Аргентиналық рок жұлдызы Чарли Гарсия

Кіріспе

Аргентиналық музыкант Карлос Альберто Гарсия Морено (Carlos Alberto García Moreno, 23 қазан 1951 жылы туған), сахналық аты Шарли Гарсиямен әйгілі, аргентиналық әнші-күйші, мультиинструменталист, композитор және жазбалар продюсері, Аргентина мен Латын Америкасы музыкасының ең маңызды және авангардтық тұлғаларының бірі саналады. "Ұлттық рок әкесі" деп аталған Гарсия, өзінің көптеген топтарындағы және жеке орындауларындағы шығармаларымен, фолк-рок, прогрессивтік рок, симфониялық рок, джаз, жаңа толқын, поп-рок, фанк-рок және синт-поп сияқты жанрларды қамтитын музыкалық композицияларының күрделілігімен кеңінен танымал. Оның өлеңдері, әсіресе әскери диктатура кезінде, қазіргі Аргентина қоғамына сынды көзқараспен қарағаны үшін, сондай-ақ оның бүлікшіл және экстравагантты мінезі үшін белгілі, бұл оның жылдар бойы бұқаралық ақпарат құралдарының назарын өзіне тартты. Жасөспірім шағында Гарсия 70-ші жылдардың басында сыныптасы Нито Местремен бірге Sui Generis фолк-рок тобын құрды. Олар бірге үш сәтті студиялық альбом шығарды, олар аргентиналықтардың әр буыны үшін әнұранға айналды және 1975 жылы Луна Парктегі концертпен тарады. Содан кейін Гарсия PorSuiGieco супертобының құрамына кірді және Латын Америкасы музыкалық аренасында прогрессивтік рок құруға арналған маңызды альбомдарды шығарған La Máquina de Hacer Pájaros атты тағы бір супертобын құрды. Екі жобадан кейін Гарсия Бразилияға кетіп, көп ұзамай Аргентинаға оралып, 70-ші жылдардың соңында Серу Жиран супертобын құрды. Бұл топ Аргентина музыкасы тарихындағы ең маңызды топтардың біріне айналды. Топ 1982 жылы төрт студиялық альбом және "Obras Sanitarias" стадионындағы соңғы концерттен кейін тарады. Pubis Angelical фильміне саундтрек жазғаннан кейін және сыншылар жоғары баға берген Yendo de la cama al living (1982) альбомын шығарғаннан кейін Гарсия латын музыкасының бірнеше буын әндерін жазып, поп музыкасының шекарасын кеңейте отырып, жемісті жеке мансабына кірісті. Оның сәтті трилогиясы Clics modernos (1983) және Piano bar (1984) жаңа толқын альбомдарымен аяқталды, олар Лиам Янгтың пікірінше, Аргентина рок тарихындағы ең жақсы альбомдардың қатарына кіреді. Кейінгі жылдары Гарсия Педро Азнармен бірге Tango және Tango 4 жобаларында жұмыс істеді және Parte de la religión (1987), Cómo conseguir chicas (1989) және Filosofía barata y zapatos de goma (1990) екінші сәтті трилогиясын шығарды. Сонымен қатар, ол өзінің асыра сілтеуші және экстравагантты мінез-құлқына байланысты әртүрлі бұқаралық ақпарат құралдарындағы жанжалдарға қатысты және 90-шы жылдары есірткіге тәуелділіктің күшеюіне байланысты алғашқы денсаулық мәселелеріне тап болды. 90-шы жылдардың соңы мен 2000-шы жылдардың басында Гарсия өзінің даулы және хаостық "Бұдан былай айтпаймын" кезеңіне кірді, онда оның альбомдары сыншылар мен сатушылар тарапынан жағымсыз қабылдады, бірақ оның концерттері үлкен сәттілікке ие болды. Rock and Roll YO (2003) альбомын шығарғаннан кейін ол ұзақ үзіліс жасады, тәуелділік мәселесінен қалпына келтіру үшін сирек кездесетін емдеулерге қатысты. Ол өзінің соңғы концерттік альбомы El concierto subacuático (2010) арқылы көпшілік назарына қайта оралды және Kill Gil (2010) және Random (2017) альбомдарын шығарды. Оның Sui Generis тобынан шыққан "Rasguña las piedras" әні 2002 жылы Аргентина рок музыкасының барлық уақыттағы үшінші ең жақсы әні, ал Латын Америка рок музыкасының 53-ші ең жақсы әні деп танылды. Оның басқа әндері де Аргентина рок музыкасының 100 үздік әнінің қатарына кірді: "Seminare", "Canción para mi muerte", "Demoliendo hoteles", "Los dinosaurios", "Yo no quiero volverme tan loco", "No llores por mí, Argentina", "Chipi chipi" және "Cerca de la revolución". 2009 жылы ол музыкалық жетістіктері үшін Грэмми сыйлығын алды. 1985 жылы 1975-1984 жылдар аралығында Аргентинаның ең үздік рок-инструменталисі ретінде Konex Platino сыйлығын жеңіп алды. Ол үш рет (2002, 2003 және 2018) өз елінің музыка саласындағы ең маңызды Gardel de Oro сыйлығын жеңіп алды. 2010 жылы ол Буэнос-Айрес қаласының заң шығарушы органымен Буэнос-Айрес қаласының құрметті азаматы деп жарияланды, ал 2013 жылы ол Генерал Сан-Мартин ұлттық университетінің құрметті докторы атағын алды.

Argentine musician

Carlos Alberto García Moreno (born October 23, 1951), better known by his stage name Charly García, is an Argentine singer songwriter, multi instrumentalist, composer and record producer, considered one of the most important and avant garde figures of Argentine and Latin American music. Named "the father of rock nacional", García is widely acclaimed for his recording work, both in his multiple groups and as a soloist, for the complexity of his music compositions, covering genres like folk rock, progressive rock, symphonic rock, jazz, new wave, pop rock, funk rock, and synth pop. His lyrics are known for being transgressive and critical towards modern Argentine society, especially during the era of the military dictatorship, and for his rebellious and extravagant personality, which has drawn significant media attention over the years. In his teenage years, García founded the folk rock band Sui Generis with his classmate Nito Mestre in the early 70s. Together, they released three successful studio albums, which became anthems for generations of Argentines, and separated in 1975 with a concert at the Luna Park. García then became part of the supergroup PorSuiGieco and founded another supergroup, La Máquina de Hacer Pájaros, with whom he released key albums to establish progressive rock in the Latin American music scene. After leaving both projects, García went to Brazil, returning to Argentina shortly after to found the supergroup Serú Girán in the late 70s, becoming one of the most important bands in the history of Argentine music for their musical quality and lyrics, including challenging songs towards the military dictatorship that haunted the country at that time. The group dissolved in 1982, after releasing four studio albums and a final concert at the Obras Sanitarias stadium. Following the composition of the soundtrack for the film Pubis Angelical, and his own album, Yendo de la cama al living (1982), which was critically acclaimed, García embarked on a prolific solo career, composing several generational songs of Latin music and pushing the boundaries of pop music. His successful trilogy was completed with the new wave albums Clics modernos (1983) and Piano bar (1984), ranked among the best albums in the history of Argentine rock by Liam Young In the subsequent years, García worked on the projects Tango and Tango 4 with Pedro Aznar and released a second successful trilogy with Parte de la religión (1987), Cómo conseguir chicas (1989), and Filosofía barata y zapatos de goma (1990). Simultaneously, he began to be involved in various media scandals due to his exorbitant and extravagant behavior, and suffered his first health accidents due to increasing drug addiction during the 90s. By the end of the 90s and the beginning of the 2000s, García entered his controversial and chaotic Say no More era, in which his albums were poorly received by critics and sales, but his concerts were an absolute success. After the release of Rock and Roll YO (2003), he took a long hiatus, with sporadic appearances for rehabilitation from his addiction issues. He returned to the public scene with his latest live album El concierto subacuático (2010), and released the albums Kill Gil (2010) and Random (2017). His song from Sui Generis "Rasguña las piedras" was considered in 2002 as the third best song of all time in Argentine rock, and the 53rd in Latin American rock. Other songs by him have also been considered among the 100 best of Argentine rock: "Seminare", "Canción para mi muerte", "Demoliendo hoteles", "Los dinosaurios", "Yo no quiero volverme tan loco", "No llores por mí, Argentina", "Chipi chipi", and "Cerca de la revolución". In 2009, he received the Grammy Award for Musical Excellence. In 1985, he won the Konex Platino Award, as the best rock instrumentalist in Argentina in the decade from 1975 1984. He won the Gardel de Oro Award three times (2002, 2003, and 2018), the most important in his country in music. In 2010, he was declared an Illustrious Citizen of Buenos Aires by the Legislature of the City of Buenos Aires, and in 2013, he received the title of Doctor Honoris Causa from the National University of General San Martín.

Алғашқы жылдар

Карлос Альберто Гарсия 1951 жылдың 23 қазанында Буэнос-Айрес қаласында жоғары орта тапқа жататын отбасында дүниеге келді. Ол Аргентинадағы алғашқы Формика фабрикасына ие болған кәсіпкер Кармен Морено мен Карлос Хайме Гарсия Лангедің тұңғыш ұлы болды. Отбасында үш ұл болды: Энрике, Даниэль және Хосе. Оның анасы балаларына кәсіби бала күтушілердің көмегімен қамқорлық жасап, білім беруге арналды. Әр баланың жеке бөлмесі болды. Отбасының үйі – Хосе Мария Морено көшесінің 63 нөміріндегі бесінші қабатта орналасқан үлкен пәтер, Кабаллито ауданының орталығында және Шарли Аргентинаның Табиғи ғылымдар мұражайында динозаврларды суретке түсіруге жиі баратын Parque Centenario-дан он блок қашықтықта еді. Кейін Гарсия отбасы Даррегуэйра және Парагвай көшелеріндегі жалға алынған пәтерге көшті, ол кезде Палермо-Вьехо ауданында орналасқан. Оның әкесі физика және математика пәнінің мұғалімі болып жұмыс істеді, ал анасы танго мен аргентиналық фольклорға арналған радио және кейін теледидар бағдарламаларын шығаруға кірісті, сол кезде "фольклорлық жарылыс" деп аталатын кезең басталған еді. Анасының жұмысының нәтижесінде ол жиі танымал фольклор музыканттарын үйге шақыратын, онда "Карлитос" фортепианода ойнайтын. Ата-анасының екеуі де жұмысқа шығуына байланысты Карлитос екі сатылы білім беру жүйесіне ие болғандықтан, Помпея ауданындағы Куилмес көшесінде орналасқан Аргентина Әуе күштері мектебінде бастауыш білімін аяқтады. Гарсияның ата-анасы Еуропаға сапарға шыққанда, балалар бала күтушілер мен әжесінің қамқорлығында қалды. Ата-анасының қатысуынан туған стресс Шарлиде нервтік дағдарыс тудырды, ол оның ерекше белгісі – витилигоға себеп болды. Ата-анасы сапардан оралғаннан кейін анасы Шарлидің отбасылық музыка қорабында сақталған танымал неаполитандық әуен – "Торна а Сурриенто" әнін құлағымен ойнай білгенін байқады. "Карлитостың" туа біткен дарыны мен абсолютті дыбыс сезімін таныған ата-анасы оны 1956 жылы Тибо Пьяццини консерваториясына қабылдады, бірақ анасы оған үйде фортепиано және музыка сабақтарын ұйымдастырды. Оның мұғалімі – Джульетта Сандовал, Шарли оны өте қатаң, "супер католик" мұғалім деп сипаттайды, ол жақсы классикалық концерттік пианист болу үшін азап пен қайғының қажет екеніне сенді.

Carlos Alberto García was born in the city of Buenos Aires on October 23, 1951, into an upper middle class family. He was the firstborn of Carmen Moreno and Carlos Jaime García Lange, an entrepreneur who owned the first Formica factory in Argentina. The family included three brothers: Enrique, Daniel, and Josi. His mother was dedicated to the care and education of her children, with the help of professional nannies. Each child had their own room. The family home was a large apartment located on the fifth floor of José María Moreno Street 63, in the heart of the Caballito neighborhood, and ten blocks from Parque Centenario, where Charly often went to draw dinosaurs at the Argentine Museum of Natural Sciences. The García family then had to move to a rented apartment located in Darregueyra and Paraguay, in the then neighborhood of Palermo Viejo. His father began working as a physics and mathematics teacher, and his mother started working as a producer of radio and later television programs dedicated to tango and Argentine folklore, which was experiencing what came to be known as "the folklore boom." Due to her work, it became common for the mother to invite prominent folklore musicians to their home, where "Carlitos" would play the piano. As both parents had to go out to work, Carlitos was sent to finish primary school at the Argentine Aeronautical School, located on Quilmes Street in the Pompeya neighborhood, due to its double schooling system. When García's parents went on a trip to Europe, the children were left under the care of nannies and a grandmother. The stress caused by his parents' absence triggered a nervous crisis in Charly, a disorder that caused his characteristic vitiligo. When his parents returned from the trip, his mother noticed that Charly had learned to play "Torna a Surriento," a famous Neapolitan melody that was in a family music box, by ear. Recognizing "Carlitos'" innate talent and absolute pitch, his parents enrolled him in 1956 in the Thibaud Piazzini Conservatory, though his mother arranged for him to take piano and music lessons at home. His teacher was Julieta Sandoval, whom Charly describes as a very strict, "super Catholic" teacher who believed in suffering and pain as necessary to become a good classical concert pianist:

The Beatles-пен бірге The Rolling Stones, Bob Dylan, The Byrds және The Who сияқты басқа да ықпалды артистер пайда болды. Бұл оның классикалық музыка мансабының аяқталуын білдірді. Ол электр гитарасын қатты сұрады, шашын ұзартты және концерттік пианист немесе инженер болғанын қалаған әкесімен келіспеушілікке түсті. Бұл қарым-қатынас толыққанды қалпына келмеді; олар енді қаржылық қиындықтарды бастан өткермесе де, әкесі оның "әуесқойлықтарын" қаржыландыру үшін жұмыс істеуін талап ете бастады. Алайда, оның анасымен қарым-қатынасы ерекше болды:

Серхио Марчи балалық шағынан есте қалған оқиғалардың бірінде 1960 жылдардың ортасында Мерседес Соса Гарсия Мореноның үйіне кешкі асқа келгенін айтады. Карлитостың пианинода ойнағанын естігенде, ол Ариэль Рамиреске: "Бұл бала Шопен сияқты", - деді. Тағы бір оқиғада оның анасы ұйымдастырған Эдуардо Фалудың концертінде ол халық музыкантына гитарасының бесінші ішегі дұрыс келмейтінін көрсетті, бұл ешкім байқамаған нәрсе еді. 1965 жылы Шарли орта білімін өзінің туған ауданындағы жақын орналасқан Instituto Social Militar Dr. Dámaso Centeno мектебінде бастады, онда әскери отбасы мүшелері оқыды. Бұл Хуан Д. Перонның конституциялық үкіметі құлатылып, диктатуралар мен тұрақсыз азаматтық үкіметтердің әскери қамқорлықтағы ауысуы болған кез еді, Перонизмге тыйым салынғандықтан оның заңдылығы күмәнді болды. Гарсияның бөлмесінде Winco пластинка плеері болды, онда ол Centro Cultural del Disco-да алмастырған рок пластинкаларын тыңдады, ал анасы алған жарнамалық альбомдарға алмастырды. Гарсия 1965 жылы Боб Диланның "Like a Rolling Stone" әнін тыңдағанын еске алады, ол оған қатты әсер етті. Осы жерде ол Альберто "Бету" Родригес, барабаншы, оны топ құруға шақырды. Олар оны "Испанияда серуендеу" деп атады, Гарсия берген атау, ол адамды жағасы мен белдігінен ұстап, сыртқа шығару немесе лақтыру әрекетін білдіреді. "Испанияда серуендеу" тобына Хуан Беллиа (гитара), Алехандро "Пипи" Корреа (бас), Чарли Гарсия (гитара) және Альберто "Бету" Родригес (барабан) кірді. Топ өзінің әндерін ағылшын тілінде жазды, музыкасын Гарсия, ал сөздерін Корреа жазды, сонымен қатар олар бірнеше каверлерді орындады, соның ішінде The Byrds-тың "Feel a Whole Lot Better" әнін, оны Чарли кейіннен Filosofía barata y zapatos de goma альбомына "Me siento mucho mejor" деген атаумен енгізді, сөздерін өзгертті ("I feel much stronger without your love"), бірақ мағынасын өзгертпеді.

Among the anecdotes from his childhood as a prodigy, Sergio Marchi recounts that, in the mid 1960s, Mercedes Sosa went to dinner at the García Moreno's house. Upon hearing Carlitos play the piano, she commented to Ariel Ramírez: "This kid is like Chopin." Another story tells of a show by Eduardo Falú organized by his mother, where he pointed out to the folk musician that his guitar's fifth string was out of tune, something no one else had noticed. In 1965, Charly began his secondary education at the Instituto Social Militar Dr. Dámaso Centeno, a nearby school in his birth neighborhood, attended by military family members. This was a time when the Armed Forces had overthrown the constitutional government of Juan D. Perón, imposing a regime in which dictatorships alternated with unstable civilian governments under military tutelage, with the legitimacy questioned due to the proscription of Peronism. García had a Winco record player in his room where he listened to rock records he exchanged at the Centro Cultural del Disco, in return for promotional albums his mother received. García recalls that among the records he especially listened to was Bob Dylan's "Like a Rolling Stone" in 1965, which caused him a paroxysm. Here he was invited by Alberto "Beto" Rodríguez, the drummer, to form a band. They called it To Walk Spanish, a name given by García that expresses the act of expelling or throwing a person out by grabbing them by the neck of the jacket and the belt. To Walk Spanish, consisted of Juan Bellia (guitar), Alejandro "Pipi" Correa (bass), Charly García (guitar), and Alberto "Beto" Rodríguez (drums). The band composed their own songs in English, with music by García and lyrics by Correa, and they also performed a few covers, including "Feel a Whole Lot Better" by The Byrds, which Charly would later include in the album Filosofía barata y zapatos de goma under the title "Me siento mucho mejor," with changed lyrics ("I feel much stronger without your love"), but without altering the meaning.

Sui Generis (1972-1975)

Гарсия алғаш рет Нито Местремен орта мектепте кездесті, ол да Дамасо Центеноның студенті, Карлос "Пиранья" Пигаримен бірге The Century Indignation тобының мүшесі болды. 1968 жылдың екінші жартысында екі топ та бірігіп, Sui Generis құрамын құрды, Гарсия оны тек музыкалық түпнұсқалықты білдіру үшін емес, сонымен қатар «қалыңдық», «ерекшелік», «зуан» және өздерінің жеке жолын қорғау үшін таңдады. Бастапқы құрамында Charly (вокал, клавиатура және гитара), Nito (вокал және флейта), Piegari (гитара), Beto Rodríguez (барабан), Juan Bellia (гитара), Alejandro Correa (бас). Кейін Корреаның орнын Роландо Фортич, ал 1970 жылы Родригестің орнын Франсиско “Пако” Прати алды. Бастапқыда Sui Generis вокалды үйлестіруге баса назар аударды. Шарли, Нито және Пигари Флорес қаласында Пигаридің үйінің қарама-қарсысында тұратын мұғалімнен ән сабағын алды. Шарли To Talk Spanish және Sui Generis екеуінің де үлгісі американдық Vanilla Fudge тобы екенін айтты, одан ол органды, көп бөлімді музыкалық тақырыптарды, психоделия мен симфониялық рокты ерте кезеңде қолданды. Екінші дискіде "Тео" операсынан екі ән бар: "Марина" және "Грита", екеуі де Шарли Гарсия мен Карлос Пигариге тиесілі. Жасөспірімдік кезең аяқталып, мектеп оларды біріктіретін ортаға айналды, ал жас мүшелер өздерінің ересектер өмірін бастады, әрқайсысы өз жолына түсті. Сол кезде рок әлеміндегі музыка продюсері және «дилер» Пьер Байона, «el gordo Pierre» деп аталып, Redonditos de Ricota-ның «Pierre, el vitricida» әнінде осы есімімен мәңгілікке қалдырылды, Sui Generis-ті әлі секстет болған кезде тапты. Байона музыкалық өндіріс шеңберлерінде топтың, әсіресе Шарли Гарсияның ерекше қасиеттері туралы қажырлы түрде талап етті. Бұл арада топ лейблдерге барып, бірақ ешқандай жетістікке жетпеді. Леон Гиеко оларды Luz y Fuerza театрында өткен концертке шақырды. Олар кездесіп, бір-біріне деген құрметі артады, содан бастап Жико мен Гарсия «жан достары» болады. Топ сондай-ақ, Буэнос-Айрес қаласының орталығындағы Лаваллеге жақын Эспералда көшесінде орналасқан ABC театрында жиі ойнай бастады, ол сол кезде рок орталығы болды. Олар бейсенбі, жұма, сенбі және жексенбі күндері танымал болу үшін өнер көрсетті. Шарли Гарсия да осыған ерекшеленбеді. «Түс сан» арқылы (алдын ала лотереяда) қашу үміті жойылғаннан кейін, Шарли барлық мүмкін айла-шарғыларға жүгінді: ата-анасына белгілі лауазымды адамдармен «келісімдер» жасады (кем дегенде оны Буэнос-Айрес маңындағы Кампо-де-Майо полкіне жіберуге қол жеткізді); физикалық және психикалық ауруларды және құлдықтарды симуляциялау; бұйрықтарға бағынбау; солдаттардың өмірін қиындату; және т.б. Осы симуляциялардың нәтижесінде ол Орталық әскери ауруханаға жіберілді, онда өзінің «персонажын» сенімді ету үшін анасы ауруханаға әкелген амфетамин бөтелкесін алды. Ашықтан дәрі қабылдаудан кейін ол қатты қобалжып, өлемін деп ойлады. Осы жағдайда ол бірнеше айдан кейін өзінің алғашқы хиті «Song for my death» әнін бірден жазды. Бір уақытта тағы бір оқиға болды: Шарли өлтірілген адамды өлкеханаға тасуға мәжбүр болды, бірақ оның орнына ол оны офицерлер казиносына алып барып, жанжал тудырды. Содан кейін әскерилер оны үйге жіберді, ал бірнеше күннен кейін ол «истерикалық невроздан, шизоидтық тұлғадан» зардап шеккені үшін босатылды. Шарли бұл тәжірибені «Botas locas» деп атады, ол Pequeñas anécdotas sobre las instituciones альбомына кіретін болды: 1972 жылдың жазы: секстет тарлап, Шарли мен Нитодан тұратын дуэтке айналуға жақын болды. Оның «Гэби» әні Гарсияның «Música del alma» (1980) альбомына енгізілді. Ол кәсіби музыкант және композитор ретінде өз мансабын жалғастырды. 1974 жылы Корреа өзінің «Canción para elegir» әнін Чарли Гарсияның клавиатурасымен жазды, ол Rock para mis amigos Vol.4 (1975) LP-де жарық көрді. Жаңа ғана тараған, ал олардың бұрынғы мүшелері жаңа формациялар құруға тырысты: Спинетта Pescado Rabioso-ды құрды; Паппо Pappo's Blues және Билли Бондпен репетиция жасай бастады. Әскери қызметтен шыққаннан кейін Шарли 1972 жылы ABC телеарнасында Мария Роза Йориомен танысады. Олар жасырын түрде кездесе бастады, өйткені музыканттың Меги есімді ресми қызы бар еді, ол хиппи қозғалысының эмблематикалық жұмысы - мюзикл Hair-те жұмыс істеді. Бірақ бір күні Мария Роза шаршап, оған өзі немесе Мэггиді таңдауды тапсырды. Ол оны таңдады. Олардың отбасыларымен болған жанжалды қарым-қатынасына байланысты олар көп ұзамай Ароуз және Солер (Палермо) қалаларындағы пансионатқа, ал кейіннен Сан-Телмо маңындағы біршама жақсы үйге көшіп барды. Екеуінің де табысы жақсы емес еді, сондықтан қиын кезең болды. Чарлиге тіпті зейнетақысын төлеу үшін күшейткішін сатуға тура келді. 1972 жылдың ортасында, барлық жазба компанияларын сынап, музыка индустриясының қиындықтарын бастан өткергеннен кейін, Спинетта да Sui Generis-ті ұнатпайтынын мәлімдеді, өйткені ол олардың тақырыптарын балаларша деп тапты (ол оларды Мария Елена Уолш әндерімен салыстырды). Аргентина сол кезде үш онжылдық диктатурадан кейін демократияны қысқа қайтаруға дейінгі сәттерді бастан өткеріп жатты, 1973 жылғы наурыз сайлауымен. Бұл буын «жетпістің буыны» деп белгілі болды, олар «азат ету», Че Гевара, саяси белсенділік және сексуалдық революция сияқты тулармен ерекшеленді. Еркектердің ұзын шашы – буынның символы болды. Сол кезде Шарлиде «ересектердің» жегімпаздығына, әлеуметтік преюдистерге немесе білім беру жүйесінің қатаңдығына қарсы күшті қарсылық болды, бірақ Мария Роза Йорио мен Хорхе Альварес үшін бұл жағдай емес еді, олардың солшыл көзқарасы бар еді, соның ішінде Перонизмнің революциялық ағымдарына деген симпатиясы бар еді. Музыкалық жағынан алғанда, 1967 жылдан бастап Буэнос-Айресте «ұлттық рок» деп аталатын түпнұсқа ағым қалыптасты, испан тіліндегі мәтіндермен және сол кездегі ең ірі өкілдері Лито Неббия басқаратын Los Gatos, Медина Габис Мартинездің Manal және Луис Альберто Спинетта басқаратын Almendra болды, басқа шешуші топтардың, мысалы, Vox Dei және олардың тарихи операсы La Biblia, Густаво Сантаолалла басқаратын Arco Iris және Паппо басқаратын «блюз» желісінің маңыздылығын атамайынша болмайды. Sui Generis сол деңгейде орналаса бастады, ал Шарли Гарсия Спинеттамен қатар қозғалыстың жетекші тұлғасы ретінде көтеріле бастады. 1972 жылдың 16 желтоқсанында Sui Generis (Шарли, Нито және «Пако» Прати) 1972 жылғы BA Rock Festival-дің үшінші басылымында (B. A. Rock III) Аргентина Жуниорс клубының Кампо Лас Мальвинасында өнер көрсетті. Олар «Canción para mi muerte» әнін орындады. Олар алғаш рет көп көрермендер алдында өнер көрсетті. Трионның өнері түсіріліп, Aníbal Uset режиссерлік еткен «Rock hasta que se ponga el sol» фильміне енгізілді, ол 1973 жылдың 8 ақпанында көрсетілді. 1972 жылдың қарашасынан 1973 жылдың сәуір айына дейін Sui Generis Аргентинаның ең танымал рок-тобына айналды, әсіресе жастар арасында және әсіресе қыздар арасында. 1973 жылдың ақпанында «Hasta que se ponga el sol» фильмі шықты және бірден фильмде жазылған «Canción para mi muerte» әнінің тікелей нұсқасы сингл ретінде жарық көрді. Наурызда олар Ласалле колледжінде концерт берді (жазылған нұсқасы бар), ал сәуірде Sui Generis Буэнос-Айрестегі ең маңызды театрлардың бірі – Авеню Корриентес орналасқан Astral театрындағы өздерінің алғашқы жеке концертінде жасөспірімдердің көп санына таң қалдырды. Сол кездегі Pelo журналының мақаласында «концерттерге әдеттегідей келмейтін, төртеу немесе бесеу тобымен келген қыздардың» болуына назар аударылды, олар «шынайы махаббат, мейірімділік туралы» әндерге тартылды.

García first met Nito Mestre in high school, also a student at Dámaso Centeno, who was part of the band The Century Indignation, along with Carlos "Piraña" Piegari. In the second half of 1968, both bands merged to form Sui Generis, a name chosen by García to signify not only the musical originality he aspired to, but also as a defense of the 'freak', the odd, the 'nerd', and their own path, in the face of derogatory comments they received at the time. The initial formation was a sextet comprising Charly (vocals, keyboards, and guitar), Nito (vocals and flute), Piegari (guitar), Beto Rodríguez (drums), Juan Bellia (guitar), Alejandro Correa (bass). Later, Correa was replaced by Rolando Fortich, and in 1970, Rodríguez was replaced by Francisco “Paco” Prati. Initially, Sui Generis focused on vocal harmonization. Charly, Nito, and Piegari took singing lessons from a teacher who lived opposite Piegari's family home in Flores. Charly stated that his model for both To Talk Spanish and Sui Generis was the American band Vanilla Fudge, from whom he took the use of the organ, multi part musical themes, psychedelia, and symphonic rock in their early stages. The second disc features two songs from the opera "Teo": "Marina" and "Grita," both credited to Charly García and Carlos Piegari. Adolescence was ending, school was no longer the setting that brought them together, and the young members were starting their adult lives, each following their own paths. At that time, Pierre Bayona, a music producer and 'dealer' in the rock world, known as "el gordo Pierre" and immortalized by that name in the song "Pierre, el vitricida" by Redonditos de Ricota, discovered Sui Generis when they were still a sextet. Bayona tirelessly insisted in musical production circles about the extraordinary qualities of the group, particularly Charly García. Meanwhile, the band continued to visit record labels, but without any success. León Gieco invited them to participate in a concert at the Luz y Fuerza Theater. They met, mutual admiration developed, and from then on Gieco and García became "soul friends." The group also started to play frequently at the Teatro ABC, located on Esmeralda street, near Lavalle, in downtown Buenos Aires, which at the time was a rock hub. They performed on Thursday, Friday, Saturday, and Sunday nights to gain recognition. Charly García was no exception. After his hopes of escaping through a "low number" (in the preliminary lottery) were dashed, Charly resorted to all possible tricks: seeking "arrangements" with officials known to his parents (which at least managed to have him sent to the Campo de Mayo regiment, in the Buenos Aires suburbs); simulating physical and mental illnesses and fainting spells; disobeying orders; making life impossible for the soldiers; etc. As a result of these simulations, he was sent to the Central Military Hospital, where, to make his "character" credible, he took a bottle of amphetamines that his mother had brought to the hospital. The overdose caused an extreme state of excitement, making him think he was going to die. In those conditions, he wrote in one go the song that would become his first massive hit just a few months later: "Song for my death." An additional incident happened more or less simultaneously: Charly had to carry a stretcher with a corpse to the morgue, but instead, he took it to the Officers' Casino, causing a scandal. The military then sent him home, and a few days later he was discharged for suffering from "hysterical neurosis, schizoid personality." Charly detailed this experience in "Botas locas," which would be included in the album Pequeñas anécdotas sobre las instituciones:

It was the summer of 1972: the sextet had been narrowing down and was about to become a duo consisting of Charly and Nito. His song "Gaby" was included in García's album Música del alma (1980). He continued his career as a professional musician and composer. In 1974, Correa recorded his song "Canción para elegir" with keyboards by Charly García, released on the LP Rock para mis amigos Vol.4 (1975). had just disbanded, and their former members were attempting to create new formations: Spinetta was founding Pescado Rabioso; Pappo was starting to rehearse with Pappo's Blues and Billy Bond. After leaving the military, Charly met María Rosa Yorio at ABC in 1972. They started dating clandestinely because the musician had his official girlfriend named Maggie, who worked in the musical Hair, an emblematic work of the hippie movement. But one day María Rosa got tired and told him to choose between her or Maggie. He chose her. Due to the conflictive relationship they both had with their families, they soon moved to a boarding house in Aráoz and Soler (Palermo), and later to a slightly better one in the San Telmo neighborhood. Neither of them had a good income, so those were difficult times. Charly even had to sell his amplifier to pay for the pension. By mid 1972, after trying all the record companies and suffering the miseries of the music industry, Spinetta also declared that he did not like Sui Generis because he found their themes childish (he likened them to the songs of María Elena Walsh). Argentina was at that time experiencing the moments before a brief reconquest of democracy without proscriptions, with the March 1973 elections, in a context of almost three decades of dictatorships. This generation has been known as "the seventies generation," characterized by strong youthful idealism, with flags like "liberation", Che Guevara, political militancy, and the sexual revolution. Long hair for men was a generational flag. At that time, Charly had no defined political commitment, beyond a strong rebellion against the hypocrisy of "adults", social prejudices, or the rigidity of the educational system, but this was not the case for María Rosa Yorio or Jorge Álvarez, who had a clearly left wing stance, including sympathy for the revolutionary currents of Peronism. Musically, since 1967, an original current of "national rock", as it was called at the time, had been developing mainly in Buenos Aires, with lyrics in Spanish, and having as its greatest exponents until that moment Los Gatos led by Lito Nebbia, Manal (Medina Gabis Martínez), and Almendra, led by Luis Alberto Spinetta, not to mention the importance of other decisive bands like Vox Dei and their historic opera La Biblia, Arco Iris, led by Gustavo Santaolalla, and the "blues" line headed by Pappo. Sui Generis began to establish itself at the same level, and Charly García started to rise as a leading figure of the movement, alongside Spinetta. On December 16, 1972, Sui Generis performed as a trio (Charly, Nito, and "Paco" Prati) at the third edition of the BA Rock Festival of 1972 (B. A. Rock III), held at the Campo Las Malvinas of the Argentinos Juniors club. They performed "Canción para mi muerte". It was the first time they played for a massive audience. The trio's performance was filmed and included in the movie Rock hasta que se ponga el sol, directed by Aníbal Uset, premiered on February 8, 1973. Between November 1972 and April 1973, Sui Generis became Argentina's most popular rock band, especially among the younger crowd and particularly among women. In February 1973, the film Hasta que se ponga el sol was released and simultaneously the live version of "Canción para mi muerte" recorded in the film was launched as a single. In March, they gave a concert at the Lasalle College (of which there is a recorded version) and in April, Sui Generis surprised everyone with a massive turnout of teenagers at their first solo concert at the Astral Theatre, one of the most important in Buenos Aires, located on Avenida Corrientes. An article of the time, from the magazine Pelo, highlights the presence of "girls who are not the usual ones at concerts, who had come in groups of four or five", drawn by songs in which "true love, tenderness as a genuine gesture of giving" were intertwined. In October 1973, Sui Generis released their second album: Confesiones de invierno. The intention of the album was to make it clear to their audience that Sui Generis was a rock band and to correct any misunderstanding about the band's profile. "We don't want to disappoint the audience," Charly summed up when explaining what the album was about at that time. The complete content and recordings of the frustrated album Ha sido have never been publicly disclosed. It is known that at least it included "Entra eléctrico", "Nena (Eiti Leda)", "Bubulina", "Fabricante de mentiras", and possibly also "La fuga del paralítico", an instrumental by Rinaldo Rafanelli. Rafanelli himself commented on this:

Charly's frustration at being unable to release the fourth album was decisive in his decision to leave Sui Generis, which essentially meant dissolving the group. The cycle was complete and it was evident to Nito as well. quote|We went to live in a hotel that still exists and looks the same: the Impala, on Arenales and Libertad. There we stayed for two and a half months, on the second floor, each in his own room. Charly set up La Máquina de Hacer Pájaros and I set up the Desconocidos de Siempre. I showed Charly my stuff while he crossed the room to record "Cómo mata el viento norte" which is on La Máquina's first album.|Nito Mestre

In May, PorSuiGieco began their group activities with a concert at the Auditorio Kraft, located on calle Florida. On July 5, 1975, they returned to perform in Tandil. In 1976, after Sui Generis had disbanded and following several delays and issues, they recorded an album under the group's name, PorSuiGieco. The album suffered from the pressure of self censorship imposed by the actions of the Alianza Anticomunista Argentina (Triple A) and the coup groups preparing to overthrow the constitutional government. It had to be released without the track "El fantasma de Canterville", which was nonetheless included unannounced in the inner sleeve. Years later, in 2002, a CD reissue of the album would set things right. The original acoustic folk proposal evolved into a more electric and sophisticated style, though without losing the freshness that characterized the group. On March 24, 1976, a civic military dictatorship took power, imposing a regime of state terrorism, with clandestine detention centers and task forces, responsible for kidnappings, assassinations, forced disappearances, rapes, confiscations, baby thefts, identity thefts, and forcing thousands into exile. Argentina was entering its darkest hour, with external debt, extremely high inflation, and mass impoverishment from which it would not recover in the following decades. Sui Géneris was already a thing of the past, and Charly had begun to explore other musical paths. At the same time, he started going to a psychoanalyst as he continued to feel very anguished. He spent all day locked in his apartment, playing and composing, virtually without speaking to anyone.

1976-1977: Құс аулау машинасы

PorSuiGieco альбомын жазғаннан кейін Гарсияның келесі жобасы - La Máquina de Hacer Pájaros (аргентиналық суретші Кристоң комиксінен алынған атау), құрамында Карлос Кутаия (клавиатуралар), Густаво Базтеррика (гитара және қосалқы вокал), Хосе Луис Фернандес (бас және қосалқы вокал) және Оскар Моро (барабан және перкуссия) болды. La Máquina – Аргентинаның симфониялық рок жанрындағы ең күрделі және терең тырабы, онда Гарсия екі бірдей клавиатурашының жаңалығын енгізді. Бұл топ дыбыстық тұрғыдан ең мұқият жасалған аргентиналық топтардың бірі болды, бірақ сыншылар мен тыңдармандар тарапынан күтілген қабылдауды таппады. 1976 жылдың 24 наурызында орнатылған әскери диктатура, ешкімнің қауіпсіздігіне кепілдік бермейтін үрейлі режим құрды. Шарли үнемі қорқынышпен өмір сүрді және оның аты кез келген сәтте қара тізімге енуі мүмкін деген оймен мүмкіндігінше аз сыртқа шықты. Олар Коскинде дебют жасады, онда топтың атымен бірдей болатын альбомға енетін әндердің бірінші орындалуы болды. Бірнеше ай бойы, бейсенбіден жексенбіге дейін, олар Атилио Стампонеге тиесілі Ла Бола Лока клубында өнер көрсетті, онда әр түні екі жүзден астам адам оларды тікелей орындауын тамашалауға жиналды. 1976 жылдың шілдесінде Мария Роза жүкті болды және 1977 жылдың наурыз айында Мигель Анхель Гарсия дүниеге келді. Баланың тууына қарамастан, отбасылық қарым-қатынас жақсы болған жоқ. Шарли Гарсия толығымен өзінің жобаларына берілді, тек музыкасына назар аударды, ал Мария Роза өзін жалғыз сезінді. Бірнеше айдан кейін олар ажырасуға келісті. Көп ұзамай Мария Роза жаңа серік тапты – Шарлидің ең жақын досы Нито Местре. Сол қыста La Máquina екінші альбомын – Películas жасау үшін жаңбыр жауғанда су жиналатын жертөледе жиналды. Олардың ерекше рекорды бар еді: олардың алғашқы альбомы Аргентина тарихындағы ең қымбат альбом болды, оның өндірісі әдеттегі альбомнан екі еседен астам ақшаға түсті. 1977 жылы Гарсия "La Opinión" газетімен сұхбаттасты, онда Аргентинаның әртүрлі жанрларынан шыққан тұлғалары жиналды. Сұхбат барысында Гарсияны "ұлттық сезіммен ешқандай байланысы жоқ" және "ескі танголардың сапасынан" айырылған "шетелдік" музыка жасауда айыптады, сондай-ақ "20 жылдан кейін ешкім оны есіне алмайды" деді. Бұл оқиға Гарсияны "Los sobrevivientes" және "A los jóvenes de ayer" шығармаларын жазуға шабыттандырды. 1977 жылдың 11 қарашасында "Луна Парк" аренасында өткен Фестиваль дель Амор La Máquina тобының соңғы концерті болды, онда олар Нито Местре, Леон Гиеко, Рауль Порчетто, Густаво Сантаолалла, Макаров ағайындылары және тағы да басқалармен сахнаны бөлісті. Шарли Мария Розадан алыстағандықтан, жаңа әкелік өмірге бейімделуге тырысты. Осы қиын кезеңде ол Оскар Араистың балетінен бразилиялық биші Мариса Зока Педернейраспен танысты. Зока 1980 жылдардың соңына дейін оның серігі болды және "Zocacola" және "Ella adivinó" сияқты бірнеше әндеріне шабыттандырды.

After recording the album PorSuiGieco, García's next project was La Máquina de Hacer Pájaros (a name taken from a comic strip by Argentine cartoonist Crist), with Carlos Cutaia (keyboards), Gustavo Bazterrica (guitar and backing vocals), José Luis Fernández (bass and backing vocals), and Oscar Moro (drums and percussion). La Máquina was Argentina's most complex and profound attempt at symphonic rock, in which García introduced the novelty of two simultaneous keyboard players. This band was one of the most meticulously crafted Argentine bands in terms of sound, but it was not well received by critics and the public. The dictatorship established on March 24, 1976, had created a regime of terror in which no one was safe. Charly lived in fear and went out as little as possible, believing that his name could appear on the blacklists at any moment. They debuted in Cosquín, where they premiered some of the songs that would later compose the album bearing the same name as the band. For several months, from Thursday to Sunday, they performed at La Bola Loca, Atilio Stampone's club, which hosted more than two hundred people each night to see them play live. In July 1976, María Rosa became pregnant and gave birth to Miguel Ángel García in March 1977. Despite the arrival of the baby, the marriage was not going well. Charly García was deeply involved in his projects, focusing solely on his music, and María Rosa felt alone. A few months later, they decided to separate. It wasn't long before María Rosa found new companionship: none other than Nito Mestre, Charly's best friend. During that winter, La Máquina gathered in a basement that flooded whenever it rained, to shape a second album: Películas. At the time, they had a peculiar record; their first album had been the most expensive in Argentine history, costing more than double the production of a common album. In 1977, García attended an interview with the newspaper La Opinión, which brought together Argentine personalities from various genres. There, García was accused of making "foreignizing" music "that had nothing to do with the national sentiment", apart from lacking "the quality of the old tangos" and that "in 20 years, no one would remember him". This experience would inspire García to compose "Los sobrevivientes" and "A los jóvenes de ayer". The Festival del Amor marked the last performance of La Máquina, at a packed Luna Park, on November 11, 1977, where they shared the stage with Nito Mestre, León Gieco, Raúl Porchetto, Gustavo Santaolalla, the Makaroff brothers, among others. García struggled to adjust to this new life as a father, distant from María Rosa. During this difficult time, he met Marisa Zoca Pederneiras, a Brazilian dancer from Oscar Araiz's ballet. Zoca would be his partner until the late 1980s and inspired several of his songs, such as "Zocacola" and "Ella adivinó".

Серу Жиран (1978-1982)

Сан-Паулуда Шарли Гарсия, әсіресе сахнадағы мінез-құлқына байланысты, La Máquina-ның жас мүшелерімен арадағы шиеленістердің күшеюіне байланысты, 1977 жылы топтан кетуді шешті. Ол Бразилияға Sui Géneris дәуіріндегі музыкант досы Дэвид Лебонмен бірге саяхат жасады. Олар Festival del Amor-да (Луна Парк, 1977 жылдың 11 қарашасы) тапқан ақшаға Рио-де-Жанейроның солтүстігіндегі Бузиос қаласында үш айға үй жалдады. Бұл таңдау Шарлидің өзінің қыз досы Зока Педернейраға жақын болу және Аргентинаның репрессивті әскери диктатурасынан қашу қажеттілігімен байланысты болды. Сан-Паулуда Шарли Зоканың ата-анасы Педернейрамен танысады, олар оның талантына тәнті болған өнерлі отбасы. Шарлидің өнеріне бразилиялық музыканттар, әсіресе Милтон Нассименто зор әсер етті. Sui Generis коммерциялық табысқа қарамастан, Шарли ақшасы жетпей қиналды. 1978 жылы Бразилияда Зокамен бірге табиғатқа жақын өмір сүріп, балық аулап, жеміс жинады. Жаңа музыкалық серіктесімен Чарли қайтадан ойнауға кірісіп, жаңа музыкалық жобаның тұқымын септі. Ол қаржылық қиындықтарға қарамастан, жаңа топ құруға бел буды. Буэнос-Айреске оралғаннан кейін ол топтастарын іздеуді бастады. Шарлиге басс-гитарист және барабаншы керек болды. Ол оларды рок-дуэті Pastoral-дың қосалқы тобының тікелей эфирдегі концерті кезінде тапты. Ол 19 жасар басс-гитарист Педро Азнарды және La Máquina-дан бұрынғы әріптесі, барабаншы Оскар Мороны жалдады. Жаңа топтың құрамына Шарли Гарсия (вокал, клавиатура), Дэвид Лебон (вокал, гитара), Педро Азнар (басс-гитара, вокал) және Оскар Моро (барабан) кірді. Чарли мен Дэвид негізгі ән авторлары болды. 1978 жылы Билли Бонд Гарсия мен Лебонды Сан-Паулуда таныстырды, олар Serú Girán-ды қалыптастырып жатқан кезде. Бонд олардың аттас альбомын шығарды, бірақ оларды пайдалану келісімшартына қол қоюға мәжбүр етті. Қанағаттанбаған Бонд Serú Girán альбомы үшін тасталған топтың кейбір тректерін пайдаланды, оларға өз дауысын қосып, оларды 1979 жылы көп назарсыз қалған Билли Бонд және Джетс альбомына енгізді. Бұл альбомда "Loco (no te sobra una moneda)", "Discoshock" (екеуі де Гарсияның) ирониялық диско әндері және Дэвид Лебонның танымал жеке альбомынан "Toda la gente" деп аталған "Treinta y dos macetas" жаңа фанки нұсқасы бар. Бұл топ таратылғаннан кейін, Аргентинаның диктатурасы жағдайын бейнелейтін виртуоздық әуендері мен мәтіндері бар Serú Girán ресми түрде құрылды. Топтың танымалдылығы "Pelo" журналының дәстүрлі сауалнамаларында да көрінді. Serú Girán 1978 жылдан 1981 жылға дейін бірнеше санатта жеңіп алды, соның ішінде үздік гитарист, клавиатурашы, басс-гитарист, барабаншы, композитор (Гарсия) және тікелей концерттік тобы. Қосымша марапаттар: 1978 жылғы аян тобы; 1980 және 1981 жылдары ең жақсы әнші (Лебон); 1978 жылы ең жақсы ән ("Seminare") және 1981 жылы ("Peperina"); және 1978 жылы ең жақсы альбом (Serú Girán). Шарли Гарсияның жаңа жобасына үлкен үмітпен Буэнос-Айреске қайтып келгеніне қарамастан, бастама қиын болды. 1978 жыл еді, ал алғашқы альбом күмәнді жұртшылықты сендіре алмады. Топтың алғашқы концерті нашар қабылдады, өйткені көрермендер Sui Generis-тің жаңа нұсқасын күтті. Serú Girán толыққанды өзгеріс жасады, Азнардың басс-гитарасы орталық орын алған жаңа дыбыс, поэзия мен әдемі эстетикаға толы мәтіндер. Көрермендер Sui Generis-тің ескі әндерін сұрады. 1978 жылы Аргентинада диско музыкасының үстемдігіне жауап ретінде Serú Girán әзіл ретінде Disco Shock әнін орындады, бұл көрермендерді одан әрі аластатып, концертті бұзды. Келесі күні арнайы баспасөз Serú Girán-ды Аргентинадағы "ең нашар топ" деп атады және Дэвид Лебонның вокалын "гомосексуалды" деп айыптады. Бұл бұқаралық ақпарат құралдарымен қарым-қатынастың нашарлауына әкелді. Аргентинаның танымал "Gente" журналында "Шарли Гарсия: Идол не?" деген мақала жарық көрді. ("Бұт немесе не?"). Суық қабылдауға қарамастан, Serú Girán мүшелері өздерінің берік жобалары бар екеніне сенімді болды және көбірек концерттер ұйымдастыруды жалғастырды, біртіндеп өз стиліне жылына бастаған аудиторияның қабылдауына ие болды. Serú Girán-ның эволюциясы 1979 жылы жалғасты. Олардың жаңа альбомы, La grasa de las capitales ("Капиталдардың майы") журналын пароди жасаған мұқабаға ие болды. Албомның тікелей және күшті мәтіндері, бұқаралық ақпарат құралдарын (әсіресе Gente сияқты журналдарды), сәнді музыканы және радионы сынға алған, топтың түрмеге қамалуына әкелуі мүмкін еді. Алайда, альбом жұртшылықтың ықыласына бөленді. Топтың концерттері жақсарды, ақыры үлкен орындарда өтті. Мамандандырылған баспасөз өз көзқарасын өзгертті, және Serú Girán мен жұртшылық арасында романтикалық қарым-қатынас пайда болды. 1980 жылы Serú Girán-ның жаңа альбомы Bicicleta ("Велосипед") үшін үлкен үміттер болды – бұл атауды Шарли бастапқыда топ үшін таңдаған, бірақ басқа мүшелер қабылдамаған еді. Бұл жазбадағы топтың дыбысы одан да жетілген, қазіргі заманғы және күшті музыка, ерекше әуендермен ерекшеленді. Педро Азнардың басс-гитарасы орталық рөл атқарды. Аргентинаның соңғы әскери диктатурасы (1976—1983) кезінде Шарли 1979 жылы топтың мәтіндері тым анық және тікелей болғандықтан түрмеге қамалуға жақын болды. Олардың әндеріндегі саяси хабарлама цензурадан және әскери хунтамен қақтығыстардан сақтау үшін жасырылды, бірақ наразылықтың жалпы хабары байқауға болатын. Классикалық "Canción de Alicia en el país" ("Елдегі Алиса әні") Льюис Кэрроллдың "Алиса Ажарлы елде" және Аргентина диктатурасы арасындағы шебер аналогия жасады. "Encuentro con el diablo" ("Шайтанмен кездесу") топтың ішкі істер министрі Альбано Харгуиндегуймен болған кездесуіне сілтеме жасады, ол бұл кездесуде әртістерге өздерінің жұмыстарын жұмсартуға бұйрық берді немесе елден кету, өлтіру немесе күштеп жоғалу туралы қорқытты. Serú Girán-ның коммерциялық табысы өсті, оларға "Аргентиналық Битлз" деген атақ берілді. Шарли ұлы суретші ретінде танылды. Бұл топ тарихындағы алғашқы танымал рок-тобы болды, ол байлар мен кедейлердің арасында жанкүйерлерге ие болды, рок музыкасын маргиналды жағдайынан шығарды. Дэвид Лебон кейіннен: "Шындығында, біз Битлзден гөрі Procol Harum сияқты едік, легендарлы топ: рок-гитарашы (Лебон), классикалық пианист (Гарсия), тәңірлік перкуссияшы (Моро) және виртуоз басс-гитарист (Азнар)." деді. Сол кездегі тағы бір аргентиналық рок жұлдызы Луис Альберто Спинетта ақыры Serú-мен жолдары айқасты. Спинеттаның алғашқы тобы, Almendra, Аргентина рок музыкасындағы алғашқылардың бірі болды, Sui Generis-тен бұрын құрылған. 1970 жылдардың соңында Спинетта джаз-фьюжн/джаз-рок тобын құрды, ол Spinetta Jade деп аталды. Spinetta Jade-дің қараңғы және күрделі музыкалық стилі сол кезде жалпы аудиторияға түсінуге қиын болды, бұл Спинеттаны Шарлиден кем танымал етті. Дегенмен, Спинетта мен Шарли 1980 жылдың 13 қыркүйегінде өздерінің аңызға айналған қарсыластығын жойды, олардың екі тобы, Serú Girán және Spinetta Jade, алғаш рет бірге ойнады. 18 жасар студент және "El Expreso Imaginario" журналының тілшісі Патрисия Переа Серу Жиран концертін баяндап, Кордобадағы өнерлерін қатты сынады, олардың провинциядағы концерттері Capital Federal-дегідей емес деп мәлімдеді. Serú Girán Переаның сынына өздерінің төртінші альбомы Peperina арқылы жауап берді, ол Переаның лақап атымен аталды және оның туралы ән кірді. Peperina атауы сонымен қатар Кордоба провинциясындағы дәстүрлі практикаға сілтеме жасады, онда йерба матеге мента пеперина шөбі (Bystropogon mollis, жалбызға ұқсас) қосылып, шай ретінде қолданылды. Бұл альбомда саяси хабарлама бар еді, "José Mercado" әні Аргентинадағы соңғы әскери диктатура кезіндегі Экономика министрі Хосе Мартинес де Хозды анық пароди жасады. Әннің мәтіні сарказмды...

In São Paulo, Charly García, amidst escalating tensions with the younger members of La Máquina, particularly due to his stage behavior, decided to leave the band in 1977. He traveled to Brazil with his friend David Lebón, a fellow musician from the era of Sui Géneris. With the money they had earned at the Festival del Amor (Luna Park, November 11, 1977), they rented a house for three months in Búzios, north of Rio de Janeiro. This choice was driven by Charly's need to be close to his girlfriend Zoca Pederneira and to escape the repressive military dictatorship in Argentina. In São Paulo, Charly met Zoca's parents, the Pederneiras, an artistic family who were captivated by his talent. Artistically, Charly was influenced by Brazilian musicians, especially Milton Nascimento. Despite the commercial success of Sui Generis, Charly was nearly destitute. By 1978, he was living a nature focused life with Zoca in Brazil, fishing and gathering fruit. With a new musical partner, Charly began playing again, planting the seed for a new musical project. He was determined to form a new band, despite financial challenges. Upon returning to Buenos Aires, he began searching for bandmates. Charly needed a bass player and a drummer. He found them during a live performance by the backing band of the rock duo Pastoral. There, he recruited a talented 19 year old bass player, Pedro Aznar, and his former colleague from La Máquina, drummer Oscar Moro. The new band was composed of Charly García (vocals, keyboards), David Lebón (vocals, guitars), Pedro Aznar (bass, vocals), and Oscar Moro (drums). Charly and David were the principal songwriters. In 1978, Billy Bond met García and Lebón in São Paulo as they were shaping Serú Girán. Bond produced their eponymous album but made them sign an exploitative contract. Unsatisfied, Bond used some tracks recorded by the band that were discarded for the Serú Girán album, added his voice over them, and used them for Billy Bond and the Jets, a largely unnoticed 1979 album. This album contained "Loco (no te sobra una moneda)", the ironic disco song "Discoshock" (both by García), and a new funky version of "Treinta y dos macetas" from David Lebón's celebrated solo album, renamed "Toda la gente". After this formation was disbanded, Serú Girán was officially formed, with virtuoso melodies and lyrics that depicted the situation under the Argentine dictatorship. The band's popularity was also reflected in the traditional surveys of the magazine Pelo. Serú Girán won several categories from 1978 to 1981, including best guitarist, keyboardist, bassist, drummer, composer (García), and live group. Additional awards included revelation group of 1978; best singer (Lebón) in 1980 and 1981; best song in 1978 ("Seminare"), and in 1981 ("Peperina"); and best album in 1978 (Serú Giran). Despite returning to Buenos Aires with high expectations for Charly García's new project, the beginnings were difficult. It was 1978, and the first album did not convince a skeptical public. The band's first concert was poorly received, as the audience expected a new incarnation of Sui Generis. Serú Girán represented a complete departure, featuring a new sound where Aznar's fretless bass guitar was central, and lyrics full of poetry and striking aesthetics. The audience actively requested Sui Generis' old songs. In response to the prevailing Disco music trend in Argentina in 1978, Serú Girán played a song called Disco Shock as a joke, further alienating the audience and marred the show. The specialized press the next day dubbed Serú Girán "the worst band" in Argentina and accused David Lebón's vocals of sounding "homosexual". This led to a strained relationship with the media. A popular Argentine magazine, Gente, published a disparaging article titled "Charly García: ¿Ídolo o qué?" ("Idol or what?"). Despite the cold reception, the members of Serú Girán were convinced they had a strong project and continued to organize more shows, gradually winning acceptance from an audience that warmed up to their style. Serú Girán's evolution continued in 1979. Their new LP, La grasa de las capitales ("Grease of The Capitals" or "The Fat of The Capitals"), featured a cover that mocked the magazine Gente. The album's direct and strong lyrics, which criticized the media (especially magazines like Gente), fashionable music, and radio, nearly resulted in the band's imprisonment. However, the album was enthusiastically received by the public. The band's performances improved, eventually being held in larger venues. The specialized press changed its attitude, and a romance developed between the people and Serú Girán. In 1980, expectations were high for Serú Girán's new album Bicicleta ("Bicycle") – a name that Charly had originally favored for the band but was rejected by the other members. The band's sound on this record was more mature, with modern and strong music marked by prominent melodies. Pedro Aznar's bass guitar played a central role. During Argentina's last military dictatorship (1976—1983), Charly almost faced imprisonment in 1979 due to the band's lyrics, which were considered too clear and direct. The political message in their songs became stronger yet concealed to avoid censorship and further confrontations with the military junta. However, the general message of protest remained discernible. The classic single "Canción de Alicia en el país" ("Song of Alice in The Country") drew a clever analogy between Lewis Carroll's Alice in Wonderland and the Argentine dictatorship. "Encuentro con el diablo" ("A Meeting with the Devil") referenced the band's encounter with Interior minister Albano Harguindeguy, informally known as "the Devil". Harguindeguy had conversations with some artists at the time, ordering them to tone down their work or threatening them with leaving the country, assassination, or forced disappearance. Serú Girán's commercial success grew, earning them the title of "The Argentine Beatles". Charly began to receive recognition as a great artist. The band was the first popular rock group to attract a following among both the rich and the poor/working class, breaking rock music out of its historically marginal position. David Lebón later reflected, "Actually, we were much more like Procol Harum than The Beatles, a legendary band: a rock 'viola' (slang for guitar) player (Lebón), a classical pianist (García), an infernal percussionist (Moro) and a virtuoso bass player (Aznar)." Luis Alberto Spinetta, another Argentine rock star of the time, would eventually cross paths with Serú. Spinetta's first band, Almendra, was one of the first in Argentine rock, predating Sui Generis. By the late 1970s, Spinetta had formed a jazz fusion/jazz rock band called Spinetta Jade. Spinetta Jade's darker and more complex style of music was harder for general audiences to understand at the time, making Spinetta a less popular star than Charly. Nevertheless, Spinetta and Charly dispelled the myth of their rivalry on September 13, 1980, when both their bands, Serú Girán and Spinetta Jade, played together for the first time. Patricia Perea, an 18 year old student and correspondent for the magazine El Expreso Imaginario, covered a concert of Serú Girán and strongly criticized them after their performance in Córdoba, claiming their shows in the interior were inferior to those in the Capital Federal. Serú Girán responded to this criticism through their fourth LP, Peperina, which was named after Perea's nickname and included a song about her. The title Peperina also referred to the practice in Córdoba Province of mixing yerba mate with the herb menta peperina (Bystropogon mollis, similar to peppermint), used as a tea. This album carried a political message, with the song "José Mercado" being a clear parody of José Martínez de Hoz, Minister of Economy during the last civil military dictatorship in Argentina. The lyrics sarcastically criticized Martínez de Hoz's tenure: "José Mercado compra todo importado ( )/José es licenciado en Economía, pasa la vida comprando porquerías" ("Market Joe only buys imported stuff ( )/Joe has a degree in Economics/And spends his life buying garbage"), targeting Argentina's then recent policy of economic neoliberalism. One of the songs on Peperina, titled "Llorando en el espejo" ("Crying in The Mirror"), contained the famous verse: "La línea blanca se terminó/no hay señales en tus ojos y estoy/llorando en el espejo " ("The white line is up/there are no signs in your eyes/and I'm crying in the mirror "), portraying cocaine addiction in clear terms. At the time, these lyrics did not attract much attention from military censors. In early 1982, Pedro Aznar left the band to study at Boston's Berklee College of Music. Contrary to common belief, Aznar joined Pat Metheny's band a full year later, in 1983. In March 1982, Serú returned to Obras Sanitarias to bid farewell to Pedro with a highly successful show, which was recorded and released that year as No llores por mí, Argentina ("Don't cry for me, Argentina"). The loss of Aznar led to the band's dissolution, as both Lebón and Charly were ready to pursue solo careers. In 2019, the surviving members of Serú Girán, including Pedro Aznar and David Lebón, announced the remastering of the album La grasa de las capitales. This announcement marked a significant moment in the legacy of Serú Girán.

Ертедегі жеке табыс (1982-1985)

1982 жылы Аргентинада саяси өзгерістер болып жатты. Маусым айында Фолкленд соғысынан кейін әлеуметтік хаос туды және әскери үкімет өкілеттігінің бір бөлігін жоғалтты. Шарли Гарсия екі LP-ден тұратын «Pubis Angelical» («Ангельский лобок») альбомымен жеке орындаушы ретінде дебют жасады, ол аттас фильмнің саундтрегі болды, сондай-ақ «Yendo de la cama al living» («Төсектен тұрғын бөлмеге») әні де осы альбомға енді. Бұл альбомнан шыққан төрт хит ән тарихта қалды: «No bombardeen Buenos Aires» («Буэнос-Айреске бомба тастамаңыз») әні Фолкленд соғысы кезінде қалада басталған үрейді көрсетті және Аргентинаның соңғы әскери диктатурасын (1976–1983) қатты сынады, әсіресе сол кездегі диктатор Леопольдо Галтьериді (Pink Floyd тобынан Роджер Уотерс та сол кездегі фронттың екінші жағында Галтьериді 1983 жылғы «Final Cut» альбомында сынаған болатын). «Yendo de la cama al living» («Төсектен тұрғын бөлмеге») әні идеялардың басылуының символы ретінде шектеулі кеңістіктегі тұтқындық сезімін бейнеледі. «Inconsciente colectivo» («Жамағаттық бейсаналық») – аргентиналықтарға арналған үміт пен бостандық туралы хабарлама. «Yo no quiero volverme tan loco» («Мен осылай ақылдан шығуды қаламаймын») – жасөспірімдердің бостандық пен қарсылық рухы туралы ән. LP-нің тұсаукесері желтоқсан айында Ferrocarril Oeste стадионында (немесе Ferro) өтті. Шоудың соңында «No bombardeen Buenos Aires» әні аяқталғанда, Буэнос-Айресті бейнелейтін артқы фондық декорациялар фейерверктермен жойылды. 1983 жылы Шарли кішкентай чемоданмен Буэнос-Айрестен кетіп қалды. Нью-Йорктан Буэнос-Айреске оралғанда, ол аргентиналық рок-музыкада бұрын жасалмаған «Clics Modernos» («Қазіргі кликтер») атты сапалы LP әкелді – оны тыңдап ғана қоймай, билеуге де болатын керемет рок-музыка. Оның күшті мәні өткен жылдарды еске салады: «Plateado sobre plateado (huellas en el mar)» («Күміс күміс үстіне, теңіздегі іздер») – жаңадан бастау, «Nos siguen pegando abajo» («Олар бізді төменнен ұрып жатыр») – қысым, «No me dejan salir» («Мені шығаруға рұқсат етпейді») және «Los dinosaurios» («Динозаврлар») – ұрланған, азапталған немесе өлтірілгендерді сағынышпен, бірақ қарсылықпен еске алу. 10 желтоқсанда Аргентина тарихының бағыты өзгерді, үкімет демократиялық болып құрылды. 1984 жылы Шарли көптеген сәтті концерттер берді және жыл соңында тағы бір альбом жазды. Гарсия сондай-ақ тағы бір фильмнің саундтрегі – «Terapia intensiva» («Жансақтау бөлімі») атты LP-ні жазды. Сол жылы Шарлидің бірі концерті «Giovanni y los de Plástico» («Джованни және пластиктер») деп аталған жаңа тобымен жер асты барында өтті. «Piano Bar» 1984 жылы жарық көрді, Гарсияның алтын трилогиясын аяқтады. Осы жылдары Гарсияның тобында Андрес Каламаро, Фито Паэс, Пабло Гуйот, Вилли Итурри, Альфредо Тот және Фабиана Кантило сияқты болашақ аргентиналық музыка жұлдыздары көп болды.

In 1982, Argentina was undergoing political change. After the Falklands War (lang es) in June, social chaos erupted and the military government lost part of its power. Charly García debuted as a soloist with a double LP, Pubis Angelical ("Angelical Pubis"), which was the eponymous movie's soundtrack, and the powerful Yendo de la cama al living ("Going from the bed to the living room"). Four hit songs from this album left their historical mark:
"No bombardeen Buenos Aires" ("Don't bomb Buenos Aires") showed the panic in lived out in the city during the Falklands War, and strongly criticized Argentina's last civil military dictatorship (1976–1983), especially then ruling dictator Leopoldo Galtieri (Roger Waters from Pink Floyd, on the other side of the trenches at that time, also criticized Galtieri in their 1983 Final Cut album). "Yendo de la cama al living" ("Going from the bed to the living room") used the experience of being trapped in a confined space as a symbol of the repression of ideas. "Inconsciente colectivo" ("Collective unconsciousness") was a message of hope and liberty for the stricken Argentine people. "Yo no quiero volverme tan loco" ("I don't want to go that crazy") was a song about the adolescent spirit of freedom and rebelliousness. The LP's presentation took place in December at the Ferrocarril Oeste Stadium (or Ferro). As the song "No bombardeen Buenos Aires" drew to a close near the end of the show, backdrop props simulating Buenos Aires were destroyed with fireworks. In 1983, Charly left Buenos Aires with a small suitcase. When he returned to Buenos Aires from New York, he brought a quality LP titled Clics Modernos ("Modern Clicks") that was different from anything previously done in Argentine rock – it was highly singable rock music you could also dance to. Its strong message referred the past years: Exodus in "Plateado sobre plateado (huellas en el mar)" ("Silver on Silver, Footprints on the Sea"), repression in "Nos siguen pegando abajo" ("They keep hitting us down there"), "No me dejan salir" ("They won't let me out") and "Los dinosaurios" ("The Dinosaurs"), a nostalgic but defiant remembrance of those who were kidnapped, tortured, or killed. On December 10, the course of Argentine history took a turn as the government became a democracy. Charly performed many well received shows in 1984, and recorded another album during its last months. García also recorded an LP called Terapia intensiva ("Intensive care"), another movie soundtrack. One of Charly's shows that year took place in an underground bar, with his new group named "Giovanni y los de Plástico" ("Giovanni and the Plastic Ones"). Piano Bar was released in 1984, completing García's golden trilogy. During these years, García's band was home to many future Argentine music stars, including Andrés Calamaro, Fito Páez, Pablo Guyot, Willy Iturri, Alfredo Toth and Fabiana Cantilo.

Үлкен жұлдыздық және классикалық альбомдар (1985 1989)

1985 жылы Гарсияның солист ретінде танымал болған «Пиано-бар» альбомынан кейін, ол өзінің қарқынын төмендетуге бейімделді. Шарли Нью-Йоркте Педро Азнармен кездейсоқ кездесіп, осы мүмкіндікті пайдаланып «Танго» әнін жазды. Альбомда қызықты материалдар болғанымен, шектеулі таралуының салдарынан коммерциялық сәттілікке жете алмады. 1987 жылы Гарсия өте қызықты «Parte de la Religión» («Діннің бір бөлігі») LP альбомымен оралды. Осы альбомдағы көптеген әндер хитке айналды. Олардың екеуі, «No voy en tren» («Пойызға отырмаймын») және «Necesito tu amor» («Маған сенің махаббатың керек») Гарсияның екі жақтылығының символы болды: біріншісінде «No necesito a nadie a nadie alrededor» («Менің төңірегімде ешкімнің қажеті жоқ») десе, екіншісінде «Yo necesito tu amor / tu amor me salva y me sirve» («Маған сенің махаббатың керек / Сенің махаббатың мені құтқарады және маған пайдалы») делінеді. Бұл альбомда Луис Альберто Спинеттамен бірлескен, бірақ аяқталмаған жобаның бөлігі болған «Rezo por vos» («Сен үшін дұға етемін») әні де бар. 1988 жылы Шарли 36 жасында «Lo que vendrá» («Болатын нәрсе») фильмінде медбике рөлінде актерлік дебютін жасады, сонымен қатар фильмнің саундтрегін де өзі жазды. Медбике болу Гарсияның көптен бері армандаған нәрсесі болған. Сол жылы Буэнос-Айресте Amnesty International фестивалі өтті. Фестивальде Питер Габриэль, Брюс Спрингстин, Стинг, Шарли Гарсия және Леон Гиеко сияқты халықаралық және жергілікті рок жұлдыздары өнер көрсетті. 1989 жылы Пуэрто-Риколық поп-жұлдыз Уилкинс, Шарлиді Венесуэлалық Илан Честермен бірге «Rock en Español» әніне құрмет ретінде оның классикалық «Yo No Quiero Volverme Tan Loco» әнін жазуға шақырды; ән Уилкинстің L. A N. Y. альбомында орын алды. Кейін сол жылы Шарли «Cómo conseguir chicas» («Қыздарды қалай баурап алуға болады») атты жаңа альбомын шығарды. Бұл, мүмкін, оның соңғы «қалыпты» альбомы болды. Ол оны «әртүрлі себептермен жарық көрмеген әндер жинағы» деп сипаттады. Шарлидің әкесі оған бұрыннан: «Егер сіз біреуді ренжіткіңіз келмесе, оның есімінен анаграмма жасамаңыз» деп кеңес берген. Serú Girán жылдары оның досы Дэвид Лебон оған осыған ұқсас нәрсе айтқан: «Егер сіз оны сүйсеңіз, әйелге ән жазбаңыз, өйткені ол сізді тастап кетеді». Альбомда «Shisyastawuman» («Ол жай ғана әйел») деп аталатын ән де бар (бұл «She's just a woman» сөзінің тікелей транслитерациясы), бұл Гарсияның әйел туралы жазған алғашқы ағылшын тіліндегі әні. Лебон ескерткендей, әнді естігеннен кейін ол әйел оны тастап кетті. Осы LP-ге Шарли Зокаға арнаған «Zocacola» әні де енді. Альбом шыққаннан кейін бірнеше ай өткен соң Зока оны тастап кетті. Гарсия өзгерген еді. Ол жасы үлкен көрінді. Оның музыкасы қараңғы болды, ал «La Máquina de Hacer Pájaros» альбомынан бұрынғы симфониялық Гарсия жоғалып кетті. Енді Шарлидің үні панк-рокқа жақын болды, мысалы, «No toquen» («Тимеңіздер») сияқты күшті әндер, немесе «No me verás en el subte» («Мені метрода көрмейсіздер») сияқты депрессивті және қараңғы стильде болды. Алда қиын кезең күтіп тұрды. 1989/1990 жылдарғы халықаралық турне үшін Гарсия Шарлиге қосалқы вокалда орындаған Хилда Лизарасумен бірге жаңа топ құрды.

After the success of Piano Bar, which was García's consecration as a soloist, 1985 was a year to slow down. Charly met again with Pedro Aznar in New York by chance, but they took advantage of this meeting and recorded Tango. The record had some interesting material, but it did not achieve commercial success primarily due to limited distribution. In 1987, García came back with Parte de la Religión ("Part of the Religion"), a very interesting LP. Many songs from that LP became hits. Two of them, "No voy en tren" ("I don't take the train") and "Necesito tu amor" ("I need your love") are the perfect symbol of García's dichotomies: the first one says "No necesito a nadie a nadie alrededor" ("I don't need anybody around me"), and the second one says "Yo necesito tu amor/tu amor me salva y me sirve" ("I need your love/your love saves me and is useful to me"). This LP is also featured a song, "Rezo por vos" ("I pray for you"), which was part of a project with Luis Alberto Spinetta that was never finished. In 1988, Charly made his acting debut at the age of 36, playing a nurse in the movie Lo que vendrá ("What is to come"), the soundtrack of which he also composed. Being a nurse had long been one of García's obsessions. Later that year, the Amnesty International festival wrapped up in Buenos Aires. Starring international and local rock stars, Peter Gabriel, Bruce Springsteen, Sting, Charly García and León Gieco were there. In 1989, Puerto Rican pop star Wilkins invited Charly to record his classic "Yo No Quiero Volverme Tan Loco", alongside Ilan Chester, from Venezuela, as a tribute to "Rock en Español"; the song was featured in Wilkins' L. A N. Y. album. Later that year, Charly released a new album, Cómo conseguir chicas ("How to get girls"). This would probably be his last "normal" album. He described it as "Just a bunch of songs that were never published for different reasons". Charly's father had long ago told him, "Never write an anagram for someone if you don't want him or her to be pissed off". During the Serú Girán years, his friend David Lebón told him something similar: "Do not write a song for a woman if you love her, because she'll leave you". The LP includes a song titled "Shisyastawuman" (a deliberately direct transliteration of "She's just a woman"), the first song García recorded in English that was written to a woman. The woman left him after hearing the song, just like Lebón had warned. A song named "Zocacola" that Charly dedicated to Zoca was included in this LP as well. A couple of months after the record was released, Zoca left him. García had changed. Physically, he looked older. His music was dark, and the earlier symphonical García from La Máquina de Hacer Pájaros was gone. Now, Charly's sound was closer to either punk rock, with violent songs such as "No toquen" ("Do Not Touch"), or a depressive and dark style as shown in "No me verás en el subte" ("You Won't See Me in the Subway"). Different and adverse times lay ahead. For the international tour in 1989/1990, García formed a new band with Hilda Lizarazu, who sang backup vocals for Charly.

Ашықтық күндері (1990-1993)

1990 жылы Шарлидің көптеген идеялары болды, бірақ тобы болмады. Топтың тағы бір маңызды мүшесі Фабиан "Зорито" фон Квинтьеро басқа топқа, Los Ratones Paranoicos ("Параноидты тышқандар") қосылды. Хильда Лизаразу өзінің "Man Ray" тобымен айналысып жүрді. "Философия барата и сапатос де гома" ("Арзан философия және резеңке аяқ киім") үшін Шарли көптеген әндерді жаздыруға көмектескен көптеген ескі достарын жинады. Оған көмекші ретінде Андрес Каламаро, Ринальдо Рафанелли, Фабиана Кантило, "Нито" Местре, Педро Азнар, Фабиан фон Квинтьеро және тіпті Хильда Лизарасу болды. Алғашқы мәселе диск шыққаннан кейін туды. Оның соңғы әні "Himno Nacional Argentino", яғни Аргентинаның ұлттық әнұранының рок нұсқасы болды. Дау-дамайдың ортасында Гарсияның ұлттық әнұранның нұсқасына бірнеше күнге тыйым салынды, бірақ Гарсия жеңіске жетті, судья әнді рұхсат етті. Сол жылы Буэнос-Айрес қаласының әкімдігі Mi Buenos Aires Rock ("Менің Буэнос-Айрес Рокым"), 9 de Julio даңғылында, қаланың ең танымал даңғылында ашық ауада рок фестивалін ұйымдастырды. Әрбір орындаушыға 30 минуттан берілді, бірақ Шарли екі сағаттан астам ойнады. Ол фестивальді жүз мың адамның алдында ұлттық әнұранының өзіндік нұсқасын орындап аяқтады. 1992 жылдың желтоқсан айында Шарли өзінің өткеніне қайта оралып, таңқаларлықтай түрде Serú Girán тобын қайта құрды. Шарли Гарсия, Дэвид Лебон, Педро Азнар және Оскар Моро он жылдан кейін қайта келді. Жаңа альбом "Serú 92" деп аталды. Ол үлкен коммерциялық сәттілікке ие болды, бірақ музыкалық тұрғыдан Serú Girán тобының басқа альбомдарынан едәуір өзгеше болды. Serú Girán Аргентинаның ең ірі стадионы Estadio Monumental Antonio Vespucio Liberti-де екі толық сатылған концерт өткізді. Serú Girán әрқашан тікелей эфирде жақсы орындады, төрт мүшесі бірлесіп керемет ойнады. Бұл жолы Мороның сөзімен айтқанда, "шоу Шарли Гарсия мен Serú Girán сияқты естілді".

"Бірақ айтпаймын" дәуірі (1994-2000)

1990 жылдан бері жаңа жеке материал шығармағаннан кейін, 1994 жылы Гарсия қайтадан күш көрсетуге дайын болды. Жаңа жоба "La hija de "La Lágrima" ("Жасқаның қызы") деп аталды. Бұл альбом "Say No More" болашақ тұжырымдамасына кіріспе болды. 1994 жылы АҚШ-та футболдан әлем чемпионаты өтті. Футбол жұлдызы Диего Армандо Марадона ФИФА-мен ефедрин допингіне қатысты дауға түсіп, сынақтан өтпеді, нәтижесінде ойнау мүмкіндігінен айырылды. Диего үйге қайтарылғаннан кейін Аргентина екі маңызды матчта жеңіліп, әлем чемпионатыннан шығып қалды. Соңғы матч аяқталуға азда қалғанда, Чарли Диегоға ұялы телефоны арқылы қоңырау шалып, оған арнап жазған "Maradona's Blues" әнін тікелей орындап берді. Диего "Un accidente no es pecado/y no es pecado estar así" ("Жаңбыр оқиғасы күнә емес/Осындай болу да күнә емес") деген сөздерді естігенде жылады, содан кейін екеуі достық қарым-қатынас орнатты. 1995 жылы тағы да музыкалық жыл болды. Гарсия жазғы турне үшін жаңа топ құрды (Мария Габриэла Эпумер, Хуан Беллиа, Фабиан фон Квинтьеро, Хорхе Суарес және Фернандо Самалеа қатысты) және оны "Casandra Lange" деп атады. Топтың мақсаты Чарлидің жас кезінде тыңдаған "Sympathy for the Devil" (Мік Джаггер–Кит Ричардс) және "There's a Place" (Джон Леннон–Пол Маккартни) сияқты әндерді орындау болды. Ол концерттерді жаздырып, "Estaba en llamas cuando me acosté" ("Төсегіме жатқанда өртеніп жаттым") деген атпен концерттік альбом шығарды. Бұл альбомдағы барлық әндер ағылшын тілінде, тек "Te recuerdo invierno" ("Мен сені қыс мезгілінде еске аламын") Гарсияның 1970-ші жылдардың басында жазған, бірақ Sui Generis тобымен жазбаға қалған әні болды. Мамыр айында Чарли "Hello! MTV Unplugged" бағдарламасына қатысты, музыка сыншылары бұл рок жұлдызының өнерін толыққанды көрсеткен соңғы мүмкіндігі деп санайды. 1996 жылы "Say No More" альбомы жарық көрді. "Say No More" Гарсия үшін жаңа тұжырымдама болды: "Say No More" суретші үшін картинаға тікелей бояу салу болса, музыка үшін сондай роль атқарады", - деді ол. Сондай-ақ, бұл альбом "20 жылдан кейін ғана түсініледі" деді. Бүгінде бұл альбом Гарсияның шедевр туындысы саналады, ал "Say no more" – Чарли Гарсияның және оның барлық музыкасын анықтайтын классикалық ұран. 1997 жылы Гарсия Мерседес Сосамен "Alta Fidelidad" ("Жоғары сапа") альбомын жазды. Екеуі бала кезінен таныс болғандықтан, Мерседестің өміріндегі сүйікті Гарсия әндерін орындаған бірлескен жұмысты шығаруға келісті. 1998 жылы "El aguante" ("Төзу") альбомы жарық көрді. Бұл альбомда Гарсияның испан тіліне аударған көптеген әндері болды, мысалы "Tin Soldier" (Small Faces) немесе "Roll over Beethoven" (Chuck Berry). Маңызды ән, бірақ альбомға енбеген "A Whiter Shade of Pale" Procol Harum тобының әні болды, Чарли әрқашан осы топқа қызығушылық танытқан. 1999 жылдың ақпан айында Гарсия "Buenos Aires Vivo III" (BA Live III) тегін рок фестивалінің жабылу салтанатында өнер көрсетті. Ол Аргентинадағы ең ірі концерттердің біріне қатысқан 250 000 жанкүйер алдында үлкен концерт берді. 1999 жылдың шілдесінде Чарли президент Карлос Саул Менемнің шақыруымен "Quinta de Olivos" (Аргентина президентінің резиденциясы) ішінде жеке концерт берді. Бұл оқиғаның теледидарда көрсетілген бөлігінде ол жақсы көңіл-күйде болды, қауіпсіздік камераларымен ойнады және президентке фортепианода ойнауға үйретуге тырысты. Сол жылы атақты концертті еске алу үшін "Charly & Charly" альбомының шектеулі саны шығарылды. Шығарылғаннан бері "Charly & Charly" басылымнан шығып, қазіргі уақытта тек интернеттегі пираттық көшірмелерде ғана қол жетімді.

After not having released any new solo material since 1990, in 1994 García was ready to strike back. The new project was called La hija de "La Lágrima" ("The Tear's Daughter"). This LP would be an introduction to the future concept of Say No More. Also during 1994, the Soccer World Cup was being played in the United States. Soccer player legend Diego Armando Maradona was involved in a dispute with FIFA regarding a drug test for ephedrine doping, which he failed, preventing him from playing. After Diego was sent home, Argentina lost two important matches and was knocked out of the World Cup. When the last match was about to end, Charly called Diego on his cell phone and sang to him "live" the Maradona's Blues, a song he composed for him. Diego cried when he heard "Un accidente no es pecado/y no es pecado estar así" ("An accident is not a sin/And is not a sin to be like this"), and the two struck up a friendship. 1995 was again a musical year. García formed a new band for touring on summertime (with María Gabriela Epumer, Juan Bellia, Fabián Von Quintiero, Jorge Suárez and Fernando Samalea) and named it as "Casandra Lange". His idea with the band was to play songs Charly had heard as a teen, such as "Sympathy for the Devil" (Mick Jagger–Keith Richards) and "There's a Place" (John Lennon–Paul McCartney). He recorded the performances and edit a live album, Estaba en llamas cuando me acosté ("I was on fire when went to bed"). All of the songs in this album are in English except for "Te recuerdo invierno" ("I remember you, winter"), which García had written in the early 1970s but never recorded with Sui Generis. In May, Charly recorded Hello! MTV Unplugged, which is often considered by music critics as the last time that the rock star played his music to his full potential. Say No More arrived in 1996. Say No More was a new concept for García: "'Say No More' would be in music what painting directly on the canvas would be for a painter", he explained. He also said that the LP "will only be understood in 20 years". Today the album is considered García's masterpiece, and "Say no more" the classic slogan identifying Charly García and all his music. During 1997, García recorded Alta Fidelidad ("High Fidelity") with Mercedes Sosa. Both had known each other since his childhood, so they decided to publish a collaborative work on which Mercedes would sing her favorite García songs of all time. In 1998, El aguante ("Holding On") was released. This production featured many covers translated to Spanish by García, like "Tin Soldier" (Small Faces), or "Roll over Beethoven" (Chuck Berry). A significant song which was not included was "A Whiter Shade of Pale" by Procol Harum, a band that Charly has admittedly always admired. In February 1999, García performed at the closing of the free public rock festival "Buenos Aires Vivo III" (BA Live III). There he played a huge concert for 250.000 fans who attended one of the biggest concerts in Argentina up to that date. In July 1999, Charly agreed to give a private performance on Quinta de Olivos (the Argentine Presidential residence), at the request of the president, Carlos Saúl Menem. On a televised bit of this event he was seen in good spirits, carrying out antics such as playing with the security cameras, or trying to teach the president how to play the piano. A limited edition of a disc memorializing the famous concert, Charly & Charly, was released that year. Since its release, Charly & Charly has been out of print, and is currently available only in bootleg copies on Internet sites.

Maravillización (20002003)

2000 жылы Шарли мен Нито Местре Sui Generis тобын қайта жаңғыртуға шешім қабылдады. Арнайы жағдайға орай, олар екеуі жаңа LP үшін "Sinfonías para adolescentes" ("Жасөспірімдерге арналған симфониялар") әндерін жазды. Бұл жаңа кезең Гарсияның жаңа "дыбыстық тұжырымдамасы" – Maravillización, яки "тамаша нәрсе жасау" арқылы ескі, қараңғы "Бұдан артық айтпа" стилін ығыстырды. Соңында Sui Generis 2000 жылдың 7 желтоқсанында Бока Хуниорс стадионында 25 000 жанкүйер алдында қайтадан сахнаға шықты. Шарли шамамен төрт сағат бойы орындады. Көптеген журналистер бұл оралуды сынап, оның басты себебі – ақша екенін, ал топтың екі мүшесі де тым көп өзгергенін, жаңа альбом мен шоудың "нағыз" Sui Generis-ке ешқандай қатысы жоқ екенін айтты. 2001 жылы ¡Si! Detrás de las paredes ("Б [музыкалық нота]! Қабырғалардың артында") альбомы жарық көрді, ол Sui Generis-тің осы жаңа дәуірдегі екінші және соңғы LP-сі болды. Бұл альбом Бока Хуниорс стадионындағы концерттің тікелей орындаулары, жаңа әндер ("Telepáticamente") және ескі әндердің кейбір жаңадан орындалған нұсқаларынан (мысалы, "Rasguña Las Piedras", бұрынғы Soda Stereo тобының жетекшісі Густаво Серати қатысқан) тұрды. Сонымен қатар, 2001 жылдың 23 қазанында Шарли 50 жасқа толды. Бұл мерекеге орай Коллизей театрында арнайы концерт ұйымдастырылды. Жеке мансабындағы бұл үзілістен кейін Шарли 2002 жылы "Influencia" ("Әсер") альбомын шығарғаннан кейін қайтадан танымал болды. Бұл жаңа дискіде Латын Америкасының рок музыкасына әсер еткен қызықты әндер болды, мысалы "Tu Vicio" ("Тәуелділігің"), "Influencia" ("Әсер", Тодд Рундгреннің түпнұсқалық "Influenza" әнінен аударма) және Тони Шериданның қатысуымен "I'm Not In Love". Ол "Happy And Real" (1991 жылғы Tango IV) немесе "Uno A Uno" ("Бір-бірлеп", El Aguante, 1998) сияқты ескі әндерді және олардың әртүрлі нұсқаларын қамтыса да, бұл Гарсияның 1994 жылдан бергі ең жақсы альбомы болды. "Influencia" альбомының концерттері Шарлидің көптен бері өткізген ең сәтті концерттерінің бірі болды. Мария Габриэла Эпумердің хор мен гитарадағы күшті қолдауымен Шарли көптеген концерттерде өнер көрсетті, мысалы Луна Парк стадионында, Винья-дель-Марда және Коскин Рок фестивалінде. Соңында 2003 жылдың қазан айында Шарли Мария Габриэлаға арналған "Rock and Roll, Yo" ("Рок-н-ролл, Мен") альбомын шығарды. Әндер "Influencia" альбомындағыдай жақсы болмады, оның дауысы көбінесе дұрыс емес естілді және LP-де тағы да көптеген нұсқалар мен аудармалар бар еді, мысалы "Linda Bailarina" ("Сүйкімді балерина", Майкл Браун) немесе "Wonder" ("Stevie Wonder-дің "Love’s in Need of Love Today" әнінен аударма").

In 2000, Charly and Nito Mestre decided to bring Sui Generis back to life. For the special occasion, they both composed the songs for a new LP, "Sinfonías para adolescentes" ("Symphonies for Adolescents"). This new period would be marked by García's new "sound concept" of Maravillización or "Making something marvellous", replacing the old dark "Say no more" style. Finally Sui Generis played again in the Boca Juniors's Stadium, for 25,000 fans on December 7, 2000. Charly played for almost four hours. Many journalists criticized this return, stating that the main cause for it was the money and that both members of the band had changed so much, that the new album and show had nothing to do with the "real" Sui Generis. During 2001, ¡Si! Detrás de las paredes ("B [the musical note]! Behind the Walls") was edited as the second and last Sui Generis's LP in this new era. It was a mash up between live versions of the Boca Juniors's concert, new songs (as "Telepáticamente") and some versions of old songs. (such as "Rasguña Las Piedras", featuring Gustavo Cerati, former leader of Soda Stereo). Besides on October 23, 2001, Charly reached age 50. For the occasion, a special concert in the Colliseum Theater was organized. After this interruption in his solo Career, Charly got back to the spotlight after releasing Influencia ("Influence") in 2002. This new disc contained some interesting songs that made an impact in the Latin American world of Rock, such as "Tu Vicio" ("Your Vice"), "Influencia" ("Influence", translated cover from Todd Rundgren's original "Influenza") and "I'm Not In Love" (featuring Tony Sheridan). Even though it included old songs as "Happy And Real" (from Tango IV, 1991) or "Uno A Uno" ("One to one", from El Aguante, 1998) and different versions of the same songs, this was probably García's best album since 1994. Live concerts of Influencia were probably Charly's best in a long, long time. With the strong support of María Gabriela Epumer in chorus and guitar, Charly showed up in many different concerts, such as two in the Luna Park Stadium, Viña del Mar and Cosquín Rock with correct performances. Finally in October 2003, Charly released Rock and Roll, Yo ("Rock and Roll, Me"), dedicated to María Gabriela. The songs weren't as good as those in Influencia, his voice often sounds out of tune and, once again the LP contained too many versions and translated covers such as "Linda Bailarina" ("Pretty Ballerina", Michael Brown) or "Wonder" ("Love´S in Need of Love Today" by Stevie Wonder).

Артқа жылжу (2004-2008)

2004 жылы Гарсия сол дәуірдегі ең ерекше және жағымды жетістіктерінің бірін қамтыды: ол Аргентина үкіметінің резиденциясы – Каса Росадада екінші рет өнер көрсетті. Бұл оқиға президент Нестор Киршнердің кезінде болды. 2007 жылдың 30 сәуірінде Шарли Буэнос-Айрестегі Пласа-де-Майо алаңында Пласа-де-Майо адам құқықтарын қорғайтын аналар ұйымының шақыруымен 30 жылдығын тойлады. Сол кезде Гарсия Аргентина мен Оңтүстік Америка бойынша үнемі концерттер беріп жүрді. 2008 жылдың 14 маусымында Clarín газеті Шарли Гарсияның Мендоса қаласындағы ауруханаға түскенін жариялады. Бұл оқиға музыканттың Мендосадағы қонақүй бөлмесін қиратып жіберуімен байланысты болды. Көзі куәгерлерінің сөзінше, бұл оқиға есірткі және алкогольдің көп мөлшерде қолданылуынан туындаған. Оқиғадан кейін Гарсияның досы, әнші және бұрынғы саясаткер Палито Ортега, Шарлиді Буэнос-Айрес облысындағы шаруашылығына алып барды, онда Ортега оған бірнеше дәрігерлер мен психиатрлардың көмегімен тәуелділігінен айығуға көмектесті. Қайта жаңғыру процесіге шамамен бір жыл уақыт кетті.

Қайта өңдеу, жаңа материал

Бір жыл бойы Ортеганың иелігінде емделіп, жазылғаннан және жағдайы тұрақталғаннан кейін Шарли 2009 жылдың тамызында "Deberías Saber Por qué" ("Неге білуің керек") атты жаңа әнімен қайта оралды. Ән тез арада хитке айналып, Шарли өзінің қайта оралуын насихаттау үшін Чили және Перу елдері бойынша кең ауқымды гастрольдік сапарға шықты. 23 қазанда Гарсия Аргентинаның Велес Сарфилд стадионында концерт беріп, 58 жасқа толған күнін тойлады. Сол түні ауыр жаңбыр жауғандықтан бұл концерт "Су астындағы концерт" деп аталды. 2011 жылдың қазанында Шарли Сусана Хименестің телешоуының соңғы бағдарламасындағы соңғы қонақ болды. Бағдарламада ол Serú Girán тобынан шыққан "Desarma y Sangra" әнін орындады. 2013 жылдың қыркүйегінде Шарли "Líneas Paralelas, Artificio imposible" ("Параллельді сызықтар, мүмкін емес өнер") атты эксклюзивті шоуда екі скрипкалық квартетпен (Led Zeppelin тобына құрмет көрсету мақсатында "Кашмир оркестрі" деп аталды) және "Проституция" тобымен бірге Театро Колон сахнасында өнер көрсетті. Олар сол жерде Шарлидің әндеріне классикалық аранжировка жасады, бұл жұмыстың музыкалық жетекшісі Шарли өзі болды. Содан кейін Шарли Мендоса қаласына сапар шегіп, өмірі бойы жазған әртүрлі шығармаларын, әсіресе 2000 жылдардан бергі туындыларын таныстырды.

Кездейсоқ

2016 жылы Шарлиде бірнеше денсаулық мәселелері туды және ол клиникаларға және медициналық тексерулерге жиі кіріп-шығып жүргендей көрінді. 2017 жылдың 24 ақпанында, Шарлидің денсаулығына қатысты айлар бойы болжамдар айтылғаннан кейін, ол күтпеген жерден жаңа студиялық альбомын, Random-ды жариялады. Бұл жеті жылдан бергі алғашқы студиялық альбомы, және ол толығымен жаңа, түпнұсқа әндерден тұрады. Альбом шыққаннан бері көбінесе жағымды пікірлер мен үлкен сатылымдарды қамтыды. 2017 жылдың 19 сәуірінде Шарли Бруно Марс пен Марк Ронсонды плагиаттауда айыптап, олардың "Uptown Funk" әнінің бастапқы аккордтары мен риффін өзінің 1989 жылғы "Fanky" әнінен көшіргенін мәлімдеді.

Соңғы жылдары

2021 жылдың қазан айында Аргентина үкіметі Шарли Гарсияның 70 жылдығын тойлау үшін арнайы іс-шара ұйымдастырды. Тарихи және құлшынысқа толы күні Киршнер мәдени орталығы (CCK) (Мәдениет министрлігінің құрамындағы) Гарсияның туған күнін тікелей музыка, бірқатар дәрістер мен өнер көрсетулермен атап өтті. CCK-да бірнеше концерттік орындалымдар өтті, онда Аргентинаның ең белгілі музыканттары Гарсияның классикалық шығармаларын орындады. Шарли өзі күтпеген жерден пайда болып, қуанған көрермендерге ән салды.