Жозеф Лармор: Британ физигі мен математигінің өмірі мен еңбектері
Joseph Larmor
Жозеф Лармор: британ физигі, математик, электр, динамика, термодинамика және электрон теориясындағы жаңалықтары. «Эфир және Материя» еңбегі. Ғылыми біогрфия.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық физик және математик сэр Джозеф Лармор (11 шілде 1857 – 19 мамыр 1942) – ирланд және британдық физик және математик, ол электр, динамика, термодинамика және материяның электрондық теориясын түсінуде маңызды жаңалықтар жасады. Оның ең әсерлі еңбегі – 1900 жылы жарық көрген «Эфир және материя» атты теориялық физика кітабы.
British physicist and mathematician
Sir Joseph Larmor (11 July 1857 – 19 May 1942) was an Irish and British physicist and mathematician who made breakthroughs in the understanding of electricity, dynamics, thermodynamics, and the electron theory of matter. His most influential work was Aether and Matter, a theoretical physics book published in 1900.
Өмірбаян
Ол Антрим графтығындағы Магерагалл қаласында, Белфаст саудагері Хью Лармор мен оның әйелі Анна Райттың ұлы ретінде дүниеге келді. Отбасы шамамен 1860 жылы Белфастқа көшіп келді, ол Белфаст Корольдік академиялық институтында білім алды, содан кейін Queen's College, Белфаст (BA 1874, MA 1875) математика және тәжірибелік ғылымдарды оқыды, онда оның ұстаздарының бірі Джон Пурсер болды. Кейін ол Кембридждегі Сент-Джонс колледжінде оқыды, онда 1880 жылы ол аға Wrangler атанды (сол жылы J. J. Томсон екінші Wrangler болды) және Смит сыйлығының иегері болды, 1883 жылы магистр дәрежесін алды. Бірнеше жыл Галвейдегі Queen's College-те физика пәнін оқытқаннан кейін, ол 1885 жылы Кембриджде математикадан лекциялаушы болып жұмысқа қабылданды. 1892 жылы ол Лондон Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды және қоғамның хатшыларының бірі қызметін атқарды. 1910 жылы Эдинбург Корольдік қоғамының құрметті мүшесі болды. 1903 жылы ол Кембридждегі Лукас математика профессоры болып тағайындалды, ол 1932 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін осы лауазымда қалды. Ол ешқашан үйленбеді. 1909 жылы король Эдуард VII оны рыцарь дәрежесіне көтерді. Ирландияға автономия беруге қарсы күшті ұстанымдарының ықпалымен, 1911 жылдың ақпанында Лармор Кембридж университетінен (Ұлыбритания парламенті округі) консерваторлық партиядан парламент депутаты болып сайланды. Ол 1922 жылғы жалпы сайлауға дейін парламентте болды, сол кезде Ирландия мәселесі шешілді. 1932 жылы Кембриджден зейнеткерлікке шыққаннан кейін Лармор Солтүстік Ирландиядағы Даун графтығына қайтып келді. Ол 1901 жылдың маусым айында Глазго университетінің құрметті заң докторы (LLD) атағын алды. 1903 жылы Америка өнер және ғылым академиясының халықаралық құрметті мүшесі, 1908 жылы Америка Құрама Штаттарының Ұлттық ғылым академиясының халықаралық мүшесі және 1913 жылы Америка философиялық қоғамының халықаралық мүшесі болып сайланды. Ол 1918 жылы Франция ғылым академиясының Понселе сыйлығымен марапатталды. Лармор 1920 жылы Страсбургте өткен Халықаралық математиктер конгресінде (ICM) пленарлық баяндама жасады, сондай-ақ 1924 жылы Торонтода және 1928 жылы Болоньяда өткен ICM-де шақырылған спикер ретінде қатысты. Ол 1942 жылдың 19 мамырында Даун графтығының Холивуд қаласында қайтыс болды.
He was born in Magheragall in County Antrim the son of Hugh Larmor, a Belfast shopkeeper and his wife, Anna Wright. The family moved to Belfast circa 1860, and he was educated at the Royal Belfast Academical Institution, and then studied mathematics and experimental science at Queen's College, Belfast (BA 1874, MA 1875), where one of his teachers was John Purser. He subsequently studied at St John's College, Cambridge, where in 1880 he was Senior Wrangler (J. J. Thomson was second wrangler that year) and Smith's Prizeman, getting his MA in 1883. After teaching physics for a few years at Queen's College, Galway, he accepted a lectureship in mathematics at Cambridge in 1885. In 1892 he was elected a Fellow of the Royal Society of London, and he served as one of the Secretaries of the society. He was made an Honorary Fellow of the Royal Society of Edinburgh in 1910. In 1903 he was appointed Lucasian Professor of Mathematics at Cambridge, a post he retained until his retirement in 1932. He never married. He was knighted by King Edward VII in 1909. Motivated by his strong opposition to Home Rule for Ireland, in February 1911 Larmor ran for and was elected as Member of Parliament for Cambridge University (UK Parliament constituency) with the Conservative party. He remained in parliament until the 1922 general election, at which point the Irish question had been settled. Upon his retirement from Cambridge in 1932 Larmor moved back to County Down in Northern Ireland. He received the honorary Doctor of Laws (LLD) from the University of Glasgow in June 1901. He was elected an International Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1903, an International Member of the United States National Academy of Sciences in 1908, and an International Member of the American Philosophical Society in 1913. He was awarded the Poncelet Prize for 1918 by the French Academy of Sciences. Larmor was a Plenary Speaker in 1920 at the ICM at Strasbourg and an Invited Speaker at the ICM in 1924 in Toronto and at the ICM in 1928 in Bologna. He died in Holywood, County Down on 19 May 1942.
Жарияланымдар
1884 ж., «Динамика мен физикадағы негізгі формулировка ретінде ең аз әрекет», Лондон математикалық қоғамының мәмілелері. 1887 ж., «Бөлек дифференциалдық теңдеулер теориясындағы бірінші принциптердің тікелей қолданылуы туралы», Корольдік қоғамның мәмілелері. 1891 ж., «Электродинамика теориясы туралы», Корольдік қоғамның еңбектері. 1892 ж., «Электродинамика теориясы туралы, қозған диэлектриктердегі механикалық кернеулердің сипатының әсерімен», Корольдік қоғамның мәмілелері. 1893–97 жж., «Электрлік және сәуле шығаратын ортаның динамикалық теориясы», Корольдік қоғамның мәмілелері; Корольдік қоғамның философиялық транзакциялары. Лармордың ғаламның физикалық теориясын қамтитын 3 мақаладан тұратын серия. 1896 ж., «Магниттік өрістің сәулелену жиілігіне тигізетін әсері», Корольдік қоғамның мәмілелері. 1896 ж., «Призманың оптикалық бұрылуының абсолюттік минимумдары туралы», Кембридж философиялық қоғамының мәмілелері. 1898 ж., «Қозғалатын материалдық ортаның электродинамикалық теңдеулерінің толық схемасы және электрострикция туралы ескерту», Корольдік қоғамның мәмілелері. 1898 ж., «Магнитооптикалық айналудың пайда болуы туралы», Кембридж философиялық қоғамының еңбектері. ; 174-бетте Лоренц түрлендірулерін қамтиды. 1903 ж., «Магниттелу энергиясының электродинамикалық және жылулық қатынастары туралы», Корольдік қоғамның мәмілелері. 1904 ж., «Хюйгенс принципінің математикалық өрнегі туралы» (8 қаңтар 1903 ж. оқылған), Лондон математикалық қоғамының мәмілелері, 2-сер., 1-том (1904), 1–13-беттер. 1907 ж., «Эфир» Encyclopædia Britannica-да, 11-ші басылым. Лондон. 1908 ж., «Ларгстің бароны Кельвин Уильям Томсон. 1824–1907» (Қайтыс болғандар туралы хабарлама). Корольдік қоғамның мәмілелері. 1921 ж., «Хюйгенс принципінің математикалық өрнегі туралы» (13 қараша 1919 ж. оқылған), Лондон математикалық қоғамының мәмілелері, 2-сер., 19-том (1921), 169–80-беттер. 1924 ж., «Ньютонды редакциялау туралы», Nature. 1927 ж., «Астрономияға Ньютон уақыты қажет», Nature. 1929 ж., «Математикалық және физикалық еңбектер». Кембридж университетінің баспасы. 1937 ж., (редактор ретінде), Уильям Томсонға жазылған таныс хаттарда сипатталған Клерк Максвеллдің электрлік идеяларының бастауы. Кембридж университетінің баспасы. Лармор Джордж Стокс, Джеймс Томсон және Уильям Томсонның жинақталған еңбектерін редакциялады.
1884, "Least action as the fundamental formulation in dynamics and physics", Proceedings of the London Mathematical Society. 1887, "On the direct applications of first principles in the theory of partial differential equations", Proceedings of the Royal Society. 1891, "On the theory of electrodynamics", Proceedings of the Royal Society. 1892, "On the theory of electrodynamics, as affected by the nature of the mechanical stresses in excited dielectrics", Proceedings of the Royal Society. 1893–97, "Dynamical Theory of the Electric and Luminiferous Medium", Proceedings of the Royal Society; Philosophical Transactions of the Royal Society. Series of 3 papers containing Larmor's physical theory of the universe. 1896, "The influence of a magnetic field on radiation frequency", Proceedings of the Royal Society. 1896, "On the absolute minimum of optical deviation by a prism", Proceedings of the Cambridge Philosophical Society. 1898, "Note on the complete scheme of electrodynamic equations of a moving material medium, and electrostriction", Proceedings of the Royal Society. 1898, "On the origin of magneto optic rotation", Proceedings of the Cambridge Philosophical Society. ; Containing the Lorentz transformations on p. 174. 1903, "On the electrodynamic and thermal relations of energy of magnetisation", Proceedings of the Royal Society. 1904, "On the mathematical expression of the principle of Huygens" (read 8 Jan. 1903), Proceedings of the London Mathematical Society, Ser.2, vol.1 (1904), pp.1–13. 1907, "Aether" in Encyclopædia Britannica, 11th ed. London. 1908, "William Thomson, Baron Kelvin of Largs. 1824–1907" (Obituary). Proceedings of the Royal Society. 1921, "On the mathematical expression of the principle of Huygens — " (read 13 Nov. 1919), Proceedings of the London Mathematical Society, Ser.2, vol.19 (1921), pp.169–80. 1924, "On Editing Newton", Nature. 1927, "Newtonian time essential to astronomy", Nature. 1929, Mathematical and Physical Papers. Cambridge Univ. Press. 1937, (as editor), Origins of Clerk Maxwell's Electric Ideas as Described in Familiar Letters to William Thomson. Cambridge University Press. Larmor edited the collected works of George Stokes, James Thomson and William Thomson.