Уэльс футболшысы Вильям Генри Мередит өмірі мен мансабы

Кіріспе

Уэльс футболшысы Уильям Генри Мередит (30 шілде 1874 – 19 сәуір 1958) – Уэльстің кәсіби футболшысы. Ол өнер көрсетуімен, әсіресе «Манчестер Сити» және «Манчестер Юнайтед» командаларындағы ойындарымен футболдың алғашқы супержұлдыздарының бірі саналды. Англия футбол лигасының барлық ішкі кубоктерін жеңіп алды, Уэльс құрамасы сапында 48 матч өткізіп, 11 гол соқты және екі рет Британдық аралдар чемпионатында жеңіске жетті. Оның сүйікті позициясы оң қанат шабуылшысы болды, ал негізгі қабілеттері – допты жүргізу, пас беру, допты беру және гол соғу. Өзін-өзіне берілген және өте жақсы физикалық жағдайдағы кәсіби футболшы, ол ойын кезінде тіс тастауын шайнауымен бірден танылатын болды. 1892 жылдан 1924 жылға дейінгі 27 маусымда Англия футбол лигасының ойындарында (Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде өткізілмеген төрт маусымды және қарсыластың ойыншысына пара бергені үшін дисквалификацияланған 1905–06 маусымын есептемегенде) 740 лигалық және кубоктық матчте 194 гол соқты. 1892 жылы «Нортвич Виктория» клубына қосылғанға дейін «Чирк» клубында ойнады. Оның мансабы 1894 жылы «Манчестер Сити» клубымен келісімшарт жасасқанда және 1895 жылдың қаңтарында кәсіпқой футболшыға айналғанда дамыды. 1904 жылғы Англия кубогының финалында «Болтон Уондерерс» клубын 1:0 есебімен жеңіп, команданың алғашқы маңызды жеңісіне капитан ретінде жетекшілік етті. 1906 жылдың мамырында «Манчестер Юнайтед» клубына ауысты. «Манчестер Юнайтед» сапында 1907–08 және 1910–11 жылдары Англия чемпионатында жеңіске жетті, 1909 жылы Англия кубогын ұтып алды, сондай-ақ екі рет Англия футбол қауымдастығының қайырымдылық кубогын жеңіп алды. Ол сонымен қатар кәсіби футболшылар қауымдастығының алдағы құрамы болған Ойыншылар одағын құруға көмектесті. 1921 жылы 47 жасында «Манчестер Сити» клубына оралды және 1924 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін тағы 32 матч өткізді, осылайша «Сити», «Юнайтед» және Уэльс құрамаларының ең ескі ойыншысы атанды. Кейін «Стретфорд Роуд» қонақүйін басқарды және қысқа ғасырлық «Манчестер Централ» клубына жаттықтырушы болып жұмыс істеді.

Ерте өмір

Мередит 1874 жылы Уэльстің Денбигшир графтығындағы Черк таун деген кішкентай шахтер қаласында дүниеге келді. Бұл қала Врексемнен оңтүстікке қарай орналасқан. Ол 12 жасында Блэк Парк кенішінде ат жеккен жұмысшы болып жұмыс істеуге кірісті. Оның отбасы примитивті методистер болып еді, ал Мередит өмірінің соңына дейін ішімдік ішпеді. Ол кенде сегіз жыл жұмыс істеді, ол кезде индустрия үшін қиын кезең болды. 1893 жылы 25 пайыздық жалақы кесілуі ереуілге әкеп соқты; осы тәжірибе оның саяси көзқарастарының қалыптасуына көмектесті, бұл оның өмірінде маңызды рөл атқарды. Футболға деген қызығушылығы ағаларының ықпалымен туды. Оның ең үлкен ағасы, Илияс, Ланкашир және Йоркшир теміржолында локомотив жүргізушісі болды. Оның жұмысы Мередитке Эвертон сияқты кәсіби командалардың ойындарын көруге мүмкіндік берді. Футбол шахтерлер үшін әуесқойлық хобби болды, ал Солтүстік-Шығыс Уэльстегі қалалар мен ауылдардың әуесқой командаларының деңгейі жоғары болды. Черк 1887 мен 1894 жылдар аралығында Уэльс кубогын бес рет жеңіп алды, команданың көп бөлігін шахтерлер құрады. Мередиттің барлық ағалары футбол ойнады, бірақ Биллиден екі жас үлкен Сэм алғашқы әсерді қалдырды. Ол Черкті тастап, кәсіби карьера жасауға тырысты және «Сток Сити» клубында қорғаушы ретінде ойнады. Мередит 1892 жылдың қыркүйегінде Черк командасының негізгі құрамында дебют жасады. Клуб «The Combination» лигасында ойнады, онда қалалық клубтар мен ірі қалалардан келген клубтардың резервтік командалары бар еді. Бірінші маусымының соңында Мередит 1893 жылғы Уэльс кубогының финалында ойнады, онда Черк Врексемге 2:1 есебімен жеңіліп қалды. Мередит Уэльстің бұрынғы құрама командасының ойыншысы Уильям Оуэнмен жақсы түсіністік тапты. Черк 1893 жылы «The Combination» лигасынан шығып, көмір шахтерлерінің ереуіліне байланысты төмен қатысушылықтың салдарынан тек Уэльс лигасына қатысты. Ақша табу үшін Мередит тек Черк үшін ғана емес, Футбол лигасының «Нортвич Виктория» клубында ойнауға келісім берді, олар оған шығындарына қоса шағын сыйлық берді. «Нортвич Виктория» күресіп жатқан команда болды және 1893-94 маусымының соңында Екінші дивизиондағы соңғы орыннан кейін Футбол лигасынан шықты. Команда лигада үш матчты ғана жеңді; Мередит барлық жеңісте қатысты. Черкте Мередит 1894 жылы Уэльс кубогын жеңіп алған «Вестминстер Роверс» командасының құрамында алғашқы құрметін иеленді. Мередит 1894 жылы «Рексем» клубында да ойнады, сол жылы өзінің дағдыларын олармен, Черк және «Нортвич Викториямен» бөлісті.

Meredith was born in 1874 in Chirk, a small mining town in Denbighshire, Wales, just south of Wrexham. He started work at Black Park Colliery as a pit pony driver at the age of 12. His family were Primitive Methodists, and Meredith himself remained a lifelong teetotaller. He spent eight years working in the mines, and worked during a tough time for the industry, enduring a 25% pay cut which led to strike action in 1893; this experience helped to shape his political views, which would become significant later in his life. An interest in football was kindled by his elder brothers. Elias, the eldest, was a train driver for the Lancashire and Yorkshire Railway. His work allowed him to take Meredith to watch professional teams such as Everton. Football was a keen pastime for the miners, and the standard of amateur teams from towns and villages in north east Wales was high as a result; Chirk won the Welsh Cup five times between 1887 and 1894, with miners making up a large proportion of the team. All the Meredith brothers played football, but Sam, two years older than Billy, was the first to make an impression. He left Chirk to attempt a professional career and went on to play for Stoke City as a full back. Meredith made his debut for the Chirk first team in September 1892. The club played in The Combination, a league which contained a mixture of town clubs and reserve teams of clubs from big cities. At the end of his first season Meredith played in the 1893 Welsh Cup final, which Chirk lost 2–1 to Wrexham. Meredith formed a solid understanding with inside right William Owen, a former Wales international. Chirk withdrew from The Combination and entered only the Welsh league in 1893 due to low attendances caused by the coal miners' strike. In an attempt to make ends meet, Meredith not only played for Chirk, but accepted an offer to play for Football League club Northwich Victoria as well, who gave him a small fee on top of his expenses. Northwich were a struggling side who withdrew from the Football League at the end of the 1893–94 season after finishing bottom of the Second Division. The club won just three league matches; Meredith featured in each win. Back at Chirk, Meredith gained his first honour as part of the team that beat Westminster Rovers to win the 1894 Welsh Cup. Meredith also played for Wrexham in 1894, sharing his talents between them, Chirk and Northwich Victoria that year.

Манчестер Ситидегі алғашқы кезеңі

Мередиттің Нортвичтегі ойындары Футбол лигасының бірнеше клубтарының назарын аударды. «Болтон Уондерерс» клубының қорғаушысы Ди Джонс, бұрынғы Чирк ойыншысы, оған мүмкін болатын трансфер туралы әңгімелесті, бірақ «Болтон» хатшысы Дж. Дж. Бентли Мередиттің тым тәжірибесіз және дене бітімі тым әлсіз деп санады. «Ардвик» клубының шенеунігі Лоренс Фурнис оны алғаш рет Нортвич матчын төрелік еткенде байқаған. Мередит сол маусымда екі клуб арасындағы екі ойында да қатысты. Кейін 1894 жылы «Ардвик», сол кезде «Манчестер Сити» деп аталған, Мередиттің қолтаңбасын алуға күшті күш салды. Екі клуб өкілі ойыншымен кездесу үшін Уэльске сапарлады. Бірі – хатшы-менеджер Джошуа Парлби, екіншісі – Фурнис немесе төраға Джон Чэпман. Екеуі де күдікпен қарсы алынды. Замандас әңгімелерге сүйенсек, олар бастапқыда жергілікті тұрғындармен қуылған, Мередиттің шахтадағы әріптестеріне сусын қондырғаннан кейін ғана онымен сөйлесуге рұқсат алған. Мередит Чирктегі өмірін тастағысы келмеді. Оның анасы бұл идеяға қатты қарсы болды: «Сіздердің үлкен қалаларыңыздан шығып, біздің ауылдарымызға келіп, жігіттерімізді ұрлап кетуіңіз жақсы. Біздің жігіттер бақытты және дені сау, жұмыстарына және қарапайым ойын-сауықтарына қанағаттанған. Егер Билли менің кеңесімді тыңдаса, жұмысына адал болып, жұмысы біткеннен кейін әуесқойлықпен футбол ойнайды». Мередит ақырында «Манчестер Ситиге» аматор ретінде қосылды. Ол кем дегенде бір жыл бойы шахтада жұмыс істеп, матчтарға қатысу үшін үнемі сапарлады. Мередит 1894 жылдың қараша айында «Манчестер Сити» сапында дебют жасады. Келесі аптада ол клуб үшін алғашқы үйдегі ойынды «Хайд Роудта» өткізді және «Ньютон Хитке» қарсы екі гол соқты. «Ньютон Хит» 5:2 есебімен жеңіске жетті. Ол 1895 жылдың қаңтарында кәсіпқой футболшыға айналды және 1894–95 маусымын 18 ойында 12 голмен аяқтады, бұл ең көп гол соққан Пэт Финнерханнан үш гол ғана кем. «Манчестер Ситидегі» алғашқы толық маусымында Мередит ең көп гол соққан ойыншы атанды. Ол клуб капитаны болып тағайындалды. 1895–96 маусымында клуб Екінші дивизионда екінші орынды иеленді, бірақ «Уэст Бромвич Альбион» және «Смолл Хитке» қарсы өткен сынақ матчтарындағы ауыр жеңілістен кейін жоғарылау мүмкіндігінен айырылды. 1897 жылдың наурыз айында шабуылдағы серігі Пэт Финнерхан «Ливерпульге» кеткеннен кейін Мередит «Ситидің» жұлдызды ойыншысы болып қала берді. Оның жаңа серігі 1897–98 маусымында Уильям Смит болды (оны командадағы басқа Уильям Смиттен ажырату үшін «Стокпорт Смит» деп атады), ал Билли Гиллеспи орталық шабуылшыға қойылды. Мередит Гиллеспиге көптеген айқыштар жіберді, Гиллеспи Мередитті 19 голға 12 есебімен жеңіп, көптеген нәтижелі пас берді. Мередит жас Гиллеспиге де кеңесші болды, оны ішімдікке бармауға шақырып, балық аулауға алып жүрді. Маусымның соңғы матчында Мередит клуб үшін алғашқы хет-тригін жасады, «Бертон Свифтсті» 9:0 есебімен жеңді. «Сити» 1898–99 маусымында Екінші дивизионда үстемдік құрды және чемпион ретінде жоғары дивизионға көтерілді. Олардың жеңіске жетуіне көмектескен маусым соңындағы жаңа қосылыс Джимми Росс болды, ол Мередиттің «сүйікті батыры» деп санайтын тәжірибелі шабуылшы. Мередит 34 ойында 30 гол соқты, оның ішінде «Гримсби Таун», «Лафборо», «Дарвен» және «Барнслиге» қарсы хет-триктер. Мередит «Ситидің» бірінші дивизиондағы алғашқы голын 1899–1900 маусымының ашылу күні 2 қыркүйекте «Эвуд Паркте» «Блэкберн Роверске» қарсы 4:3 есебімен ұтылып соқты. Жеті күннен кейін ол «Дерби Каунтиге» қарсы үйдегі 4:0 жеңісінде екі гол соқты және Джек Фрайердің қақпасына күшті соққы жіберіп, «сол күні алаңды биледі». «Атлетик Ньюс» газеті «шынайы шеберлік үшін оң қанат [Мередит және Росс] жеңіске жетті» деп жазды. Бірінші дивизионның қорғанысы Мередиттің 1900–01 маусымдағы үлесін шектеуге тырысты, оны қатал қарым-қатынасқа алып, бірақ «Ливерпульдің» менеджері Том Уотсон «Ливерпульдің» директорының «оппозицияның Мередитті бақылап қана тұруы керек, қалғандарының бәрі жарамсыз» деген мәлімдемесін жоққа шығарып, «Манчестер Ситиге» хат жазуға мәжбүр болды. Ол 35 ойында бар болғаны жеті гол соқты. Мередит 1901–02 маусымында 37 ойында сегіз гол соқты, «Сити» бірінші дивизионнан төмендеді. Клуб хатшысы Сэм Ормерод 29 түрлі ойыншыны таңдады, өйткені клуб 20 ойынның 13-інде жеңіліске ұшырады. Ормерод қызметтен кетіп, жаңа бизнес өкілдері басшылықты қолға алып, жас шотландтық ойыншыларды іздеуге кірісті. Жаңа менеджер Том Мэйли Мередиттің позициядан шығып, «Ситидің» шабуылын басып тастауға бейімділігін сынға алуға дайын болды. «Сити» 1902–03 маусымында Екінші дивизионда чемпион атанды, Мередит 35 ойында 23 гол соқты және «Честерфилд Таунға» қарсы хет-трик жасады. Мэйли оған өте жомарт және Мередитке допты беруге дайын болған Джимми Баннистерді таба алды. Ол сондай-ақ допты жеңіп алып, Мередитті ойынға қоса алатын жартылай қорғаушы Сэмми Фростты және шабуылды теңгерген сол қанаттың шабуылшысы Фрэнк Бутты шақырды. Мэйли командалық жұмысты ынталандырды, нәтижесінде Мередитке оппозиция қорғаушыларынан аз қысым түсті. Мередит 1903–04 маусымында Джордж Ливингстонмен серіктес болды, ол оған және команданың қалған бөлігіне сапалы пас беруге қабілетті болды. «Хайд Роудта» «Сандерлендке» қарсы өткен FA Кубогының бірінші турында Мередит «Ситидің» 3:2 есебімен жеңіске жеткенде «бас шабуылшы» болды. «Сити» содан кейін «Вулвич Арсеналды» және «Мидлсброны» жеңіп, жартылай финалға өтті. Онда олар «Гудисон Паркте» «Уэднесдейге» қарсы шықты, Мередит бір гол соқты (Гиллеспиге түсірілген), екі нәтижелі пас берді және «Сити» 3:1 есебімен жеңіске жетті. «Кристал Пэластағы» финалдағы қарсыластары Екінші дивизионның ортаңғы сапындағы «Болтон Уондерерс» клубы болды, Мередит матч алдында сақтықпен оптимистік болды: «Біз жеңіске жетіміз. Егер біз әдеттегідей ойнасақ, кубок біздікі. Бірақ бұл кубок финалы, жарайды, кез келген нәрсе болуы мүмкін». Ойын басталғалы 20 минуттан асса, Ливингстон Мередитке ұзақ пас берді, ол қақпашы Дай Дэвисті жеңіп, ойынның жалғыз голын соқты; «Болтон» жанкүйерлері Мередит офсайдта болған деп ұзақ уақыт таласты. Капитан ретінде Мередитке премьер-министр Артур Бальфур кубокты табыс етті. Ол 1904–05 маусымында 35 ойында 10 гол соқты, «Сити» чемпион «Ньюкасл Юнайтедтен» екі ұпай және екі орынға ғана төмен болды. Маусым «Вилла Паркте» даулы жағдаймен аяқталды, «Астон Виллаға» 3:2 есебімен жеңіліс лиганы жеңу үмітін жойды, Сэнди Тернбулл мен «Вилла» капитаны Алекс Лик арасында төбелес болды. Футбол қауымдастығы зорлық-зомбылыққа қатысты тергеу бастады, ал нәтижелер спорт әлемін дүрліктірді, Мередиттің «Астон Вилла» ойыншысы Алекс Ликтің құнына сатып алуға тырысқаны үшін (сәтті болмаған) 1905–06 маусымына тоқтатылды. Мередиттен ешқандай дәлел алынбады, ол айыптаманы жоққа шығарды және дәлелдер жарияланбады. Клуб, Футбол қауымдастығының санкцияларынан қорқып, маусым бойы Мередитке жалақы төлеуден бас тартты. Ол 1906 жылдың мамыр айында Мередиттің «Ликке сатып алуға тырысқанын» және «Хайд Роудта» заңсыз төлемдердің кең таралғанын мәлімдегеннен кейін трансферге қойылды. Футбол қауымдастығы оның ақпаратына сүйене отырып, «Манчестер Ситиге» заңсыз төлемдер үшін 900 фунт стерлинг айыппұл салды және көптеген ойыншылар, директорлар мен қызметкерлерді тоқтатты.

Meredith's performances for Northwich gained the attention of several other clubs in the Football League. Bolton Wanderers full back Di Jones, a former Chirk player, spoke with him about a possible move, but Bolton secretary J. J. Bentley felt Meredith was too inexperienced and his frame too slight. Lawrence Furniss, an official at Ardwick, had first noticed him while refereeing a Northwich match. Meredith also played in both meetings between the clubs that season. Later in 1894, Ardwick, by then known as Manchester City, vigorously pursued Meredith's signature. Two club officials travelled to Wales to meet the player. One was secretary manager Joshua Parlby, the other either Furniss or chairman John Chapman. The pair were met with suspicion. Anecdotes by contemporary figures suggest they were initially chased away by locals and were only allowed to speak to Meredith after they bought drinks for his mining colleagues. Meredith did not wish to abandon life in Chirk. His mother was particularly against the idea: "It is all very well for you gentlemen to leave your big cities and come to our villages to steal our boys away Our boys are happy and healthy, satisfied with their work and innocent amusements if Billy takes my advice he will stick to his work and play football for his own amusement when work is finished." Meredith did eventually sign for Manchester City, but as an amateur. He continued to work at the pit for at least a year, commuting back and forth for matches. Meredith made his Manchester City debut in November 1894 in a 5–4 loss to Newcastle United. The following week he played his first home match for the club at Hyde Road, and scored two goals against Newton Heath – who later became Manchester United – in the first Manchester derby to take place in the league. Newton Heath won the match 5–2. He turned professional in January 1895, and ended the 1894–95 season with 12 goals in 18 appearances, just three strikes behind top scorer Pat Finnerhan, who had played an extra 12 games. In his first full season at Manchester City, Meredith finished as top scorer. He was appointed club captain in his second season at the club, aged just 21. The club finished as Second Division runners up in 1895–96, but were denied promotion after heavy defeats to West Bromwich Albion and Small Heath in the test matches. After the departure of strike partner Pat Finnerhan to Liverpool in March 1897, Meredith remained as City's star player. His new partner for the 1897–98 season was William Smith (known as "Stockport Smith" to differentiate him from another William Smith in the team), whilst Billie Gillespie was placed at centre forward. Meredith provided Gillespie with many crosses into the box, picking up numerous assists as Gillespie outscored Meredith by 19 goals to 12. Meredith also acted as a mentor for the slightly younger Gillespie, steering him away from drinking sessions by taking him along on fishing trips. The final match of the season saw Meredith score his first hat trick for the club in an emphatic 9–0 win against Burton Swifts. City dominated the Second Division in the 1898–99 season, and won promotion as champions. Helping them to keep them in winning ways in the close season was late signing Jimmy Ross, a veteran forward who Meredith considered to be his "favourite hero". Meredith claimed 30 goals in 34 games, including hat tricks against Grimsby Town, Loughborough, Darwen and Barnsley. Meredith scored City's first goal in the First Division on the opening day of the 1899–1900 season in a 4–3 defeat to Blackburn Rovers at Ewood Park on 2 September. Seven days later he claimed two goals in a 4–0 home victory over Derby County, and "led the field that day" by dribbling the ball almost the whole length of the pitch before launching a powerful shot that settled into the corner of Jack Fryer's net. The Athletic News reported that "for real brilliance the right wing [Meredith and Ross] took the biscuit". First Division defences managed to limit Meredith's contribution in the 1900–01 campaign by singling him out for rough treatment, though Liverpool manager Tom Watson felt compelled to write a letter to Manchester City denying that a Liverpool director had stated that "all that the opposition had to do was watch Meredith – the rest are no good". He finished the season with just seven goals in 35 appearances. Meredith found the net eight times in 37 games in the 1901–02 campaign, as City were relegated back out of the First Division. The club's secretary, Sam Ormerod, selected 29 different players as the club slumped to defeat in 13 of the opening 20 games. Ormerod was forced to step down, as new business figures took control behind the scenes and began to sign promising young Scottish players. New manager Tom Maley was more willing than his predecessor to confront Meredith over his tendency to stray out of position and attempt to dominate the City attack. City won immediate promotion as Second Division champions in 1902–03, with Meredith scoring 23 goals in 35 appearances and claiming a hat trick against Chesterfield Town. Maley managed to find him a suitable inside right partner in Jimmy Bannister, who was unselfish in his play and willing to feed the ball through to Meredith. He also played Sammy Frost at half back, who was able to win the ball and bring Meredith into the play, and signed outside left Frank Booth to balance the attack. Maley encouraged teamwork, meaning there was less pressure on Meredith from opposition defenders. Meredith was partnered with George Livingstone for the 1903–04 campaign, who was able to supply him and the rest of the team with quality passes. Drawn against a strong Sunderland club in the First Round of the FA Cup, Meredith was the "raider in chief" as City claimed a 3–2 victory at Hyde Road. City then defeated Woolwich Arsenal and Middlesbrough to reach the semi finals. There they faced The Wednesday at Goodison Park, and Meredith scored one goal (bundled in by Gillespie) and claimed two assists as City won the game 3–1. Their opponents in the final at Crystal Palace were mid table Second Division club Bolton Wanderers, and Meredith was cautiously optimistic before the match, stating "We ought to win if we play anything like our normal game the cup is ours but this is the cup final and, well, anything might happen." With just over 20 minutes played, Livingstone found Meredith with a long ball, who then beat goalkeeper Dai Davies to score the only goal of the game; Bolton supporters long maintained that Meredith had been offside. As captain, Meredith was handed the trophy by Prime Minister Arthur Balfour. He scored ten goals in 35 games in the 1904–05 season, as City came within two points and two places of champions Newcastle United. The season ended in controversial circumstances at Villa Park, and with a 3–2 defeat to Aston Villa ending any hopes of winning the league, Sandy Turnbull and Villa captain Alex Leake exchanged blows. The Football Association launched an investigation into the violence, and the findings shocked the sporting world as Meredith was suspended for the entirety of the 1905–06 season for (unsuccessfully) attempting to bribe Alex Leake. No evidence was taken from Meredith, who denied the charge, and the evidence was not made public. The club, fearful of FA sanctions, refused to pay Meredith during the campaign. He was transfer listed in May 1906 after he claimed that he had only attempted to bribe Leake on the orders of manager Tom Maley and that illegal payments were common practice at Hyde Road. The FA acted on his information, and fined Manchester City £900 for illegal payments and suspended numerous players, boardroom members and staff members.

Манчестер Юнайтед

1906 жылғы мамыр айында Мередит «Манчестер Юнайтедке» ауысты. Ол тегін трансфермен қосылды және «Юнайтедтен» 500 фунт стерлингтік қол қою ақысын алды; «Манчестер Сити» бұрын Мередитке арналған матчты уәделеген келісімге қол қойғандықтан, трансферді көңілі толмағандықтан қабылдады. Ол 1907 жылғы 1 қаңтарда дисквалификациядан кейін қайта оралды және «Банк-стритте» дебютін «Астон Виллаға» қарсы ойында Сэнди Тернбуллға нәтижелі пас беріп, жалғыз голды соқты. Тернбуллдан басқа, Мередитке «Юнайтедте» бұрынғы «Сити» командаластары Джимми Баннистер мен Герберт Берджесс қосылды. Бұл жаңа шабуылдық желі команданы күшті күшке айналдырды, өйткені олар капитан Чарли Робертс, Дик Дакворт және Алекс Беллдің үстем жартылай қорғанысын иеленді. Олар 1906–07 маусымын Бірінші дивизиондағы сегізінші орында аяқтады. Менеджер Эрнест Мангалл Джимми Тернбуллмен келісім жасады, ал Мередит, Баннистер, Джимми Тернбулл және Сэнди Тернбуллдің шабуылдық желісі 1907–08 маусымында үстемдік танытты. «Юнайтед» екінші орындағы «Астон Вилладан» 9 ұпаймен озып, титул жеңіп алды және «Стемфорд Бриджде» «Квинс Парк Рейнджерсті» 4:0 есебімен жеңіп, 1908 жылғы «ФА» қайырымдылық қалқанын (алғашқы қайырымдылық қалқаны) иеленді. «Юнайтед» 1908–09 маусымында көңілі толмаған 13-орынға түсіп қалды. Мередит ФА кубогы матчында «Брайтон мен Хов Альбион» ойыншысын тепкені үшін қаңтар айына дисквалификацияланды. Клуб 1909 жылғы ФА кубогының финалына жетіп, «Брайтон», «Эвертон», «Блэкберн Роверс», «Бернли» және «Ньюкасл Юнайтед» командаларын жеңіп шықты. «Кристалл Паласта» өткен кубок финалында қарсыластары «Бристоль Сити» болды, ортаңғы қорғанысында капитан Билли Ведлок болды – Англияның капитаны және ойыншылар одағының қатал қарсыласы. Сэнди Тернбуллдың голы теңдікті шешті, бұл өте жалықтыратын ойын деп сипатталды; Мередит өзі матч туралы хабарларды жоққа шығарып, «бұл шабуылды, жігерлі, қызықты футболға, керемет қақпашыларға және екі жақта да қауіпті жағдайларға толы жақсы ойын болды» деді. Мередит және оның командаластары жеңісті Джордж Роби сияқты музыкалық зал жұлдыздарымен бірге тойлады. 1909–10 маусымында «Юнайтед» 5-орында тұрып, «Терф Мурда» «Бернлиге» жеңіліп, бірінші раундта «Англия кубогынан» шықты. Алайда, клуб Джон Генри Дэвистің жомарт төрағалығымен алға жылжуды жалғастырды және 1910 жылдың ақпан айында «Олд Траффорд» ашылды. Гарольд Холс 1910–11 маусымында Мередитпен оң жақта серіктес болды, бірақ ол тым «еркін рухты» болды және оны Джек Пикен, «Мередитке не қажеттігін түсінетін» «жайлы» ойыншы алмастырды. Маусымның соңғы ойынында «Вилла Паркте» жеңіліске ұшыраған «Юнайтедке» үшінші орындағы «Сандерлендті» жеңу және «Астон Вилланың» «Ливерпульді» жеңе алмауына үмітттену қажет болды. «Юнайтед» голдан кейін Мередит Енох Уэстке пас берді, ол гол соғып, теңдікті қалпына келтірді. Тағы да 4 гол соғылып, олар ойынды 5:1 есебімен жеңіп, Англия чемпиондары ретінде алаңнан шықты. Мередит 1911 жылғы «ФА» қайырымдылық қалқанында ойнады, «Юнайтед» «Стемфорд Бриджде» «Суиндон Таунды» 8:4 есебімен жеңді. Алайда, 1911–12 маусымы көңілі толмаған 13-орынмен аяқталды және Мангалл клубты тастап, бәсекелес «Манчестер Ситиге» ауысты. Мередитке арналған матч 1912 жылғы 7 қыркүйекте «Манчестер Юнайтед» пен «Манчестер Сити» арасында өтті, ал Уэльс ФА-сы екі сынақ матчтан түскен кірісті де қорға берді. 39 911 көрермен болды және барлығы 1400 фунт жиналды. Жаңа менеджер Джон Бентли 1912–13 маусымында «Юнайтедті» төртінші орынға жеткізді. Ол Мередитті жас Джеки Шелдонды сынау үшін құрамынан шығарды. Осы уақытқа дейін Мередит клубпен оның жәрдемақылық матчтарына төлемдерді кешіктіруі және оның құлдырауына қанағаттанбауы туралы дауға түскендіктен тақырыпқа айналды. 1913–14 маусымында клуб 14-орынға түсіп, 1914–15 маусымының соңғы күні «Ливерпульді» «Олд Траффордта» 2:0 есебімен жеңіске ұшырату үшін пара бергеннен кейін ғана құлдыраудан сақтанды. Ол бұл пара беру оқиғасында қатыспады. Оның орнына ол ойын барысында командаластарының неге оған пас беруден бас тартқанын түсінбегенін айтты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол «Юнайтедке» қарсы ойын ойнады, «Порт-Вейлдің» қонақ ойыншысы ретінде алаңға шықты, «Вейл» «Олд Рекреациялық алаңында» 5:2 есебімен жеңіске жетті. Футбол клубының оның жәрдемақылық матчтарына төлемдерді кешіктіргеніне ренжіген ол сонымен қатар «Манчестер Ситиде» қонақ ретінде ойнады. Соғыс аяқталғаннан кейін ол тегін трансферді талап етті және клубтың трансфер ақысын талап еткеніне наразылық білдірді, трансфер нарығы ойыншылар үшін «адамгершіліксіз бизнес» екенін айтты. 1920 жылғы 26 сәуірде «Ноттс Каунтиге» қарсы лигалық матчта Мередит 320 ойынмен Джордж Уоллдан асып, клубтың ең көп ойын өткізген ойыншысы атанды. 1921 жылғы 7 мамырда 46 жасында, 281 күнінде ол «Дерби Каунтиге» қарсы лигалық матчта алаңға шығып, «Юнайтедтің» ең егде ойыншысы атанды. Оның 335 ойыны «Манчестер Юнайтедтің» рекорды болды, 1928 жылғы 27 тамызда Джо Спенс клуб үшін 510 ойынының 336-ын өткізгенге дейін.

In May 1906, while still serving his ban, Meredith moved to Manchester United. He joined on a free transfer and received a £500 signing on fee from United; Manchester City reluctantly accepted the transfer as they had previously signed an undertaking promising Meredith a benefit match, and he was willing to forego on the agreement if the club instead granted his transfer. He returned from suspension on 1 January 1907, and marked his debut at Bank Street with an assist for Sandy Turnbull to score the only goal of the game against Aston Villa. In addition to Turnbull, Meredith was joined at United by former City teammates Jimmy Bannister and Herbert Burgess. This new forward line made the team into a powerful force, as they already possessed a dominant half back line in captain Charlie Roberts, Dick Duckworth and Alex Bell. They ended the 1906–07 season in eighth place in the First Division. Manager Ernest Mangnall signed Jimmy Turnbull, and the forward line of Meredith, Bannister, Jimmy Turnbull and Sandy Turnbull were dominant in the 1907–08 campaign. United won the title with a nine point margin over second placed Aston Villa, and secured the 1908 FA Charity Shield (the first ever Charity Shield) with a 4–0 win over Queens Park Rangers at Stamford Bridge. United slipped to a disappointing 13th place finish in 1908–09. Meredith was suspended for the month of January in punishment for kicking a Brighton & Hove Albion player in an FA Cup match. The club reached the 1909 FA Cup final, knocking out Brighton, Everton, Blackburn Rovers, Burnley and Newcastle United. Their cup final opponents at Crystal Palace were Bristol City, captained at centre half by Billy Wedlock – England captain and staunch opponent of the Players' Union. A Sandy Turnbull goal settled the tie, which was described as quite a boring game; Meredith himself dismissed reports of the match, stating "it was a good game for dashing, keen, thrilling football, great goalkeeping and narrow escapes at either end". Meredith and his teammates celebrated the victory with music hall stars such as George Robey. United finished fifth in 1909–10 and exited the FA Cup at the First Round with a defeat to Burnley at Turf Moor. However, the club continued to advance under the generous chairmanship of John Henry Davies, and Old Trafford was opened in February 1910. Harold Halse was to partner Meredith at inside right for the 1910–11 season, but proved too much of a "free spirit" and was replaced by Jack Picken, a "plodder [who] understands what Meredith requires". A defeat at Villa Park in the penultimate game of the season left United needing to beat third place Sunderland and hope that Aston Villa failed to beat Liverpool. United were a goal down when Meredith provided Enoch West with a cross which West sent into the net for the equalising goal. Four more goals came and they won the game 5–1 and left the field as champions of England for the second time. Meredith played in the 1911 FA Charity Shield, as United beat Swindon Town 8–4 at Stamford Bridge. However, the 1911–12 campaign ended in a disappointing 13th place finish and Mangnall left the club to manage rivals Manchester City. Meredith's Benefit match was played on 7 September 1912, between Manchester United and Manchester City, and the Welsh FA also donated the proceeds of two trial matches to the fund. There were 39,911 spectators and a total of £1,400 was raised. New manager John Bentley led United to a fourth place finish in 1912–13. He dropped Meredith to blood a young Jackie Sheldon. By this time, Meredith made headlines primarily due to his squabbling with the club over them stalling payment of his benefit matches and his dissatisfaction at being dropped. The club dropped to 14th spot in 1913–14, and only avoided relegation on the last day of the 1914–15 season after bribing Liverpool to lose 2–0 at Old Trafford; Meredith this time played no part in the resulting bribery scandal. He instead claimed to be baffled as to why his teammates refused to pass to him during the game. During the First World War he actually played a match against United, making a guest appearance for Port Vale, with Vale recording a 5–2 victory at the Old Recreation Ground. Frustrated with the club for delaying payments over his benefit match, he also played as a guest for Manchester City. After the war ended he demanded a free transfer, and was repulsed that the club demanded a transfer fee, stating that the transfer market was a "degrading business" for players. On 26 April 1920, in a league match against Notts County Meredith became club's top appearance maker, overtaking George Wall with 320 caps to his name. On 7 May 1921, at 46 years, 281 days, he became United's oldest ever player when he took to the field in a league game against Derby County. His total of 335 appearances was Manchester United's record until 27 August 1928, when Joe Spence made 336th of his 510 appearances for the club.

Манчестер Ситиге қайта оралу

1921 жылы ол тегін трансфер бойынша «Манчестер Ситиге» қайта оралды. Ол 1921–22 маусымда бірінші команданың 25 ойынына қатысып, «Ситиге» өміріндегі қарсыласы «Манчестер Юнайтед» клубымен дербиде жеңіс алуға көмектесті. 1922–23 маусымда ол клубтың «Хайд-роудтағы» соңғы ойынын өткізді. 1923–24 маусымда ол төрт рет Англия Футбол Кубогында (FA Cup) және екі рет Бірінші дивизионда ойнады. «Ситидің» сол кездегі жаттықтырушысы Мангалл, Мередитті «Голдстоун» стадионында «Брайтон мен Хов Альбионмен» кубок ойынына қосып, Манчестерді таң қалдырды, бірақ 5:1 есебімен жеңіске жетіп, өзінің шешімін дұрыс екенін дәлелдеді; Мередит те гол соқты, бірақ бұл «Брайтонның» қақпашысының қатесінен болды. Келесі турда ол «Кардифф Ситиге» қарсы екі ойынға қатысты: «Мэн Роудта» 0:0 есебімен тең түсті, ал «Ниниан Паркте» 1:0 есебімен жеңіске жетті және теңдікті шешкен голға нәтижелі пас берді. Оның соңғы матчы 49 жасы мен 245 күнінде жартылай финалда «Ньюкасл Юнайтедке» қарсы өтті, бұл оны «Ситидің» тарихындағы ең қарт ойыншысы етті; ойын 2:1 есебімен аяқталды.

Халықаралық мансап

Мередит Уэльс құрамасы сапындағы алғашқы ойынын 1895 жылғы 16 наурызда Белфаста Ирландиямен 2–2 есебімен тең ойнаған кезде өткізді. 1890-жылдары ол 12 рет құрама намысын қорғады, бірақ клубтың лигалық ойындармен келіспейтін кездесулерге қатысуға рұқсат бермеуіне байланысты алты ойынды өткізіп алуға мәжбүр болды. Уэльс Ирландиямен бәсекелесе алса да, Шотландия мен Англиядан жиі жеңіліс көреді. 1900 жылғы 26 наурызда Уэльс алғаш рет Оңтүстік Уэльсте, Кардифф Армс Парктегі стадионда ойнады, және Мередит гол соғып, Уэльске Англиямен 1–1 есебімен маңызды тең нәтиже әкелді. Дисквалификациядан кейін ол 1907 жылы Британдық аралдар чемпионатында Уэльстің жеңісіне оралды, бұл елдің бұл жарыстағы алғашқы табысы болды. Осы үш ойында ол Ирландияға қарсы өткен матчта 3–2 есебімен жеңіс тудырды, сондай-ақ Уэльс құрамасын Шотландияға қарсы 1–0 есебімен жеңіске жеткізіп, Англиямен 1–1 есебімен тең ойнады. Англиялықтарға қарсы соңғы минутта пенальти берілмеді, ал Мередит кейін "еш нәрсе емес, кішкентай Уэльс бір күні [Англияға қарсы] жеңіске жетеді. Мен соңғы сәтте осы жеңіске куә болайын" деген сөздерін айтты. Ирландия және Шотландиямен тең ойнағаннан кейін, Мередит 1920 жылғы Британдық аралдар чемпионатында Уэльстің Англияны 2–1 есебімен жеңуіне көмектескенде шынайы қуаныштан көздерінен жас шықты. Бұл Англияға қарсы өткен 20 әрекеттің арасындағы оның тек екінші жеңісі болды және оның 48 құрама ойынының соңғысы болды. Оның рекордтық саны кейіннен асып түсілгенімен, 45 жас 229 күндік шағында ол Уэльс құрамасы сапындағы ең қарт ойыншы және кез келген ұлттық команданың шақыруын алған ең қарт ойыншы болып қала береді. Ол іс жүзінде құрамаға қатарынан 71 матчқа шақырылды, бірақ клубтары оны халықаралық міндеттерге жіберуден жиі бас тартқандықтан, тек 48 ойында ғана алаңға шықты.

Ойын стилі

Мередит мансабының барысында, сол кезеңдегі ойынның өте физикалық сипатына қарамастан, жарақат алудан сақтады. Бұл оның ерекше тепе-теңдігі мен ептілігінің арқасында мүмкін болды, осы қасиеттері оған қиын жағдайлардан қашуға көмектесті, сондай-ақ ол жас кезінде шахтада жұмыс істегеннен бері шыныққан еді. Ол – үлгілі кәсіпқой, бос уақытын қосымша жаттығулармен ойынын жетілдіруге жұмсады және алкоголь мен темекіден аулақ болып, жоғары физикалық формасын сақтап тұрды. Оның ерекшелігі – матчтар кезінде тіс тастаушыны шайнау болды, және осы ерекше әдеті сол кездегі карикатурашылардың назарына ілікті. 1947 жылы Стэнли Мэтьюсті сынап жазғанда, Мередит 1940 жылдардағы тікелей ойынның жетіспеушілігін айыптап, өзі ойнаған кезде "Менен не күтілетінін білдім – қанат жартысын және қорғаушыны жеңіп, допты бұрыш туына жеткізіп, ортаға пастау" деді. Оның допты бақылау шеберлігі зор болды, қарсыластар оны ұстай алмады. Ол сонымен қатар өте дәл пас беруші және допты ортаға беруші де еді. Дриблинг пен допты ортаға беруі оған қарсыластың қорғаушыларын жеңу үшін тек жылдамдыққа сүйенетін қарсы қанаттардан үлкен артықшылық берді. Қанаттан ойынның өзінен басқа, ол қақпаға алыс қашықтықтан соққы беруде де шебер болды, сондай-ақ сол қанатынан берілген допты күшті соққымен қабылдай білді. Мередит өте физикалық қорғанысқа қарсы тұруға мәжбүр болды, және оны жиі төрт ойыншыға дейін алаңның бұрышына тығып тастады. Оның таланты кеңінен танылған кезде, жақсы ұйымдастырылған қорғаныс оны командаластарынан оқшаулап, жекелеген ойыншыға қарсы қоюға тырысты. Бұл оны көбінесе өзіне көмектесетін және гол немесе даңқ күтпестен допты жеткізіп беруге дайын оң жақ қанаттағы серігіне тәуелді қылды. Жұмыскер қанат жартысы да допты жеңіп алып, оған қанаттан пас беріп, Мередиттің тиімділігін арттыратын еді. Ол ойнаған ең үздік командаларда оның дәл пасқан доптарын барынша пайдалана алатын орталық шабуылшы да болды.

Meredith was able to avoid injury throughout his career, despite the extremely physical nature of the game during the period. This was due in part to his extraordinary balance and agility, which allowed him to avoid clumsy challenges, and the toughness he had built up from spending his adolescence working in the mines. A model professional, he spent his spare time improving his game with extra training sessions and maintained peak physical fitness by avoiding alcohol and tobacco. His "gimmick" was to chew on a toothpick during matches, and this unusual trait was picked up on by cartoonists of the time. Writing a 1947 critique of Stanley Matthews, Meredith criticised the lack of direct play on show in the 1940s and stated that when he was playing that "I knew what was expected of me – to beat the wing half and the full back, take the ball down to the corner flag and centre". His ball control skills were unparalleled, leaving opposition players unable to tackle him. He also was an extremely accurate passer and crosser of the ball. His dribbling and crossing gave him a large advantage over rival wingers, who relied solely on speed to beat opposition full backs. In addition to wing play, he was also highly skilled at sending in long range shots across the face of the goal, and could be relied upon to meet crosses from his left winger with a powerful volley. Meredith had to deal with extremely physical defences, and was often boxed into the corner of the pitch by as many as four players. As his talents became widely regarded, more well organised defences would designate him with a man marker, to try and isolate him from his teammates. This often left him reliant on an unselfish inside right partner willing to fetch and carry the ball for him without expecting much in terms of goals or glory in return. A hard working wing half would also improve Meredith's effectiveness by winning the ball and sending him a pass down the flank. The best teams he played in also had a centre forward able to make the most of his accurate crosses.

Ойыншылар одағы

Мередит 1907 жылы желтоқсанда Ойыншылар одағының (PU) алғашқы отырысын ұйымдастырды. Мередит бұрын Англиядағы футболшылардың кәсіподақ құруға жасаған алғашқы әрекеті болған «Футболшылар одағы» (AFU) ұйымында қатысқан болатын. Ойыншылар одағы, AFU-дан бұрынғысы сияқты, трансферлер мен жалақыға қойылған шектеулерді жеңілдетуді көздеді. Басқалар еркін нарықтағы жалақы жүйесі спорттың негізін құраған әуесқойлық принциптерін құртады деп талас жасады, бірақ Мередит клуб директорлары мен акционерлер көп пайда табатынын ескерсе, бұл сөздердің мәні жоқ екенін сезді. 1908 жылдың желтоқсанында өткен алғашқы жылдық жиналыста PU өз мақсаттарын жариялады: шексіз жалақы алуға, клубтан клубқа ауысу құқығына және ойыншыларға трансфер ақысының белгілі бір пайызын алу мүмкіндігіне қол жеткізу. Одақ ереуіл шараларына баруы мүмкін еді, әсіресе халықаралық матчтарда, сол себепті 1909 жылдың сәуір айында Футбол қауымдастығы барлық ойыншылар одақтан шығып, FA-ға адал болуға келісуін талап етті. «Манчестер Юнайтед» өз ойыншыларына жаңа келісімшарттарды беруден бас тартты, ал FA бүкіл команданы дисквалификациялады. Кейін клуб ойыншыларға тоқтату орнына жалақы төлеуден бас тартты, сондықтан ойыншылар Мангналл оларды заттарды қайтаруға көндіргенше клуб кеңсесінен әшекейлерді алып кетті. Ойыншылар жаттығуларын жалғастырды, ал капитан Чарли Робертс «Outcasts F. C.» деген атауды ойлап тапты. FA 200 ойыншыдан тұратын жиын ұйымдастырды, бірақ Outcasts-ты қоспады. Төраға Чарльз Клеггтің ұзақ сөйлеуі оларды ықпал етуге жеткіліксіз болды, нәтижесінде PU-ға FA тарапынан мойындық берілді. 1909 жылдың қазанында одақ мүшелері Жалпы кәсіподақтар федерациясына (GTFU) кіру мәселесі бойынша дауыс берді. Дауыс беру нәтижесінде GTFU-ға қолдау көрсетпеу шешімі қабылданып, бұл FA-ның кәсіби футболшылардың басқа салалардағы жұмысшылардан түбегейлі ерекшеленетіні туралы позициясын нығайтты. Мередит 1909 жылдың қарашасында лига футболға оралды және «көптеген ойыншылар жағдайды жеңіл қабылдап, мектеп оқушысы сияқты өмір сүруді жалғастырады» деген пікірін білдіріп, өкініш танытты.

Meredith organised the first meeting of the Players' Union (PU) in December 1907. Meredith had previously been involved with the Association Footballers' Union (the "AFU"), the first attempt by football players in England to organise a trade union. The Players' Union, like the AFU before it, sought the relaxation of restrictions on transfers and wages. Others made the argument that a free market wage structure would ruin the amateur principles the sport was founded on, but Meredith felt that these words rang hollow considering that club directors and shareholders made vast profits. At the first annual meeting in December 1908, the PU stated their aims as to allow unlimited wages, the right to transfer from club to club, and for players to take a percentage of any transfer fee. With the union threatening strike action, particularly at international matches, in April 1909 the Football Association insisted that all players agree to leave the union and pledge loyalty to the FA. Manchester United refused to issue the revised contracts to its players, and the FA suspended the entire squad. The club then refused to pay the players in lieu of their suspension, and so the players instead took away ornaments from the club's office before Mangnall persuaded them to return the items. The players continued to train, and captain Charlie Roberts came up with the name of Outcasts F. C. The FA organised a meeting of 200 players, excluding the Outcasts, but a rambling speech from chairman Charles Clegg failed to win them over, and an agreement was reached where the PU would be recognised by the FA. In October 1909, the Union balloted its members over the organisation's membership of the General Federation of Trade Unions (GTFU). The result of the vote, a decisive "no" to GFTU support, effectively supported the FA's position that professional footballers were fundamentally different from workmen in other industries. Meredith resumed league football in November 1909, bemoaning his view that "many players refuse to take things seriously and continue to live a kind of schoolboy life".

Жеке өмірі мен мұрасы

1901 жылы Элен Негусқа үйленді, олардың екі қызы болды. Ол Либералдық партияны қолдады. Ол өмірі бойында бірнеше бизнес ашты, бірақ көп табысқа жете алмады және 1909 жылғы шілдеде оның клубтық дүкені өртенгеннен кейін банкрот деп жарияланды. 1910 жылдары ол ішкілік ішпейтін болса да, паб (мешітхана) басқарды, ал 1930 жылдары көптеген Стретфорд кинотеатрларының акцияларын сатып алып, киноиндустриясына қызығушылық танытты. Сондай-ақ ол 1926 жылғы «Fortune Ball» фильмінде футбол жаттықтырушысы рөлінде өзін-өзі сомдады, фильмге көбінесе жағымды пікірлер берілді. 1928 жылы бұрынғы әріптесі Чарли Робертспен бірге амбициялы, бірақ қысқа ғұмырлы «Манчестер Централ» командасының бапкері болды. Мередиттің күйеу баласы, бұрынғы «Сити» капитаны Чарли Прингл – ойыншы болды. Ол футболға деген құмарлығын сақтап, зейнеткерлікке шыққаннан кейін көп уақытын бұрынғы әріптестерімен және 1930 жылдан 1945 жылға дейін басқарған «Stretford Road Hotel» мейрамханасының тұрақты клиенттерімен ойын туралы әңгімелесуге арнады. 1920-1930 жылдары Уэльс командасының ойындарын қатысу мүмкіндігін сирек жіберіп өтті. Мередит 1958 жылғы сәуір айында 83 жасында Манчестердегі Уитингтон қаласында қайтыс болды және Манчестердегі Оңтүстік зиратына жерленді. Ол көп жыл бойы белгісіз қабірде жатқаннан кейін, Кәсіби футболшылар қауымдастығы, Уэльс Футбол қауымдастығы, «Манчестер Сити» және «Манчестер Юнайтед» жаңа қабір тасын күтіп ұстауға келісім берді. Мередит «Манчестер Сити» стадионындағы Даңқ залында құрметке ие болды. 2007 жылдың тамызында Мередиттің 2007 жылғы Англия Футбол Даңқы залына енген он жаңа тұлғаның бірі болғаны жарияланды.