Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Австралия армия корпусы
Australian Corps
Австралия армия корпусы – Бірінші дүниежүзілік соғыстағы Батыс майданындағы ең ірі британ корпусы. 109,881 сарбаз, 5 дивизиядан құралған. Тарихы мен құрамын біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыс әскери корпусы
First World War army corps
Австралиялық корпус – Батыс майданында қызмет еткен барлық бес австралиялық жаяу әскер дивизиясын біріктірген Бірінші дүниежүзілік соғыс әскери корпусы. Бұл Франциядағы Британ империясының аттандырған ең ірі корпусы болды. Ең көп санды құрамында 109 881 адам болды. 1918 жылы штаб-пәтерде барлық шендегі 300-ден астам қызметкер болды, оның ішінде жоғары шенді штаб офицерлері, сондай-ақ кеңсе қызметкерлері, жүргізушілер және жеке көмекшілер сияқты қолдау қызметкерлері бар еді. 1917 жылдың 1 қарашасында құрылған корпус I Анзак корпусын алмастырды, ал Жаңа Зеландия дивизиясын қамтитын II Анзак корпусы 31 желтоқсанда британдық XXII корпусы болды. Құрылымы әр түрлі болғанымен, Австралиялық корпус әдетте 4-5 жаяу әскер дивизиясын, корпустық және ауыр артиллерияны, корпустық авиаэскадрильяны және тұтқынға алынған аэростат бөлімдерін, зениттік батареяларды, корпустық инженерлерді, корпустық атты әскерлерді (жеңіл атты және велосипедшілерді), қару-жарақ шеберханаларын, медициналық және стоматологиялық бөлімшелерді, көлік, құтқару және жұмыспен қамту компаниясын қамтитын.
The Australian Corps was a World War I army corps that contained all five Australian infantry divisions serving on the Western Front. It was the largest corps fielded by the British Empire in France. At its peak the Australian Corps numbered 109,881 men. By 1918 the headquarters consisted of more than 300 personnel of all ranks, including senior staff officers, as well as supporting personnel such as clerks, drivers and batmen. Formed on 1 November 1917, the corps replaced I Anzac Corps while II Anzac Corps, which contained the New Zealand Division, became the British XXII Corps on 31 December. While its structure varied, Australian Corps usually included 4–5 infantry divisions, corps artillery and heavy artillery, a corps flying squadron and captive balloon sections, anti aircraft batteries, corps engineers, corps mounted troops (light horse and cyclists), ordnance workshops, medical and dental units, transport, salvage and an employment company.
Тарих
1917 жылғы қатал шайқастардан кейін, австралиялық дивизиялар Булькур, Мессен және Үшінші Ипр шайқасында ауыр қатысулар жасағаннан соң, Австралия императорлық күштері (АИФ) адам күші дағдарысына тап болды. Әскерге шақыру жөніндегі бір плебисцит бұрын өткізілгенде сәтсіз аяқталды, ал тағы бір плебисцит 1917 жылдың 1 желтоқсанында жеңіліске ұшырады. Ерікті түрде жұмысқа алу азайып бара жатты. 6-шы австралиялық дивизияны құру жоспарлары тоқтатылып, дайын болмаған құрылым таратылды. Санын толықтыру үшін, сандық тұрғыдан ең әлсіз 4-ші австралиялық дивизияны тарату ұсынылды, бірақ АИФ мүшелері бұған қарсы күшті қарсылық көрсетті. АИФ қолбасшысы генерал Уильям Бёрдвуд Австралия корпусын құрғанда, ең әлсіз дивизияны шайқас жүргізіп жатқан дивизияларға резерв ретінде пайдалануға болатынын ұсынды. Британ экспедициялық күштерінің қолбасшысы фельдмаршал Дуглас Хейг бұл ұсынысты қабылдады. Ол бастапқыда бес австралиялық дивизияны бір корпусқа біріктіруге қарсы болды, себебі оны тым ауыр деп есептеді. Корпустың австралиялық сипаты No. 3 эскадрилья АФК және австралиялық қоршау артиллериясы батареяларын қосу арқылы күшейтілді. Сондай-ақ, барлық жоғары қолбасшылық лауазымдарға австралиялық офицерлерді тағайындау орынды деп танылды. Дегенмен, Бёрдвуд корпустың қолбасшысы болып қалды. Генерал Губерт Гоф 1918 жылғы неміс көктемгі шабуылына тойтарыс бере алмағаны үшін британдық Бесінші армияның қолбасшылығынан босатылды. Хейг Бесінші армияны қайта құруды шешкенде, оның қолбасшылығын Бердудқа ұсынды, ол оны қабылдады. Бұл австралиялықтың корпустың қолбасшылығына жол ашты, бұл соғыста австралиялықтың ең жоғары жедел басқаруы болды. Екі үміткер генерал-майор Сирил Бруденелл Уайт (Бёрдвудтің штаб бастығы) және генерал-майор Джон Монаш (3-ші дивизияның қолбасшысы) болды. Монаш, үлкен шенді және шайқаста әскерге басшылық ету тәжірибесі бар, Хейг пен Бёрдвудтың сүйіктісі болды, 1918 жылдың мамыр айында лауазымға тағайындалды және генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Австралия корпусы жүз күндік шабуыл кезінде кеңінен қолданылды, оның барысында үлкен жетістіктерге қол жеткізді. 4-ші дивизия "депо" рөлінде аз демалды. 1917 жылдың желтоқсанында Камбрей шайқасында неміс контршабуылынан кейін Перонне маңындағы резервке көшірілді. 1918 жылдың қаңтарында дивизия Хейгтің француздардың майданның көбірек бөлігін алу талабына келісуімен Ипрден оңтүстікке қарай майданға қайта оралды. Осы уақыттан бастап қазан айының басында австралиялықтар соғыстан алынғанға дейін корпустың барлық дивизиялары үздіксіз қимылдар жасады. Толық дивизияларды таратудың орнына, күштерді біріктіру британдық жүйе бойынша төрт батальоннан үш батальонға дейін бригадаларды қысқарту арқылы жүзеге асырылды. Соғысты аяқтаған жүз күндік науқан кезінде Австралия корпусы, Канада корпусымен бірге, шабуылдардың алғы шебі ретінде жиі қолданылды. 1918 жылдың тамыз-қазан айлары аралығында генерал Монаш Австралия корпусының 39 неміс дивизиясын жеңгенін хабарлады, бұл Батыс майданындағы 200 дивизиядан тұратын неміс күшінің бестен бір бөлігін құрады.
Following the hard fighting of 1917, where the Australian divisions suffered heavily at Bullecourt, Messines and the Third Battle of Ypres, the Australian Imperial Force (AIF) was facing a manpower crisis. One plebiscite for conscription had already failed and another would be defeated on 1 December 1917. Voluntary recruitment was declining. Plans to form a 6th Australian Division were scrapped and the incomplete formation was disbanded. To make up the numbers, it was proposed to disband the Australian 4th Division, numerically the weakest, but this was strongly resisted by the members of the AIF. General William Birdwood, commander of the AIF, suggested that in forming the Australian Corps, the weakest division could serve as a depot, providing reserves for the fighting divisions. Field Marshal Douglas Haig, commander of the British Expeditionary Force, accepted this proposal. He had originally resisted combining the five Australian divisions into a single corps as he considered it too unwieldy. The Australian nature of the corps was enhanced by the attachment of No. 3 Squadron AFC plus Australian siege artillery batteries. It was also considered appropriate to appoint Australian officers to all senior command positions. However, Birdwood remained in command of the corps. General Hubert Gough was dismissed from command of the British Fifth Army following its failure to withstand the German Spring Offensive of 1918. When Haig decided to reform the Fifth Army, he offered its command to Birdwood who accepted. This paved the way for an Australian to assume command of the corps, the highest field command held by an Australian in the war. The two candidates were Major General Cyril Brudenell White (Birdwood's chief of staff) and Major General John Monash (commander of the 3rd Division). Monash, who was senior, had experience commanding troops in battle and was favoured by Haig and Birdwood, got the post in May 1918 and was promoted to lieutenant general. The Australian Corps was used extensively throughout the Hundred Days Offensive during which it achieved great success. The 4th Division saw little rest in its role as the "depot". In December 1917 it was moved into reserve near Péronne following the German counter attack in the Battle of Cambrai. In January 1918, the division was returned to the front line south of Ypres as Haig acquiesced to French demands to take over more of the front. From this time until the Australians were withdrawn from fighting in early October, all divisions of the corps saw nearly continuous action. Rather than disbanding entire divisions, any consolidation of strength was made under the British system of reducing brigades from four battalions to three. During the Hundred Days campaign that ended the war, the Australian Corps, along with the Canadian Corps, were used repeatedly as spearheads for offensives. During the period August to October, 1918, General Monash reported that the Australian Corps had defeated some 39 German divisions, a full fifth of the entire German strength of 200 divisions on the Western Front.