Кіріспе
Американдық банкир және қайырымдылық шараларын қолдаушы (1915–2017 жж.)
Дэвид Рокфеллер (12 маусым 1915 ж. – 20 наурыз 2017 ж.) – американдық экономист және инвестициялық банкир, Chase Manhattan Corporation компаниясының төрағасы және бас директоры болған. Ол Рокфеллер отбасының үшінші буынының ең ескі тірі мүшесі және 2004 жылдан 2017 жылы қайтыс болғанға дейін отбасының патриархы болды. Рокфеллер Джон Д. Рокфеллер кіші және Эбби Олдрич Рокфеллердің бесінші ұлы және кенже баласы, Джон Д. Рокфеллер мен Лора Спельман Рокфеллердің немересі еді. Ол кең ауқымды саяси байланыстарымен және шетелге сапарларымен белгілі болды, оның барысында ол көптеген шетелдік көшбасшылармен кездесті. Оның мүлігі қайтыс болған кезде 3,3 миллиард долларға бағаланды.
Ерте өмір
Рокфеллер Нью-Йорк қаласында дүниеге келді, сол кезде қалада салынған ең биік жеке тұрғын үй – Батыс 54-ші көшесіндегі 10-үйінде, сегіз қабатты үйде өсті. Рокфеллер қаржыгер Джон Дэвисон Рокфеллер кіші және қоғамдық қайраткер Әбигейл Грин "Эбби" Олдричтің алты баласының ең кішісі болды. Оның әкесі Джон кіші, Standard Oil компаниясының негізін қалаушы Джон Дэвисон Рокфеллер ағаның және мектеп мұғалімі Лора Селестия "Сетти" Спельманның жалғыз ұлы болды. Оның анасы Эбби, Род-Айленд штатының АҚШ сенаторы Нельсон Уилмарт Олдрич пен Абигейл Пирс Трумэн "Эбби" Чепменнің қызы еді.
Білім
1936 жылы Рокфеллер Гарвард университетін үздік дипломмен бітірді, онда ол "The Harvard Crimson" газетінің редакторы болып жұмыс істеді. Ол Гарвардта бір жыл, содан кейін Фридрих фон Хайекпен Лондон экономика мектебінде (LSE) бір жыл экономиканы оқыды. Бір кезде ол Хартингтон маркизасы Кэтлин Кавендишпен танысқан. Шетелде жүрген кезінде Рокфеллер болашақта "Чейз Манхэттен" банкі боларлық Лондон филиалында қысқа уақыт жұмыс істеді. АҚШ-қа оралып, аспирантураны аяқтағаннан кейін, 1940 жылы Чикаго университетінен экономика ғылымдарының докторы ғылыми дәрежесін алды.
Мемлекеттік қызмет
Чикагода оқуын аяқтағаннан кейін, ол Нью-Йорк мэрі Фиорелло Ла Гвардияның "бір долларлық" мемлекеттік қызметтегі лауазымында он сегіз ай бойы хатшысы болды. Мэр баспасөзге Рокфеллердің қалалық әкімдіктегі 60 стажердің бірі ғана екенін атап көрсетсе де, оның жұмыс орны вице-мэрдің бос кабинеті болды. 1941 жылдан 1942 жылға дейін Рокфеллер АҚШ Қорғаныс, денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер кеңсесінің аймақтық директорының көмекшісі қызметін атқарды.
Әскери
Рокфеллер 1943 жылы АҚШ армиясына қабылданып, офицерлік дайындық мектебіне түсті. 1945 жылы капитандық шеніне көтерілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Солтүстік Африка мен Францияда әскери барлау қызметінде болды (француз тілін еркін меңгерген), саяси және экономикалық барлау бөлімдерін құрды. Ол Мэриленд штатындағы Форт-Ритчиде арнайы дайындалған "Ритчи Бой" құпия бөлімінде қызмет етті. Жеті ай бойы Париждегі Американ елшілігінде әскери атташедің көмекшісі болып жұмыс істеді. Осы кезеңде ол отбасылық байланыстары мен Standard Oil компаниясының басшыларынан көмек сұрады.
Банктік қызмет
1946 жылы Рокфеллер ұзақ жылдар бойы отбасымен байланысы бар Chase National Bank қызметкерлеріне қосылды. Сол кезде төраға Уинтроп В. Олдрич, Рокфеллердің әйелінің әкесі болды. Chase Bank негізінен көтерме саудамен айналысатын банк болды, ол басқа да көрнекті қаржы институттарымен және General Electric сияқты ірі корпоративтік клиенттермен жұмыс істеді, олар RCA еншілес компаниясы арқылы 1930 жылы Рокфеллер орталығында кеңістік жалдап, алғашқы маңызды жалдаушылардың біріне айналды. Банк мұнай өнеркәсібімен тығыз байланысты және оны қаржыландырды, директорлар кеңесі Standard Oil компаниясының, әсіресе Exxon Mobil компаниясының мұрагерлерімен ұзақ жылдардан бері байланыста болды. 1955 жылы Chase National Chase Manhattan Bank болып өзгерді.
Rockefeller started as an assistant manager in the foreign department. There he financed international trade in a number of commodities, such as coffee, sugar and metals. This position maintained relationships with more than 1,000 correspondent banks throughout the world. He served in other positions and became president in 1960. He was both the chairman and chief executive of Chase Manhattan from 1969 to 1980 and remained chairman until 1981. He was also, as recently as 1980, the single largest individual shareholder of the bank, holding 1.7% of its shares. During his term as CEO, Chase spread internationally and became a central component of the world's financial system due to its global network of correspondent banks, the largest in the world. In 1973, Chase established the first branch of an American bank in Moscow, in the then Soviet Union. That year Rockefeller traveled to China, resulting in his bank becoming the National Bank of China's first correspondent bank in the U. S.
During this period, Chase Manhattan expanded its influence over many non financial corporations. A 1979 study titled "The Significance of Bank Control over Large Corporations" provided an estimate for which large U. S. based financial institutions had the most control over other corporations. The study finds that: "The Rockefeller controlled Chase Manhattan Bank tops the list, controlling 16 companies. "He was faulted for spending excessive amounts of time abroad, and during his tenure as CEO the bank had more troubled loans than any other major bank. Chase owned more New York City securities in the mid 1970s, when the city was nearing bankruptcy. A scandal erupted in 1974 when an audit found that losses from bond trading had been understated. In 1975 the bank was branded a "problem bank" by the Federal Reserve. Rockefeller retired from active management of the bank in 1981, succeeded by his protégé Willard C. Butcher. Former Chase chairman John J. McCloy said at the time that he believed Rockefeller would not go down in history as a great banker but rather as a "real personality, as a distinguished and loyal member of the community". Among the foreign leaders he met were Saddam Hussein, Fidel Castro, Nikita Khrushchev, and Mikhail Gorbachev. In 1968, he declined an offer from his brother Nelson Rockefeller, then governor of New York, to appoint him to Robert F. Kennedy's Senate seat after Kennedy was assassinated in June 1968, a post Nelson also offered to their nephew John Davison "Jay" Rockefeller IV. President Jimmy Carter offered him the position of United States Secretary of the Treasury but he declined. Rockefeller was criticized for befriending foreign autocrats in order to expand Chase interests in their countries. The New York Times columnist David Brooks wrote in 2002 that Rockefeller "spent his life in the club of the ruling class and was loyal to members of the club, no matter what they did." He noted that Rockefeller had cut profitable deals with "oil rich dictators", "Soviet party bosses" and "Chinese perpetrators of the Cultural Revolution". He named Kissinger to the board of trustees of the Rockefeller Brothers Fund, and consulted with him frequently, with the subjects including the Chase Bank's interests in Chile and the possibility of the election of Salvador Allende in 1970. Rockefeller supported his "opening of China" initiative in 1971 as it afforded banking opportunities for the Chase Bank. Though a lifelong Republican and party contributor, he was a member of the moderate "Rockefeller Republicans" that arose out of the political ambitions and public policy stance of his brother Nelson. In 2006, he teamed up with former Goldman Sachs executives and others to form a fund raising group based in Washington, Republicans Who Care, that supported moderate Republican candidates over more ideological contenders.
Рокфеллер шетелдік бөлімде менеджердің көмекшісі болып бастады. Ол кофе, қант және металдар сияқты бірқатар тауарлардың халықаралық саудасын қаржыландырды. Бұл лауазымда ол әлемнің 1000-нан астам корреспонденттік банктерімен қарым-қатынас орнатты. 1960 жылы ол президент болып сайланды. 1969 жылдан 1980 жылға дейін Chase Manhattan-ның төрағасы және бас атқарушы директоры болды және 1981 жылға дейін төраға қызметін атқарды. 1980 жылы ол банк акцияларының 1,7%-ын иеленді, соның нәтижесінде банк акцияларының ең ірі жеке акционері атанды. Бас директор ретіндегі қызметі кезеңінде Chase халықаралық деңгейде кеңейді және әлемдегі ең ірі корреспонденттік банктер желісі арқасында әлемдік қаржы жүйесінің маңызды бөлігіне айналды. 1973 жылы Chase сол кездегі Кеңес Одағындағы Мәскеуде американдық банктің алғашқы филиалын ашты. Сол жылы Рокфеллер Қытайға сапар шегіп, оның банкі Қытай Халық Банкінің АҚШ-тағы алғашқы корреспонденттік банкіне айналды. Осы кезеңде Chase Manhattan көптеген қаржы емес корпорацияларға ықпалын кеңейтті. 1979 жылы жарияланған "Ірі корпорацияларға банк бақылауының маңызы" атты зерттеуде АҚШ-тағы ірі қаржы институттарының басқа корпорацияларға қаншалықты бақылау жүргізетіні туралы бағалау жасалды. Зерттеуде: "Рокфеллерлер бақылайтын Chase Manhattan банкі тізімде бірінші орында, 16 компанияны бақылайды" делінген. Ол шетелде тым көп уақыт өткізгені үшін сынға ұшырады, сондай-ақ бас директор ретінде қызмет еткен кезінде банк басқа ірі банктерге қарағанда көбірек мәселелі несиелерге ие болды. 1970-жылдардың ортасында Chase Нью-Йорк қаласы банкроттыққа жақындаған кезде қаланың көптеген бағалы қағаздарына ие болды. 1974 жылы аудит кезінде облигация саудасынан түскен шығынның азайтылғаны анықталды. 1975 жылы банк Федералдық резерв жүйесі тарапынан "проблемалық банк" деп танылды. 1981 жылы Рокфеллер банк басқаруынан зейнетке шықты, оның орнын оның жақтаушысы Уиллард К. Батчер басты. Бұрынғы Chase төрағасы Джон Дж. МакКлой Рокфеллерді тарихқа ұлы банкир ретінде емес, "нағыз тұлға, қоғамның абыройлы және адал мүшесі" ретінде жазатынына сендірді. Ол Саддам Хусейн, Фидель Кастро, Никита Хрущев және Михаил Горбачев сияқты шетелдік көшбасшылармен кездесті. 1968 жылы ол ағасы Нельсон Рокфеллерден, сол кезде Нью-Йорк штатының губернаторынан, Роберт Ф. Кеннедидің сенат креслосына тағайындау ұсынысынан бас тартты. Кеннеди 1968 жылдың маусымында қаза болғаннан кейін Нельсон оны немере інісі Джон Дэвисон "Джей" Рокфеллер IV-ке де ұсынды. Президент Джимми Картер оған АҚШ-тың Қаржы министрі лауазымын ұсынды, бірақ ол бас тартты. Рокфеллер Chase мүдделерін олардың елдерінде кеңейту үшін шетелдік автократтармен достық қарым-қатынас жасағаны үшін сынға ұшырады. 2002 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінің жазушысы Дэвид Брукс Рокфеллердің "өмірін билеуші топтың клубында өткізгенін және олардың не істегеніне қарамастан, клуб мүшелеріне адал болғанын" жазды. Ол Рокфеллердің "мұнайға бай диктаторлармен", "Совет партиясының басшыларымен" және "Мәдени революцияның қытайлық қылмыскерлерімен" табысты келісімдер жасағанын атап өтті. Ол Киссинджерді Рокфеллер бауырлары қорының қамқорлар кеңесіне тағайындады және онымен жиі кеңесті, олардың ішінде Chase банкінің Чилидегі мүдделері және 1970 жылы Сальвадор Альенденің сайлану мүмкіндігі де бар болды. Рокфеллер 1971 жылы "Қытайды ашу" бастамасын қолдады, өйткені ол Chase банкі үшін банктік мүмкіндіктер берді. Өмір бойы республикашыл және партияға үлес қосушы болса да, ол ағасы Нельсонның саяси амбициялары мен қоғамдық саясат ұстанымынан туындаған орташа "Рокфеллер республикашылдарының" мүшесі болды. 2006 жылы ол Goldman Sachs-тың бұрынғы басшыларымен және басқалармен бірлесіп, Вашингтонда орналасқан, Republicans Who Care атты қор жинау тобын құрды, ол идеологиялық талапкерлерге қарағанда орташа республикашыл кандидаттарды қолдады.
Rockefeller started as an assistant manager in the foreign department. There he financed international trade in a number of commodities, such as coffee, sugar and metals. This position maintained relationships with more than 1,000 correspondent banks throughout the world. He served in other positions and became president in 1960. He was both the chairman and chief executive of Chase Manhattan from 1969 to 1980 and remained chairman until 1981. He was also, as recently as 1980, the single largest individual shareholder of the bank, holding 1.7% of its shares. During his term as CEO, Chase spread internationally and became a central component of the world's financial system due to its global network of correspondent banks, the largest in the world. In 1973, Chase established the first branch of an American bank in Moscow, in the then Soviet Union. That year Rockefeller traveled to China, resulting in his bank becoming the National Bank of China's first correspondent bank in the U. S.
During this period, Chase Manhattan expanded its influence over many non financial corporations. A 1979 study titled "The Significance of Bank Control over Large Corporations" provided an estimate for which large U. S. based financial institutions had the most control over other corporations. The study finds that: "The Rockefeller controlled Chase Manhattan Bank tops the list, controlling 16 companies. "He was faulted for spending excessive amounts of time abroad, and during his tenure as CEO the bank had more troubled loans than any other major bank. Chase owned more New York City securities in the mid 1970s, when the city was nearing bankruptcy. A scandal erupted in 1974 when an audit found that losses from bond trading had been understated. In 1975 the bank was branded a "problem bank" by the Federal Reserve. Rockefeller retired from active management of the bank in 1981, succeeded by his protégé Willard C. Butcher. Former Chase chairman John J. McCloy said at the time that he believed Rockefeller would not go down in history as a great banker but rather as a "real personality, as a distinguished and loyal member of the community". Among the foreign leaders he met were Saddam Hussein, Fidel Castro, Nikita Khrushchev, and Mikhail Gorbachev. In 1968, he declined an offer from his brother Nelson Rockefeller, then governor of New York, to appoint him to Robert F. Kennedy's Senate seat after Kennedy was assassinated in June 1968, a post Nelson also offered to their nephew John Davison "Jay" Rockefeller IV. President Jimmy Carter offered him the position of United States Secretary of the Treasury but he declined. Rockefeller was criticized for befriending foreign autocrats in order to expand Chase interests in their countries. The New York Times columnist David Brooks wrote in 2002 that Rockefeller "spent his life in the club of the ruling class and was loyal to members of the club, no matter what they did." He noted that Rockefeller had cut profitable deals with "oil rich dictators", "Soviet party bosses" and "Chinese perpetrators of the Cultural Revolution". He named Kissinger to the board of trustees of the Rockefeller Brothers Fund, and consulted with him frequently, with the subjects including the Chase Bank's interests in Chile and the possibility of the election of Salvador Allende in 1970. Rockefeller supported his "opening of China" initiative in 1971 as it afforded banking opportunities for the Chase Bank. Though a lifelong Republican and party contributor, he was a member of the moderate "Rockefeller Republicans" that arose out of the political ambitions and public policy stance of his brother Nelson. In 2006, he teamed up with former Goldman Sachs executives and others to form a fund raising group based in Washington, Republicans Who Care, that supported moderate Republican candidates over more ideological contenders.
Орталық барлау агенттігімен байланыстар
Рокфеллер Орталық барлау агенттігінің (ЦРУ) директоры Аллен Даллеспен және оның ағасы, Эйзенхауэр әкімшілігінің мемлекеттік хатшысы Джон Фостер Даллеспен – ол отбасымен туыстық байланыста болған – әлде колледж жылдарынан таныс еді. Аллен Даллес Перл-Харбордан кейін Екінші дүниежүзілік соғыс операциялық орталығын Рокфеллер орталығында құрды, МИ6-пен тығыз байланыста болды, олардың да АҚШ-тағы негізгі операциясы орталықта орналасқан еді. Ол сондай-ақ бұрынғы ЦРУ директоры Ричард Хелмсті, сондай-ақ Чейз Банкінің қызметкері және бұрынғы ЦРУ агенті Арчибальд Булок Рузвельт кішімен таныс еді, ал оның бірінші туысы, ЦРУ агенті Кермит Рузвельт кіші 1953 жылғы Иран төңкерісіне қатысқан. 1953 жылы ол Уильям Бандимен достық қарым-қатынас орнатты, ол 1950-ші жылдары тоғыз жыл бойы ЦРУ-ның маңызды сарапшысы болды, кейін Агенттіктің Ұлттық қауіпсіздік кеңесімен байланыс жасады және өмір бойына досы болды. Кейри Райхтың ағасы Нельсонның өмірбаянында бұрынғы ЦРУ агенті Дэвидке ол және басқа Агенттік бөлімдерінің басшылары Дэвидтің "досы және сенімді адамы", ЦРУ директоры Аллен Даллес басшылығымен жасырын барлау операциялары туралы кеңінен хабарлағанын айтады.
Саясат топтары
1964 жылы Рокфеллер Сол Линовиц сияқты басқа да американдық бизнесмендермен бірге коммерциялық емес Халықаралық атқарушы қызмет корпусын құрды, ол дамушы елдерді жеке кәсіпкерлікті дамытуға ынталандырады. 1979 жылы ол Нью-Йорк бизнесмендерінің коммерциялық емес мүшелік ұйымы – Нью-Йорк қаласының серіктестігін құрды. 1992 жылы ол Ресейдің банк жүйесін жаңғырту бойынша кеңес беру үшін Нью-Йорк Федералды резервтік банкінің басшысы құрған кеңесші топ – Ресейлік-американдық банкирлер форумының жетекші мүшесі болып сайланды. Бұл кеңесші топты президент Борис Ельцин толық қолдады. 1949 жылы директор ретінде қосылғанда Рокфеллер Сыртқы қатынастар кеңесімен (CFR) өмір бойы байланыста болды. 1965 жылы Рокфеллер және басқа да бизнесмендер Америкадағы экономикалық интеграцияны ынталандыру және қолдау үшін Америка Кеңесін құрды. 1992 жылы Кеңес ұйымдастырған форумда Рокфеллер «Батыс жарты шардағы еркін сауда аймағын» ұсынды, ол 1994 жылы Майамиде өткен саммитте Американың еркін сауда аймағына айналды. Оның және Кеңестің президент Билл Клинтонмен байланысын осы бастаманы қолдау үшін Клинтонның бас штаб бастығы Мак Макларти арқылы жүзеге асырды, оның консультациялық фирмасы «Киссинджер Макларти Ассошиэйтс» Кеңестің корпоративтік мүшесі, ал Макларти өзі директорлар кеңесінде отырды. Ол 1948 жылы, Алгер Гисс президент болған кезде, Халықаралық бейбітшілік үшін Карнеги қорының қамқоршысы болды. Бильдерберг тобының кездесулерінде Жапонияны қатыстырудан бас тартуына наразы болған Рокфеллер 1973 жылдың шілдесінде Үшжақты комиссияны құруға көмектесті.
Кейінгі мансап
Соғыстан кейін және «Чейс» компаниясындағы жұмысымен қатар Рокфеллер отбасының бизнес мәселелеріне белсендірек араласты. Рокфеллер орталығының екі қабатындағы 5600-бөлмесі деп белгілі бір жерде ағаларымен бірге жұмыс істей отырып, ол отбасының көптеген бизнес және қайырымдастық жобаларын қайта ұйымдастырды. Олар үнемі «ағалардың кеңесін» өткізіп, ортақ қызығушылық тақырыптары бойынша шешімдер қабылдап, әрқайсысының өміріндегі маңызды оқиғалар туралы есеп берді. Рокфеллер топтың хатшысы болып, әр кеңестің жазбаларын жүргізді. Бұл жазбалар қазір отбасы мұрағатында сақталып тұр және болашақта жарияланатын болады. Ағалары Уинтроп (1973), Джон III (1978), Нельсон (1979) және Лоуренс (2004) қайтыс болғаннан кейін Дэвид отбасының жалғыз басшысы болды (ағасы Дэвид-младшийдің маңызды қатысуымен). Рокфеллер төртінші буынның таңдалған өкілдерінің, жалпы алғанда, туыстар ретінде белгілі болғандарын қамтамасыз етті, олар отбасы институтарына тікелей қатысты. Бұл оларды 1940 жылы бес аға мен бір әпкесі құрған Рокфеллер бауырлары қорына белсендірек қатысуға шақыруды қамтыды. Кенеу отбасы сонымен қатар 1967 жылы құрылған және негізінен үшінші буын өкілдері құрған Рокфеллер отбасы қоры деп аталатын жеке қайырымдастық ұйымына да қатысты. 1980 жылдары Рокфеллер орталығын жапондықтарға ипотекаға беру және сату мәселесіне байланысты дауларға қатысты. 1985 жылы Рокфеллер отбасы мүлікті 1,3 миллиард долларға ипотекаға берді, оның 300 миллионы отбасына тиді. 1989 жылы мүліктің 51 пайызы, кейіннен 80 пайызға дейін ұлғайтылып, Жапонияның «Мицубиси Естейт» компаниясына сатылды. Бұл әрекет АҚШ-тың маңызды нысанын шетелдік мүдделерге беруі үшін сынға ұшырады. 2000 жылы Рокфеллер Чикагоның «Кроун» отбасымен бірге Рокфеллер орталығын «Тишман Спейер» компаниясына сатуға жетекшілік етті, бұл Рокфеллер орталығымен отбасының тікелей қаржылық байланысының 70 жылдан астам уақытын аяқтады. 2005 жылы ол қазіргі заманғы өнер мұражайына және Рокфеллер университетіне, ең танымал отбасылық мекемелердің екеуіне 100 миллион доллардан берді; сондай-ақ Гарвардқа 10 миллион доллар және Колониалдық Уильямсбургке 5 миллион доллар берді. 2006 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Рокфеллер бауырлары қорына 225 миллион доллар беруге уәде берді, бұл қор тарихындағы ең ірі сыйлық. Бұл қаражат Дэвид Рокфеллердің жаһандық даму қорын құруға, денсаулық сақтауға қолжетімділікті жақсартуға, халықаралық қаржы және сауда бойынша зерттеулер жүргізуге, кедейлікпен күресуге және тұрақты дамуды қолдауға, сондай-ақ мұсылман және батыс елдері арасындағы диалогты дамытуға бағытталған бағдарламаға жұмсалады. 2008 жылы Рокфеллер Гарвард университетіне 100 миллион доллар берді. «Нью-Йорк Таймс» газеті 2006 жылдың қараша айында оның өмір бойындағы қайырымдастықтарының жалпы сомасы 900 миллион долларды құрайтынын хабарлады, бұл «The Chronicle of Philanthropy» атты отбасының жалпы қайырымдастығы туралы монографиямен расталды. Ол 2002 жылы «Естеліктер» атты кітабын жариялады, бұл Рокфеллер отбасының бір өкілінің өмірбаянын жазған жалғыз жағдай. Рокфеллер белгілі халықаралық бағытталған адам болды. Рокфеллердің өсиеті бойынша, оның мүлігі сатылғаннан кейін, Рокфеллер университеті, қазіргі заманғы өнер мұражайы және Гарвард сияқты түрлі коммерциялық емес ұйымдарға 700 миллион доллардан астам қаражат бөлінеді. Ең ірі сыйлық 250 миллион доллар немесе қалған мүлік, ол Дэвид Рокфеллердің жаһандық даму қорын іске қосуға жұмсалады.
Интернационалистік заговор
Рокфеллер өмір бойы АҚШ мүддесін бұзуға және біртұтас әлемдік тәртіп құруға бағытталған интернационалистік құпия жоспардың бір бөлігі деп айыпталды. Рокфеллердің ең белгілі айыптаушыларының бірі – Джорджия штатының конгрессмені Лоуренс Паттон Макдональд. Ол 1975 жылы жарық көрген «Рокфеллер файлы» кітабында былай деп жазды: «Рокфеллерлер мен олардың одақтастары кем дегенде елу жыл бойы экономикалық күштерін пайдаланып, ең алдымен Американы, содан кейін әлемнің қалған бөлігін саяси бақылауға алу жоспарын мұқият іске асырып келеді. Мен мұны құпия жоспар деп айтуым мүмкін бе? Иә, осыған сенемін. Менің ойымша, бұл – халықаралық деңгейдегі, ұрпақтар бойы жоспарланған және зұлым ниетпен жасалған әрекет». Осындай айыптауларға жауап ретінде Дэвид Рокфеллер өзінің 2003 жылғы «Естеліктер» кітабында былай деп жазды: «Бір ғасырдан астам уақыт бойы саяси спектрдің екі шетіндегі идеологиялық экстремистер менің Кастромен болған кездесуім сияқты көпке танымал оқиғаларды пайдаланып, Рокфеллер отбасына шабуыл жасап, американдық саяси және экономикалық институттарға олардың шексіз ықпалы бар деп мәлімдеді. Кейбіреулер біздің Құрама Штаттардың мүддесіне қарсы жұмыс істейтін құпия топтың құрамында екенімізге сенді, менің отбасым мен мені «интернационалистер» деп атады және әлемдегі басқалармен бірігіп, біртұтас әлемді құру үшін құдайдаласып жатырмыз. Егер айып осы болса, мен кінәлімін және осыған мақтанамын».
text=The Rockefellers and their allies have, for at least fifty years, been carefully following a plan to use their economic power to gain political control of first America, and then the rest of the world. Do I mean conspiracy? Yes, I do. I am convinced there is such a plot, international in scope, generations old in planning, and incredibly evil in intent. In response to accusations of this type, David Rockefeller himself wrote in his 2003 book, Memoirs:text=For more than a century ideological extremists at either end of the political spectrum have seized upon well publicized incidents such as my encounter with Castro to attack the Rockefeller family for the inordinate influence they claim we wield over American political and economic institutions. Some even believe we are part of a secret cabal working against the best interests of the United States, characterizing my family and me as 'internationalists' and of conspiring with others around the world to build a more integrated global political and economic structure one world, if you will. If that's the charge, I stand guilty, and I am proud of it.
Байлық
Ол қайтыс болған кезде Форбс Рокфеллердің байлығын 3,3 миллиард долларға бағалаған. Оның байлығының тағы бір маңызды көзі – импрессионизмнен постмодернизмге дейінгі өнер жинағы болды, ол анасы Эббидің ықпалымен қалыптасқан. Ол 1929 жылы Нью-Йоркте екі әріптесімен бірге Заманауи өнер мұражайын құрды. Бірнеше жүз миллион долларға бағаланған бұл жинақ 2018 жылдың көктемінде аукционда сатылды, түскен қаражат Рокфеллер университеті, Гарвард университеті, Заманауи өнер мұражайы, Сыртқы қатынастар кеңесі және Мэн жағалауы мұрагерлік қоры сияқты бірнеше коммерциялық емес ұйымдарға берілді. Сондай-ақ, оның әйелі Сименталь есіл мал өсірген Ливингстон (Нью-Йорк штаты, Колумбия округі) фермасындағы "Төрт жел" аталған шаруашылық үйі де болды. Ол Мэн жағалауындағы Маунт-Дезерт аралындағы Сил-Харборда "Ринг Пойнт" атты жазғы үйінде демалып отырды. Францияның Сен-Бартелеми аралында үлкен мүлігі болды. Ротшильдтер отбасымен бірге ол 1950 жылдары аралдағы алғашқы дамытушылар мен туристердің бірі болды. Үй аралдың ең әдемі бөлігі саналатын Коломбьер ауданында орналасқан. Ол жылдар бойы бірнеше рет қожайынын ауыстырды және бүкіл Коломбьер шығанағын қамтитын аралдағы ең ірі жеке меншік жер болып табылады. Көп жыл бұрын Рокфеллер отбасы аралдағы "Жасыл аймақ" деп белгіленген, құрылыс жүргізілмейтін аймақтың құрылуына жер сыйлаған. Мүлік Густавия портында жеке тұраққа ие, себебі мүлікке дейін жол болған жоқ және оған тек қайықпен жетуге болатын. Дэвид Рокфеллер яхтасын Густавиядағы жеке тұрағына тоқтатып, содан кейін Коломбьер мүлігіне кішірек қайықпен ауысатын, өйткені шығанақ оның яхтасын қабылдауға жеткіліксіз болды. Мүлік жақында 100 миллион доллардан астам бағамен сатылымға қойылды, бірақ қазір тұрғын үй ретінде пайдаланылмайды. Бас үй жағдайы нашарлаған. Ол 2023 жылы 136 миллион долларға сатылды. Рокфеллер отбасының Кикуит бөлігі – Дэвид пен оның төрт бауыры 1940 жылы құрған Рокфеллер бауырлары қорының Покантико конференциялық орталығының орналасқан жері. Бұл орталық 1991 жылы Қор Ұлттық тарихи сақтау қорынан аумақты жалға алғанда құрылды.