Ричард Мануэль: Канадтық музыкант және «The Band» тобының мүшесі

Кіріспе

Канадалық музыкант (1943–1986)

Ричард Джордж Мануэль (3 сәуір 1943 – 4 наурыз 1986) – канадалық музыкант, әнші және ән жазушы, ең белгілісі – пианиношы және "The Band" тобының үш жетекші әншісінің бірі. 1994 жылы ол қайтыс болғаннан кейін Rock and Roll Hall of Fame-ге енгізілді. Мануэльдің ән өнері соул музыкасының ықпалымен келген баритон мен нәзік фальцеттің арасында ауысып отырды, оны жиі Рэй Чарльзбен салыстыратын. "The Band" тобында үш вокалист жетекшілік және үйлесімді рөлдерді бөліскенімен, Мануэль кейде топтың басты вокалисі ретінде танылды.

Ерте өмір және мансап

Мануэль Канаданың Онтарио штатының Стратфорд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Эд Крайслер дилерлік орталығында механик болып жұмыс істеді, ал анасы мектеп мұғалімі болды. Ол үш бауырымен бірге өсті, төртеуі де шіркеу хорында ән шырқады. Мануэль тоғыз жасынан бастап фортепиано сабақтарын алды және үйде достарымен фортепианода ойнауды және репетиция жасауды ұнатып жүрді. Оның балалық шағына Рей Чарльз, Бобби Блэнд, Джимми Рид және Отис Раш әсер етті. 1957 жыл шамасында Мануэль жергілікті Стратфорд тобы The Rebels-ке қосылды, онда гитарист Джон Тилл (кейін Full Tilt Boogie Band тобында) болды. Мануэль фортепианода және вокалда орындады, оның досы Джимми Винклер барабанда ойнады, ал бас гитарист Кен Калмуски (кейін Great Speckled Bird тобының негізін қалаушы мүшесі) топты толықтырды. Біраз уақыттан кейін топ Дуэйн Эдди мен The Rebels тобына құрмет көрсету үшін атын Revols деп өзгертті. Ричард негізгі вокалист болғанымен, құрамға алғашқы әнші Дуг "Бо" Роудс та қосылды. Гитарист Тиллдің орнын кейін Гарт Пиктот басты. Мануэль Ронни Хокинс пен The Hawks тобымен алғаш рет 1960 жылдың жазында танысты, ол кезде Revols Порт-Довердегі Pop Ivy-де олардың концертін ашты. Левон Хелмнің айтуынша, Хокинс оған Мануэль туралы: "Пианинода ойнайтын балаға қараңызшы? Оның таланты Ван Клиберннің талантынан да жоғары!" деген еді. Келесі көктемде Хокинс Стратфорд Колизейінде Revols тобының концертін ашты. Концерттен кейін ол топты басқаруды ұсынды және оларды Арканзас штатының Фейетвилл қаласындағы The Rockwood клубының бірінде ойнауға жіберді. 1961 жылдың қыркүйек айының ортасында, Revols оңтүстік саяхатынан оралғаннан кейін, Хокинс Мануэльді өзінің қосалқы тобы The Hawks-қа шақырып алды, ол фортепианошы Стэн Сзелестің орнын басты.

"Қарғалар"

Мануэль Хокинстің "Шаяқтар" тобына қосылғанда 18 жаста болды. Ол кезде топтың құрамында 21 жастағы Левон Хелм барабанда, 17 жастағы Робби Робертсон гитарада және 17 жастағы Рик Данко бас-гитарада ойнады; 24 жастағы органшы Гарт Хадсон сол Рождествоға қосылды, кейін оған екі уақытша мүше (саксофонист Джерри Пенфоунд және әнші Брюс Бруно) қосылды. Хокинстің марихуанаға және заманауи музыка бағыттарына деген немқұрайдылығы күшейген сайын, топ 1964 жылы әншінің қызметінен кетіп қалды. Алғашқыда олар Левон Хелм Секстеті (өйткені Хелм Хокинспен ең көп уақыт өткізген) деп аталды, содан кейін атауларын Канадалық Сквайрлар, одан кейін Левон және Хоукс деп өзгертті. Хокинс тобындағы ұзақ жылдық қызметіне байланысты Хелм номиналды жетекші болғандықтан, топтың репертуарындағы көптеген әндерді Мануэль орындады. Penfound және Бруно кеткеннен кейін, "Levon and the Hawks" тобы өздерінің блюз жұлдызы Сонни Бой Уильямсонмен танысты. Олар Уильямсонмен бірлесіп жұмыс істеуді жоспарлады, бірақ ол жоспарларын іске асырудан бұрын қайтыс болды. 1965 жылы Хелм, Хадсон және Робертсон американдық блюзші Джон Хаммондтың "So Many Roads" альбомына көмектесті. Хаммонд "Хоукс" тобын Боб Диланға ұсынды, ол электрлі дыбысқа көшкенде оларды өзінің қосалқы тобы ретінде таңдады. 1966 жылға дейін олар Диланмен Еуропа және АҚШ бойынша гастрольде болды, Диланның фолк жанкүйерлерінің наразылығына тап болды, олар топты ысқырықтап, сөккендері үшін кінәлады.

Үлкен қызғылт

1967 жылы Дилан Нью-Йорк штатының Вудсток қаласында мотоцикл апатынан айыққанда, топ та сол жерге көшіп келді. Олар жақын маңдағы Вест-Саугертистегі 2188 Столл-роуд (кейін 56 Парнас-Лейн) мекенжайында орналасқан, сырты асбестпен қапталған, қызғылт түспен боялған «Биг Пинк» деп аталатын үйді жалға алды. Диланның қаржылық қолдауымен олар ел, соул, ритм-энд-блюз, госпел және рок-н-ролл музыкасынан шабыттанған жаңа үнді зерттеуге мүмкіндік алды. Хелм (Диланның жаңа үніне көңілі толмағандықтан) 1965 жылдың соңынан бері топтан уақытша кеткен болатын, сондықтан Мануэль үзіліс кезінде барабан ойнауды үйренді. The Band дәуірінде ол кейде Хелм мандолина немесе гитарада ойнағанда барабаншының орнына отыратын. Оның барабан ойнау стилі Хелмнікінен ерекшеленеді, бұл «Rag Mama Rag» және «Evangeline» әндерінде жақсы көрінеді. Вудстоктағы алғашқы айларда Мануэль мен Робертсон ән жазушылар ретінде өркендеуге мүмкіндік алды. Көптеген демо жазбаларын жасағаннан кейін және Альберт Гроссманмен келісімге келген соң, олар 1968 жылдың басында Capitol Records компаниясымен 10 альбомдық келісімшарт жасасты. Бастапқыда олар «The Crackers» (бірақ «The Honkies» деген де атау қарастырылды) деген атпен келісімге келді. Хелм дебюттік «Music from Big Pink» альбомын жазу басталғанда топқа қайта қосылды. Топ Диланмен бірлесіп жұмыс істеген тәжірибесін пайдаланып, оның бір әнін алды. Олар оны өзінің идеалды альбомымен біріктіріп, сололарды ауыстырып, The Staple Singers евангельдік тобының үніне ұқсас үйлесімді ән шырқады. Мануэль: «Big Pink-ті жасау барысында біз бұрын сезімдемеген жаңа вокалдық мүмкіндіктерді аштық. Сессиядан кейін жазбаларды тыңдап, «Маған бұл өте ұнайды, мен оны ешнәрсемен салыстыра алмаймын, бірақ маған қатты ұнайды, және басқалар да солай деп үміттенемін, бірақ мен бұл күшті деп ойлаймын» деп ойладым», - деді. Мануэль мен Робертсон әрқайсысы төрт ән жазды, ал Мануэльдің үлесінде Диланмен бірлесіп жазған «Tears of Rage» әні болды. «Long Black Veil» және «I Shall Be Released» әндерінің каверлері, сондай-ақ Данко мен Диланның бірлескен «This Wheel's on Fire» әні альбомды толықтырды. «Music from Big Pink» альбомы «The Band» деген топ атымен шықты. Бұл атау топтың өмірінің соңына дейін сақталды. Альбом Billboard чартында 30-шы орынға ие болғанымен, ол жаңадан пайда болған кантри-рок және рутс-рок қозғалыстарына зор әсер етті. Альбом шыққаннан кейін көп ұзамай Мануэль, қаржылық жағдайы жақсарғаннан кейін, Торонтодан келген модель Джейн Кристиансенге үйленді, ол Хоукс тобында ойнаған күндерінен бері ара-тұра кездесіп жүрген. Олар екі баланың әкесі мен анасы болды.

In 1967, while Dylan recovered from a motorcycle accident in Woodstock, New York, the group moved there also, renting a house clad in asbestos siding painted pink, which became known as "Big Pink", located on at 2188 Stoll Road (later 56 Parnassus Lane) in nearby West Saugerties, New York. Supported by a retainer from Dylan, they were able to experiment with a new sound garnered from the country, soul, rhythm and blues, gospel and rockabilly music that they loved. As Helm (who was disheartened by the reaction to Dylan's new sound) had been temporarily absent from the group since late 1965, Manuel taught himself to play drums during the hiatus. In the Band era he would occasionally assume the drummer's stool when Helm played mandolin or guitar. His drum style is notably different from Helm's, as exemplified by his performances on "Rag Mama Rag" and "Evangeline". The early months in Woodstock also allowed Manuel and Robertson to develop as songwriters. After recording numerous demos and signing with Albert Grossman, they secured a 10 album contract with Capitol Records in early 1968. They originally signed as "The Crackers" (although "The Honkies" had also been considered). Helm rejoined the fold as sessions got under way for the recording of their debut album, Music from Big Pink. The group proceeded to take what they had learned with Dylan and used one of his songs in the process. They combined it with their idea of the perfect album, switching solos, and singing harmonies modeled after the gospel sound of their musical heroes The Staple Singers. Manuel stated, "During the conception of Big Pink, we discovered a whole vocal thing that we weren't aware that we'd even had before, and I remember listening to playbacks after the sessions of songs and thinking, "I really like this stuff, and I don't have anything to compare it to, but I really like it, and I hope everybody else does, but I really think this is strong." Manuel and Robertson each contributed four songs; among Manuel's contributions was "Tears of Rage," which he co wrote with Dylan. Covers of "Long Black Veil" and "I Shall Be Released" and the Danko–Dylan collaboration "This Wheel's on Fire" rounded out the album. Music from Big Pink was released with the group name given as simply "The Band." This would be their name for the rest of the group's existence. While reaching only No. 30 on the Billboard charts, the album would have a profound influence on the nascent country rock and roots rock movements. Shortly after the release of the album, the newly financially secure Manuel married his girlfriend, Jane Kristiansen, a model from Toronto, whom he had dated intermittently since the Hawks days. They would become the parents of two children.

Кинодағы рөл, есірткіге тәуелділік, Малибуға көшіп бару

1970 жылы Мануэль Warner Bros. фильмінде ойнады – Гордон Шепард жазған сценарийі мен режиссуралық жұмысы бар канадтық тәуелсіз драма, «Элизаның гороскопы». Ол «сақалды композитор» рөлін сомдады, Томми Ли Джонс, бұрынғы Playboy Bunny Элизабет Мурман және Лила Кедровамен бірге сахнада өнер көрсетті; Робертсон эпизодтық рөлде пайда болды. Оны аяқтауға төрт жыл кетті, ал тұңғыш көрсетілімі 1975 жылы өтті. Осы кезеңде Мануэльдің әндері кеңінен орындалды. «Blues for Breakfast» (Woodstock дәуірінің ерте туындысы) Касс Эллиот «Dream a Little Dream» (1968) альбомында орындады; одан кейін көп ұзамай Джоан Баиз «Tears of Rage» әнінің а капеллалық нұсқасын «Any Day Now» (1968) альбомында шырқады, Blood, Sweat & Tears тобы «Lonesome Suzie» әнінің биг-бэндпен аранжировкасын «Blood, Sweat & Tears 3» (1970) альбомына енгізді, ал Карен Далтон «In My Own Time» (1971) альбомында «In a Station» әнін орындады. Дегенмен, ол «The Band» (1969) альбомында тек үш ән («When You Awake», «Whispering Pines» және «Jawbone») мен «Stage Fright» (1970) альбомында екі («Sleeping» және «Just Another Whistle Stop») ән жазды; барлық композициялар Робертсонмен бірлескен авторлық жұмыс ретінде есептелді, ол Гроссманмен бірге топтың істерінде басымдыққа ие болды. «Cahoots» (1971) фильмінің продюсері Джон Саймон «Роби оны әдейі қорқытпады, бірақ Робимен кездескенде ол өте тартымды, қалалық және өткір тілді болды, ал Ричард – қарапайым, жас адам сияқты еді» деп атап өтті. Мануэльдің героинге тәуелділігінің күшеюі оның ән жазу қабілетінің төмендеуіне себеп болуы мүмкін. 1972 жыл бойы Мануэльдің алкоголизмi The Band тобының жазбаларын жасау және концерттік кестесіне кедергі келтіретін факторлардың бірі болды (соның ішінде Робертсонның жазушылық дағдарысы). Көп жылдар өткен соң Робертсон Мануэльдің «бізді қатты қорқытқандығын» айтты – «біз ертең не боларын, ағаштан шыққан осы құбылыс нені әкелерін білмейтінбіз». Джейн Мануэль «адамдар бұл кісінің суға батып бара жатқанын көруді қызық деп ойлады» деп ренжіді, бірақ Мануэльдер осы кезеңде қысқа уақытқа ажырасып, екінші балалары Джоштың дүниеге келуіне дейін қайта табысты. Мейсон Хоффенбергтің (Гроссманның өтініші бойынша музыкантпен 1972–1973 жылдары бірге тұрған) айтуынша, Мануэль «героинді пайдалануды тоқтатты және ішімдікке салына бастады – мен осы жерде рок жұлдыздарының төңірегінде жүретін жас есірткі сатушыларын тоқтатуым керек. Сондықтан телефонға жауап беріп, Ричардтың қазір осында жоқ екенін айтамын, бірақ егер олар үйге келсе, ол бас тарта алмайды. Ол керемет жігіт. Талантты композитор. Топтың қалған төрт мүшесі жұмыс істеуге асыққан, ал ол оларды тоқтатады. Олар оның көмегінсіз жұмыс істей алмайды және оны өзгертудің жолы жоқ. Ол өзін жаман сезінеді, жай ғана шаршаған». 1973 жылы топ Диланның үлгісімен Калифорнияның Малибу қаласына көшті. Хадсон аңғарынан кетіп бұрын, олар Алан Фридтің радиошоуына құрмет көрсету мақсатында «Moondog Matinee» атты ретро рок-н-ролл әндерінің жинағын (олардың көпшілігі The Hawks тобымен орындалмаған) жазу үшін Bearsville Studios студиясына жиналды. Мануэль бастапқыда орындауға тартынса да, альбом оның ең жақсы вокалдық орындауларын көрсетті, соның ішінде Бобби «Blue» Блэндтің R&B стандарты «Share Your Love with Me», The Platters тобының «The Great Pretender» және Джерри Лейбер мен Майк Столлердің «Saved» евангелистік әні. Хелм осы кезеңде Мануэль туралы былай деді: «Ол қатты ішімдік ішіп жүрді, бірақ ол басталғаннан кейін, барабан, фортепиано, бәрін ойнайтын, ән салатын, ән айту үшін өте биік және қиын ноталарды таңдайтын. Ричард әннің қалай болу керектігін білді. Құрылымы, мелодиясы, оны түсінді».

In 1970, Manuel acted in the Warner Bros. film Eliza's Horoscope, an independently distributed Canadian drama written and directed by Gordon Sheppard. He portrayed "the bearded composer," performing alongside Tommy Lee Jones, former Playboy Bunny Elizabeth Moorman, and Lila Kedrova; Robertson appeared as an extra. Taking four years to complete, it was not released until 1975. During this period, Manuel's songs were widely covered. "Blues for Breakfast" (an early Woodstock era composition) was performed by Cass Elliot on Dream a Little Dream (1968); shortly thereafter, Joan Baez performed an a cappella arrangement of "Tears of Rage" on Any Day Now (1968), Blood, Sweat & Tears included a big band inflected arrangement of "Lonesome Suzie" on Blood, Sweat & Tears 3 (1970) and Karen Dalton included her rendition of "In a Station" on In My Own Time (1971). However, he was credited with writing only three songs ("When You Awake," "Whispering Pines," and "Jawbone") on The Band (1969) and two ("Sleeping" and "Just Another Whistle Stop") on Stage Fright (1970); all of these compositions were credited as collaborations with Robertson, who had assumed dominance in the group's affairs with Grossman. By Cahoots (1971), producer John Simon observed that "Robbie didn't consciously intimidate him but when you met Robbie he was so smooth and urbane and witty, whereas Richard was such a gee golly gosh kind of guy." The influence of Manuel's increasing use of heroin may have also contributed to the diminution of his songwriting abilities. Throughout 1972, Manuel's alcoholism was one of a variety of factors (including Robertson's own writer's block) that began to impede The Band's recording and performance schedule. Years later, Robertson opined that Manuel "scared us to death we didn't know what the next day might bring, what would come out of this monster that had seeped out of the woodwork." Although Jane Manuel lamented that "people thought it was amusing to watch this guy drowning," the Manuels briefly separated during this period but reconciled before the impending birth of their second child, Josh. According to Mason Hoffenberg (who roomed with the musician in 1972–1973 at the request of Grossman), Manuel had "stopped [using heroin] and got into this drinking thing I'm supposed to head off all the juvenile dope dealers up here who hang around rock stars. So I answer the phone and say Richard's not here But if they actually come over to the house, he can't say no. He's brilliant, that guy. An incredible composer The four other guys in the Band are serious about working and he's really hanging them up. They can't work without him and there's no way to get him off his ass. He feels bad about it, he's just strung out." In 1973, the group once again followed the lead of Dylan by relocating to Malibu, California. Before leaving the Hudson Valley, they convened at Bearsville Studios to record an album of vintage rock and roll cover songs (few of which had been performed by The Hawks) entitled Moondog Matinee, in homage to Alan Freed's radio show. Although Manuel was initially reluctant to perform, the album elicited some of his finest vocal performances, including renditions of the Bobby "Blue" Bland R&B standard "Share Your Love with Me," The Platters's "The Great Pretender," and Jerry Leiber and Mike Stoller's tongue in cheek gospel song "Saved". Helm had this to say about Manuel during this period: "[H]e was drinking pretty hard, but once he got started, man: drums, piano, play it all, sing, do a lead in one of them high, hard assed keys to sing in. Richard just knew how a song was supposed to go. Structure, melody; he understood it."

Диланмен қайтадан

Бірте-бірте "The Band" қайтадан концерттік сахнаға оралды. 1973 жылдың шілдесінде Осакада өткен дайындық концертінен кейін, олар Уоткинс Глендегі жазғы фестивальде және екі күннен соң Джерси қаласының Рузвельт стадионында Grateful Dead тобымен бірге өнер көрсетті, көрермендер жақсы қабылдады. Күзде топ Диланның 1970 жылдан бергі алғашқы авторлық әндерінен тұратын "Planet Waves" альбомын музыкалық тұрғысынан қолдады, содан кейін ол сегіз жылдан кейін өткізген алғашқы гастрольдік сапарында оның қосымша тобы болды. 1974 жылдың 3 қаңтарынан 14 ақпанына дейін Боб Дилан мен "The Band" тобының 1974 жылғы 40 концертінде Диланның "The Band" тобымен бірге екі бөлім, "The Band" тобының екі бөлімі және Диланның акустикалық бөлімінен тұратын ұзақ музыкалық марафон өтті. Гастрольден шыққан "Before the Flood" альбомы Мануэльдің әлі де "I Shall Be Released" әнінің жоғары нотасын (фальсетто) орындай алатынын көрсетті.

Соңғы вальс

The Band 1974 жылы Crosby, Stills, Nash and Young тобымен бірге Джони Митчелл, Джесси Колин Янг және The Beach Boys жазғы стадиондық турнеде өнер көрсетуді жалғастырды. Бірақ Робертсонның Cahoots (Northern Lights – Southern Cross) альбомының жалғасын жазуы ұзаққа созылып, бір жылдан астам уақытты алғандықтан, топ кейбір аймақтарда көрермендерді тартуда қиындыққа тап болды. Бұл 1974 жылғы тамызда Бостон бағындағы концерттің жойылғанынан көрінді, себебі билет сатылымы нашар болды. 1975 жылы Робертсон турларға наразылығын білдірді және Малибуға көшкенінен кейін, сондай-ақ топтың Bearsville Records-қа қосылуына рұқсат бермегенінен кейін, де-факто басқарушылыққа өтті, ал Гроссманның ықпалы азайды. Хелмнің айтуынша, Мануэль (осы кезеңде Голди Хоун мен Кит Мунға тиесілі үйлерді қоса алғанда, әртүрлі жалға алынған үйлерде тұрған) күн сайын сегіз бөтелке Grand Marnier ішіп, үлкен кокаинге тәуелді болды. Бұл факторлар 1976 жылы Джейн Мануэльден ажырасуына себеп болды. Хоунның үйінде тұрғанда Мануэль кем дегенде екі рет өзін-өзі өлтіруге тырысты (өзін өртеп, бас жағына BB пішінімен атып). Осы кезеңде ол дағдарыстағы Эрик Клэптонмен жақын қарым-қатынас орнатты және гитаристтің No Reason to Cry (1976) альбомын құрайтын жазбаларға жетекші күш болды. Альбом The Band-тің жаңа Shangri La студиясында жазылды, онда Мануэль бір жыл бойы 1960 жылдардағы "Мистер Эд" комедиясындағы титулды кейіпкерді сомдаған аттың Бамбук Орақшының тұрағы болған бунгалода тұрды. Мануэль Клэптонға "Beautiful Thing" әнін берді (Данко оған аяқтауға көмектескен 1967 жылғы The Band демосы) және "Last Night" әніне вокал қосты. Топтың соңғы толыққанды туры 1976 жылдың жазында өтті, Мануэль сол жылдың басында болған жол апатынан әлі де қалпына келіп жатқан еді. Кейін Техас штатының Остин қаласының жанындағы қайық апатынан кейін бірнеше тур күндері тоқтатылды, бұл Робертсонның концерт алдындағы гипнозын еске түсіретін жағдайларда тибеттік емшілерді жалдауға мәжбүр етті, 1969 жылдың сәуірінде Сан-Францискодағы Винтерленд балулында The Band ретінде алғашқы концертінен бұрын. "Northern Lights – Southern Cross" альбомы 1975 жылдың күзінде 26-шы орынға ие болғандықтан, көптеген концерттер театрлар мен кіші ареналарда (соның ішінде Санта-Крус азаматтық аудиториясы мен Лонг-Айленд аренасы) өтті, ал қыркүйек айында Нэшвилл жәрмеңкесінде ZZ Top тобының ашылу концерті болды. Концерттердің сапасы көбінесе Мануэльдің салауаттылығына байланысты болды. Тур барысында ол "Tears of Rage", "In a Station" және "I Shall Be Released" әндерінің жоғары вокалды бөлімдерімен күресті, бірақ "The Shape I'm In" және "King Harvest (Has Surely Come)" әндерінің құмарлы, ашулы нұсқаларын орындады. The Band өзінің соңғы концертін 1976 жылғы Алғыс күнінде Винтерлендте берді. Концертті Робертсонның сенімді серігі және The Band-тің ұзақ жылдардан бергі күйерманы Мартин Скорсезе "The Last Waltz" деректі фильмі үшін 35 мм форматында түсірді. Мануэль "The Shape I'm In" әнін орындады, сонымен қатар фортепиано мен қосалқы вокалға қатысты. Бастапқыда топ тек концерттік өнер көрсетуді тоқтатуды жоспарлаған, әр мүшесі Warner Brothers компаниясымен жаңа келісімшарт бойынша аптасына 2500 доллар жалақы алды. Алайда 1978 жылға қарай топ мүшелері бір-бірінен алыстады.

The Band continued performing throughout 1974, supporting Crosby, Stills, Nash and Young alongside Joni Mitchell, Jesse Colin Young and The Beach Boys on select dates of a summer stadium tour. But with the long germinating, Robertson penned follow up to Cahoots (Northern Lights – Southern Cross) still more than a year from release, the group struggled to attract audiences in certain markets, as evinced by a proposed August 1974 headlining performance at Boston Garden that was ultimately cancelled due to poor ticket sales. By 1975, Robertson had expressed his dissatisfaction with touring and was acting in an increasingly parental capacity, since the move to Malibu and his refusal to allow the group to join Bearsville Records had seen him take the managerial reins on a de facto basis from an increasingly diffident Grossman. According to Helm, Manuel (who lived in a variety of rented houses throughout the period, including properties owned by Goldie Hawn and Keith Moon) was now consuming eight bottles of Grand Marnier every day on top of a prodigious cocaine addiction, factors that ultimately precipitated his divorce from Jane Manuel in 1976. While living in the Hawn house, Manuel attempted suicide (by self immolation and shooting himself in the head with a BB gun) on at least two occasions. During this period, he developed a kinship with the similarly despondent Eric Clapton and emerged as a driving force behind the sessions that make up the guitarist's No Reason to Cry (1976). The album was recorded at the Band's new Shangri La Studios, where Manuel lived for about a year in a bungalow that had once served as the stable for Bamboo Harvester, the horse that portrayed the titular character on the 1960s sitcom Mister Ed. Manuel gave Clapton the song "Beautiful Thing" (a 1967 Band demo that Danko helped him finish) and provided vocals for "Last Night." On the group's final full fledged tour in the summer of 1976, Manuel was still recovering from a car accident earlier in the year; several tour dates were subsequently canceled after a power boating accident near Austin, Texas, that necessitated the hiring of Tibetan healers, in a scenario reminiscent of Robertson's pre show hypnosis, before their first concert as the Band at San Francisco's Winterland Ballroom in April 1969. As Northern Lights – Southern Cross had stalled at No. 26 in the autumn of 1975, many of the performances were confined to theaters and smaller arenas (including the Santa Cruz Civic Auditorium and the Long Island Arena), culminating in an opening slot for the ascendant ZZ Top at the Nashville Fairgrounds in September. The quality of the shows was frequently contingent upon Manuel's relative sobriety. Throughout the tour, he struggled with the high vocal registers of "Tears of Rage," "In a Station" and "I Shall Be Released" but offered impassioned, raging versions of the prophetic "The Shape I'm In" and "King Harvest (Has Surely Come)." The Band played its final show as its original configuration at Winterland on Thanksgiving Day of 1976. The concert was filmed in 35 mm by Robertson confidant and longtime Band fan Martin Scorsese for the documentary The Last Waltz. Manuel sings "The Shape I'm In" as well as contributing piano and backing vocals. Initially the group intended to end only live performances as the Band, and each member was initially kept on a retainer of $2,500 per week under a new contract with Warner Brothers. However, by 1978, the group had drifted apart.

Сессия жұмысы, қайта оралу әрекеті және есірткіге қарсы күрестің жалғасуы

Осы жаңа мүмкіндікті пайдаланып, Мануэль Малибудан тыс, Гарт Хадсонның ранчосына көшті. Ол алкоголь және есірткіге қарсы емделу бағдарламасына қатысып, 1978 жылдың тамызында бірнеше жылдан кейін алғаш рет тазарып, сауығып кетті. Сонымен қатар ол ұзақ жылдар бойы сүйіп келген әйелі Арли Литвакпен қайтадан үйленді. "Lonesome Suzie" әнін естігеннен кейін Мануэльге ғашық болған, Торонтода туған 21 жасар Литвак 1974 жылғы гастрольде әншімен танысып, 1977 жылы Мануэльмен бірге Ай үйіне көшіп келді. 1980 жылы ол Happy Traum's Bright Morning Stars альбомына электр фортепиано мен клавинет ойнап, Хадсонның Music for Our Lady Queen of the Angels альбомына фонограммамен ән салды. Осы кезеңде Данко мен Мануэль жартылай акустикалық дуэт ретінде клубтарда өнер көрсетуді бастады. Бұл концерттер The Band қайта құрылғаннан кейін де жалғасты, және көбінесе Вудсток тұрғыны Пол Баттерфилд арнайы қонақ ретінде қатысты. Хадсонмен бірге Мануэль Робертсонның "Raging Bull" (1980) фильміне жазған бірнеше инструменталдық үзінділерде ойнады. Мануэль мен Хадсон Робертсонның "Between Trains" жаңа әніне, "The King of Comedy" (1983) фильмінің саундтрегіне және 1981 жылғы "Kent State" телефильмінің саундтрегіне де үлес қосты. 1980-жылдардың басында ол Лос-Анджелес аймағындағы клубтарда The Pencils тобымен сирек жарияланған концерттерде өнер көрсетті. Топ құрамында вокалистер/мультиинструменталистер Марти Гребб пен Терри Данко, Blues Image тобының перкуссияшысы Джо Лала және Beach Boys тобының бұрынғы барабаншысы Рикки Фатаар болды. Стивен Стиллс пен Майк Финниганмен бірге ол 1983 жылы шыққан альбомға қосымша вокалмен үлес қосты, бірақ Данконың ауыр жол апатына ұшырауынан кейін альбом жарыққа шықпады. Жазушылық дағдарысқа тап болса да, Мануэль жас Данко мен Греббпен бірге "Was That Any Way to Say Goodbye" атты жаңа ән жазды. Бір жылдан кейін ол Вилли Нельсон мен Уэбб Пирстің 1982 жылы қайта жазған "In the Jailhouse Now" әніне (соңғысы үшін 1955 жылы хит болған) және Бонни Райттың "Green Light" альбомындағы "Rivers of Tears" әніне фонограммамен ән салды. The Band 1983 жылы Робертсонсыз қайта құрылды, ол "The Last Waltz" турынан кейін гастрольдеуді тоқтатты. Оның орнына гитарист және Хелмнің шәкірті Джим Вайдер төрт қайтып келген мүшеге және Cate Brothers сияқты әртүрлі музыканттарға қосылды. Есірткіге тәуелді болған жылдары жоғалтқан вокалдық диапазонын қалпына келтірген Мануэль "The Shape I'm In", "Chest Fever" және "I Shall Be Released" сияқты ескі хиттерді жаңа құлшыныспен, сондай-ақ Синди Уокер мен Эдди Арнольдтың "You Don't Know Me" және Джеймс Гриффин мен Робб Ройердің "She Knows" сияқты жеке сүйікті әндерін орындады. Қайта құрылғаннан кейін Данко, Хелм және олардың отбасылары Малибудан Вудсток аймағына көшіп келді. Мануэль әйелімен 1984 жылдың көктемінде оралды. Денсаулығы нашарлап, ұзақ жылдар бойы бейшаралық және есірткіге тәуелді болғандықтан, ол ЖИТС жұқтырды деп қорқып, Робертсонның жеке альбомын шығаруды ойлады және кокаин, героин және алкогольді қайтадан қолдана бастады. Бірде Мануэль журналист және ескі досы Ал Ароновицтің пластинкалар жинағын ұрлап, тәуелділігін қаржыландыру үшін түн ортасында қарақшылық жасады. Альберт Гроссманның кеңесімен детоксикациядан өткеннен кейін Мануэль бірнеше ай бойы ішімдік ішпеді. Ол Вудсток пен жақын маңдағы Саугертис арасындағы The Getaway клубында сәтті жеке резиденциясын өткізді ("өзінің сүйікті Рей Чарльз әндері" және "Tin Pan Alley классикасы" айналасында). Данко мен Вайдер сияқты қонақтар жиі қатысты. Осы кезеңде Мануэль Джерри Гоффин мен Кэрол Кингпен бірге "Breaking New Ground" атты жаңа ән жазды. Алайда, 1985 жылдың көктемінде ол "құлап түсті". Басқа іс-әрекеттерімен қатар, Мануэль мен Данко 1985 жылы "The 20th Anniversary Tribute to The Byrds" тобымен гастрольдеді. Бұл топты Byrds тобының негізін қалаушы мүшелері Джин Кларк пен Майкл Кларк басқарды, сондай-ақ бұрынғы Flying Burrito Brothers және Firefall мүшесі Рик Робертс, Beach Boys гитарисі Блонди Чаплин және 1968-1969 жылдардағы Byrds тобының бас гитарисі Джон Йорк кірді. Бірнеше концерт ұйымдастырушылар жарнамаларда және жарнамалық материалдарда топтың атын "The Byrds" деп қысқарта бастады. 1985 жылы топ гастрольдерді жалғастырғанда, олардың агенті атауды "The Byrds" деп қысқартуды шешті, бұл негізін қалаушылар Роджер МакГинн, Дэвид Кросби және Крис Хиллменнің наразылығын тудырды. Майкл Кларк ұқсас топпен жұмыс істеуді жалғастырса да, Кларк олардың шағымдарын ескеріп, топты таратып жіберді. Осы кезеңде Мануэль өзінің гастрольдік жұмысына қоса бірнеше жобаларға қатысуды жалғастырды, соның ішінде эфиопиялық ашаршылықтан зардап шеккендерге көмектесу үшін жазылған "Tears Are Not Enough" атты канадтық супертобы Northern Lights әнін жазуға қатысты. Ән ақырында We Are the World альбомына енді. Кибордта Хадсонмен бірге Мануэль Том Петти және Heartbreakers тобының "Best of Everything" әніне (Робертсонның бірлескен өндірісінде) фонограммамен ән салды. 1985 жылдың наурыз айында Woodstock Times газетіндегі Рут Альберт Спенсермен сұхбаттасқанда Мануэль The Band тобының кәсіби бағыты туралы қысым сезімін білдірді, олардың тобы енді үлкен сахналардағы бір кезгі әріптестері, мысалы, Grateful Dead және Crosby, Stills and Nash тобының алдында театрлар мен клубтарда өнер көрсетуге мәжбүр болды: "Мен тазарып, біздің жойған нәрсемізді түсінгенде, жақсырақ назар аудара бастадым. Біз оны жойған жоқпыз, тек қана тоқтаттық, және соңғы бір жарым жылда миллиондаған долларлардың қалай өтіп кеткенін көрдім, есіктер ашық, бірақ біз одан пайдаланбадық".

Taking advantage of this new solace, Manuel moved to Garth Hudson's ranch outside Malibu. He entered an alcohol and drug rehabilitation program, becoming clean and sober for the first time in years in August 1978. He also was eventually remarried to his longtime girlfriend, Arlie Litvak. Having initially become enamored of Manuel after hearing "Lonesome Suzie," the Toronto born, 21 year old Litvak became acquainted with the singer on the 1974 tour and subsequently moved into the Moon house with Manuel in 1977. In 1980, he contributed electric piano and clavinet to Happy Traum's Bright Morning Stars and background vocals to Hudson's Music for Our Lady Queen of the Angels. During this period, Danko and Manuel began to tour clubs as a semi acoustic duo. These concerts would continue into the Band reunion era and often included fellow Woodstock habitué Paul Butterfield as a special guest. Along with Hudson, Manuel played on several instrumental cues composed by Robertson for the soundtrack of Raging Bull (1980). Manuel and Hudson also contributed to "Between Trains," a new song by Robertson that appeared on the soundtrack of The King of Comedy (1983), and the original soundtrack of Kent State, a 1981 television film based on the Kent State shootings. Throughout the early 1980s, he sat in on little publicized gigs in L. A. area clubs with The Pencils, an ensemble that included vocalists/ multi instrumentalists Marty Grebb and Terry Danko, founding Blues Image percussionist Joe Lala and former Beach Boys drummer Ricky Fataar. Along with Stephen Stills and Mike Finnigan, he contributed backing vocals to a 1983 album by the band that was left unreleased after Danko was in a debilitating car accident. Although he continued to grapple with writer's block, Manuel wrote a new song, "Was That Any Way to Say Goodbye," with the younger Danko and Grebb. A year later, he contributed piano to Willie Nelson and Webb Pierce's 1982 remake of "In the Jailhouse Now" (a country hit for the latter in 1955) and background vocals to "Rivers of Tears" on Bonnie Raitt's acclaimed Green Light. The Band reformed in 1983 without Robertson, who permanently stopped touring after The Last Waltz. Instead, guitarist and Helm protege Jim Weider augmented the returning four members along with a variety of irregular additional musicians, including the Cate Brothers. Having reclaimed some of his vocal range lost in the years of drug abuse, Manuel performed old hits such as "The Shape I'm In", "Chest Fever" and "I Shall Be Released" with new conviction alongside personal favorites such as Cindy Walker and Eddy Arnold's "You Don't Know Me" and James Griffin and Robb Royer's "She Knows." By the time of the reunion, Danko, Helm and their families had moved back to the Woodstock area from Malibu. Manuel returned with his wife in the spring of 1984. In poor health and fearing that he had contracted AIDS from decades of promiscuity and drug abuse, he contemplated making a Robertson produced solo album and resumed using cocaine, heroin and alcohol. On one occasion, Manuel absconded with journalist and old friend Al Aronowitz's record collection in a midnight burglary to fund his addictions. Following a detox stint at the behest of Albert Grossman, Manuel enjoyed several months of sobriety. He undertook a successful solo residency (centered around "his favorite Ray Charles songs" and "Tin Pan Alley classics") at The Getaway, a club midway between Woodstock and nearby Saugerties, New York. Guests such as Danko and Weider frequently sat in. During this period, Manuel also co wrote a new song, "Breaking New Ground," with Gerry Goffin and Carole King. However, he ultimately "fell off the wagon with a thud" in the spring of 1985. In addition to their other activities, Manuel and Danko toured throughout 1985 with "The 20th Anniversary Tribute to The Byrds," a tribute group led by founding Byrds members Gene Clark and Michael Clarke that also included former Flying Burrito Brothers and Firefall member Rick Roberts, former Beach Boys guitarist Blondie Chaplin and 1968 1969 Byrds bassist John York. Several concert promoters began to shorten the band's name to "The Byrds" in advertisements and promotional material. As the band continued to tour in 1985, their agent decided to shorten the name to "The Byrds" permanently, eliciting displeasure from co founders Roger McGuinn, David Crosby and Chris Hillman. Although Michael Clarke continued working with a similar group, Clark heeded their complaints and folded the group. Throughout this period, Manuel continued to participate in several projects in addition to his road work, including the recording of the Ethiopian famine relief charity single "Tears Are Not Enough" by the ad hoc Canadian supergroup Northern Lights. The song was eventually included on the We Are the World album. Along with Hudson on keyboards, Manuel also contributed background vocals to Tom Petty and the Heartbreakers's "Best of Everything" (co produced by Robertson) on Southern Accents. In a March 1985 interview with Ruth Albert Spencer of the Woodstock Times, Manuel expressed equivocation toward The Band's professional direction at a time when the group was relegated to playing theaters and clubs as headliners and support slots in larger venues for onetime peers such as the Grateful Dead and Crosby, Stills and Nash: "I sobered up and I pay a lot closer attention when I realize what we threw away. We didn't really throw it away, we benched it and in just this last year and a half I've seen millions of dollars go by doors open but we haven't taken advantage of it".

Өлім

1986 жылы 4 наурызда Флорида штатының Уинтер Парк қаласындағы (Орландоның маңындағы) Cheek to Cheek Lounge-де The Band тобының концертінен кейін Мануэль өз-өзіне қол жұмсады. Концертте ол салыстырмалы түрде көңілді болғандай көрінгенімен, Хадсон концерттен кейін келесі сахнаға жіберуге дайындалып жатқан клавиатураларын мен синтезаторларын жинағанда, ол "25 жылдық жақсы музыка мен құрметі үшін [Хадсонға] шын жүректен алғыс айтты". Сонымен қатар, өзі де есірткіге тәуелді болған Данко концерттен кейін Мануэльдің алкогольге құмарлығын сынады. Топ ақыры Quality Inn қонақ үйіне оралды, және Мануэль Хелмтің бөлмесінде музыка, адамдар және кино туралы әңгімелесті. Наурыз айының соңында Данко: "Мен оның мұндай оқиғаны жоспарлағанына ешқашан сене алмаймын. Мұндайдың болуына ешқандай белгі болған жоқ, бұл жай ғана ақымақ жағдай болған сияқты ойлаймын" деді. Қан токсикологиялық сараптамасы Мануэльдің мас күйде болғанын және өлімінен 12-24 сағат бұрын кокаин қолданғанын көрсетті. 2004 жылы Стратфорд қаласы Мануэльдің құрметіне Онтарио көшесінің көп келушілер жиналатын бөлігінде жаяу жүргіншілерге арналған жұлдыз орнатты. Авон өзенінің жанында оның есімін арнап орнатылған ескерткіш орындық та бар.

Өлімнен кейін танылу

Мануэль The Band тобының соңғы үш альбомын жаздырмас бұрын қайтыс болғанмен, 1980-ші жылдары жазылған оның жетекші вокалындағы екі ән осы альбомдардың алғашқы екеуіне енгізілді: "Country Boy", "Jericho" (1993) альбомында, және "She Knows", "High on the Hog" (1996) альбомында. 1994 жылы Мануэль The Band тобының мүшесі ретінде Рок-н-ролл Даңқ залына енгізілді. 2015 жылы ол Нью-Йорк Блюз Даңқ залына қосылды. 2002 жылы жапондық Dreamsville Records лейблі Мануэльдің 1985 жылғы қазан айында The Getaway клубында өткізген жеке концертінен үзінділерді қамтитын "Whispering Pines: Live at the Getaway" альбомын шығарды. Робби Робертсонның "Fallen Angel" (1987), Ронни Хокинстің "Days Gone By" (1995) және The Band тобының "Too Soon Gone" (1993) әндерінің бәрі Мануэльге арналған құрмет. Эрик Клэптонның 1986 жылғы "August" альбомында Мануэльге арналған "Holy Mother" ("Қасиетті ана") деген ән бар. Хадсон мен Робертсонмен бірлесіп жұмыс істеген Сан-Франциско аймағындағы The Call тобы 1986 жылғы "Everywhere I Go" синглының бейнеклипін Мануэльге арнады. Counting Crows тобы "If I Could Give All My Love (Richard Manuel Is Dead)" ("Егер Мен Барлық Махаббатымды Берсем (Ричард Мануэль Өлді)") әнін жазды, ол 2002 жылы "Hard Candy" альбомында жарық көрді. Drive By Truckers тобының "Danko/Manuel" әні 2004 жылы "The Dirty South" альбомында шықты. Head of Femur тобы "Song for Richard Manuel" әнін 2005 жылы шыққан "Hysterical Stars" альбомына енгізді. 2008 жылы Мичиган штатынан шыққан Steppin' In It тобы "Simple Tunes for Troubled Times" ("Қиын Заманға Арналған Қарапайым Әндер") альбомын шығарды, онда "The Ghost of Richard Manuel" ("Ричард Мануэльдің Аруағы") әні бар, ал Исаак Гиллеспидің 1971 жылғы альбомында "Richard Manuel the Pacifier" ("Ричард Мануэль Бейбітші") әні орын алған. Рей Ламонтайн BBC бағдарламасының "Songwriter's Circle" ("Ән Жазушылар Шеңбері") бағдарламасында осы әнші туралы айтты. 2012 жылы Black Prairie тобы "A Tear in the Eye Is a Wound in the Heart" ("Көзден Аққан Жас – Жара") альбомын шығарды, онда "Richard Manuel" әні бар. 2016 жылы "WTF" подкастында Марк Марон мен Роджер Уотерс The Band тобына деген өзара құрметтері туралы әңгімелесті, Уотерс Мануэльдің дауысының әсемдігі туралы ойланды.