АҚШ долларының тарихы: 1862-1971 жылдарғы «жасыл қағаз» туралы

Кіріспе

1862 жылдан 1971 жылға дейін АҚШ-та шығарылған қағаз ақшаның түрі – қазіргі АҚШ банкноты. АҚШ банкноты, сондай-ақ Заңды төлем қағазы деп те аталады, 1862 жылдан 1971 жылға дейін АҚШ-та шығарылған қағаз ақшаның түрі. 109 жыл бойы қолданыста болғандықтан, олар қазіргі уақытта шығарылатын Федералдық резервтік банкнотадан басқа АҚШ-тың кез келген қағаз ақшасынан ұзақ уақыт бойы шығарылды. Олар 1862 жылы ауыстырылған бұрынғы «жасыл бумалар» – Demand Notes-тен мұрагерлік алған «жасыл бумалар» деп танылды. Көбінесе Заңды төлем қағаздары деп аталатын олар, бірінші Заңды төлем заңы бойынша АҚШ банкноты деп аталды, ол оларды фиаттық валютаның бір түрі ретінде бекітті. 1860-шы жылдардың басында банкноттардың артындағы «екінші міндеттеме» мынадай мәлімдеме жасады:

Type of paper money that was issued from 1862 to 1971 in the United States
the current US note

A United States Note, also known as a Legal Tender Note, is a type of paper money that was issued from 1862 to 1971 in the United States. Having been current for 109 years, they were issued for longer than any other form of U. S. paper money other than the currently issued Federal Reserve Note. They were known popularly as "greenbacks", a name inherited from the earlier greenbacks, the Demand Notes, that they replaced in 1862. Often termed Legal Tender Notes, they were named United States Notes by the First Legal Tender Act, which authorized them as a form of fiat currency. During the early 1860s the so called second obligation on the reverse of the notes stated:

This Note is a Legal Tender for all debts public and private except Duties on Imports and Interest on the Public Debt; and is receivable in payment of all loans made to the United States. By the 1930s, this obligation would eventually be shortened to:

This note is a legal tender at its face value for all debts public and private

They were originally issued directly into circulation by the U. S. Treasury to pay expenses incurred by the Union during the American Civil War. During the next century, the legislation governing these notes was modified many times and numerous versions were issued by the Treasury. United States Notes that were issued in the large size format, before 1929, differ dramatically in appearance when compared to modern American currency, but those issued in the small size format, starting 1929, are very similar to contemporary Federal Reserve Notes of the same denominations with the distinction of having red U. S. Treasury Seals and serial numbers in place of green ones. Also, while a variety of denominations were issued as United States Notes during the large size era, only the $1, $2, $5, and $100 denominations were ever issued as small size notes. Existing United States Notes are still fully usable and are considered legal tender. However, as no United States Notes have been issued since January 1971, most issues are now becoming increasingly rare to find in circulation, and command higher prices than face value as items of numismatic interest.

Бұл банкнота мемлекеттік және жеке қарыздардың барлығы үшін заңды төлем құралы болып табылады, импорттық баждар мен мемлекеттік қарыздың пайызын қоспағанда; және АҚШ-қа берілген барлық қарыздарды төлеу үшін қабылданады. 1930 жылдары бұл міндеттеме ақырында мынадай қысқартылған түріне ие болды:

Бұл нота барлық мемлекеттік және жеке қарыздар үшін номиналды құны бойынша заңды төлем құралы болып табылады.

Олар бастапқыда АҚШ Қаржы министрлігі тікелей айналысқа шығарды, Азамат соғысы кезінде Одақтың шығындарын өтеу үшін. Келесі ғасырда осы банкноттарды реттейтін заңнама көптеген рет өзгертілді және Қаржы министрлігі көптеген нұсқаларды шығарды. 1929 жылға дейін үлкен форматта шығарылған АҚШ банкноттары қазіргі заманғы американдық валютамен салыстырғанда сыртқы түрінен айтарлықтай ерекшеленеді, бірақ 1929 жылдан бастап кіші форматта шығарылғандары сол номиналдағы қазіргі Федералдық резервтік банкноттарына өте ұқсас, айырмашылығы – жасыл түстің орнына қызыл түсті АҚШ Қаржы министрлігінің мөрлері мен сериялық нөмірлері болды. Сонымен қатар, үлкен форматты кезеңде әртүрлі номиналдағы АҚШ банкноттары шығарылса да, кіші форматтағы банкноттар ретінде тек $1, $2, $5 және $100 номиналы ғана шығарылды. Қазіргі АҚШ банкноттары әлі де толыққанды қолданыста және заңды төлем құралы болып саналады. Алайда, 1971 жылдың қаңтарынан бері АҚШ банкноты шығарылмағандықтан, көптеген нұсқаларын айналымда табу өте қиын, және олар нумизматикалық қызығушылық тудыратын заттар ретінде номиналды құнынан жоғары бағаланады.

Талап туралы жазбалар

1861 жылы, Америка Азамат соғысының бірінші жылында, Одақ үкіметінің шығындары салықтан түскен кірістен әлдеқайда көп болды, ал соғысты қаржыландырудың басты жолы қарыз алу еді. 1861 жылдың 17 шілдесінде қабылданған заң АҚШ Қаржы министрі Салмон П. Чейске 50 миллион доллар көлемінде талап бойынша төленетін Қаржылық қағаздар шығару арқылы қаражат жинауға рұқсат берді. Бұл талап қағаздары кредиторларға тікелей төленді және әскерлердің жалақысын төлеуге пайдаланылды. Қаржылық қағаздардың борыштық шеңбері ішінде шығарылғанмен, талап қағаздары валюта ретінде қолданылуы тиіс болды, олар банкноттармен бірдей өлшемде болды және сырт түрі жағынан оларға ұқсас еді. 1861 жылдың желтоқсанында экономикалық жағдай нашарлап, қолма-қол ақша төлемдері тоқтатылды, бұл үкіметтің талап қағаздарын монетамен айырбастауды тоқтатуына әкеп соқты.

Заңдық тендерлік актілер

1862 жылдың басында Одақтың шығындары артып, үкімет соғысты қаржыландыруда қиындықтарға тап болды. АҚШ-тың сұраныс ноталары – Одақ әскерлеріне жалақы төлеу үшін де пайдаланылған – өтеуге жарамсыз болды, және ноталардың құны төмендеуге бастады. Конгрессмен және Буффало банкірі Элбридж Г. Сполдинг Нью-Йорктің еркін банктік заңына негізделген заң жобасын дайындады, ол кейін 1863 жылғы Ұлттық банктік заңға айналды. Дегенмен, оның ұсынысын Конгресс мақұлдауына бірнеше ай кететінін түсінген Сполдинг ақпан айының басында АҚШ Қаржы министрлігіне заңды төлем құралы ретінде миллиондаған банкнота шығаруға рұқсат беретін тағы бір заң жобасын ұсынды. Бұл Конгресте үлкен дау тудырды, себебі Конституция үкіметке қағаз валюта шығару құқығын бермейтіні түсіндірілді. Сполдинг Палата алдында: «Біздің алдымыздағы заң жобасы – соғыс шарасы, қажеттілік шарасы, емес таңдау» деді, содан әрі: «Бұл ерекше заман, және үкіметімізді сақтау және ұлттығымызды қорғау үшін ерекше шаралар қолдану керек» деп атап өтті. Сполдинг бұл әрекетті Конституцияда «армияны көтеру және ұстау» және «теңіз күштерін қамтамасыз ету және ұстау» өкілеттіктерін іске асырудың «қажетті құралы» деп негіздеді. Президент Авраам Линкольн күшті қарсылыққа қарамастан, 1862 жылдың 25 ақпанында қабылданған Бірінші Заңды Төлем Заңына қол қойды, ол АҚШ банкноттарын заңды төлем құралы ретінде шығаруға рұқсат берді – бұл қағаз валюта жақын арада «гринбектер» деп аталатын болды. Бастапқыда эмиссия жаңа Заңды Төлем Ноталары мен қолданыстағы Сұраныс Ноталарының жалпы номиналды құнымен шектелді. Заңда жаңа ноталар Сұраныс Ноталарын мүмкіндігінше тезірек алмастыруы көзделген. Сұраныс Ноталары 5, 10 және 20 доллар номиналында шығарылған, және олар АҚШ банкноттарымен, беткі жағынан дерлік бірдей болатын ноталармен алмастырылды. Сонымен қатар, жаңа дизайнды ноталар 50, 100, 500 және доллар номиналында енгізілді, ал Сұраныс Ноталарындағы «Сұраныс бойынша төленеді» деген жазба алынып тасталды және «Бұл нота заңды төлем құралы» деген мәлімдеме қосылды. Заңды төлем құралы мәртебесі кредиторларға олар алтынмен, банк депозиттерімен немесе мемлекеттік резервтермен қамтамасыз етілмегеніне қарамастан, ноталарды қабылдауға міндетті екенін кепілдік берді, және оларға ешқандай пайызы төленбеді. Алайда, Бірінші Заңды Төлем Заңы ноталарды шексіз заңды төлем құралы етпеді, өйткені оларды саудагерлер импорттық кедендік баждарды төлеу үшін және үкімет облигацияларына төленетін пайыздарды төлеу үшін пайдалана алмады. Заңда ноталар 5% пайызымен қысқа мерзімді депозиттер үшін және 20 жылдық облигацияларды номинал бойынша 6% пайызымен сатып алу үшін қабылданатыны көзделген. Бұл шарттардың негізінде Одақ үкіметі облигацияларының құнын қолдау арқылы өзінің кредиттік қабілеттілігін сақтай алатын болды, олардың пайызын алтынмен төлеу арқылы. Соғыстың басында кедендік баждар мемлекеттік салық кірісінің үлкен бөлігін құрады, және оларды алтынмен төлеу арқылы үкімет облигациялардың пайызын төлеу үшін қажетті монетаны өндіретін еді. Соңында, облигацияларды АҚШ банкноттарымен сатып алуға мүмкіндік беру арқылы соңғыларының құны да расталатын еді. 1862 жылдың 11 шілдесінде Конгресстің бірлескен қаулысы және 1863 жылдың 3 наурызында қабылданған Үшінші Заңды Төлем Заңы лимиттерді кеңейтті, ноталарды АҚШ облигацияларына номинал бойынша айырбастау мүмкіндігі жойылды, және 1 және 2 долларлық ноталар енгізілді, себебі фиат валютасының пайда болуы Грешем заңы бойынша тіпті күміс монеталарды айналымнан шығарды. Осы инфляция нәтижесінде гринбектер алтыннан едәуір арзанға саудаланып, Конгрессті 1864 жылғы Алтын Фьючерстеріне қатысты қысқа мерзімді заң қабылдауға итермеледі, ол гринбектердің құнының төмендеуін күшейткендей көрінгеннен кейін жақын арада күшін жойды. Бір уақытта айналымда болған гринбектердің ең көп сомасы есептелді. Одақтың гринбектер айналымын кеңейтуге сенуі ақырында Пайыздық және Күрделі Пайыздық Қаржы Министрлігінің вексельдерін шығарумен және Ұлттық Банк Заңының қабылдануымен аяқталды. Алайда, соғыс аяқталғаннан кейін гринбектер алтынның номиналды құнының жартысына жуығына сатылды.

The beginning of 1862 found the Union's expenses increasing, and the government was having trouble funding the escalating war. U. S. Demand Notes—which were used, among other things, to pay Union soldiers—were unredeemable, and the value of the notes began to deteriorate. Congressman and Buffalo banker Elbridge G. Spaulding prepared a bill, based on the Free Banking Law of New York, that eventually became the National Banking Act of 1863. Recognizing, however, that his proposal would take many months to pass Congress, during early February Spaulding introduced another bill to permit the U. S. Treasury to issue million in notes as legal tender. This caused tremendous controversy in Congress, as hitherto the Constitution had been interpreted as not granting the government the power to issue a paper currency. "The bill before us is a war measure, a measure of necessity, and not of choice," Spaulding argued before the House, adding, "These are extraordinary times, and extraordinary measures must be resorted to in order to save our Government, and preserve our nationality." Spaulding justified the action as a "necessary means of carrying into execution the powers granted in the Constitution 'to raise and support armies', and 'to provide and maintain a navy. Despite strong opposition, President Abraham Lincoln signed the First Legal Tender Act, enacted February 25, 1862, into law, authorizing the issuance of United States Notes as a legal tender—the paper currency soon to be known as "greenbacks". Initially, the emission was limited to total face value between the new Legal Tender Notes and the existing Demand Notes. The Act also intended for the new notes to be used to replace the Demand Notes as soon as practical. The Demand Notes had been issued in denominations of $5, $10, and $20, and these were replaced by United States Notes nearly identical in appearance on the obverse. In addition, notes of entirely new design were introduced in denominations of $50, $100, $500 and The Demand Notes' printed promise of payment "On Demand" was removed and the statement "This Note is a Legal Tender" was added. Legal tender status guaranteed that creditors would have to accept the notes despite the fact that they were not backed by gold, bank deposits, or government reserves, and had no interest. However, the First Legal Tender Act did not make the notes an unlimited legal tender as they could not be used by merchants to pay customs duties on imports and could not be used by the government to pay interest on its bonds. The Act did provide that the notes be receivable by the government for short term deposits at 5% interest, and for the purchase of 6% interest 20 year bonds at par. The rationale for these terms was that the Union government would preserve its credit worthiness by supporting the value of its bonds by paying their interest in gold. Early in the war, customs duties were a large part of government tax revenue and by making these payable in gold, the government would generate the coin necessary to make the interest payments on the bonds. Lastly, by making the bonds available for purchase at par in United States Notes, the value of the latter would be confirmed as well. enacted July 11, 1862, a Joint Resolution of Congress, and the Third Legal Tender Act, enacted March 3, 1863, had expanded the limit to , the option to exchange the notes for United States bonds at par had been revoked, and notes of $1 and $2 denominations had been introduced as the appearance of fiat currency had per Gresham's law driven even silver coinage out of circulation. As a result of this inflation, the greenback began to trade at a substantial discount from gold, which prompted Congress to pass the short lived Anti Gold Futures Act of 1864, which was soon repealed after it seemed to accelerate the decrease of greenback value. The largest amount of greenbacks outstanding at any one time was calculated as The Union's reliance on expanding the circulation of greenbacks eventually ended with the emission of Interest Bearing and Compound Interest Treasury Notes, and the passage of the National Banking Act. However, the end of the war found the greenbacks trading for only about half of their nominal value in gold.

Азамат соғысынан кейінгі кезең

Америка Азамат соғысының соңында Генри Чарльз Кэри сияқты кейбір экономистер, пайызсыз негізделген фиат ақшаның үлгісін пайдаланып, гринбек жүйесін тұрақты етуді ұсынды. Алайда, Қаржы министрі МакКаллок, Заңды төлем актілері соғыс шаралары болғанын, АҚШ оларды кері қайтарып, алтын стандартына оралуы керек екенін мәлімдеді. Өкілдер палатасы министрдің пікірін қолдап, көп дауыспен дауыс берді. Алтынмен қайта айналымды ескере отырып, 1866 жылдың 12 сәуірінде МакКаллокқа алты ай ішінде миллион гринбек пен одан кейін ай сайын миллионға дейін зейнеткерлікке шығуға рұқсат беретін Қаржыландыру туралы заң қабылданды. Ол осыны істеп, 1868 жылдың ақпанында тек қалдықтары ғана қалды. Осы кезде соғыс кезеңіндегі экономикалық өркендеу аяқталды, егін жиналымы нашар болды, ал Ұлыбританиядағы қаржылық дағдарыс АҚШ-та рецессияға және бағалардың күрт төмендеуіне әкелді. Ақша ұсынымының қысқаруы дефляциялық әсерлерге кінәлі деп танылды, бұл борышкерлердің банкноттарды зейнеткерлікке шығуды тоқтату үшін сәтті әрекет етуіне себеп болды. 1870-ші жылдардың басында Қаржы министрлері Джордж С. Бутвелл мен Уильям Адамс Ричардсон Конгресс гринбек айналымының ең төменгі шегін белгілесе де, ескі Азамат соғысы заңдары әлі де ең жоғары шекті – бекіткенін, сондықтан олар өз қалауынша «қоры» бар екенін айтты. Джон Шерман басшылығындағы Сенаттың Қаржы комитеті келіспеді, бұл көрсеткіш ең жоғары да, ең төменгі де екенін ойлады, бірақ комитет пікірін бекіту үшін ешқандай заң қабылданбады. 1872 жылдан бастап Бутвелл мен Ричардсон «қоры» валютаға маусымдық сұранысты теңестіру үшін пайдаланды және 1873 жылғы дағдарысқа жауап ретінде гринбектердің айналымын кеңейтті. 1874 жылдың маусым айында Конгресс гринбек айналымы үшін ең жоғары шекті белгіледі, ал 1875 жылдың қаңтарында Specie Payment Resumption Act (Түрлі төлемді қайта бастау туралы заң) бекітілді, ол гринбек айналымын жаңа шекке дейін азайтуға рұқсат берді және үкіметті оларды алтынға талап бойынша сатып алуға міндеттеді. Нәтижесінде валюта нығайды және 1876 жылдың сәуірінде банкноттар күміс монеталармен теңестірілді, содан кейін олар айналымға шыға бастады. 1878 жылдың 31 мамырында айналымдағы қысқару – деңгейде тоқтатылды, бұл деңгейге шамамен 100 жыл бойы қол жеткізілді. Бұл көрсеткіш сол кезде маңызды болғанымен, қазір АҚШ-та айналымдағы жалпы валютаның өте шағын бөлігін құрайды. 1879 жылы Шерман, енді Қаржы министрі, талап бойынша ноталарды сатып алуға жеткілікті ақшаға ие болды, бірақ бұл 1861 жылдың желтоқсанындағы түрді тоқтатудан кейін алғаш рет гринбектердің құны алтынмен теңестірілгендіктен, жұртшылық гринбектерді айналым ортасының бөлігі ретінде ерікті түрде қабылдады. 1994 жылдың қыркүйегінде Riegle Improvement Act Қаржы министрлігін АҚШ банкноттарын айналымда ұстау жөніндегі ұзақ мерзімді міндетінен босатты. Riegle заңына дейін Қаржы министрлігі әлі шығарылмаған АҚШ банкноттарының үлкен қорын жалпы айналымға шығаруды қарастырды, бірақ 1996 жылғы Федералдық резервтік банкноттардың жаңа дизайнымен айналымда екі өте әртүрлі банкноттың кенеттен пайда болуы шатасу тудыруы мүмкін деп шешті. 1996 жылы Қаржы министрлігі АҚШ банкноттарының қалған қоры жойылғанын жариялады.

At the end of the American Civil War, some economists, such as Henry Charles Carey, argued for building on the precedent of non interest based fiat money and making the greenback system permanent. However, Secretary of the Treasury McCulloch argued that the Legal Tender Acts had been war measures, and that the United States should soon reverse them and return to the gold standard. The House of Representatives voted overwhelmingly to endorse the Secretary's argument. With an eventual return to gold convertibility in mind, the Funding Act of April 12, 1866 was passed, authorizing McCulloch to retire million of the Greenbacks within six months and up to million per month thereafter. This he proceeded to do until only were outstanding during February 1868. By this time, the wartime economic prosperity was ended, the crop harvest was poor, and a financial panic in Great Britain caused a recession and a sharp decrease of prices in the United States. The contraction of the money supply was blamed for the deflationary effects, and caused debtors to agitate successfully for a halt to the notes' retirement. During the early 1870s, Treasury Secretaries George S. Boutwell and William Adams Richardson maintained that, though Congress had mandated as the minimum Greenback circulation, the old Civil War statutes still authorized a maximum of —and thus they had at their discretion a "reserve" of While the Senate Finance Committee under John Sherman disagreed, being of the opinion that the was a maximum as well as a minimum, no legislation was passed to assert the committee's opinion. Starting in 1872, Boutwell and Richardson used the "reserve" to counteract seasonal demands for currency, and eventually expanded the circulation of the Greenbacks to in response to the Panic of 1873. In June 1874, Congress established a maximum for Greenback circulation of , and in January 1875, approved the Specie Payment Resumption Act, which authorized a reduction of the circulation of Greenbacks towards a revised limit of , and required the government to redeem them for gold, on demand, after January 1, 1879. As a result, the currency strengthened and by April 1876, the notes were on par with silver coins which then began to re emerge into circulation. On May 31, 1878, the contraction in the circulation was halted at —a level which would be maintained for almost 100 years afterwards. While was a significant figure at the time, it is now a very small fraction of the total currency in circulation in the United States. The year 1879 found Sherman, now Secretary of the Treasury, in possession of sufficient specie to redeem notes as requested, but as this brought the value of the greenbacks into parity with gold for the first time since the Specie Suspension of December 1861, the public voluntarily accepted the greenbacks as part of the circulating medium. In September 1994, the Riegle Improvement Act released the Treasury from its long standing obligation to keep United States Notes in circulation. Just prior to the Riegle act, the treasury considered releasing its large remaining stockpile of unissued United States Notes into general circulation, but with the recently redesigned series 1996 Federal Reserve Note, it was decided confusion would likely arise with the sudden appearance of two very different notes in circulation. The Treasury announced in 1996 that the remaining stock of United States Notes had been destroyed.

Федералды резервтік банкноттарымен салыстыру

АҚШ банкноттары да, Федералды резерв банкноттары да 1933 жылғы алтынды қайтарып алудан бастап заңды төлем құралы болып табылады. Екеуі де ақша ретінде айналымда бірдей қолданылған. Алайда, оларды шығаруға берілген билік әртүрлі заңдарда қарастырылған. 1929 жылғы Қазынашылық департаментінің қаржыландыру туралы заңына сәйкес, 1928 жылдың қазанына дейін шығарылған банкноттардың мөлшері 7 7/16 – 9/64 дюйм болса, кейінгі шығарылымдар 6 5/16 – 2 11/16 дюйм болды. Бұл Қазынашылық департаментіне бұрын 8 банкнот шығарылатын ескі мөлшерде, енді 16 1/4 – 13 1/4 дюймдік қағаз парағына 12 банкнот шығаруға мүмкіндік берді. Түпнұсқадағы үлкен мөлшерлі Азамат соғысы кезеңінің банкноттары 1862 және 1863 жылдары шығарылып, , , , , , , және номиналдарымен қолданылған. АҚШ банкноттары 1869 жылғы серия үшін, яғни «Радуга банкноттары» деп аталатын банкноттар үшін күрт қайта жобаланды. Банкноттар 1874, 1875 және 1878 жылдардағы сериялар үшін тағы да қайта жобаланды. 1878 жылғы серияға алғашқы және соңғы рет және номиналдары кірді. Үлкен мөлшерлі банкноттардың соңғы толыққанды қайта жобалануы 1880 жылғы серия болды. Жеке номиналдары 1901, 1907, 1917 және 1923 жылдары қайта жобаланды. Шағын мөлшерлі АҚШ банкноттарында АҚШ Қазынашылық мөрі мен сериялық нөмірлер қызыл түсте басылады (Федералды резерв банкноттарында олар жасыл түсте болады). 1928 жылы Қазынашылық шағын мөлшерлі форматты қабылдаған кезде Федералды резерв жүйесі он бес жылдан бері жұмыс істеп келді және АҚШ банкноттарына деген қажеттілік азайды; банкноттар негізінен 1928, 1953 және 1963 жылдардағы серияларда және номиналдарында шығарылды. 1928 жылғы серияда банкноттардың шектеулі саны шығарылды, олардың көп бөлігі 1948 жылы Пуэрто-Рикода қолданысқа енгізілді, ал 1966 жылғы сериядағы банкноттардың шығарылымы, негізінен, 1966 жылдың тамызында және номиналдары қолданыстан шығарылғаннан кейін айналыстағы міндетті көлемді сақтаудың заңдық талабын қанағаттандыру үшін болды. BEP 1928 жылғы серияда банкноттарды басып шығарды, бірақ оларды қолданысқа енгірген жоқ. Осы банкноттардың үлгісі 1933 жылы Чикагода өткен Дүниежүзілік көрмеде көрсетілді. АҚШ Кодексінің 31-тарауының 5119(b)(2) тармағы 1994 жылғы Riegle Community Development and Regulatory Improvement Act (Public Law 103–325) арқылы төмендегідей өзгертілді: «Мемлекеттік хатшы АҚШ валютасының банкноттарын өтеу кезінде қайта шығаруға міндетті емес». Бұл АҚШ банкноттарының заңды төлем құралы мәртебесін өзгертпейді және айналыстағы банкноттарды кері қайтаруды талап етпейді. Бұл ереже АҚШ банкноттарын жою және жою керек дегенді білдіреді, бірақ оларды қайта шығармайды. Бұл ақырында осы банкноттардың санының азаюына әкеледі.

Both United States Notes and Federal Reserve Notes have been legal tender since the gold recall of 1933. Both have been used in circulation as money in the same way. However, the issuing authority for them came from different statutes.| group="nb" Per the Treasury Department Appropriation Bill of 1929, notes issued before October 1928 were 7 7/163 9/64 inches and later issues were to be 6 5/162 11/16 inches, which allowed the Treasury Department to produce 12 notes per 16 1/413 1/4 inch sheet of paper that previously would yield 8 notes at the old size. The original large sized Civil War issues were dated 1862 and 1863, and issued in denominations of , , , , , , , and The United States Notes were dramatically redesigned for the Series of 1869, the so called Rainbow Notes. The notes were again redesigned for the Series of 1874, 1875 and 1878. The Series of 1878 included, for the first and last time, notes of and denominations. The final across the board redesign of the large sized notes was the Series of 1880. Individual denominations were redesigned in 1901, 1907, 1917 and 1923. On small sized United States Notes, the U. S. Treasury Seal and the serial numbers are printed in red (contrasting with Federal Reserve Notes, where they appear in green). By the time the treasury adopted the small size format in 1928, the Federal Reserve System had existed for fifteen years and there had been a decline in the need for United States Notes; the notes were mainly issued in and denominations in the Series years of 1928, 1953, and 1963. There was a limited issue of notes in the Series of 1928, most of which were released in 1948 in Puerto Rico, and an issue of notes in the Series year of 1966, mainly to satisfy the legacy legal requirement of maintaining the mandated quantity in circulation after the and denominations had been discontinued in August 1966. The BEP also printed but did not issue notes in the 1928 Series. An example was displayed at the 1933 Worlds Fair in Chicago. Section 5119(b)(2) of Title 31, United States Code, was amended by the Riegle Community Development and Regulatory Improvement Act of 1994 (Public Law 103–325) to read as follows: "The Secretary shall not be required to reissue United States currency notes upon redemption." This does not change the legal tender status of United States Notes nor does it require a recall of those notes already in circulation. This provision means that United States Notes are to be canceled and destroyed but not reissued. This will eventually result in a decrease in the amount of these notes outstanding.

АҚШ-тың үлкен мөлшердегі банкноттары (18621923)

+ АҚШ-тың толық жиынтығындағы банкноттар (заңды төлем құралы) Құны Жылы Fr. # Сурет Портреті
$1 1862–63 Fr. 16 Чейз Салмон П. Чейз (Джозеф П. Урдан)
$1 1869 Fr. 18 Вашингтон Джордж Вашингтон
$1 1878 Fr. 27 Вашингтон Джордж Вашингтон
$1 1880 Fr. 29 Вашингтон Джордж Вашингтон
$2 1862–63 Fr. 41 Гамильтон Александр Гамильтон
$2 1869 Fr. 42 Джефферсон Томас Джефферсон
$2 1875 Fr. 47 Джефферсон Томас Джефферсон
$2 1880 Fr. 52 Джефферсон Томас Джефферсон
$5 1862–63 Fr. 61a Гамильтон Азаттық (Оуэн Г. Хэнкс, суретші; Томас Кроуфорд, автор) Александр Гамильтон
$5 1869 Fr. 64 Джексон Эндрю Джексон
$5 1875 Fr. 68 Джексон Эндрю Джексон
$5 1880 Fr. 72 Джексон Эндрю Джексон
$10 1862–63 Fr. 95b Линкольн Авраам Линкольн (Фредерик Гирш); Қыран; Сурет
$10 1869 Fr. 96 Вебстер Даниель Вебстер
$10 1875 Fr. 98 Вебстер Даниель Вебстер
$10 1880 Fr. 102 Вебстер Даниель Вебстер
$10 1901 Fr. 114 Льюис Льюис және Кларк
$10 1923 Fr. 123 Джексон Эндрю Джексон
$20 1862–63 Fr. 126b Азаттық Азаттық
$20 1869 Fr. 127 Гамильтон Александр Гамильтон
$20 1875 Fr. 128 Гамильтон Александр Гамильтон
$20 1880 Fr. 145 Гамильтон Александр Гамильтон
$50 1862–63 Fr. 148a Гамильтон Александр Гамильтон (Джозеф П. Урдан)
$50 1869 Fr. 151 Клей Генри Клей
$50 1874 Fr. 152 Франклин Бенджамин Франклин
$50 1880 Fr. 164 Франклин Бенджамин Франклин
$100 1862–63 Fr. 167 Жайылған Қыран Виньетка жайылған қыран (Джозеф П. Урдан)
$100 1869 Fr. 168 Линкольн Авраам Линкольн
$100 1878 Fr. 171 Линкольн Авраам Линкольн
$100 1880 Fr. 181 Линкольн Авраам Линкольн
$500 1862–63 Fr. 183c Галлатин Альберт Галлатин
$500 1869 Fr. 184 Адамс Джон Куинси Адамс (Чарльз Берт)
$500 1875 Fr. 185b Мансфилд Джозеф К. Мансфилд
$500 1880 Fr. 185l Мансфилд Джозеф К. Мансфилд
$1,000 1862–63 Fr. 186e Моррис Роберт Моррис (Чарльз Шлехт)
$1,000 1869 Fr. 186f Клинтон Девитт Клинтон
$1,000 1878 Fr. 187a Клинтон Девитт Клинтон
$1,000 1880 Fr. 187k Клинтон Девитт Клинтон
$5,000 1878 Fr. 188 Мэдисон Джеймс Мэдисон
$10,000 1878 Fr. 189 Джексон Эндрю Джексон

1928 жылғы АҚШ банкноттары сериясы

АҚШ банкноттары – Бірінші шағын өлшемді шығарылым, 1928 жылғы серия (Смитсонов институты) Сурет Құны Өлшемдері Басты түсі Алдыңғы жағы/Артқы жағы Алдыңғы жағы Артқы жағы $1 АҚШ нотасы 6.140 (155.956) Жасыл; Қара Джордж Вашингтон Стильделген "Бір доллар" $2 АҚШ нотасы 6.140 (155.956) Жасыл; Қара Томас Джефферсон Монтичелло $5 АҚШ нотасы 6.140 (155.956) Жасыл; Қара Абрахам Линкольн Линкольн ескерткіші

1953 жылғы АҚШ сериясы

АҚШ банкноттары – Кішкентай өлшемді шығарылым, 1953 сериясы. Сурет. Құндылығы. Өлшемдері. Басты түсі. Бет жағы/Арт жағы. Бет жағы. Арт жағы. $2 АҚШ нотасы 6.140 (155.956) Жасыл; Қара Томас Джефферсон Монтичелло. $5 АҚШ нотасы 6.140 (155.956) Жасыл; Қара Абрахам Линкольн Линкольн ескерткіші.

1963 жылғы АҚШ-тың банкноттары

АҚШ банкноттары – Шағын өлшемді шығарылым, 1963 сериясы. Сурет. Мөлшері. Өлшемдері. Басты түсі. Алдыңғы жағы/Артқы жағы. Алдыңғы жағы. Артқы жағы. $2 АҚШ нотасы 6.140 (155.956) Жасыл; Қара Томас Джефферсон Монтичелло. $5 АҚШ нотасы 6.140 (155.956) Жасыл; Қара Абрахам Линкольн Линкольн ескерткіші.

1966 жылғы АҚШ-тың ноталары

АҚШ банкноттары – Шағын өлшемді шығарылым, 1966 жылғы сериясы. Сурет. Құны. Өлшемдері. Басты түсі. Алдыңғы жағы/Артқы жағы. Алдыңғы жағы. Артқы жағы. $100 АҚШ банкноты. 6.140 (155.956). Жасыл; Қара. Бенджамин Франклин. Тәуелсіздік сарайы.

АҚШ-тың мемлекеттік қарызы

2012 жылдың желтоқсанына қарай АҚШ Қаржы министрлігінің есебі бойынша, айналымдағы АҚШ долларының банкноталары миллион құрайды және қарыз шегі туралы заңнамаға сәйкес, бұл сома АҚШ-тың заңмен белгіленген қарыз лимитінен тысқары тұрады. Бұл миллионның ішінде 1929 жылғы 1 шілдеге дейін шығарылған және 1961 жылғы 30 маусымдағы Заңға (31 U.S.C. 5119) сәйкес жойылған немесе қайта қалпына келтірілмейтіндей жоғалған деп саналған миллион долларлық АҚШ банкноталары бар.

Саясат және дау-дамайлар

АҚШ доллары фиат ақша ретінде енгізілді, бұл АҚШ дәстүрлі түрде қолданған құнды металл төлем құралынан өзгеше еді. Осының салдарынан олардың енгізілуі келіспеушіліктерге әкеп соқты. АҚШ Конгресі Азамат соғысы кезінде, оңтүстік демократтары Конгресте болмаған кезде, «Заңды төлем туралы» заңдарды қабылдады, сол себепті Джексонның қатты ақшаға қатысты көзқарастары жеткілікті емес еді. Соғыстан кейін Жоғарғы Сот «Заңды төлем туралы істер» бойынша гринбактарды пайдаланудың конституциялық екендігін анықтау үшін шешім шығарды. 1870 жылғы «Хепберн против Грисвольд» ісінде, егер берешектер «Заңды төлем туралы» бірінші заңға дейін туындаған болса, гринбактарды пайдалану конституциялық емес деп танылды, өйткені соттағы бес демократ – Нельсон, Гриер, Клиффорд, Филд және Чейз – 5:3 дауыспен Азамат соғысы заңнамасына қарсы шешім шығарды. Чейз министрі АҚШ Бас судьясы болып, демократқа айналып, соғыс кезіндегі өз әрекеттерін жарамсыз деп тануға басты рөл атқарды. Бірақ Гриер соттан кетіп, президент Грант 1871 жылғы «Нокс против Ли» және «Паркер против Дэвис» істерінде Хепбернді 5:4 есебімен қайта қарау үшін үш республикашыл судья – Суэйн, Миллер және Дэвис – қосылған Стронг пен Брэдлиді тағайындады. 1884 жылы республикашылдардың 8:1 басымдығымен Сот «Джульярд против Гринман» ісі арқылы федералды үкіметке «Заңды төлем» қағаздарын шығаруға кең өкілеттік берді, жалғыз демократ Филд қарсы дауыс берді. Батыс штаттары Одаққа адал болды, бірақ олардың қатты ақшаға деген симпатиялары да болды. 1862-1878 жылдар аралығында ақша айналымын тоқтату кезінде батыс штаттары мүмкіндігі болғанда алтын долларды есептік бірлік ретінде пайдаланды және олардың барлық жерде қолдануға мүмкіндігі болғанда гринбактарды жеңілдікпен қабылдады. Қағаз ақшаның ең қажетті түрлері алтын сертификаттары мен Ұлттық алтын банкноттары болды, соңғысы Калифорнияда қатты ақшаға деген сұранысты қанағаттандыру үшін арнайы құрылды. 1870-ші және 1880-ші жылдарда «Гринбек партиясы» АҚШ долларының айналымын арттыруды, ақшаның сандық теориясына сәйкес инфляцияны тудыру мақсатымен құрылды. Алайда 1870-ші жылдардың соңында күмістің алтынға қатысты нарықтық бағасы төмендеді, соның салдарынан инфляцияшылар «Еркін күміс қозғалысында» жаңа мақсат тапты. 1879 жылы гринбактардың айналымын қайта бастауға қарсылық күшін жойды.

The United States Notes were introduced as fiat money rather than the precious metal medium of exchange that the United States had traditionally used. Their introduction was thus contentious. The United States Congress had enacted the Legal Tender Acts during the U. S. Civil War when southern Democrats were absent from the Congress, and thus their Jacksonian hard money views were underrepresented. After the war, the Supreme Court ruled on the Legal Tender Cases to determine the constitutionality of the use of greenbacks. The 1870 case Hepburn v. Griswold found unconstitutional the use of greenbacks when applied to debts established prior to the First Legal Tender Act as the five Democrats on the Court, Nelson, Grier, Clifford, Field, and Chase, ruled against the Civil War legislation in a 5–3 decision. Secretary Chase had become Chief Justice of the United States and a Democrat, and spearheaded the decision invalidating his own actions during the war. However, Grier retired from the Court, and President Grant appointed two new Republicans, Strong and Bradley, who joined the three sitting Republicans, Swayne, Miller, and Davis, to reverse Hepburn, 5–4, in the 1871 cases Knox v. Lee and Parker v. Davis. In 1884, the Court, controlled 8–1 by Republicans, granted the federal government very broad power to issue Legal Tender paper through the case Juilliard v. Greenman, with only the lone remaining Democrat, Field, dissenting. The states in the far west stayed loyal to the Union, but also had hard money sympathies. During the specie suspension from 1862 to 1878, western states used the gold dollar as a unit of account whenever possible and accepted greenbacks at a discount wherever they could. The preferred forms of paper money were gold certificates and National Gold Bank Notes, the latter having been created specifically to address the desire for hard money in California. During the 1870s and 1880s, the Greenback Party existed for the primary purpose of advocating an increased circulation of United States Notes as a way of creating inflation according to the quantity theory of money. However, as the 1870s unfolded, the market price of silver decreased with respect to gold, and inflationists found a new cause in the Free Silver movement. Opposition to the resumption of specie convertibility of the Greenbacks during 1879 was accordingly muted.