға келген кезде ол Америкадағы алғашқы Песталоцци мектебін құрған болатын. Фретажо мен Ниф бұрын Пенсильваниядағы Маклюр мектептерінде Песталоцци әдісін оқытқан және мектеп басқарушылары болған. Ол сонымен қатар өзінің үлкен кітапханасын және геологиялық жинағын Филадельфиядан Нью-Гармонияға жеткізді. 1838 жылы Маклюр "өзара оқыту" қағибасына негізделген "Жұмысшы институтын" құрды. Онда Индиана штатындағы ең көне, үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан кітапхана және шағын мұражай орналасқан. Кітапханадағы сақтау бөлмесінде Нью-Гармония тарихына қатысты көптеген тарихи қолжазбалар, хаттар мен құжаттар сақталған. Өсиеті бойынша Маклюр АҚШ-тағы еңбекшілер клубына немесе қоғамына, кемінде 100 кітаптан тұратын оқу залы мен кітапхана құрғандарына 500 доллар сыйлық беруді ұсынды. Оның осы сыйлығынан Индиана және Иллинойс штатындағы 160-қа жуық кітапхана пайдаланды. Мари Дюклос Фретажо "Филантроп" кемесімен Нью-Гармонияға келгенге дейін Францияда және Филадельфияда Маклюр ұйымдастырған Песталоцци мектептерін басқарды. Нью-Гармонияда ол бес жасқа дейінгі балаларға арналған мектептің жұмысын ұйымдастырды, Филадельфиядан әкелген бірнеше жас қыздың тәрбиесімен айналысты, дүкен ашты және Маклюр Мексикада болған кезінде оның істерін басқарды. Фретажо 1831 жылға дейін Нью-Гармонияда тұрды, содан кейін Францияға оралды, ал кейін Мексикада Маклюрмен бірге болып, 1833 жылы қайтыс болды. Джозеф Ниф (1770–1854) 1808 жылы АҚШ-та ағылшын тілінде жазылған білім беру әдістемесі туралы алғашқы еңбегін жариялады – «Білім беру жоспары мен әдісінің эскизі». Маклюр Швейцариядан Песталоцци ұстанымын ұстанатын Нифті Филадельфияға шақырды және оны ұлдарға арналған мектебінің директоры етіп тағайындады. Бұл АҚШ-тағы Песталоцци әдістеріне негізделген алғашқы мектеп болды. 1826 жылы Ниф, оның әйелі және балалары Маклюрдің басшылығымен Нью-Гармонияға мектептерді басқаруға келді. Ниф Маклюрдің оқу бағдарламасын орындап, Нью-Гармониядағы мектептердің суперинтенданты болды, онда бес және он екі жас аралығындағы 200-ге жуық оқушы білім алды. Роберт Оуэннің қызы Джейн Дейл Оуэн Фаунтлерой (1806–1861) 1833 жылы Нью-Гармонияға келді. 1835 жылы ол азаматтық инженер Роберт Генри Фаунтлеройға үйленді. Ол Дэвид Дейл мен Роберт Дейл Оуэннің серіктесі болды. Джейн Оуэн Фаунтлерой отбасылық үйінде жас қыздарға арналған семинария ашты, онда оның ағасы Дэвид Дейл Оуэн ғылым пәнін оқытты. Қазіргі таңда Нью-Гармониядағы оқушылар 2012 жылы жабылған Нью-Гармония орта мектебінің орнына Солтүстік Пози орта мектебінде білім алады.

The history of education at New Harmony involves several teachers who were already well established in their fields before they moved to New Harmony, largely through the efforts of William Maclure. These Pestalozzian educators included Marie Duclos Fretageot and Joseph Neef. By the time Maclure arrived in New Harmony he had already established the first Pestalozzian school in America. Fretageot and Neef had been Pestalozzian educators and school administrators at Maclure's schools in Pennsylvania. He also had his extensive library and geological collection shipped to New Harmony from Philadelphia. In 1838 Maclure established The Working Men's Institute, a society for "mutual instruction". It includes the oldest continuously operating library in Indiana, as well as a small museum. The vault in the library contains many historic manuscripts, letters, and documents pertaining to the history of New Harmony. Under the terms of his will, Maclure also offered $500 to any club or society of laborers in the United States who established a reading and lecture room with a library of at least 100 books. About 160 libraries in Indiana and Illinois took advantage of his bequest. Marie Duclos Fretageot managed Pestalozzian schools that Maclure organized in France and Philadelphia before coming to New Harmony aboard the Philanthropist. In New Harmony she was responsible for the infant's school (for children under age five), supervised several young women she had brought with her from Philadelphia, ran a store, and was Maclure's administrator during his residence in Mexico. Fretageot remained in New Harmony until 1831, returned to France, and later joined Maclure in Mexico, where she died in 1833. Joseph Neef ( 1770–1854) published in 1808 the first work on educational method to be written in English in the United States, Sketch of A Plan and Method of Education. Maclure brought Neef, a Pestalozzian educator from Switzerland, to Philadelphia, and placed him in charge of his school for boys. It was the first school in the United States to be based on Pestalozzian methods. In 1826 Neef, his wife, and children came to New Harmony to run the schools under Maclure's direction. Neef, following Maclure's curriculum, became superintendent of the schools in New Harmony, where as many as 200 students, ranging in age from five to twelve, were enrolled. Jane Dale Owen Fauntleroy (1806–1861), daughter of Robert Owen, arrived in New Harmony in 1833. She married civil engineer Robert Henry Fauntleroy in 1835. He became a business partner of David Dale and Robert Dale Owen. Jane Owen Fauntleroy established a seminary for young women in her family's New Harmony home, where her brother, David Dale Owen, taught science. Students in New Harmony now attend North Posey High School after New Harmony High School closed in 2012.

Баспа ісі

Корнелиус Тибоут (шамамен 1773–1832) – суретші, баспагер және гравёр, 1826 жылдың қыркүйегінде Жаңа Гармония қауымына қосылған кезде жоғары даңққа ие болған. Тибоут баспа ісіне үйретті, екі айда рет шығатын «Пайдалы білімді таратушы» газетін және қалалық баспаны пайдалана отырып кітаптар шығарды. Ол 1832 жылы Нью-Гармонияда қайтыс болды. Жаңа Гармония баспасынан шыққан туындылардың арасында Уильям Маклюрдің «Тастардың қалыптасуы туралы эссе немесе олардың қазіргі күйінің пайда болуына қатысты зерттеу» (1832); және Маклюрдің «Батыс Үнді аралдары геологиясы: Барбадостан Санта-Крусқа дейін, оның ішінде» (1832); Томас Сейдің «Солтүстік Американың жаңа жәндік түрлерінің сипаттамасы»; «Бұрын сипатталған түрлерге қатысты байқаулар»; «Солтүстік Американың жаңа құрлық және су қабыршақтарының сипаттамалары»; және Сейдің «Американдық конхологиясы» кітабының алғашқы томдары (Солтүстік Америка қабыршақтарының сипаттамасы) бар. («Американдық конхологияның» жетінші томы Филадельфияда жарық көрді.) Люси Систаре Сэй Фретажоның Песталоцци мектебінде шәкірт болған және Филадельфияда Лесуэрдің бұрынғы оқушысы болған. Индианаға жол астында Систаре Томас Сеймен танысып, 1827 жылдың 4 қаңтарында, Жаңа Гармонияға келгенге дейін үйленді. Ол өзінің күйеуінің моллюскалар туралы көп томдық еңбегі «Американдық конхология» кітабындағы 68 суреттің 66-сын қолмен бояп, суреттеді. 1834 жылы Томас Сей қайтыс болғаннан кейін ол Нью-Йоркке көшіп, гравёр болуға оқыды және «Американдық конхологияның» соңғы томын аяқтау және жариялау үшін жұмыс істеді. Люси Сэй Шығысқа оралғаннан кейін де табиғат ғылымдарына қызығушылық танытты. 1841 жылы Филадельфияның Табиғи ғылымдар академиясының алғашқы әйел мүшесі атанды. Немец-американдық халық суретшісі Джейкоб Мэнтл (шамамен 1763–1863) 1836 жылдан өліміне дейін Нью-Гармонияда өмір сүрді. Осы кезеңде ол фрактюр стилінде портреттер салып, жергілікті оуэниттердің киім-кешегі мен интерьерін бейнеледі. Оның туындыларының мысалдары Смитсоновтың американдық өнер мұражайында, американдық халық өнері мұражайында және Эбби Олдрич Рокфеллер мұражайында қойылған. Нью-Гармония тарихына қатысты жариялымдарға Нью-Гармония тарихшысы және тұрғыны Жозефин Мирабелла Эллиоттың еңбектері кіреді.

Cornelius Tiebout (c. 1773–1832) was an artist, printer, and engraver of considerable fame when he joined the New Harmony community in September 1826. Tiebout taught printing and published a bimonthly newspaper, Disseminator of Useful Knowledge, and books using the town's printing press. He died in New Harmony in 1832. Publications from New Harmony's press include William Maclure's Essay on the Formation of Rocks, or an Inquiry into the Probably Origin of their Present Form (1832); and Maclure's Structure and Observations on the Geology of the West India Islands; from Barbadoes to Santa Cruz, Inclusive (1832); Thomas Say's Description of New Species of North American Insects; Observations on Some of the Species Already Described; Descriptions of Some New Terrestrial and Fluviatile Shells of North America; and several of the early volumes of Say's American Conchology, or Descriptions of the Shells of North America. (The seventh volume of American Conchology was published in Philadelphia.) Lucy Sistare Say was an apprentice at Fretageot's Pestalozzian school and a former student of Lesueur in Philadelphia before coming to New Harmony aboard the Philanthropist to teach needlework and drawing. En route to Indiana, Sistare met Thomas Say and the two were married on January 4, 1827, prior to their arrival at New Harmony. An accomplished artist, Say illustrated and hand colored 66 of the 68 illustrations in American Conchology, her husband's multi volume work on mollusks. Following Thomas Say's death in 1834, she moved to New York, trained to become an engraver, and worked to complete and publish the final volume of American Conchology. Lucy Say remained interested in the natural sciences after returning to the East. In 1841 she became the first female member of the Academy of Natural Sciences of Philadelphia. German American folk artist Jacob Maentel (c. 1763–1863) lived in New Harmony from 1836 until his death. During this time he prolifically painted portraiture in the fraktur style and portrayed the dress and décor of local Owenites. Examples of his work are displayed in the Smithsonian American Art Museum, the American Folk Art Museum, and the Abby Aldrich Rockefeller Museum. Publications on the history of New Harmony include the work of the New Harmony historian and resident, Josephine Mirabella Elliott.

Театр

Уильям Оуэн (1802–1842), Роберт Оуэннің екінші үлкен ұлы, Нью-Хармонияның іскерлік және қоғамдық мәселелеріне қатысты. Ол New Harmony's Thespian Society-ді құрушылардың бірі болды және топтың бірнеше қойылымында өнер көрсетті. Оуэн сондай-ақ Пози округінің ауыл шаруашылығы қоғамын құруға көмектесті және 1834 жылы Индиана штатының Эвансвилл бөлімшесінің мемлекеттік банкінің директоры болды. Ол 1842 жылы Нью-Хармонияда қайтыс болды.

Тарихи ғимараттар

Гармонист және Оуэнит утопиялық қоғамдарының 30-дан астам құрылыстары Ұлттық тарихи ескерткіш атағын алған Жаңа Гармония тарихи ауданының құрамына кіреді. Бұған қоса, сәулетші Ричард Мейер Жаңа Гармонияның Афинеум ғимаратын жобалаған, ол Тарихи Жаңа Гармонияның келушілер орталығы болып табылады.

География

Уабаш өзені Нью-Гармонияның батыс шекарасын құрайды. Бұл Индиана штатындағы ең батысқа орналасқан елді мекен. 2010 жылғы халық санауы бойынша Нью-Гармонияның жалпы ауданы 0,65 шаршы миль (2 км2) құрайды, оның ішінде 0,64 шаршы миль (2 км2) (немесе 98,46%) құрлық, ал 0,01 шаршы миль (0 км2) (немесе 1,54%) су.

Пол Тиллих саябағы

Пол Тиллих паркі ХХ ғасырдың белгілі теологы Пол Йоханнес Тиллихті еске алады. Парк Тиллихтің өзі 1963 жылғы 2 маусымда ашып берді, ал оның күлі 1965 жылы осы жерге қойылды. Солтүстік Мейн көшесінен дәл қарама-қарсы, «Шатырсыз шіркеудің» жанында орналасқан бұл саябақта биік жерде мәңгі жасыл ағаштардан тұратын тоғай мен оның ішінде серуендеуге арналған жол бар. Серуендеу жолының бойында Тиллихтің еңбектерінен алынған цитаталар жазылған бірнеше ірі тастар орналасқан. Джеймс Розати жасаған Тиллихтің бас мүсіні серуендеу жолының солтүстік жағында көтеріліп тұрады, мұны ашық алаң мен үлкен көл толықтырады.

Климат

Бұл аймақтың климаты ыстық, ылғалды жаздармен және көбінесе жұмсақ немесе салқын қыстармен сипатталады. Кёппен климаттық жіктеу жүйесі бойынша, Нью Гармония ылғалды субтропиктік климатқа ие, климат карталарында "Cfa" деп белгіленеді.

2010 жылғы санақ

2010 жылғы санақ бойынша қалада 789 адам, 370 үй шаруашылығы және 194 отбасы тұратын. Тұрғындардың тығыздығы анықталмаған. Орташа тығыздықпен 464 тұрғын үй бірлігі болды. Қаланың нәсілдік құрамы: 99,0% ақ нәсілді, 0,3% американдық индейлер, 0,1% азиялықтар және 0,6% екі немесе одан көп нәсілділер. 370 үй шаруашылығының 17,3%-ында 18 жасқа дейінгі балалар тұрады, 42,7%-ы бірге тұратын ерлі-зайыптылар, 7,3%-ы күйеуі жоқ әйелдер, 2,4%-ы күйеуі жоқ ерлер, ал 47,6%-ы отбасы емес. Барлық үй шаруашылықтарының 43,5%-ы жеке адамдардан тұрады, ал 23,5%-ында 65 жастан асқан жалғыз адамдар тұрады. Үй шаруашылығының орташа мөлшері 1,93 адамды, ал отбасының орташа мөлшері 2,62 адамды құрады. Қаладағы орташа жас 55,1 жас. Тұрғындардың 13,1%-ы 18 жасқа дейін, 5,7%-ы 18 мен 24 жас аралығында, 17,3%-ы 25 пен 44 жас аралығында, 30,4%-ы 45 пен 64 жас аралығында және 33,5%-ы 65 жастан асқан. Қаланың жыныстық құрамы: 43,2% ерлер және 56,8% әйелдер.

БАҚ-та

New Harmony – The CW телехикаясының үшінші маусымының соңғы эпизодында оқиғасы өтеді. 2009 жылы Вандербильт университетінің студенті «Утопияның соңы» атты қысқа эксперименталды фильмін жасады. 2023 жылы Ребекка Мей Хоуптың «Destination Harmony: A Novel of the Owenite Experiment» тарихи көркем әдебиеті 1825 жылы Индиана штатындағы Нью-Хармони қаласындағы Оуэнит эксперименті туралы айтады.