Испан тореадоры Хуан Бельмонте

Кіріспе

Испандық тореадор Хуан Белмонте Гарсия (14 сәуір 1892 – 8 сәуір 1962) – испандық тореадор. Ол рекордтық сандағы бұқа шабу кештеріне қатысып, тореадорлық өнерді өзгертуге ықпал етті. Оның аяқтарында туа біткен кемшіліктер болғандықтан, ол тореадорлықта жаңа тәсілдер мен стильдерді ойлап табуға мәжбүр болды.

Өмір

Севильяда туған, оның отбасы үш жасында Триана ауданына көшіп келді, биограф А. Диас Канабате айтқандай. Белмонте бұқа күресі мансабын 1908 жылы бастады, «Лос Ниньос Севильянос» атты балалар бұқа күресі тобымен Испанияны аралады. Алғашқы бұқасын 1910 жылғы 24 шілдеде өлтірді. Ересек болғаннан кейін, оның техникасы бұрынғы матадорлардың техникасынан өзгеше болды: ол тік және көбінесе қозғалмай тұрып, бұқаның мүйізінен қашып жүретін бұрынғы матадорлардан айырмашылығы, әрқашан бұқаға жақын тұрды. Осы қауіпті техникасының нәтижесінде Белмонте жиі жарақаттанды, көптеген ауыр жарақаттар алды. Мұндай оқиғалардың бірі 1927 жылғы қарашада Испанияның Барселона қаласындағы бұқа күресінде болды. Белмонте кеудесінен жарақат алып, қабырғаға тіреліп қалды. Басқа бірнеше тореро оны құтқарып алды. Сол күні көрермендердің арасында Испания королі мен королевасы және Инфанта Беатрис болды. Белмонте мен Жозе Гомес Ортеганың (әзірге Хоселито немесе Галлито) арасындағы 1914-1920 жылдардағы бәсекелестік «барлық уақыттағы ең ұлы матадор» атанымы үшін күрестің алтын ғасыры деп аталады. Бұл дәуір 1920 жылғы 16 мамырда Хоселитоның Мадридтен шалғай емес Талавера-де-ла-Рейнадағы бұқа күресінде қаза болғаннан кейін аяқталды. Белмонте бұқа күресінің барлық салмағын жалғыз көтеруге мәжбүр болды, бұл шыдай алмайтын нәрсе болды, және 1922 жылы оның үш рет Андалусиядағы 3500 акрлық ранчоға көшуіне әкелді, онда ол «қадірлі бұқа өсірушінің өмірін сүрді». Хуан Белмонте – бұқа күресі стилін өзгерте білген жалғыз матадор. Денесінде туа біткен кемшілік болғандықтан, ол басқа балалар сияқты жүгіре де, секіре де алмады. Ол кабинетінен тапанша алып өзін-өзі атты. Бұл «көшірме суицид» болуы мүмкін деген болжам бар; 1961 жылы досы Хемингуэйдің өзін-өзі өлтіргенін естігенде, Белмонте «Жарайсың» деп жауап берген дегенді айтады. Оның өліміне байланысты мән-жайлар әлі де даулы. Мысалы, «Life» журналында келтірілген нұсқада оқиға мынадай сипатталған: дәрігер Белмонтеге өмір бойы алған жарақаттары мен психикалық ауруларының салдарынан енді сигарета тарта алмайтынын, жылқыға мініп, шарап іше алмайтынын немесе әйелдермен жыныстық қатынасқа бара алмайтынын айтқаннан кейін, ол өлуге дайын екенін шешкен. Ол сүйікті атын әкелуді бұйырды, бірнеше сигарета, сүйікті шарабының екі бөтелкесін алып, ранчосына аттанды. 1995 жылы оның өмірі туралы фильм шықты. Ол Севилья зиратында, жеті маусым бойы қарсыласы Хоселитоның қабірінен 20 метр қашықтықта жерленген. Эрнест Хемингуэй Белмонте туралы «Күнде өлім» және «Күн де шығады» кітаптарында айтқан.

Born in Seville, his family moved to the Triana neighbourhood when he was three, according to the biographer A. Diaz Canabate. Belmonte began his bullfighting career in 1908, touring around Spain in a children's bullfighting group called Los Niños Sevillanos. He killed his first bull on 24 July 1910. As an adult, his technique was unlike that of previous matadors; he stood erect and nearly motionless, and always stayed within inches of the bull, unlike previous matadors, who stayed far from the animal to avoid the horns. As a result of this daring technique, Belmonte was frequently gored, sustaining many serious wounds. One such incident occurred during a November 1927 bullfight in Barcelona, Spain. Belmonte was gored through his chest and pinned against a wall. Several other toreros rescued him. Among the spectators that day were the King and Queen of Spain and the Infanta Beatriz. Belmonte's rivalry with José Gómez Ortega (a. k. a. Joselito or Gallito), another contender for the appellation "greatest matador of all time", from 1914 to 1920 is known as the Golden Age of Bullfighting. The era was cut short when Joselito was fatally gored on 16 May 1920, at the age of 25, at a bullfight in Talavera de la Reina, a small town not far from Madrid. Belmonte then had to carry alone the weight of the whole bullfighting establishment, which proved to be unbearable, and which in 1922 led to the first of his three Belmonte moved to a 3,500 acre ranch in Andalusia, where he "lived the life of a gentleman bull breeder". Juan Belmonte was the single matador that changed the style of bullfighting. Born with slightly deformed legs, he could not run or jump like other boys pistol from a drawer in his study and shot himself. suggest that this may have been a 'copycat suicide'; on hearing of his friend Hemingway's suicide in 1961, Belmonte is said to have answered 'Well done.' The circumstances surrounding his death are the source of some controversy. A popular version, seen for example in Life, describes events substantially as follows: when Belmonte's doctor told him that, because of his lifelong injuries and trauma, he could no longer smoke cigars, ride his horses, drink wine or perform sexual acts with women, he decided he was ready to die. He ordered that his favourite horse be brought to him, took a handful of cigars, two bottles of his favourite wine and rode out to his finca. A film about his life, Belmonte, was released in 1995. He is interred at the cemetery of Seville, 20 yards from the grave of his rival of seven seasons, Joselito. Ernest Hemingway features Belmonte in Death in the Afternoon and as a minor character in The Sun Also Rises.