Альфорд желіқайырғышы – Линкөлнширдегі бес қанатты, 1837 ж. салынған, сақталған жалғыз тарихы мол желқайырғыш. Қалпына келтірілген, бірақ қазір ұн өндірмейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Альфорд жел диірмені – Линкольнширдегі Альфорд қаласында орналасқан, бес қанаты бар жел диірмені. Бұл диірмен бұрынғы төрт диірменнің арасында сақталған жалғыз диірмен. Жел диірмені жұмыс жасайтын күйге келтірілгенімен, енді сатуға ұн өндірмейді.
Alford Windmill is a five sailed windmill in Alford, Lincolnshire and the only surviving windmill out of four. Though the windmill has been restored to working order, it no longer supplies flour for sale.
Құрылыс
Альфорд жел тегершігі - жеті қабатты Линкольншир типіндегі мұнаралы жел тегершігі, сатысы бар. Онда жұқа, конус тәріздес кірпіш мұнарасы бар, ылғалды ұстап тұру үшін қара майға боялған, желкен сатысымен ақ пияз пішінді (оги) шапкамен жабылған, үлкен фантайл және ақ желкендері бар. Оның бес патенттік желкені және бастапқыда үш, кейін төрт тас жұбы болған (екі жұп сұр немесе шың тастары (Пик округінде табылған тау жыныстарынан кесілген) және екі француз "кварцит" тастары).
Alford Windmill is a seven storeyed Lincolnshire type tower windmill with a stage – featuring a slender, tapering brick tower, tarred to keep the moisture out, covered with a white onion shaped (ogee) cap with fan stage, huge fantail, and white sails. She has five patent shutter sails and originally three, later on four, pairs of stones (two pairs of grey or peak stones (cut from rock found in the Peak District) and two French "quartzite" stones).
Тарих
1837 жылы жергілікті танымал диқан Джон Оксли салған жеті қабатты жел диірмені, төрт диірменнің бірі болып есептелді және бүгінгі күнге дейін жалғыз сақталған нұсқасы. 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында Альфордта төрт желкенді диірмен, Уоллес немесе Стейшн Милл (қазіргіде тек табаны қалған); бес желкенді Хойлз жел диірмені, бүгінгі Альфорд Милл; және алты желкенді, алты қабатты Майерс жел диірмені болды. 1827 жылы алты сол жаққа бұрылатын желкенмен салынған бұл диірмен де Альфорд Милл деп аталды және 1973 жылы бөлшектелді. Диірменнің соңғы коммерциялық операторлары Хойлз отбасы болды. 20 ғасырдың басында жергілікті фермер және жер иесі Гарри Хойлз сатып алып, ұлдары Уолтер, Артур және Уинстон (Миллер) басқаратын ұнтақтау және нан пісіру бизнесі 1955 жылға дейін жалғасты. Сол кезде диірмен Хойлз диірмені деп танылды. 1955 жылы технологияның дамуына байланысты бизнес жабылды. 1957 жылы диірмен бастапқыда Линдсидегі Киртоннан Фред Банкске сатылды, ол жеке сатып алушы және Маунт Плезант диірменінің иесі болды. Ол диірменді жұмыс жасайтын күйге келтірді. Соңғы сақталған диірмен Альфорд диірмені деп аталды. 1978 жылы диірменші Фред Банкс диірменнің қақпағын және барлық бес желкенін ауыстыруға мәжбүр болды. Осы жылы диірмен Линкольншир округі кеңесіне берілді, олар көп жылдар бойы диірменді қалпына келтірумен айналысты. Диірмен 1986 жылға дейін бұрынғы иесі Банкске жалға берілді, ол диірмен бизнесінен бас тартып, келесі жылы оның орнын Бостоннан келген Джеймс Уотерфилд, әйгілі Мод Фостер диірменінің иесі, басты. Содан кейін диірмен бірнеше жыл бойы Джефф Диске жалға берілді, ал 2010 жылдың қаңтар айында жалға алу құқығы қазіргі жалға алушы Иан Шепардқа сатылды.
Built as a seven storeyed windmill in 1837 by the well known local millwright John Oxley the mill belonged to a group of four windmills and is the sole survivor today. At the end of the 19th to the beginning of the 20th century Alford featured a four sailed mill, Wallace's or Station Mill, now a stump; a five sailed windmill, Hoyles's Windmill, today's Alford Mill; and a six sailer, the six storeyed Myers's Windmill, built in 1827 with six left handed sails, and also called the Alford Mill dismantled in 1973. The last commercial operators of the windmill were the Hoyles family. Purchased by Harry Hoyles, a local farmer and land owner, in the early 20th century, the business of milling and baking continued until 1955, run by his sons Walter, Arthur and Winston (The Miller). In those times the mill was known as the Hoyles's Mill. The business closed due to advancements in technology in 1955 and the mill was initially sold to Fred Banks of Kirton in Lindsey in 1957, a private buyer and owner of Mount Pleasant Mill, who subsequently restored the windmill to working order. The last surviving windmill became then known as the Alford Windmill. In 1978, miller Fred Banks had to replace the mill's cap and all five sails. The same year the mill changed hands to the Lincolnshire County Council which took care for the mill's restoration over many years. The mill remained leased to Mr Banks, the former owner, until 1986 when he gave up his milling business, his place being taken by James Waterfield of Boston in the following year, owner of the famous Maud Foster Windmill. The mill was then leased to Geoff Dees for some years, until the lease was sold in January 2010 to the current lease holder, Ian Shepherd.