Балалық шабуыл зерттеуіне қатысты дау және Конгрестің айыптауы
Rind et al. controversy
Құмарлық зорлық-зомбылықтан зардап шеккен балалар туралы 1998 жылғы мета-талдау бойынша ғылыми дау. Конгресс айыптады, зерттеу нәтижелеріне әсер етпеу қажет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ринд және тағы басқалардың арасындағы дау – 1998 жылы АҚШ-та балалық шақтағы сексуалдық зорлық-зомбылық (БСЗЗ) салдарынан туындаған зиянды зерттеуге арналған, рецензияланған мета-талдау бойынша ғылыми әдебиеттерде, бұқаралық ақпарат құралдарында және үкіметтік заң шығару органдарында болған пікір қақтығысы. Бұл пікір таласының нәтижесінде АҚШ Конгресінің екі палатасы да бұл мақаланы бұрын-соңды болмаған дәрежеде айыптады. Әлеуметтік ғылымдар қауымдастығы үкіметтік заң шығарушы органдардың айыптауы болашақта даулы зерттеу нәтижелерін жариялауға кедергі келтіруі мүмкін деген алаңдаушылық білдірді. Зерттеудің жетекші авторы – психолог Брюс Ринд; ол 1997 жылғы мета-талдауды кеңейтті, соның да жетекші авторы Ринд болды. Авторлар өздерінің мақсаты БСЗЗ ерлер мен әйелдерге кең таралған, маңызды психологиялық зиян келтіретінін анықтау екенін айтты. Олар балалық шақтағы сексуалдық зорлық-зомбылықтан туындаған зиянның міндетті түрде күшті немесе кең таралған емес екенін, БСЗЗ-дің қалыптасқан түсінігі ғылыми тұрғыдан дұрыс емес екенін, себебі ол эмпирикалық растамадан өтпегенін, ал зорлық-зомбылық кездесулерінен туындаған психологиялық зиян басқа факторларға байланысты екенін, мысалы, қолданылған мәжбүрлеу немесе күш деңгейі сияқты факторларға байланысты екенін мәлімдеді. Мысалы, зиянды анықтау талқылау тақырыбы болды, себебі ол тек жас ересектердегі ұзақ мерзімді психологиялық әсерлерді қарастырды, ал зиянның түрлері қысқа мерзімді немесе медициналық зиянды (мысалы, жұқпалы аурулар немесе жарақаттар), қайта зорлық-зомбылыққа ұшырау мүмкіндігі және құрбанның зорлық-зомбылық үшін терапияға қатысуға жұмсаған уақытын қамтуы мүмкін. Мета-талдау нәтижелері көрсеткендей, БСЗЗ-ға ұшыраған студенттер БСЗЗ-ға ұшырамаған басқа студенттерге қарағанда сәл нашар бейімделген, бірақ отбасылық орта БСЗЗ мен зиян арасындағы байланыстың маңызды факторы болып табылады. Күшті, кең таралған зиян мен ұзақ мерзімді бейімдемеушілік көптеген зерттеулерде шатастыратын факторларға байланысты болды, сексуалдық зорлық-зомбылықтың өзіне емес (бірақ күшпен немесе инцестпен бірге жасалған зорлық-зомбылыққа қатысты ерекшеліктер ескерілді). 1999 жылдың наурыз айында консервативті ток-шоу жүргізушісі Лора Шлессинджер бұл зерттеуді «жалған ғылым» деп сынап, оның қорытындылары қалыпты ойға қайшы болғандықтан, оның нәтижелері ешқашан жарияланбауы керек деп мәлімдеді. Ол зерттеуде мета-талдауды қолдануын сынады: «Шынымды айтсам, мен мұны жалпы ғылымда ешқашан көрген емеспін. Бұл [зерттеулерді біріктіру] өте абсурдты». «Бұл зерттеу емес еді. Олар зерттеу жүргізбеді. Олар басқалар жасаған 59 зерттеуді тауып, оларды біріктірді». Содан кейін Солтүстік Америкалық ерлер мен жігіттерге деген махаббат қауымдастығы өз веб-сайтында зерттеуге оң пікір жариялады, бұл мақала педофилияны қолдайды деген ойды күшейтті.
The Rind et al. controversy was a debate in the scientific literature, public media, and government legislatures in the United States regarding a 1998 peer reviewed meta analysis of the self reported harm caused by child sexual abuse (CSA). The debate resulted in the unprecedented condemnation of the paper by both chambers of the United States Congress. The social science research community was concerned that the condemnation by government legislatures might have a chilling effect on the future publication of controversial research results. The study's lead author is the psychologist Bruce Rind; it expanded on a 1997 meta analysis for which Rind is also the lead author. The authors stated their goal was to determine whether CSA caused pervasive, significant psychological harm for both males and females, controversially concluding that the harm caused by child sexual abuse was not necessarily intense or pervasive, that the prevailing construct of CSA was not scientifically valid, as it failed empirical verification, and that the psychological damage caused by the abusive encounters depends on other factors, such as the degree of coercion or force involved. Its definition of harm, for example, has been the subject of debate, as it only examined self reported long term psychological effects in young adults, whereas harm can have several forms, including short term or medical harm (for example, sexually transmitted infections or injuries), a likelihood of revictimization, and the amount of time the victim spent attending therapy for the abuse. The results of the meta analysis indicated that college students who had experienced CSA were slightly less well adjusted compared to other students who had not experienced CSA, but that family environment was a significant confound that may be responsible for the association between CSA and harm. Intense, pervasive harm and long term maladjustment were due to confounding variables in most studies, rather than to the sexual abuse itself (though exceptions were noted for abuse accompanied by force or incest). In March 1999, conservative talk show host Laura Schlessinger criticized the study as "junk science" and stated that, since its conclusions were contrary to conventional wisdom, its findings should never have been released. She criticized the study's use of meta analysis, saying. "I frankly have never seen this in general science. This [pooling of studies] is so outrageous." "This was not a study. They didn’t do a study. They arbitrarily found 59 studies that other people had done [and] combined them all." Shortly thereafter, the North American Man/Boy Love Association posted an approving review of the study on their website, furthering the impression that the piece was an endorsement of pedophilia.
Үкімет
Бұл мақала ақырында АҚШ Конгресінің консервативті мүшелерінен, атап айтқанда Аризона штатынан Мэтт Салмон мен Техас штатынан Том Делейден реакция тудырды. Екеуі де зерттеуді педофилияны қалыпқа келтіруді қолдайтын ретінде айыптады. АПА саясатты өзгертуді міндеттеді, оған сәйкес АПА журналының редакторлары саясаткерлермен, БАҚ және басқа топтармен жақын жұмыс істеу үшін ұйымды әлеуетті даулы тақырыптар туралы хабардар етеді. АПА-ның атқарушы вице-президенті Реймонд Д. Фаулер ішкі электрондық хатында даудың салдарынан мақаланың әдістемесі, талдауы және жариялануға бекітілу процесі тексеріліп, жарамды деп табылғанын мәлімдеді. 1999 жылдың маусым айында Фаулер Делейге жолдаған ашық хатында мақала тәуелсіз сараптамадан өтетінін хабарлады және қоғамдық саясат тұрғысынан алғанда, мақалада қолданылған кейбір тілдер қоздырғыш болып табылып, АПА-ның балаларға қарсы сексуалдық зорлыққа қатысты ұстанымына қайшы келетінін айтты. АПА сонымен қатар зерттеудің балаларға қарсы сексуалдық зорлықты қорғау үшін заңдық аргументтерде пайдаланылуына жол бермеу мақсатында бірқатар шаралар қабылдады және есептің ғылыми дәлдігі мен жарамдылығын тәуелсіз сараптамадан өткізуге уәде берді. 1999 жылдың 12 шілдесінде АҚШ Өкілдер палатасы 355 дауысқа қарсы 0 дауыспен, 13 мүше «Қазіргі» деп дауыс бергенде, HRC 107 қарары қабылданды. Конгресс тарапынан ғылыми зерттеуді айыптау сол кезде бұрын-соңды болмаған оқиға еді. 1999 жылдың 30 шілдесінде қарар Сенатта дауыс беру арқылы (100 дауысқа қарсы 0 дауыс) қабылданды.
The paper eventually provoked a reaction from several conservative American members of Congress, notably the Republican representatives Matt Salmon of Arizona and Tom DeLay of Texas, who both condemned the study as advocating for the normalization of pedophilia. The APA mandated a policy change by which APA journal editors would alert the organization of potentially controversial topics in order to be more proactive with politicians, the media and other groups. In an internal organization email, APA Executive Vice President Raymond D. Fowler stated that, because of the controversy, the article's methodology, analysis and the process by which it had been approved for publication were reviewed and found to be sound. In June 1999, Fowler announced in an open letter to DeLay that there would be an independent review of the paper and stated that, from a public policy perspective, some language used in the article was inflammatory and inconsistent with the position of the APA's stance on CSA. The APA also implemented a series of actions designed to prevent the study from being used in legal arguments to defend CSA, and stated an independent review would be undertaken of the scientific accuracy and validity of the report. On July 12, 1999, the United States House of Representatives passed HRC resolution 107 by a vote of 355 0, with 13 members voting "Present", The condemnation by Congress of a scientific study was, at that time, an unprecedented event. The resolution passed the Senate by a voice vote (100 0) on July 30, 1999
Тәуелсіз тексеру
1999 жылдың қыркүйегінде Америка ғылымды дамыту қауымдастығы (AAAS) Американдық психологиялық қауымдастықтың (APA) мақаланы тәуелсіз саралау туралы өтінішіне жауап ретінде, оны бастапқыда мақұлдаған рецензиялау процесін қайта қарауға ешқандай себеп жоқ екенін, ал авторлардың бұрыс әдістемесі немесе күмәнді амалдарының ешқандай дәлелі табылмағанын мәлімдеді. AAAS сондай-ақ, қарастырылған материалдар бұқаралық ақпарат құралдары мен саясаткерлердің зерттеуді түсінудегі үлкен кемшіліктерін көрсеткені және оның нәтижелерінің бұрмаланғаны туралы алаңдаушылық білдірді. Төрт басқа зерттеуші Риндтің әдістемесі мен нәтижелерін жалпылау мүмкіндігіндегі кемшіліктерді талқылап, мақаланың нәтижелері ғылыми тұрғыдан дұрыс емес екеніне келісті. Бұл сын-пікірлер 2001 жылы "Балаларға қатысты жыныстық зәбірлеу және осы зәбірден аман қалған ересектер туралы қате ақпарат" кітабында бірге жарияланды. 2002 жылы Скотт Лилиенфелд сыншылардың көптеген талаптарына қарсылық білдіретін мақаласын Американдық психолог журналына, APA журналына жіберді.
In September 1999, the American Association for the Advancement of Science (AAAS), upon a request by the APA to independently review the article, stated that it saw no reason to second guess the peer review process that approved it initially and that it saw no evidence of improper methodology or questionable practices by the authors. The AAAS also expressed concern that the materials reviewed demonstrated a grave lack of understanding of the study on the part of the media and politicians and were also concerned about the misrepresentation of its findings. Four other researchers also discussed possible flaws in the methodology and generalizability of Rind's findings, and concluded the paper's results were scientifically invalid. The criticisms were co published in the 2001 book Misinformation Concerning Child Sexual Abuse and Adult Survivors. In 2002, a rebuttal to many of the claims made by critics was submitted to the APA journal, the American Psychologist by Scott Lilienfeld.
Мүмкін үлгілер ауытқушылығы
Мақала студенттердің ыңғайлы үлгілеріне талдау жасаумен шектелгені үшін сынға ұшырады, мүмкін, колледжге бармай қалғандай ауыр жағдайдағы құрбандарды алып тастау арқылы жүйелі қателіктерге жол берген болуы мүмкін. Тағы бір мүмкіндік – Rind et al. еңбектерінің қорытындылары жалпы алғанда колледж студенттерінен тысқары жерлерде қолданылмайды, себебі балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылық тарихы бар адамдар бір семестрден кейін колледжден шығуға бейім. Ринд, Баузерман және Тромович бұл сынға «колледж үлгілерінің өкілдігі зерттеуіміздің мақсаттары мен қорытындыларына қатысы жоқ» деп жауап берді, өйткені олардың зерттеуінің мақсаты «балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылықтың клиникалық тұжырымдамасының дұрыстығын тексеру» болды. Олар бұл терминнің қалыпты түсінігі бойынша, балаларды сексуалдық жағынан зорлау өте зиянды және кең таралған нәрсе, яғни «қолданылған топқа қарамастан – есірткіге тәуелділер, психиатриялық науқастар немесе колледж студенттері – балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылыққа ұшыраған адамдар осы зорлық-зомбылықтың күтілетін қасиеттерін анық көрсете алуы керек» деп қосты. Зерттеу авторлары колледж үлгісі кең таралған зияндылықты көрсетпегендіктен, «балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылықтың қасиеттері туралы жалпы және нақты айғақтарға қарсы келеді» дейді. Ринд және басқалар сондай-ақ колледж үлгілерін пайдалану орынды болды, себебі олардың зерттеуі колледж үлгілері мен ұлттық үлгілер арасындағы таралу деңгейі мен ауырлық дәрежесі және нәтижелер жағынан ұқсастықтарды көрсетті. Schultz and Jones, 1983; Sedney and Brooks, 1984; Greenwald, 1994; және Sarbo, 1985) еңбектерін Dallam et al. балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылық туралы зерттеу үшін қолайсыз деп атап көрсетті. Ол үлкен зерттеулерді кішігірімдерге қарағанда маңыздырақ қарастырудың мәні бар екенін, бірақ өте жеңіл жарақаттарды зерттеумен (мысалы, шабуылдан қорғану) ұзақ мерзімді физикалық және сексуалдық зорлық-зомбылық зерттеулерінің нәтижелерін біріктірудің қате екенін және бұл қателігіне әкелетінін айтты. Dallam et al. пікірінше, соңғы екі зерттеу орынсыз болды, өйткені оларға сексуалдық зорлық-зомбылық орын алған кезде 17 жастан асқан жауап берушілер кірген. 18 және одан жоғары жастағы адамдар АҚШ-тың барлық штаттарында толыққанды жасқа жеткендіктен, тіпті ең либералды анықтама бойынша да «бала» емес. Ринд және басқалар Dallam et al. еңбектеріне Sarbo және Greenwald зерттеулеріндегі әсер өлшемін есептеу кезінде (яғни, балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылықтың зияндылығын көрсететін есептеулер) олар балалық шақта сексуалдық зорлық-зомбылыққа ұшыраған балаларда симптомдардың ортақ үлгісінің жоқтығын көрсету үшін CSA орын алған кезде 16 және 15 жасқа толмаған жауап берушілерді ғана қамтыды деп жауап берді.
The paper has been criticized for restricting its analysis to convenience samples of college students, possibly introducing systematic bias by excluding victims so traumatized that they did not go on to attend college. Another possibility was that Rind et al. 's conclusions may not be generalizable beyond college populations in general as individuals with a history of CSA were more likely than non abused individuals to drop out of college after a single semester. Rind, Bauserman and Tromovitch responded to this criticism by saying that "the representativeness of college samples is in fact irrelevant to the stated goals and conclusions of our study" since the purpose of their research was "to examine the validity of the clinical concept" of CSA. They added that according to the commonly understood definition of the term, child sexual abuse is extremely and pervasively harmful, meaning that "in any population sampled drug addicts, psychiatric patients, or college students persons who have experienced CSA should show strong evidence of the assumed properties of CSA." The authors of the study say that because the college sample did not show pervasive harm, "the broad and unqualified claims about the properties of CSA are contradicted". Rind et al. also said that using college samples was appropriate because their study found similar prevalence rates and experiences of severity and outcomes between college samples and national samples. Schultz and Jones, 1983; Sedney and Brooks, 1984; Greenwald, 1994; and Sarbo, 1985) specifically identified by Dallam et al. as inappropriate to a study about child sexual abuse. He argued that, while weighting larger studies more than smaller makes sense, combining the results of a large study examining very mild trauma (such as fending off an attacker) with studies of long term physical and sexual abuse was inappropriate and led to erroneous conclusions. The last two studies, according to Dallam et al., were inappropriate because they included respondents who were over the age of 17 when the CSA occurred. Persons 18 years old or older are above the legal age of consent in all states of the USA, and thus are not "children" even in the loosest definition of the term. Rind et al. responded to Dallam et al. by saying that, in the effect size calculations of the Sarbo and Greenwald studies (i. e., the calculations that show the alleged harmfulness of CSA), they had included only respondents aged 16 and 15 and under, respectively, at the time of the CSA to illustrate the lack of a common pattern of symptoms in children who have been abused.
Келісім
Дэвид Шпигель де Rind et al. ересектер мен балалар/жасөспірімдер арасындағы кейбір жыныстық қатынастарды "ересек бала" (немесе "ересек жасөспірім") жыныстық қатынасы деп қайта атау туралы ұсыныстың түбегейлі қате екенін айтты, себебі балалар ересектермен жыныстық қатынасқа мағыналы келісім бере алмайды. Кейбір сыншылар да құндылықты бейтарап терминологияны қолданудың балаларға қатысты жыныстық зорлықты қалыпқа келтіруі мүмкін екенін, ал терминологияны қайта анықтаудың жалпы қоғамның мүддесіне жатпайтынын, себебі ол негізгі моральдық мәселелерді шатастырады деп мәлімдеді. Ол сондай-ақ барлық ересек пен ересек емес арасындағы жыныстық қатынасты зорлық деп қарастыру және келісімнің жоқтығын мойындау ғылыми зерттеулерде жаңсақтыққа алып келуі мүмкін екенін, ал осы айырмашылықты мойындау ересек пен ересек емес арасындағы жыныстық қатынасты моральдық тұрғыдан қабылдануы мүмкін деп санауға әкелмейтінін айтты.
David Spiegel also argued that Rind et al. 's suggestion of relabeling some forms of sexual encounters between adults and children/adolescents as adult child (or adult adolescent) sex is fundamentally flawed, because children cannot give meaningful consent to sexual relations with an adult. Some critics also argued that using value neutral terminology would normalize CSA and that redefining terminology is not in the interest of the general public because it confuses the underlying moral issues. who stated that considering all adult/non adult sexual behavior as abusive and lacking consent can lead to bias in scientific research in the area, and that recognizing this distinction does not necessarily lead to considering adult/non adult sexual interactions as morally permissible.
Статистикалық қателер
Даллам және басқалар сонымен қатар Ринд және тағы басқалар зерттеу деректерінің маңызды бөлігін дұрыс емес кодтаған немесе қате баяндаған, осылайша нәтижелерді бұрмалаған деп мәлімдейді. Даллам және басқалар Ринд және тағы басқалар эффект мөлшерін есептеу үшін "Коэннің d" емес, "Пирсонның r" дұрыс емес қолданғанын, нәтижесінде ерлер мен әйелдер үлгілеріндегі жыныстық зорлық-зомбылықтың (CSA) бастапқы деңгейінің айырмашылықтарын түзетуге қателік жіберілгенін және ерлер жыныстық зорлық-зомбылықтан аз зардап шегеді деген қорытындыға келгенін айтады. Бастапқы деңгейді түзетуден кейін Даллам және басқалар ерлер мен әйелдер үлгілері үшін бірдей эффект мөлшеріне қол жеткізгендерін мәлімдеді. Жәбірленушілердің ересек өміріндегі реакциялары ауырдан көрінбейтінге дейін әртүрлі болып келеді, ал көптеген патологиялар Ринд қолданатын қатаң клиникалық мағынада диагностикаланбайды. Жәбірленушілер көбінесе зорлық-зомбылықты бұрмалап бағалайды, ересектер жиі жағымсыз оқиғалардың әсерін азайтады және қайғылы және кейде әлсірететін патологияларды өз тәжірибелерімен байланыстыра алмайды. Бұған қоса, бұл зерттеулер құрбанның отбасынан алатын эмоционалдық қолдауды, зерттеуге дейін құрбанға жасалған клиникалық емді немесе жеке төзімділікті ескермейді, бұл нәтижелердің нашарлауын түсіндіруге мүмкіндік береді. Даллам мен Анна Салтер Ринд пен Баузерманның бұрын келісім жасын реформалау ұйымдарымен байланыста болғанын мәлімдеді. Мақала жазылғанға дейінгі жылдары Ринд пен Баузерман "Пайдика: Педофилия журналында" мақалалар жариялаған, бұл журнал "[педофилияның] адам тәжірибесінің толық бөлігі болып келгенін және болып қала беретінін көрсетуге" арналған. Сонымен қатар, Даллам мен Салтер Ринд пен Баузерманның Нидерландыда өткен педофилияны қолдайтын конференцияда негізгі баяндамашылар болғанын мәлімдеді. Бұл мәлімет АҚШ-тағы қылмыстық соттарда балаларға қарсы жыныстық қылмыс жасады деп айыпталғандарды қорғаған адвокаттар тарапынан қолданылған. Хизер Ульрих және оның екі әріптесі жасаған зерттеуде Даллам және басқалар анықтаған әдістемелік және статистикалық қателерді түзету арқылы Ринд зерттеуін қайталауға тырысты. Ол Риндтің кейбір тұжырымдарын, жыныстық зорлық-зомбылықтың кейінгі психологиялық жағдайға тигізген әсерінің пайыздық үлесіне және жыныстық айырмашылықтың бар екендігіне қатысты қолдады, яғни әйелдер жыныстық зорлық-зомбылықтан көбірек зардап шегеді. Алайда, зерттеудің шектеулілігін (колледж студенттерінің үлгісі, өзін-өзі баяндау деректері) мойындады және Риндтің келісімге келген жағдайда "балаларға қарсы жыныстық зорлық-зомбылық" терминін қолдануды тоқтату туралы ұсынысын қолдамады. Авторлар қорытындысында Риндтің және олардың жұмысы балаларға қарсы жыныстық зорлық-зомбылық зиян келтірмейді деп мойындамайтындарға қолдау көрсетеді деген қарсылыққа жауап берді: "Ағымдағы зерттеу авторлары мұндай жалпылама мәлімдемені қолдауға тартыншақ. Керісінше, біздің және Ринд және тағы басқалардың мета-талдауының нәтижелері терапевтерге, ата-аналарға және балаларға үміт беретін және оң хабарлама ретінде қарастырылуы мүмкін. Балаларға қарсы жыныстық зорлық-зомбылық міндетті түрде ұзақ мерзімді зиянға әкелмейді". Кейінгі зерттеулерде құрбандардың реакцияларының әртүрлілігіне көбірек назар аударылды. Мысалы, кейбір зерттеулер "келісімге келген" кездесулер туралы мақаланың қорытындыларына сілтеме жасайды, бірақ оған қарама-қарсы көзқараспен қарады (яғни күш қолдану одан да ауыр жағымсыз нәтижелерге әкеледі). Аталған мета-талдаудың авторы Хизер Ульрих кейіннен CSA құрбандарының жағдайларының өзгеру себептерін зерттеу үшін, мысалы, себептерді түсіндіру стилін (адамның зорлық-зомбылықтың себептерін түсіндіру жолдары), отбасылық ортаны және әлеуметтік қолдауды пайдаланды.
Dallam et al. also contend that Rind et al. miscoded or misreported significant amounts of the underlying study data, thereby skewing the results. Dallam et al. contend that Rind et al. incorrectly used "Pearson's r" instead of "Cohen's d" to calculate the effect size, which resulted in a failure to correct for base rate differences of CSA in male and female samples, and which led to the finding that males were less harmed by CSA. After correcting for base rate attenuation, Dallam et al. said they arrived at identical effect sizes for male and female samples. The reactions of victims in their adult lives have been found to be extremely varied, ranging from severe to nearly unnoticeable, and many pathologies are not diagnosable in the strictly clinical sense Rind uses. Victims often have a flawed or distorted appraisal of their abuse, minimize the impact as adults often do with traumatic events, and fail to connect distressing and sometimes debilitating pathologies with their experiences. Further, these studies make no accounting for emotional support of the victim's family, clinical treatment of the victim prior to the study, or personal resiliency, which can easily account for less severe outcomes. Dallam and Anna Salter have stated that Rind and Bauserman have associated with age of consent reform organizations in the past. In the years before the paper was written, both Rind and Bauserman had published articles in Paidika: The Journal of Paedophilia, a journal which was dedicated to "[demonstrating] that pedophilia has been, and remains, a legitimate and productive part of the totality of human experience". In addition, Dallam and Salter stated that Rind and Bauserman were keynote speakers at a pedophile advocacy conference occurring in the Netherlands. and it has been used in criminal court in the U. S. by attorneys defending those accused of child sexual offenses. A study by Heather Ulrich and two colleagues published in The Scientific Review of Mental Health Practice attempted to replicate the Rind study, correcting for methodological and statistical problems identified by Dallam and others. It supported some of the Rind findings, both with respect to the percentage of variance in later psychological outcome accounted for by sexual abuse and in relation to the finding that there was a gender difference in the experience of child sexual abuse, such that females reported more negative effects. It, however, acknowledged the limitations of the findings (college student sample, self report data), and did not endorse Rind's recommendation to abandon the use of the term child sexual abuse in cases of apparent consent in favor of the term adult child sex. In their conclusion, the authors address the objection that Rind's work and their own would give support to those who deny that child sexual abuse can cause harm: "The authors of the current research would hesitate to support such a general statement. Instead, our results, and the results of the Rind et al. meta analysis, can be interpreted as providing a hopeful and positive message to therapists, parents, and children. Child sexual abuse does not necessarily lead to long term harm." There has been greater emphasis in subsequent work on the range of responses that are possible from victims. For example, a few studies make reference to the paper's findings about "consensual" encounters, but approach it from the opposite direction (i. e., that the use of force causes more intense negative outcomes). Heather Ulrich, author of the aforementioned replication of the meta analysis, later drew on the findings to study the reasons for the variability in outcomes of CSA victims, such as attributional style (individual's causal explanations for why the abuse occurred), family environment, and social support.