Екінші дүниежүзілік соғысының ардагері және актер Гарольд Рассел туралы

Кіріспе

Америкалық ардагер және актер (1914–2002)
Жаңа Зеландия саясаткері, фермер және спортшы

Харольд Джон Эйвери Рассел (14 қаңтар 1914 – 29 қаңтар 2002) – Екінші дүниежүзілік соғыстың ардагері. Әскери қызметінде қолдарын жоғалтқаннан кейін, Рассел «Өміріміздің ең жақсы жылдары» (1946) эпикалық драмалық фильміне түсті, бұл оған «Ең үздік қосалқы актер» номинациясы бойынша «Оскар» сыйлығын әкелді. Ол актерлік өнер саласында «Оскар» сыйлығын алған алғашқы кәсіби емес актер және сыйлығын сатқан алғашқы «Оскар» иегері болды.

Ерте өмір

Гарольд Расселл Канаданың Новая-Шотландия провинциясының Солтүстік Сидней қаласында дүниеге келді. 1920 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, 1921 жылы отбасымен бірге АҚШ-тың Массачусетс штатына көшіп барды. 1941 жылғы 7 желтоқсанда Перл-Харборға жасалған шабуыл кезінде ол Массачусетс штатының Кембридж қаласында тұрып, азық-түлік дүкенінде жұмыс істеді. 1949 жылы жарық көрген "Менің қолымдағы жеңіс" атты автобиографиясында ол өзін сәтсіз адам санағаны үшін АҚШ армиясына қатысуға асыққандығын жазды. Ол екі қолын жоғалтып, олардың орнына екі ілмек берілді. Сауығып, Бостон университетінде оқып жүргенде, Расселл соғыстан қайтқан жауынгерлерді оңалту туралы армия фильмі – "Сержанттың күнделігі" фильмінде түсті.

Өмірдегі ең жақсы жылдар

Кинорежиссер Уильям Уайлер Расселл туралы фильмді көрген кезде, оны Фредерик Марч пен Дана Эндрюспен бірге «Біздің өміріміздің ең жақсы жылдары» фильміне шақырды. Расселл соғыста екі қолынан айырылған АҚШ Теңіз күштерінің саяхатшысы Гомер Пэриш рөлін сомдады. Пэриш рөлі үшін Расселл 1947 жылы «Үздік қосалқы актер» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Салтанаттың басында ол «фильм арқылы мүгедек ардагерлерге көмек және демеу беруі үшін» арнайы «Оскар» сыйлығымен марапатталды. «Оскар» тарихында бір рөл үшін екі сыйлық беру осымен бірінші рет болды. Уайлер оның ойыншылық шеберлігін «экранда көрген ең ұлы өнер» деп атады. Дегенмен, Расселл бұл рөл үшін 10 000 доллардан аспайтын гонорар алды (2023 жылғы шамамен 167 500 доллар), және ол рөлінен түскен табыстан үлес алмады. Ол Бостон университетінде бизнес мамандығын оқыды. 1996 жылы «Лос-Анджелес Таймс» газетіне берген сұхбатында Расселл былай деді: «Уайлер маған колледжге қайта оралуым керек екенін айтты, себебі қолдары жоқ адамға киноиндустрияда көп жұмыс таба алмайсың. Мен оның дұрыс айтқанын түсіндім. Сондықтан мен ойнаған рөлдерімнің барлығында мүгедек ардагерді бейнеледім. Уайлер: «Біраз уақыттан соң олардың идеялары таусылады» деді, және ол толыққанды дұрыс айтты. Бір рөлді қанша рет ойнауға болады?». Ол 1960 жылы үшінші рет сайланды. Сонымен қатар ол Дүниежүзілік ардагерлер қорының вице-президенті болды. AMVETS басшысы ретінде Расселл 1951 жылы Корея соғысы кезінде генерал Дуглас Макартурды қызметтен босату туралы шешімін қолдап, президент Трумэнге хат жолдады. Расселлдің Трумэнге жіберген телеграммасында Макартурдың «әскери билікке бағынбауы, американдық құқық принциптерін бұзуы» айтылды. Ол Макартурды қызметтен босатудың «негізгі себебі» осы екенін мәлімдеді. Американдық легионның командирі Эрл Кок-младший AMVETS пен Америка ардагерлері комитетінің Макартурды қызметтен босатуын қолдағанына «таң қалғанын» айтты. 1960 жылдардың басынан 1980 жылдардың соңына дейін Расселл Президенттің мүгедектерді жұмыспен қамту жөніндегі комиссиясының төрағасы болып жұмыс істеді, бұл қызмет үшін жалақы алмады. 1965 жылы Расселл Америка жетістіктері академиясының «Алтын тақта» сыйлығын алды. Расселл өзінің дебютінен кейін «Inside Moves» (1980) және «Dogtown» (1997) фильмдерінде ойнады. Ол сондай-ақ 1981 жылы «Trapper John, M.D.» сериалының бір эпизодында және 1989 жылы «China Beach» телесериалының екі бөлімінде пайда болды. Расселл екі автобиографиялық кітаптың авторы: «Жеңіс менің қолымда» (1949) және «Менің өмірімнің ең жақсы жылдары» (1981). 1992 жылы Расселл «Үздік қосалқы актер» номинациясындағы «Оскар» сыйлығын Герман Дарвик автограф аукционына сатты, және 1992 жылдың 6 тамызында Нью-Йорк қаласында «Оскар» сыйлығы жеке коллекционерге 60 500 долларға сатылды. Расселл бұл әрекетін әйелінің емделуіне ақша керек болғандықтан түсіндірді, бірақ арнайы «Оскар» сыйлығы сатылған жоқ.

When film director William Wyler saw the film on Russell, he cast him in The Best Years of Our Lives with Fredric March and Dana Andrews. Russell played the role of Homer Parrish, a United States Navy sailor who lost both hands during the war. For his role as Parrish, Russell won the Academy Award for Best Supporting Actor in 1947. Earlier in the ceremony, he was awarded an honorary Oscar for ''bringing aid and comfort to disabled veterans through the medium of motion pictures.'' It was the only time in Oscar history that the academy awarded two Oscars for the same performance. Wyler called it "the finest performance I have ever seen on the screen.'' However, Russell earned less than $10,000 for his performance (equivalent to $167,500 in 2023 dollars), and he did not receive any residual profits. earning a business degree from Boston University. Speaking with the Los Angeles Times in 1996, Russell recalled:
<blockquote>Wyler told me I should go back to college because there wasn't much call for a guy with no hands in the motion picture industry. I figured he was right. [In the handful of roles I've taken since then,] I always play a disabled veteran. And this is what Wyler said—'After a while they're going to run out of ideas'—and he was absolutely right. How many times can you play the same role? He was elected to his third term in 1960. He also was vice president of the World Veterans Fund, Inc., the fundraising branch of the World Veterans Federation. As head of AMVETS, Russell wrote to President Truman in 1951 supporting his decision to dismiss General Douglas MacArthur during the Korean War. Russell's telegram to Truman cited MacArthur's "repeated insubordination in violation of basic American principles governing civil versus military authority." His telegram asserted that those were "obvious grounds" to relieve MacArthur. Erle Cocke, Jr., commander of the American Legion, said that he was "shocked by the news" that AMVETS and the American Veterans Committee supported MacArthur's firing. From the early 1960s to the late 1980s, Russell served as chairman of the President's Commission on Employment of the Handicapped, an unpaid position. In 1965, Russell received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement. Russell appeared in two films after his debut, Inside Moves in 1980 and Dogtown in 1997. He also appeared in an episode of Trapper John, M. D., in 1981 and a two part episode of the television series China Beach in 1989. Russell authored two autobiographies, Victory in My Hands (1949) and The Best Years of My Life (1981). In 1992, Russell consigned his Oscar for Best Supporting Actor to Herman Darvick Autograph Auctions, and, on August 6, 1992, in New York City, the Oscar sold to a private collector for $60,500. Russell defended his action by saying that he needed money for his wife's medical expenses, Russell did not sell the special Oscar.