Лондонның басты палашы: Ричард Брендонның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Лондонның ресми өлім жазасын орындайтын адамы (1639–1649)

Ричард Брэндон (20 маусым 1649 жылы қайтыс болды) – 1639 жылдан 1649 жылға дейін Лондонның ресми өлім жазасын орындайтын адамы, ол осы қызметті әкесі Грегори Брэндоннан мұра еткен және кейде «Жас Грегори» деп аталған.

Өмірбаян

Брэндон Лондонда, белгісіз күні, Лондондағы жалпы палач Грегори Брэндон мен оның әйелі Элис ұлы болып дүниеге келді. Грегори Брэндон 1611 жылы жазалаушы болып тағайындалды, содан кейін отбасымен Розмари-Лейн, Уайтчепелде (қазіргі Корольдік Монет көшесі) тұрды. Брэндонның жас кезі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Лондонның палашының ұлы ретінде өскені туралы әңгімелер көп. Ол болашақ қызметіне дайындық үшін жолсыз мысықтар мен иттің басын кесіп жатқан деген қауесет тарады. Брэндонның әкесі Грегори 1611 жылдың қаңтар айында Симон Мортонды өлтіргені үшін заң алдында кінәлі деп танылды, бірақ дін қызметкерлеріне арналған жеңілдік арқасында жазаланбады. 1617 жылы Грегори Лондон қару колледжінің мүшелері жасаған әзілдің құрбаны болды, олар оған «Арагонның корольдік қарулары, Брабант кантоны» тарту етіп, оны дворян етіп жариялады. Бұл әзілді Лондон халқы қолдады, Грегориді эсквайр дәрежесіне көтерді, бұл сатирикалық атақ оның Лондонның палашы лауазымындағы ізбасарларына берілді. Бұл оқиғаға жауапты адамдар, соның ішінде Гартердің бас қарулы корольі Уильям Сегар түрмеге қамалды. Брэндон әкесімен бірге жұмыс істеді және шамамен 1639 жылы оның орнын басты, мұрагерлік арқылы лауазымға ие болды. 1641 жылы ол көп некеге тұрды деген айыппен Ньюгейт түрмесіне қамалды, бірақ екі рет бұл айыптан ақталды. Ол сол мекенжайда, Розмари-Лейнде әйелі Мэримен бірге тұрды (ол Брэндонның заңсыз әйелі болған-болмағаны белгісіз). Лондонның жалпы палашы ретінде Брэндон Англия азамат соғысы кезінде бірнеше маңызды өлім жазаларын орындады, соның ішінде Чарльздың кеңесшісі Томас Уэнтворт, Стрэффордтың 1-ші графы (12 мамыр 1641 ж.) және Кентербери архиепискобы Уильям Лауд (10 қаңтар 1645 ж.). Брэндон 1649 жылы Лондонның жалпы палашы болды және ол жиі Карл I-нің палашы ретінде айтылады. Англия азамат соғысындағы роялистердің жеңілісі Карл I-нің тұтқындалуына әкелді. Сотта, Жоғарғы сот оны Англия королі ретінде тирандық билігі үшін өлім жазасына кесті. Карл I-нің өлімі 1649 жылдың 30 қаңтарында Уайтхоллдағы банкет залының сыртында болды; палач пен оның көмекшісі жалған шаштар мен сақалдың артына жасырынды, беттерін қара маскалар жапқан. Осы себепті, замандас дереккөздер бір-бірімен келіспеді және палашты қате анықтады (бір француз дерегі Томас Фэрфакс пен Оливер Кромвельдің Чарльзды жеке өлтіргенін хабарлады), ал палаштың нақты кім екені белгісіз болып қала береді. Карл I-нің өлімі шеберлікпен орындалды, Чарльздің мойнына бір рет таза кесілді, бұл палачтың тәжірибелі болғанын және Брэндон сияқты балта қолдануда мақтан тұтқан адамды көрсетуі мүмкін. Ол өлім жазасы кезінде 30 фунт стерлинг алғаны да хабарланды. Ол Чарльздан бұрын және кейін басқа роялистерді де жазалаған, соның ішінде Томас Уэнтвортты, Уильям Лаудты және лорд Капелді, бұл оның саяси қылмыскерлерді жазалауға қатысты моральдық шектеулерге ұшырамағанын көрсетеді. Осыған қарамастан, сол кездегі бір хатта ол патшаны өлтіру үшін 200 фунттан бас тартқаны және ол 1649 жылдың маусымында қайтыс болғанға дейін бұл әрекетті жасағанын үнемі жоққа шығарғаны айтылады. Ричард Брэндон патшаның өліміне қайғырмай, Лондонның палашы лауазымын жалғастырды. 9 наурызда ол парламентарийлер үшін Голландия графы, лорд Капель және Гамильтон герцогін жазалады. Ричард Брэндон 1649 жылдың 20 маусымында қайтыс болды және келесі күні Уайтчепельдің Сент-Мэри Матфелон шіркеуіне жерленді. Сент-Мэри Матфелон шіркеуінің тізілімінде оның жерленгені туралы жазылған: «1649 жыл. Жерлеу. 21 маусым. Ричард Брэндон, Розмари-Лейннен шыққан адам». Одан кейін «Бұл Р. Брэндон Карл I-нің басын кесіп тастаған болуы керек» деген қысқаша ескерту қосылған. Бұл жазба Брэндонның кінәсін растайтын сенімді дерек ретінде қарастырылмайды. 1649 жылы Брэндонның өлімінен кейін жарық көрген үш памфлет оның Карл I-нің палашы екенін көрсетуге тырысты, бірақ олардың шынайылығы күмәнді. Олар: Ричард Брэндонның соңғы еркі мен өсиеті, Эсквайр, жалған парламентке бас және асыл адам; Ричард Брэндонның мойындауы, асыл адам, 1649; және Диалог немесе кешіккен асыл адам мен өлім арасындағы дау. Бұл трактаттардың ең танымалсы, Ричард Брэндонның өлім алдындағы мойындауы, бірақ қазір ол жалған деп саналады және сол кезде көп назар аудармаған. Алайда Ричард Брэндонның Саффолк герцогының заңсыз ұлы Чарльздан шыққан тегі болуы өте екіталай. Чарльз Брэндон 1551 жылы қайтыс болды, Елизавета I таққа отырғаннан алты жыл бұрын, сондықтан ол осы патшайымның зергері болған Чарльз Брэндонмен бір адам емес.

Brandon was born in London, at an unknown date, son to the common executioner of London, Gregory Brandon, and his wife Alice. Gregory Brandon had become executioner in 1611, and was then living with his family on Rosemary Lane, Whitechapel (now known as Royal Mint Street). Though little can be ascertained of Brandon's early years, rumours abounded of his gruesome upbringing as the son of London's executioner. He was rumoured to have decapitated stray cats and dogs, in training for his future position. Brandon's father, Gregory, found himself on the wrong side of the law in January 1611, when he was convicted of the manslaughter of one Simon Morton, though he was not punished thanks to a pleading of the benefit of clergy. In 1617 Gregory was the butt of a practical joke played by the members of the London College of Arms, wherein he was granted "the royal arms of Arragon, with a canton of Brabant" and thereby made into a gentleman. This joke was taken up by the people of London, who elevated Gregory to esquire, a satirical title that passed down to his successors as London's hangman. This resulted in the imprisonment of the members responsible, including the Garter Principal King of Arms, William Segar. Brandon worked with his father in his later years, and succeeded him around 1639, ostensibly obtaining the position through inheritance. In 1641 he was imprisoned at Newgate Prison for bigamy, though he was cleared of this charge on two occasions. At this time he was living at the same address, Rosemary Lane, with his wife Mary (whether she was the allegedly bigamous wife of Brandon's or not is not recorded). As the common hangman of London, Brandon was responsible for several notable executions through the English Civil War, including Charles' advisor Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford, on 12 May 1641 and Archbishop of Canterbury William Laud on 10 January 1645. Brandon was the Common Hangman of London in 1649 and he is frequently cited as the executioner of Charles I. The royalist losses of the English Civil War had led to Charles I's capture. Upon his trial, the High Court of Justice sentenced him to death for his tyrannical rule as King of England. The execution of Charles I occurred on 30 January 1649 outside the Banqueting House in Whitehall; the executioner and his assistant were hidden behind false wigs and beards, with crude masks covering their faces. Because of this, contemporary sources disagreed with each other and misidentified the executioner (one French source reported that Thomas Fairfax and Oliver Cromwell had personally executed Charles) and the precise identity of the executioner remains unknown. The execution of Charles I was done expertly, with a single clean cut to Charles' neck, possibly suggesting that the executioner was experienced, and pointing towards someone like Brandon who had much pride in his use of an axe. He is also reported to have received £30 around the time of the execution. He had also executed other royalists before Charles and after, including Thomas Wentworth, William Laud, and Lord Capel, indicating few moral qualms over executing political criminals. Despite this, a contemporary letter reports that he refused £200 to kill the king, and he continually denied having committed the act, even until his death in June 1649. Richard Brandon, not to be discouraged by the death of a king, continued his job as the executioner of London. On 9 March he executed the Earl of Holland, Lord Capel, and the Duke of Hamilton, for the parliamentarians. Richard Brandon died on Wednesday 20 June 1649, and was buried the following day in the parish church of Whitechapel, St Mary Matfelon. The parish register of St Mary Matfelon records his burial: "1649. Buriall. June 21st. Rich. Brandon, a man out of Rosemary Lane." Following this is added a short notice that "this R. Brandon is supposed to have cut off the head of Charles I". This postscript was added in a different handwriting to the rest of the report and cannot be considered a reliable report of Brandon's guilt. Three pamphlets of 1649, published shortly after Brandon's death, claimed to reveal him as the executioner of Charles I, though their authenticity is disputable. These were: The Last Will and Testament of Richard Brandon, Esquire, headsman and hangman to the Pretended Parliament; The Confession of Richard Brandon, the Hangman, 1649; and A Dialogue, or a Dispute between the Late Hangman and Death. The most notable of these tracts, The Confession of Richard Brandon, claimed to be a deathbed confession of Richard Brandon, but it is now regarded as a forgery, and apparently received little attention in its time. However, an ancestry of Richard Brandon from the Duke of Suffolk's illegitimate son Charles is highly unlikely. Charles Brandon died in 1551, eight years before Elizabeth I's accession to the throne, and therefore cannot be identical with the Charles Brandon who was this Queen's jeweller.

Жақсы танымал

Грегори мен "Жас Грегоридің" жаман аты шығуы "Грегори ағашы" аталымын дарға айналдырып, Грегори есімінің танымалдығының төмендеуіне себеп болды. "Грегори" есімі палачтарға берілетін жалпы лақапқа айналды: екеуі де сол кездегі сатиралық туындылар мен көркем әдебиеттерде, мысалы "Архиепископ Лауд пен Генри Бертонның портреті" баспасында кездеседі.