Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
I дәрежелі тізімдегі және тарихи ескерткіш
Grade I listed windmill and historical landmark
Хеккинтон жел диірмені – Ұлыбританияда тоғызыншы қанатын сақтап тұрған жалғыз сегіз қанатты мұнаралы диірмен. Хеккинтон Англияның Линкольншир графтығында, Слеафорд пен Бостон қалаларының арасында орналасқан. Диірмен Хеккинтон теміржол стансасына өте жақын болғандықтан 19 ғасырда "Станциялық диірмен" деп аталған. Бұл диірмен I дәрежелі тізімдегі ескерткіш ретінде танылған.
Heckington Windmill is the only eight sailed tower windmill still standing in the United Kingdom with its sails intact. Heckington is located between Sleaford and Boston in Lincolnshire, England. The mill stands very close to Heckington railway station, hence its name of the 'Station Mill' in the 19th century. The windmill is designated a Grade I listed building.
Құрылыс
Ол 1830 жылы Майкл Хар үшін, 1831 жылы Wragby мұнаралы диірменін, 1837 жылы Waltham жел диірменін және бұрынғы Pickworth мұнаралы диірменін де салған Эдвард Ингледьюдың жоспарлары бойынша салынған. Мұнара қызыл кірпіштен салынған, сыртқы қабырғалары қара битум бояуымен (ылғалдың ішке өтпеуі үшін) жабылып, қайыңмен қапталған. Ол бес қанатты жел диірмені ретінде салынған (Алфорд жел диірменіне ұқсас), Саттонның жеке патенттелген қанаттарымен (ұшы 15 фут, түбі 12 фут) және 36 фут ұзындығындағы арқалықтарының екі жағында бойлық жақтауларымен жабдықталған. Диірмен алты қабаттан тұрады, олар "қабаттар" деп аталады: жер қабаты, ұн тарту қабаты, тас (саты) қабаты, төменгі астық сақтау қабаты, жоғарғы астық сақтау қабаты (көтеру қабаты), шаң немесе қақпақ қабаты.
It was built in 1830 for Michael Hare to plans by millwright Edward Ingledew who also built, among others, Wragby tower mill in 1831, Waltham Windmill in 1837, and the former Pickworth tower mill. The tower is of red brick, the outer walls being tarred (provided with a black bitumen paint in order to keep moisture out). It was built as a five sailed windmill (similar to Alford Windmill) with Sutton's single patent sails (15 feet tip width and 12 feet heel width) providing longitudinal shutters on both sides of the backs (36 feet in length). The mill has six storeys called "floors": ground floor, meal floor, stone (stage) floor, lower bin floor, upper bin floor (hoist floor), dust or cap floor.
Тарих
Бес қарулы желкенді айқас диірмен үш жұп тас және 60 жылдан астам бойы астық ұнтағын қақты. Бірақ Харь 1834 жылдың тамызынан бұрын қайтыс болды, ал диірмен иесінің жесірі Энн Харь (туған есімі Боннер) (1807-1879) екі жас баламен қалды, біреуі ұл (Джеймс, 1831 ж.т.), содан кейін 1836 шамасында жергілікті диірменші Слейтхолм Нэшке (1769-1847) үйленді. Диірмен ақырында Жозеф Нэшке (Слейтхолм Нэштің бұрынғы некедегі ұлы) өтті, ол 1890 жылы жойылғанға дейін соңғы диірменшісі болды. Артқы жел желкендерді кері айдады, ал желкенді бұрқасын найзағай жойғаннан кейін қалпақ бақылаусыз айналып, жоғарғы механизмнің бөліктерімен және барлық бес желкені бөлшектеп, бүкіл қалпақты бортпен бірге құлатты, мұнара шетін қиратты. Нэш қираған диірменді тастап кетті. 1891 жылы Джон Поклингтон Вайбертон диірменінен 78 жылдық ескі Тюксфорд диірменінің (Скирбекте 1813 жылы Тюксфорд диірменшілер отбасы салған, олардың шеберлігінің үлгісі) сегіз желкенді қалпағын және механизмдерін Бостондағы аукционда 72 фунтқа жоспарсыз сатып алды (Ескерту: мұнаралы диірменнің құны 1830 жылы 2000 фунтқа жетеді). Келісім шарты бойынша ол диірмен алаңынан барлық механизмдерді алып тастауы керек болды, сондықтан ол сатып алған нәрсені қоюға орын болмағандықтан, шапқаны орнатуға қолайлы диірмен тұғырын іздеуге асықты. Ол қираған Хеккинтон диірменін сатып алды және 1891 жылдан 1892 жылдың басына дейін Хеккинтон диірменіне ақ пияз тәрізді және фантальді Таксфорд диірменінің қалпағын орнатып, оны келесі 54 жыл бойы жұмыс істетті. Кейін ол бір жағына шатырда үлкен дөңгелек ара станогын орнатты, оны да жел қуатымен желілік біліктер арқылы қозғалтады. Ол мәйіттерге арналған бөріктің тақталарын жасауға пайдаланылды. Джон Поклингтон ұнтақтау, нан пісіру, құрылыс, аралау және ауыл шаруашылығы салаларында табысқа жетті. Сол кезде және бүгінгі күнге дейін диірменді Поклингтон диірмені деп те атайды. 1941 жылы Поклингтон қайтыс болғаннан кейін, диірмен 1946 жылға дейін 40 жыл бойы жұмыс істемеді. Желкендерден көлеңкелер ("Линкольнширдегі көлеңкелер") алынып тасталды. 1953 жылы диірмен Кестевен округі кеңесіне өтті, ол алғашқы қалпына келтіру жұмыстарын жүргізіп, ескі диірменнің бөлшектенуіне жол бермей, оны сирек кездесетін ескерткіш ретінде қалпына келтірді. Сегіз желкеннің тек төртеуі орнатылды (Олд Болингброк және Уэйнфлитт Сент-Мэри диірмендерінен, Хеккингтоннан солтүстік-шығысқа қарай 22/25 миль). Диірмен Линкольншир округі кеңесіне берілді және 1986 жылы жұмыс істеуге толыққанды қалпына келтірілді (жөндеулер 192 жаңа көлеңке және "Хеккинтон диірменінің достары" қолдаған төрт жаңа желкенді құруды қамтыды, жаңа желкендердің айқас салмағы бес тоннаны құрады. Қалпақтың кеңдігі оның мұнарасы кең диірменнен шыққандығын көрсетеді. Пост және шұңқырлы диірмендерде (голландиялық типтегі диірмендерде) сирек кездесетін және "желкенді диірмендерде" (полюс тәрізді желкенді және үшбұрышты желкенді) Жерорта теңізі маңындағыдай, желкен ұштары желкендердің иілуін болдырмау үшін болат тағандармен немесе кабельдермен байланысады, бұл желкендер үшін қажетсіз жұмыс болуы мүмкін. Үлкен ағаш дөңгелектердің кей бөліктерінде ағаш тістері емес, темір тістер бар. Алты қабаттың ішінде үшіншісі екі қойма қабатының төменгісі болып табылады, онда екі астық тазалау машинасы бар, біреуі электр қозғалтқышымен жұмыс істейтін заманауи, ал екіншісі ескі желмен жұмыс істейтін сепаратор. Екінші қабатта, тас және сахналық еденде, бастапқы үш жұп тас (екі жұп сұр және бір жұп француз кварциті) және төртінші жұп тастармен бірінші қабатқа дейін түсетін механизм бар. Жер қабатта бесінші жұп тастар орнатылды, оларды желмен немесе қозғалтқышпен де қозғауға болады. Бірінші қабатта араластырғыш және жертөледе лифт орналасқан. Оның сегіз желкенімен қамтамасыз етілген үлкен желкенді ауданы және жақсы жел алатынына байланысты диірмен төрт жұп диірмен тасын, қазір екі жұп француз (кварцитті) тасын және екі жұп Пик тасын (Дербишир құмтасын) айдай алады және өте жеңіл желде де жұмыс істей алады, басқа жергілікті диірмендер істемейтін кезде. Ақ ұн дайындау үшін кейде қосымша бір сынық пайдаланылады. Диірменді 1986 жылы құрылған "Хеккинтон жел диірмені" қоры басқарады. 2014 жылы Траст Heritage Lottery Fund грантының көмегімен диірменді қоршаған ғимараттар мен жерді сатып алды. Бұл ғимараттар қайта қалпына келтіріліп, сыйлық иеленген келушілер орталығы, дүкен және нан пісіру үйіне айналдырылды. Алғашқы викториандық диірменші үйі шайхана мен кафеге айналдырылды. Ескі ара зауытында 8 Sail Brewery микро пиво қайнату зауыты да бар. Диірменде маймен жұмыс істейтін дөңгелектерді (ағаш тіреуішпен тірелген диірмен тастарының жиынтығы) қозғалтатын май қозғалтқышы бар. Бұл жел болмағанда ұнтақтауға мүмкіндік береді.
The five armed sail cross drove three pairs of stones and milled grain for over 60 years. But Hare died before August 1834, and the mill owner's widow, Ann Hare (née Bonner) (1807 1879), was left with two young children, one a son (James b. 1831), she then married a local miller Sleightholme Nash (1769 1847) around 1836. The mill eventually passed to Joseph Nash (Sleightholme Nash's son by an earlier marriage) who became its last miller before its destruction in 1890. A tail wind made the sails run backwards after the destruction of the fantail by lightning leaving the cap rotating uncontrolled, blew off the entire cap with the curb smashing it with parts of the upper gear and all five sails to pieces, and destroyed the tower rim. Nash abandoned the wrecked mill. In 1891 John Pocklington of Wyberton mill had bought the eight sailed mill cap with gear of the 78 year old defunct Tuxford's mill (built in 1813 at Skirbeck by the Tuxford millwright family is an example of their fine work) for just £72 at auction in Boston without any plans (N. B. the cost of a tower windmill was £2,000 in 1830). As a condition of the deal, he had to remove all the machinery from the mill site, so he was in an urgent need for a suitable mill stump to mount the cap on, as he had no place to put his acquisition. He bought the wrecked Heckington mill, and, from 1891 until early 1892, he fitted the white onion shaped and fantail driven Tuxford's Mill cap to the Heckington Mill and set it working for the following 54 years. Later he installed a large circular saw mill in a shed on one side, also driven by wind power using line shafts. It was used to make elm boards for coffins. John Pocklington was successful in milling, baking, building, sawing, and farming. In that time and even up to today the mill was also called the Pocklington's Mill. After Pocklington's death in 1941 the mill stopped working in 1946 for the next 40 years. The shutters ("shades" in Lincolnshire) were removed from the sails. In 1953 the mill came into the hands of Kesteven County Council who made the first restorations preventing the fine old mill from being dismantled and restoring it as a rare landmark. Only four of the eight sails could be installed (from the Old Bolingbroke and Wainfleet St Mary mills, ~ 22/25 miles north east of Heckington). The mill changed hands to Lincolnshire County Council and in 1986 the mill was finally restored to working order (the repairs included the construction of 192 new shades and four new sails sustained by the "Friends of Heckington Mill", with the new sails cross weighing five tons. The cap's overhang assures the fact it is from a mill with a much wider tower top. As a rare feature with post and smock mills (Dutch type mills) and common with "sail windmills" (with pole shaped sailstocks and triangular sails) such as around the Mediterranean Sea) the sail tips are linked together by steel rods or cables to prevent sagging in the sails, a probably unnecessary work with this kind of mill sails. Parts of the bigger timber wheels have iron teeth instead of wooden ones. Among the six floors the third one being the lower of the two bin floors provides two grain cleaners a modern one driven by an electric motor and the other an old wind driven separator. On the second floor, the stone and stage floor, there are the original three pairs of stones (two pairs of grey and one pair of French quartzite stones) and a drive down to the first floor with a fourth pair of stones. On the ground floor a fifth pair of stones was installed which could also be driven by wind if desired or rather by engine. The mill houses a mixer on the first floor and in addition an elevator from the ground floor. Due to its large sail area supplied by its eight sails and its well winded site the mill is able to drive four pairs of millstones now two pairs of French (quartzite) stones and two pairs of so called Peak stones (Derbyshire sandstone) and is able to work in very light breezes, when other local mills do not. An additional dresser is used to make white flour from time to time. The mill is run by the Heckington Windmill Trust (established in 1986). In 2014 the Trust purchased the buildings and land surrounding the windmill with help from a Heritage Lottery Fund grant. These buildings have been restored to provide an award winning visitor centre, shop and bakehouse. The original Victorian miller's house has been converted to a tea room and cafe. There is also a micro brewery in the old saw mill, the 8 Sail Brewery. The windmill has a hurst frame (a set of mill stones supported by a wooden frame) which is driven by an oil engine. This allows for milling when there is no wind .