Кіріспе
Ресейлік дипломат (1780–1862) Карл Роберт Райхсграф фон Нессельроде Эрешовен, сонымен қатар Чарльз де Нессельроде (Карл Васильевич Нессельроде; 14 желтоқсан 1780 – 23 наурыз 1862) – неміс тегінен таралған орыс дипломаты. 40 жыл бойы (1816–1856) Нессельроде сыртқы істер министрі ретінде Ресей саясатын басқарды. Ол сондай-ақ Ыстық Одақтың жетекші еуропалық консервативті мемлекет қайраткері болды.
representatives of the family
Karl Robert Reichsgraf von Nesselrode Ehreshoven, also known as Charles de Nesselrode (Карл Васильевич Нессельроде; 14 December 1780 – 23 March 1862), was a Russian diplomat of German descent. For 40 years (1816–1856), Nesselrode guided Russian policy as foreign minister. He was also a leading European conservative statesman of the Holy Alliance.
Өмірбаян
1787 жылы әкесі Пруссия сарайына Ресей елшісі тағайындалғаннан кейін, Нессельродтың Берлин гимназиясында алған білімі оның германдық тамырларын нығайтты. Нессельроде өмірінің келесі он жылдықтарында ресейліктерге қызмет етсе де, орыс тілін оқи да, жаза да алмады және оны қиын-қыстан сөйлейтін. 1788 жылы 8 жасында ол Ресей империясының теңіз флотына ресми түрде қабылданды. Әкесінің ықпалымен император Павелге теңізшіл көмекшісі лауазымын иеленді. Кейін Ресей империясының армиясына ауысты, Павел I-нің ұлы және мұрагері, император Александр I басшылығымен дипломатиялық қызметке кірді. Ол Берлиндегі Ресей елшілігіне бекітілді, содан кейін Гаагаға ауыстырылды. 1806 жылдың тамызында Нессельроде Оңтүстік Германияға француз әскерлері туралы есеп беру үшін сапарға жіберілді; ол генерал Михаил Каменскийдің, содан кейін (неміс текті) генералдар Фридрих Вильгельм фон Букшёведен және Левин Август фон Беннигсеннің дипломатиялық хатшысы болды. 1807 жылдың қаңтарында граф фон Беннигсен басқарған Эйлау шайқасына қатысты және Тильзит бейбіт шартының (1807 жылдың шілдесі) келіссөздеріне көмектесті, осы қызметі үшін испандық бонапартист Диего Фернандес де Веласко, Фриастың 13-ші герцогы (1811 жылы Париде жер аударылудан қайтыс болды) мақтады. Келіссөздер кезінде ол Наполеон I-мен бір үстелге отырды. 1808 жылы Эрфурт конгресінен кейін Нессельроде Александрдың өзі және Талейран арасындағы ақпараттың бейресми арнасы ретінде жұмыс істеуге құпия түрде аккредиттелді. 1814 жылы Нессельроде мемлекеттік хатшы болды және Вена конгресінде Ресейдің ресми делегациясын басқарды, бірақ Александр I көбінесе өзінің сыртқы істер министрі ретінде әрекет етті. 1816 жылы Нессельроде Ресейдің сыртқы істер министрі болды, граф Иоаннис Каподистрия зейнеткерлікке шыққанға дейін 1822 жылға дейін осы лауазымды бөлісті. Қырық жыл бойы Нессельроде Ресей саясатын басқарды және Киелі одақтың жетекші консервативті еуропалық мемлекет қайраткері болды. Ол Наполеон соғыстарынан кейін бейбіт конгресс жүйесін құруға маңызды үлес қосты. 1845 және 1856 жылдары Ресей империясының канцлері болды. 1824 жылы Сыртқы істер министрі ретінде ол Ресей Америкасы мен Орегон аймағы деп аталатын американдық талаптардың арасындағы шекараны анықтау бойынша АҚШ-пен келіссөздерде өкілетті болды, бұл мәселе 1824 жылғы Ресей-Америка келісімімен және Ұлыбританиямен Ұлыбританияның талаптарына қатысты келісіммен шешілді. Бір ғасыр өткен соң, 1924 жылы Аляска-Британ Колумбиясы шекарасындағы Boundary Ranges тауларындағы тау Нессельроде тауы деп аталды. Нессельроде алғаш "Көлбеулер турнирі" деген атауды ойлап тапқан адам ретінде танымал, бұл Ресей империясы мен Британ империясы арасындағы ұзаққа созылған қарсыластыққа орысша берілген есім. Бұл қарсыластық XVIII ғасырдың соңында басталып, XIX ғасырдың жақсы бөлігіне дейін жалғасты, негізінен Орталық Азия мен Үндістандағы шекаралық шиеленістерден туындады. 1849 жылы Нессельроде Ресей әскерін Австрияға Лайош Кошут басқарған венгр революциясын басуға көмектесу үшін жіберді. Нессельроде қызметінің жиі назардан тыс қалған бір қыры – Жапонияның өзін-өзі оқшаулау саясатын бұзуға жасаған әрекеттері. 1853 жылы ол Евфимий Путятинды шогунға хатпен жіберді; Путятин Санкт-Петербургке Шимода шартымен (1855 жылы қол қойылған) оралды. Нессельроде Балқан және Жерорта теңізінде Ресейдің ықпалын кеңейтуге жасаған әрекеттері Осман империясы, Ұлыбритания, Франция және Сардиния Корольдігімен қақтығыстарға әкелді, олардың барлығы Крым соғысында (1853–1856) Ресейге қарсы одақтас болды. Ресейдің өсіп келе жатқан ықпалына наразы болған Ұлыбритания мен Франция Түркияны қолдап, Ресейді шектеуді шешті. Нессельродедің өмірбаяны 1866 жылы оның қайтысынан кейін жарық көрді.
He then transferred to the Imperial Russian Army, and entered diplomatic service under Paul I's son and successor, Emperor Alexander I. He was attached to the Russian embassy at Berlin, and transferred thence to The Hague. In August 1806 Nesselrode received a commission to travel in southern Germany to report on the French troops there; he was then attached as diplomatic secretary to General Mikhail Kamensky, and then to (ethnic German) generals Friedrich Wilhelm von Buxhoeveden and Levin August von Bennigsen in succession. He was present at the inconclusive Battle of Eylau in January 1807, fought by Count von Bennigsen, and assisted at the negotiations of the Peace of Tilsit (July 1807), for which he was commended by Spanish Bonapartist Diego Fernandez de Velasco, 13th Duke of Frías (who in 1811 would die in exile in Paris). During negotiations he was seated at the table with Napoleon I. Following the Congress of Erfurt in 1808, Nesselrode was secretly accredited by Alexander to serve as his unofficial channel of information between himself and Talleyrand. Nesselrode became State Secretary in 1814 and was the head of Russia's official delegation to the Congress of Vienna, but for the most part Alexander I acted as his own foreign minister. In 1816, Nesselrode became Russian foreign minister, sharing the position with Count Ioannis Kapodistrias until the latter's retirement in 1822. For forty years, Nesselrode guided Russian policy and was a leading European conservative statesman of the Holy Alliance. He was a key contributor in the construction of the peaceable congress system after the Napoleonic Wars. Between 1845 and 1856, he served as Chancellor of the Russian Empire. As Minister of Foreign Affairs in 1824, he was a plenipotentiary during negotiations with the United States in defining the boundary between Russian America and the American claims known as the Oregon Country, which were resolved with the Russo American Treaty of 1824, and a parallel treaty with Britain concerning British claims which overlapped with those of the U. S. A century later in 1924, Mount Nesselrode in the Boundary Ranges of the Alaska British Columbia boundary was named for him. Nesselrode is credited as the person who first coined the name "Tournament of Shadows", which was the Russian name for the long rivalry that existed between the Russian Empire and the British Empire beginning in the late 18th and lasting well into the 19th centuries, caused primarily by border tension in Central Asia and India. In 1849 Nesselrode sent Russian troops to aid Austria in putting down the Hungarian Revolution led by Lajos Kossuth. One frequently overlooked facet of Nesselrode's activity involved his attempts to penetrate Japan's self isolation. In 1853 he dispatched Yevfimiy Putyatin with a letter to the shōgun; Putyatin returned to Saint Petersburg with the favorable Treaty of Shimoda (signed 1855). Nesselrode's efforts to expand Russia's influence in the Balkans and Mediterranean led to conflicts with the Ottoman Empire, Britain, France, and the Kingdom of Sardinia, which all became allies opposing Russia in the Crimean War (1853–1856). Britain and France, unhappy with Russia's growing influence, determined to support Turkey and so restrict Russia. Nesselrode's autobiography was published posthumously in 1866.