Ричард Принц: Американ суретшісі мен фотографы

Кіріспе

Американдық суретші және фотограф (1949 жылы туған)

Ричард Принс (1949 жылы туған) – американдық суретші және фотограф. 1970 жылдардың ортасында Принс суреттер мен суретшілік коллаждар жасады, бірақ кейіннен олардан бас тартты. Оның "Аты жоқ (Каубой)" атты туындысы, Сэм Абеллдің фотосуретінен қайта түсірілген және темекі жарнамасынан алынған фотосурет, 2005 жылы Кристис аукционында (Нью-Йорк) 1 миллион доллардан астамға сатылған алғашқы рефотография болды. "The New York Times" газеті оны "өз буынының ең құрметті суретшілерінің бірі" деп санайды. 2021 жылдың маусым айында 2005-2006 жылдардағы "Қашқан медбике" картинасы Гонконгтағы Сотби аукционында 93 986 000 HKD (12 121 000 АҚШ доллары) рекордтық бағаға сатылды. Принс қазір Нью-Йорк қаласында тұрады және жұмыс істейді.

Ерте өмір

Ричард Принс 1949 жылғы 6 тамызда АҚШ бақылауындағы Панама каналы аймағында дүниеге келді, қазір ол Панама Республикасының құрамында. 2000 жылы Джули Л. Белковпен болған сұхбатында ол ата-анасының аймақта неліктен болғаны туралы сұраққа «олар үкіметте жұмыс істеді» деп жауап берді. Әкесі әскери қызметте болғандығы туралы сұрағанда, Принс: «Жоқ, ол жай ғана үкіметте жұмыс істеді», - деді. Кейіннен The Wall Street Journal газеті Принстің ата-анасы оның тууына дейін Панама каналында Стратегиялық қызметтер кеңсесінде жұмыс істегенін хабарлады. Принс кейін Бостон қаласының жанындағы Нью-Англиядағы Брэнтри қаласында, Массачусетс штатында және Кейп-Кодтағы Провинстаун қаласында тұрды. 1973 жылы Нью-Йоркке көшіп, Time Inc баспа компаниясына жұмысқа орналасты. Time Inc кітапханасындағы оның жұмысы компанияның түрлі журналдарына мақалалардың бөліп алынған парақтарын беруді қамтыды.

Мансап

Принс алғашқыда американдық абстрактілі экспрессионист Джексон Поллоктың өнеріне қызығушылық танытты. "Мен өзінен өзгеше, біршама антисоциал, жалғыздыққа ұмтылатын, ынтымақтаспайтын адам идеясына қатты тартылдым". Принс Поллоктың мансабының қарыштаған кезінде өсті, бұл оның туындыларын қолжетімді етті. 1956 жылы Time журналында Поллокты "Жек Дриппер" деп атаған мақала өнерді мансап ретінде қарастыруға мүмкіндік берді. 1967 жылы орта мектепті бітірген соң, Принс 18 жасында Еуропаға аттанды. Ол үйіне оралып, Мэн штатындағы Нассон колледжінде оқыды, оны бағалау жүйесі мен құрылымы жоқ деп сипаттады. Мэн штатынан ол Массачусетс штатының Брэйнтри қаласына көшіп, қысқа мерзімге Провинстаунда тұрды. Соңында ол Нью-Йорк қаласына тартылды. Принс Нью-Йоркқа деген қызығушылығының себебін Франц Клайнның 14-ші көшедегі студиясының терезесінен сыртқа қарайтын әйгілі суретімен байланыстырды. Принс бұл суретті "сыртқы әлемді студиясының қасиеттілігінен зейін қоятын, өзінше қанағаттанған адам" деп сипаттады. Принстің алғашқы жеке көрмесі 1980 жылдың маусым айында Нью-Йорктің Буффало қаласындағы CEPA галереясында өтті. Оның "Ментол соғыстары" атты қысқа кітабы резиденттік бағдарламаның аясында жарық көрді. 1981 жылы Принс Лос-Анджелестегі Jancar Kuhlenschmidt галереясында Батыс жағалауындағы алғашқы жеке көрмесін өткізді. 1985 жылы ол Лос-Анджелестегі Венециядағы жалдаған үйде төрт ай бойы өнер туындыларын жасады. 2007 жылдың соңында Принс Соломон Р. Гуггенхайм мұражайында ретроспективтік көрме өткізді, ол хронологиялық тәртіппен жоғары қарай спираль тәрізді қабырғаларға ілінген толыққанды экспозиция болды. Көрме Миннеаполистегі Уокер өнер орталығында жалғасты. Нью-Йорк Метрополитен өнер мұражайының фотосурет кураторы Мария Моррис Гамбург былай деді: "Ол бүгінгі күннің өте маңызды тұлғасы, ол бәрінен бұрын медианың қаншалықты кең таралғанын түсінді, және де өте ерте жасында. Бұл біздің өміріміздің бір бөлігі ғана емес, басты бөлігі". Принс Бит қауымының кітаптары мен қолжазбаларының үлкен коллекциясын жинады. Принс Джек Керуактың "Жолда" романының бірнеше данасына ие, оның ішінде Керуактың анасына арналған, "Стив Аллен Шоу" бағдарламасында оқылған, кітаптың түпнұсқалық басылымы мен түпнұсқалық галереясы, сондай-ақ кітаптағы Дин Мориарти кейіпкері Нил Кэссидиге тиесілі, Кэссидидің қолымен жазылған жазбалары мен шеттеріне қосымша жазбалары бар. 2005 жылы New York журналына берген сұхбатында өзінің мансабы мен әдістемесін сипаттап, Принс: "Бұл студияда шатасып, нәрселерге соқтығысу туралы" деді.

Prince was first interested in the art of the American abstract expressionist Jackson Pollock. "I was very attracted to the idea of someone who was by themselves, fairly antisocial, kind of a loner, someone who was noncollaborative." Prince grew up during the height of Pollock's career, making his work accessible. The 1956 Time magazine article dubbing Pollock "Jack the Dripper" made the thought of pursuing art as career possible. After finishing high school in 1967, Prince set off for Europe at age 18. He returned home and attended Nasson College in Maine, which he described as without grades or structure. From Maine he moved to Braintree, Massachusetts, and for a brief time lived in Provincetown. Ultimately he was drawn to New York City. Prince has said that his attraction to New York was instigated by the famous photograph of Franz Kline gazing out the window of his 14th Street studio. Prince described the picture as "a man content to be alone, pursuing the outside world from the sanctum of his studio." Prince's first solo exhibition took place in June 1980 during a residency at the CEPA gallery in Buffalo, New York. His short book Menthol Wars was published as part of the residency. In 1981 Prince had his first West Coast solo exhibition at Jancar Kuhlenschmidt Gallery in Los Angeles. In 1985, he spent four months making art in a rented house in Venice, Los Angeles. In late 2007, Prince had a retrospective at the Solomon R. Guggenheim Museum, a comprehensive show hung in chronological order along the upward spiraling walls. The show continued onto the Walker Art Center in Minneapolis. Maria Morris Hamburg, the curator of photography at the New York Metropolitan Museum of Art, asserted, "He is absolutely essential to what's going on today, he figured out before anyone else—and in a very precocious manner—how thoroughly pervasive the media is. It's not just an aspect of our lives, but the dominant aspect of our lives." Prince has built up a large collection of Beat books and papers. Prince owns several copies of On the Road by Jack Kerouac, including one inscribed to Kerouac's mother, one famously read on The Steve Allen Show, the original proof copy of the book and an original galley, as well as the copy owned by Neal Cassady (the Dean Moriarty character in the book), with Cassady's signature and marginal notes. Describing his career and methodology in a 2005 New York magazine interview, Prince said, "It's about knocking about in the studio and bumping into things."

Қайта фотосуретке түсіру

Re фотосурет өзінің жұмыстарында иеленуді басты назарға алады: суретшілер өздерінің туындыларын жасау үшін өзгелердің еңбектерін және олар бейнелеген әлемдерді пайдаланады. Иелену өнері 1970-ші жылдардың соңында кең танылды. Шерри Левин, Луиза Лоулер, Викки Александр, Синди Шерман, Барбара Крюгер және Майк Бидло сияқты басқа да суретшілер 1980-ші жылдары Шығыс ауданында белгілі болды. Осы суретшілер тобы «Суреттер буыны» деп аталды. Бұл суретшілердің барлығына Джон Балдессари мен Роберт Хайнекеннің жұмысы зор ықпал етті. Олар екеуі де 1960 жылдан бері табылған немесе дайын түріндегі баспа фотосуреттерімен жұмыс істеп келеді. Балдессари көбінесе Голливуд фильмдерінен алынған кадрлармен, ал Хайнекен журналдардағы жарнамалармен және баспа порнографиясымен айналысты. Екеуі де 1970-ші жылдар бойы Оңтүстік Калифорниядағы Калифорния университетінде және Калифорния өнер институтында оқытушылық етті, сол кезде көптеген суретшілер сол жерде білім алды. Принс мансабының басында «Time» журналының кесілген парақтар бөлімінде жұмыс істеді. Әр жұмыс күнінің соңында оған «Time Life» журналының шамамен сегіз басылымынан қиып алынған жарнамалық суреттерден басқа ештеңе қалмайтын. Табылған фотосуреттер туралы Принс былай деді: «Серфингшілерсіз мұхиттар, Marlboro темекісіз ковбойлар. Мен суреттердің классикалық екенін түсінгеніммен, мен өзіме сенімсіз бейнелерді іздеймін. Мен оларды одан да сенімсіз етуге тырысамын». Принстің фотосуретке қатысты тәжірибесі аз болған, бірақ ол сұхбаттарында өзіне қажеттінің тек тақырып екенін, ал құрал – бояу мен щетка немесе камера мен пленка болатынын айтты. Ол қызықты жарнамаларды іздеуді «жағажайды шолумен» салыстырды. Осы кезеңдегі оның алғашқы сериясы модельдерге, қонақ бөлмесі жиһаздарына, сағаттарға, қаламдарға және әшекейлерге арналған. Халықтық мәдениет оның жұмысының басты тақырыбына айналды. Принс иелену тәжірибесін былай сипаттады: «Бастапқыда бұл өте бейхабарлықпен жасалды. Біреудің фотосуретін көшіру, жаңа суретті оңай жасау. Экспозицияны жасау, линзадан қарау және түсіру – жаңа тарихты ескісіз сезіну болды. Бұл менің нәрселерді біріктіруге қатысты барлық ассоциацияларымды толығымен жойды. Әрине, пленканың табиғи иелену қабілеті де бар еді. Мен әрқашан мұның сіздің иығыңыздағы жүкпен байланысты екенін ойладым».

Re photography uses appropriation as its own focus: artists pull from the works of others and the worlds they depict to create their own work. Appropriation art became popular in the late 1970s. Other appropriation artists such as, Sherrie Levine, Louise Lawler, Vikky Alexander, Cindy Sherman, Barbara Kruger and Mike Bidlo also became prominent in the East Village in the 1980s. This grouping of artists became known as the "Pictures Generation." All of these artists were greatly influenced by the work of John Baldessari and Robert Heinecken, both of whom have worked extensively with found or readymade print photography since the 1960s, Baldessari working mainly with Hollywood film stills and Heineken mainly with magazine advertisements and print pornography. Both artists taught at UCLA and the California Institute for the Arts in Southern California throughout the 1970s, when many of these artists attended school there. During the early period of his career, Prince worked in Time magazine's tear sheets department. At the end of each work day, he would be left with nothing but the torn out advertising images from the eight or so magazines owned by Time Life. On the topic of found photographs, Prince said, "Oceans without surfers, cowboys without Marlboros Even though I’m aware of the classicism of the images. I seem to go after images that I don’t quite believe. And, I try to re present them even more unbelievably." Prince had very little experience with photography, but he has said in interviews that all he needed was a subject, the medium would follow, whether it be paint and brush or camera and film. He compared his new method of searching out interesting advertisements to "beachcombing." His first series during this time focused on models, living room furniture, watches, pens, and jewellery. Pop culture became the focus of his work. Prince described his experience of appropriation thus: "At first it was pretty reckless. Plagiarizing someone else’s photograph, making a new picture effortlessly. Making the exposure, looking through the lens and clicking, felt like an unwelling . a whole new history without the old one. It absolutely destroyed any associations I had experienced with putting things together. And of course the whole thing about the naturalness of the film’s ability to appropriate. I always thought it had a lot to do with having a chip on your shoulder."

Патрик Карионың авторлық құқық бұзушылық туралы ісі

2008 жылдың желтоқсан айында фотограф Патрик Карио Принс, Гагосян галереясы, Лоуренс Гагосян және Риццоли Халықаралық Басылымдарына қарсы федералды аудандық сотқа авторлық құқықты бұзу туралы шағым түсірді, бұл бұзушылық Принстің Гагосян галереясындағы «Канал аймағы» көрмесінде көрсетілген жұмыстарында болған. Принске Карионың түсірген 35 фотосуретін рұқсатсыз қолданғаны үшін айып тағылды. Кейбір жұмыстарды Принс көшірмегендей қалдырды. Принс сонымен қатар Карионың «Иә, Раста» кітабынан алынған суреттерді қамтитын 28 картина жасады. Кітапта Карио Ямайкада түсірген растафарилердің фотосуреттері жинағы болған. 2011 жылдың 18 наурызында АҚШ аудандық судьясы Дебора А. Баттс Принс, Gagosian Gallery, Inc. және Лоуренс Гагосянға қарсы шешім шығарды. Сот Принстің қолдануы әділ пайдалану емес деп тапты (оның басты қорғанысы), ал Карионың авторлық құқықты бұзуға жауапкершілігі туралы талабы толығымен қанағаттандырылды. Сот 1992 жылғы Роджерс пен Кунс ісін қоса алғанда, көптеген сот практикасын келтірді. Аталған іс 2014 жылы келісіммен аяқталды.

Эмили Ратайковскидің бейнесі

2014 жылы Принц Эмили Ратайковскидің Instagram-дағы бір суретін оның рұқсатынсыз алып, Нью-Йорктегі Гагосиан галереясындағы "Жаңа портреттер" көрмесіне қосты. Жеті жыл өткен соң Ратайковски сол суреттің алдында тұрып сурет түсіріп, одан салмағы жоқ токен (NFT) жасады. NFT Кристис аукционында 175 000 долларға сатылды. "Мен әйелдердің онлайндағы меншік құқығы үшін үлгі орнатуға ниеттенемін, бұл әйелдерге өз бейнелеріне толық билік етуге және оны пайдалану мен тарату үшін лайықты сыйақы алуға мүмкіндік береді", - деп жазды Ратайковски Twitter-де. Ратайковски осы оқиғаны The Cut журналындағы "Өзімді қайта сатып алу" атты танымал эссесінде сипаттады. Бұл дау жеке тұлғаның құқықтары және біреудің суретін пайдаланудан кімнің пайда көретіні туралы мәселелерді көтеріп отыр.

Эрик МакНатт пен Дональд Грэмге құқық бұзушылық туралы іс қозғалды

2016 жылы фотограф Дональд Грэм Принсті 1998 жылғы «Растафариан джойнт шегу» фотосуретіне авторлық құқықтың бұзылуына жол бергені үшін сотқа шақырды, себебі фотосуреттің өзі «Жаңа портреттер» сериясына енгізілген. 2023 жылдың мамырында Нью-Йорк судьясы Принстің «Атауы жоқ» (Растаjay92 портреті) атты туындысы Принсті сот процесінен қорғау үшін жеткілікті түрлендірілмегенін айтты және Грэмнің авторлық құқықты бұзу ісі сотқа берілуі мүмкін деп шешті. Фотограф Эрик МакНатт та 2016 жылы Принсті Sonic Youth тобының негізін қалаушы Ким Гордонның портретіне авторлық құқықты бұзғаны үшін сотқа шақырды. 2024 жылдың 26 қаңтарында осы екі байланысты іс келісіммен аяқталды, нәтижесінде Грэм мен МакНаттқа өтемақы төленді, бірақ Принс бұзушылықты мойындаған жоқ.

Каубойы

Принстің 1980 жылдан 1992 жылға дейін жасалған және одан әрі жалғасып келе жатқан "Атаусыз ковбойлар" сериясы – оның ең танымал рефотографиялық жұмыстарының бірі. Олар Marlboro темекісінің Marlboro Man жарнамаларынан алынған, және американдық ерліктің идеализировандік бейнесін көрсетеді. Marlboro Man кейіннен Ralph Lauren сияқты брендтер үшін де иконаға айналды, ол өз брендін анықтау және байланыстыру үшін поло пони суретін пайдаланды. "Күн сайын мен оларды көріп, "Міне, менікі, рахмет" дейтінмін", - деді Принс бір сұхбатында. Принстің ковбойлары – бұл бут киген, он галлондық шляпа таққан, жылқы, лассо, шпоры және ковбойдың стереотиптік бейнесін құрайтын барлық керек-жарақтары бар адамдар. Олар АҚШ-тың батысындағы құрғақ ландшафтта, тасты тіктеп тұрған жерлерде, кактустар мен құрғақ шөптермен қоршалған және күн батуының фондық суретімен бейнеленген. Жарнамалар ең ұсақ бөлшектеріне дейін назармен жасалған. Принстің Marlboro Man жарнамаларын қайта түсіруі "жылқыдағы мачо" бейнесінің қаншалықты түпнұсқа және шынайы екендігін сұраққа салуға бағытталған. Принс 2003 жылы Стив Лафрейньерге Artforum журналында берген сұхбатында өзінің процесін былай сипаттады: "Менде камераға қатысты шектеулі техникалық білім болды. Шындығында, білімім жоқ еді. Мен камерамен ойнадым. Суреттерді үлкейту үшін арзан коммерциялық зертхананы пайдаландым. Мен екі данадан шығардым. Мен ешқашан қараңғы бөлмеге кірген емеспін". Принс басқалардың суреттерін жаңа контекстке қойып, оларды қайта анықтағанымен, ол өзінің жұмысын пайдаланған бұрынғы фотографтарды мойындамады. "Атаусыз (ковбой)" сериясы үшін бұл Норм Класен және тағы бірнеше адамды қамтиды. Класен өзінің еңбегіне авторлық құқықтың берілмегеніне наразылық білдіріп: "Егер сіз біреудің сіздің жұмысыңызды көшіріп алғанын көрсеңіз, сіздің ішіңізде "Мен оның авторымын" деген сезім пайда болады" деді.

Шалқы, топтар және қылмыскерлер

Принстің суреттерін қайта түсіруі «Ганг» сериясына әкелді, ол «Каубойлар» сияқты журналдардан суреттерді игерудің сол әдісін қолданды, бірақ енді тақырыптар жарнамалар мен бұқаралық ақпарат құралдарынан американдық қоғамның нишаларына қарай жылды. Принс осы серияда американдық нишалардағы «секс, есірткі және рок-н-роллға» құрмет көрсетті, бұл журналдар арқылы көрінді. Ол мотоциклге құмарлар, хот-род жанкүйерлері, серфингшілер және хэви-метал музыка жанкүйерлері сияқты субмәдениеттердегі ерекшеліктерді бейнеледі. Осы «Гангтар» оның «Қыз достары» сериясында, мотоциклші қыздарды көрсетеді. Ол қолданған мотоцикл журналында мотоциклшілердің достарының суреттері болды, олар жігіттерінің мотоцикліне жайылған күйде бейнеленген. Принстің «Гангтар» жұмыстары 9×12, 35 мм фотосуреттердің жиынтығымен немесе «гангпен» жабылған ақ қағаздың бір парағынан тұрады. Принс «гангталған» суреттер арасында ешқандай байланыс болмауын қалады. Мысалы, оның 1984 жылғы «Көктемді жағажайы» жұмысында, серф журналынан алынған үлкен толқындардың он екі Ektacolor басылған суреті бар. Тағы бір мысал – оның 1986 жылғы «Бос өмір сүр немесе өл» жұмысы, онда мотоциклде киімдері бос әйелдердің тоғыз суреті жиналған. Принс алғашқы «Шұқасынан» суретін шамамен 1985 жылы Нью-Йоркте, Парк-авенюдегі 303 галереясының артқы бөлмесінде салған. Алғашқы әзіл психиатрлар туралы болды, ол кейін жиі жұмыс істеді. Принс «Шұқасынан» суреттерінің идеясын қағазға 11 × 14 дюймдік қолмен жазылған әзілді жазғаннан кейін тапқанын айтты. Егер ол галереяға кіріп, оны қабырғада ілінгенін көрсе, қызғанышқа бой жейтінін түсінді. Принстің «Шұқасынан» суреттері әр түрлі формада келеді. Оның алғашқы «Шұқасынан» суреттері күлкі кітаптарынан алынған қолмен жазылған. Оның әзілдері суреттермен біріктіре бастағанда, олар көбінесе бір-бірімен байланысы жоқ суреттермен жұптасып, түсініксіз қарым-қатынас жасады. Мұндай ерекше комбинациялардың мысалы – оның 1991 жылғы «Жақсы революция» жұмысы, онда ас үй пешінің сызбалары арасында бокс шорты киген ер адамның қара-ақ суреті бейнеленген. Бұл суреттердің үстінде былай делінген: «Кешкі уақытта сізге сәл махаббат, сәл қамқорлық, сәл нежность сыйлайтын әйелге қайтудың не екенін білесіз бе? Бұл сіздің дұрыс емес үйде екеніңізді білдіреді, міне, осыны білдіреді». Принстің ең танымал «Шұқасынан» суреттерінің бірі – 80-ші жылдар стиліндегі қызыл туал суреті, ол 2004 жылы салған, онда былай делінген: «Екі психиатр, біреуі екіншісіне: Мен бір күні анаммен бірге түскі ас ішіп отырдым, мен Фрейдтік қателік жасадым. «Майды беріңізші?» десем, «Сенің өміріңді бұздың, ескі әйел!» деп жауап берді». 1980 жылдардың соңында Принс, оның замандастары Лорна Симпсон мен Барбара Крюгер сияқты, сондай-ақ оның көптеген концептуалды өнердің алда тұрғандары, сурет пен мәтінмен ойнады, бұл стратегия көбірек танымал болды. Принс әзілдерді карикатуралардың арасына енгізді, көбінесе The New Yorker журналынан. Принс өзінің ерте кездегі әзілдерді және оның юмор сезімін «Мен ешқашан айта бастаған жоқпын, мен оларды қайталай бастадым» деп сипаттады. «1985 жылы Калифорния штатының Венеция қаласында мен сүйікті мультфильмдерімді қарындашпен қағазға түсіріп жаттым. Осыдан кейін мен карикатураның суретті немесе бейнелі бөлігін тастап, басты ойға тоқталдым». Принстің әзілдері негізінен сатирикалық біржолғылар, дін, ерлі-зайыптылар арасындағы қарым-қатынас, оның әйелдермен қарым-қатынасы сияқты тақырыптарды мазақтап көңіл көтереді. Әзілдер қарапайым, көбінесе басты ойға сүйенеді: «Мен әйелімді әйел алмасу кешінде алып бардым, ақша салуға тура келді» немесе «Менің атымда бірде-бір тиын болған жоқ, сондықтан атымды өзгерттім». Әзілдер оның гравюраларының толық тақырыбына айналды, қызыл, қызғылт сары, көк, сары және т.б. сияқты монохромды фондардың үстіне қойылды. Бұл жұмыстардың көлемі 1994 жылғы «Атауы жоқ» жұмысында көрсетілгендей 56 × 48 дюймнан бастап, 2000 жылғы «Жаңғақтар» жұмысында көрсетілгендей 112 × 203,5 дюймға дейін жетеді. Оның алғашқы әзілдері шағын болды, бірақ олар танымал болғанда ол үлкен жұмыстар жасады. Бұл монохромды әзілдер жоғары өнердегі бірегейліктің маңыздылығына күмән келтіреді. Бұл әзілдерді бір-бірінен не айырады, фонның түсі, мәтіннің түсі, әзілдердің өзі ме? Сол кезеңдегі басқа Апроприация суретшілерімен салыстырғанда, Принстің жұмыстары мен сериялары арасында ерекше сапа бар. Жұмыстар бір-бірінен ерекшеленеді немесе белгілі бір суретшінің туындысы ретінде танылады, бірақ Принстің монохромды әзілдерінде, мысалы, оның 1989 жылғы «Сенің ойынша масқара ма?» суретінде, көк фонда сары мәтін ұсынылады. Мысалы, Джефф Кунсқа қарағанда, техника мен стиль ғана емес, суретшінің туындысын тануға берілген маңыз да өзгеше. 1988 жылы Кунс оның Майкл Джексон және Bubbles және Pink Panther сияқты фарфордан жасалған мүсіндермен жұмыс істеді. Бұл сол жылы жасалған екі ерекше туынды. Ал сол 1988 жылы Принстің «Өрт сөндіруші және мас» және «Атауы жоқ (Әзіл)» жұмыстары осы екі туындыны не бөліп тұрады деген маңызды сұрақ тудырады. 2000 жылы Джули Л. Белковемен сұхбаттасқанда Принс «Шұқасынан» суреттерін «Мен ненің арқасында танылғым келді» деп атады. «Шұқасынан» суреттерінің өнер жанрын анықтауды сұрағанда Принс: «Шұқасынан» суреттері абстрактілі. Әсіресе Еуропада, егер сіз ағылшын тілінде сөйлей алмасаңыз». Принс классикалық көліктердің капоттарын кастомды көліктерді қалпына келтіру желілерінен тапсырыс берді, содан кейін осы капоттарды әртүрлі түстерде жуылған Fiberglas қалыптар жасау үшін пайдаланды.

Prince's rephotographs led to his series known as the Gangs, which followed the same technique of appropriating images from magazines as the Cowboys did, but now the subjects moved from advertisements and mass media toward niches in American society. Prince in this series paid homage to "sex, drugs, and rock'n'roll" in American niches, seen through magazines. He depicted the bizarre in subcultures such as the motorcycle obsessed, hot rod enthusiasts, surfers, and heavy metal music fans. These Gangs are recognized in his series Girlfriends, featuring biker girls. A motorcycle magazine he used featured photographs of motorcyclists' girlfriends, were sprawled on their boyfriends' bikes. Prince's Gangs works are single sheets of white paper covered with a grouping or "ganging" of 9×12, 35 mm photographs. Prince did not intend any distinct relationship between the "ganged" photographs. An example can be seen in such works as his 1984 Velvet Beach, twelve Ektacolor printed photographs of massive waves, clearly from a surf magazine. Another example is his 1986 Live Free or Die, gathering nine images of loosely dressed women on motorcycles. Prince's made his first Joke painting circa 1985, in New York, when he was living in the back room of 303 Gallery located on Park Avenue South. The first joke represented was about psychiatrists, a subject he later worked with often. Prince described the discovery of the idea for the Joke Paintings beginning when he posted a small 11 × 14 inch handwritten joke on paper. He realized that if he had walked into a gallery and had seen it hanging from the wall, he would have been envious. Prince's Jokes come in several forms. His first Jokes were hand written, taken from joke books. His jokes grew into more substantial works as he began to incorporate them with images, often pairing jokes with images that had no relevance with one another, creating an obscure relationship. An example of one of these peculiar combinations can be seen in his 1991 Good Revolution, which depicted black and white images of a male torso in boxing shorts set amongst doodles of a kitchen stove. These were set above the text "Do you know what it means to come home at night to a woman that will give you a little love, a little affection, a little tenderness? It means you're in the wrong home, that's what it means." Another one of Prince's most well known Joke paintings is an 80s style red canvas painting he did in 2004 that says, "Two psychiatrists, one says to the other: I was having lunch with my mother the other day and I made a Freudian slip. I meant to say, 'Please pass the butter,' and instead it came out, 'You fucking bitch, you ruined my life.'" In the late 1980s, Prince, like his contemporaries Lorna Simpson and Barbara Kruger, as well as many of his Conceptual Art precursors, played with image and text in a strategy that was becoming increasingly popular. Prince put jokes among cartoons, often from The New Yorker. Prince described his early discovery of jokes and his sense of humor, as "I never really started telling, I started telling them over. Back in 1985, in Venice, California, I was drawing my favorite cartoons in pencil on paper. After this I dropped the illustration or image part of the cartoon and concentrated on the punch line." Prince's jokes were primarily satirical one liners, poking fun at topics such as religion, the relationship between husband and wife, his relations with women. The jokes are simple, often relying on a punch line: "I took my wife to a wife swapping party, I had to throw in some cash" or "I never had a penny to my name, so I changed my name." Jokes became the complete subject of his prints, set atop monochromatic backgrounds red, orange, blue, yellow, etc. These works range in size from 56 × 48 inches as seen in his 1994 Untitled, to 112 × 203.5 inches, as seen in his 2000 work Nuts. His early jokes were modestly sized, but as they caught on he executed larger pieces. These Monochromatic Jokes question the importance of the unique, in high art. What is it that set these jokes apart from one another, the background color, the color of the text, the jokes themselves? Compared to other Appropriation Artists working in the same time period, Prince has a distinct quality between works and series. Works are distinguishable from one another or identifiable as a particular artist, but with Prince's Monochromatic Jokes, we are presented with yellow text upon a blue background as in his 1989 Are You Kidding? Differing from Jeff Koons, for example, are not only technique and style, but also the significance given to making the artwork identifiable. In 1988 Koons was working with porcelain sculptures like his Michael Jackson and Bubbles and Pink Panther. These are two works produced in this year that are distinguishable. In the same year, 1988, are Prince's Fireman and the Drunk and his Untitled (Joke), which raise the serious question of what sets these two works apart. In a 2000 interview with Julie L. Belcove, Prince called the joke paintings "what I wanted to become known for." When asked to identify the artistic genre of his Jokes, Prince responded, "the Joke paintings are abstract. Especially in Europe, if you can't speak English." Prince ordered classic vehicle car hoods from within custom car restoration networks and then used the hoods to cast Fiberglas molds which he washed in different colors.

Танымал тұлғалар

"Слеб-сериал" американдықтардың киножұлдыздарға деген құштарлығымен ойнайды. Уорхолдың жолын қуа, Принс актерлердің бас суреттерін, көбінесе авторлық құқықтары қорғалмаған жарнамалық фотосуреттерін іздейтін. Ол актердің атын өзі қол қоятын.

Суреттерді тексеру

"Шек суреттері" сериясы "Жұлдыздар" сериясына ұқсайды. Бұл Принстің жекелеген заттарды жинақтауға деген ынтасының нәтижесінде мүмкін болды. Принс Джек Керуактан Энди Уорхолға дейінгі тарихтағы белгілі тұлғалардың төлемнен кейінгі чектерді іздеуді бастады. Ол осы чектерді боялған кенептерге жабыстырып, көбінесе олардың бұрынғы иелерінің суреттерімен үйлестірді.

Медбике суреттері

«Мейірбике» суреттері – газет-журналдар мен дәмханаларда (арзан, көптеп таралған махаббат романдары) сатылатын арзан романдардың мұқабалары мен атауларынан шабыттанған серия. Принс кітаптардың мұқабаларын компьютерде сканерлеп, суреттерді матаға түсіру үшін сиямен басып шығарды, содан кейін акрил бояуымен жекелендірді. Олар 2003 жылы Барбара Гладстон галереясында тұңғыш рет көрсетілді, ол және Ларри Гагосян Принстің өкілі болып табылады. Суреттердің барлығы 50 000 – 60 000 долларлық сұралған бағамен сатылмады. Атаулары: «Серфингист мейірбике», «Жаман мейірбике», «Миллионер мейірбике» және «Ранчодағы жігіт мейірбике» – олар көшірілген кітаптардың атаулары. Принс былай деді: «Өнердің мәселесі – ол гольф сияқты емес, онда допты лункаға салу керек немесе салуға болмайды. Төреші жоқ, судья жоқ, ережелер де жоқ. Бұл – мәселелердің бірі, бірақ сонымен бірге өнердің керемет жақтарының бірі: ол не сақталады деген сұраққа айналады». Sonic Youth тобының «Sonic Nurse» альбомында «Мейірбике» суреттері пайдаланылды және «Ранчодағы жігіт мейірбике» атты ән енгізілді. Суреттер сериясындағы барлық мейірбикелер бас киімдерін киеді және олардың ауыздары хирургиялық маскалармен жабылған, бірақ кейбір суреттерде қызыл еріндер маскалар арқылы көрінеді. Соңғы нұсқаларында әрбір кітап мұқабасынан атау мен мейірбике бейнесі сақталған, бірақ қалғандары көлеңкеде қалған. Атаулары: «Іске қатысқан мейірбике», «Алоха мейірбике», «Бакалавр мейірбике», «Жұмыстағы қауіпті мейірбике», «Дебютант мейірбике» және «Дәрігердің мейірбикесі». Принстің «Мейірбике» суреттері оның ең қымбат сериясы болды және 2021 жылдың қыркүйегіне дейін аукциондағы ең жоғары 17 нәтижесін қамтиды.

Кейінгі еңбектері

Принстің 2007 жылдан бастап салған суреттер сериясы бейнелеу өнерінің дәстүрлі жанрларына оралу сияқты көрінеді және «Мейірбикелер мен әзілдер» сериясының сенсациялық және әжуалы мазмұнынан ерекшеленеді. Бұл Виллем де Кунинг стиліне еліктеуге тырысқан, акрил бояуымен жабылған порнографиялық сия қабаттарынан тұрады. Принс бет, қол және аяқтарға ең тікелей араласады, оларды дөңгелетеді және бұрмалайды. Бұл туындыларда «Әзілдер» сериясының айқын тілдік контекстіне орын жоқ, оның орнына таза визуалды стиль таңдалған. 2007 жылы Принс француздық Louis Vuitton бренді үшін 2008 жылғы көктемгі коллекциясын жасауда сәнгер Марк Джейкобспен бірлесіп жұмыс істеді. Аталымы жоқ туынды 1970 жылғы Dodge Challenger машинасының корпусынан, 660 ат күші бар Hemi қозғалтқышынан, арнайы интерьерден, қара дөңгелек қуыстарынан, алдыңғы жағында 14 дюймдік, артқы жағында 16 дюймдік дөңгелектерден, жалпақ қара T/A капоты бар ақшыл апельсин түсті бояудан және түрлі жапсырмалар мен белгілерден тұрады. «Американдық дұға» деп аталған тағы бір автомобиль мүсіні – 1968 жылғы Dodge Charger, ол қозғалтқыш бөліктерінен және ішкі жиындарынан толығымен босатылған, бояуы алынған және ұнтақпен қапталған. Қозғалтқыш блогының орнына цемент блогы қойылған. 2014 жылы Принс өзінің иемдену тақырыбын Нью-Йорктегі Gagosian галереясында «Жаңа портреттер» атты 38 портреттен тұратын көрмесімен жалғастырды. Әр сурет оның Instagram желісінен алынған және модельдердің, суретшілердің және мәшһүр тұлғалардың ашық кеуделі суреттерін қамтыды. Суреттердің астында Принс «Ештеңе істеме. Just B Urself © ®» сияқты түсініктемелер берді, авторлық құқық және тіркелген сауда белгісінің символдары оның авторлыққа деген қызығушылығына сілтеме болуы мүмкін. «Көрмеге қатысты ықтимал реакциялар – ұятсыз қуаныш пен толық жек көру», – деп жазды өнер сыншысы Питер Шжелдал The New Yorker журналында. «Менің жеке реакциям – өлу тілегіне ұқсас». Бұрынғы иемденген туындылары сияқты, Instagram суреттері де өнер мен авторлық құқықтың бұзылуының қиылысына назар аударады. Оның кейбір туындыларының кейбір субъектілері, әсіресе SuicideGirls мүшелері, Принстің түпнұсқа туындыларының негізінде жасалған өздерінің туындыларын сата бастады. 2015 жылы Принс Gagosian галереясындағы көрмесін Нью-Йорктегі Frieze Art Fair жәрмеңкесі үшін жаңа көрмемен қайталады. Алайда, Принс портреттерді пайдаға сатуынан кейін тақырыпқа айналды. Жәрмеңкеде Принс өзінің Instagram желісінен алынған суреттер мен түсініктемелерін 90 000 долларға сатты. 2017 жылы ол Иванка Трамптың бейнесі үшін 2014 жылы алған 36 000 доллар төлемін қайтарып, өзінің туындысының бірі Трамп отбасының жинағында болуымен өмір сүре алмайтынын айтып, дау тудырды.

Prince's series of paintings from 2007 on appear to be a throwback to more traditional genres of figurative art, and a departure from the pulpy and kitschy content of the Nurse and Jokes series. They are pornographic ink jet prints overlaid with acrylic paint in a style trying to imitate Willem de Kooning. Prince makes the most direct treatment to the faces, hands and feet, which are bulged and distorted. These works lack the obvious linguistic re contextualizing of the Jokes series, opting instead for a purely visual idiom. In 2007, Prince collaborated with the fashion designer Marc Jacobs on his Spring 2008 collection for the French label Louis Vuitton. An untitled work consists of the body of a 1970 Dodge Challenger and high performance parts such as a 660 hp Hemi engine, custom interior, black wheel wells, 14 inch tires in the front and 16 inch in the back, a pale orange paint job with a flat black T/A hood, as well as various decals and emblems. Another car sculpture, called American Prayer, is a 1968 Dodge Charger that has been completely emptied of any engine parts and interiors and is stripped of any paint and then powder coated. In place of the engine block there is a cement block. In 2014, Prince continued his appropriation theme with an exhibit of 38 portraits at the Gagosian gallery in New York City, entitled "New Portraits." Each image was taken from his Instagram feed and included topless images of models, artists, and celebrities. Underneath the images, Prince provided comments like, "Don't du anything. Just B Urself © ®", with the copyright and registered trademark symbols likely being references to his interests in authorship. "Possible cogent responses to the show include naughty delight and sheer abhorrence", wrote art critic Peter Schjeldahl in The New Yorker. "My own was something like a wish to be dead." As with previous appropriated Prince works, the Instagram prints draw attention to the intersection of art and copyright infringement. Some of the unwilling subjects of his art, notably members of SuicideGirls, have started selling their own derivative works based on Prince derivative works of their original works. In 2015, Prince would repeat his exhibit from Gagosian with a new exhibit for the Frieze Art Fair in NYC. However, Prince would end up making headlines due to selling the portraits for profit—at the fair, Prince sold enlargements of his Instagram feed and comments for $90,000. In 2017, he generated controversy by returning a $36,000 payment he had received in 2014 for his portrayal of Ivanka Trump, claiming that he could not live with the idea of one of his works being in the collection of the Trump family.

Музейлік көрмелер

Принс ірі зерттеу көрмелерінде танымал, оның ішінде Уитни американдық өнер мұражайы, Нью-Йорк (1992); Сан-Франциско қазіргі заманғы өнер мұражайы (1993); Музей Бойманс ван Бьюнинген, Роттердам (1993); Музей для Gegenwartskunst, Базель (2001, Цюрихтің Кунстхаллесі мен Вольфсбургтің Кунстмузейіне көшті); Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы (2007, Уолкер өнер орталығына көшті, Миннеаполис, 2008); және Серпентин галереясы, Лондон (2008). "Ричард Принс: Американдық дұға" – суретшінің жеке коллекциясынан алынған американдық әдебиет пен эфемералардың көрмесі. Принстің туындылары көптеген топтық көрмелерде де көрсетілді, соның ішінде Сао-Паулу биеналі (1983), Уитни биеналі (1985, 1987, 1997 және 2004), Сидней биеналі (1986), Венеция биеналі (1988 және 2007) және documenta 9 (1992).

Жеке өмір

Принц жарымен, суретші Ноэл Грунвальдтпен Нью-Йорк қаласында тұрады.