Бенджамин Роббинс Кертис: АҚШ Жоғарғы Сотының тарихындағы тұлға
Benjamin Robbins Curtis
Бенджамин Роббинс Кертис – АҚШ Жоғарғы Сотының 1851-1857 жылдардағы төрешісі. Dred Scott ісіндегі қарсы дауыс беруші, Джонсонның қорғаушысы. Тарих және құқық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы (1851–1857)
US Supreme Court justice from 1851 to 1857
Бенджамин Роббинс Кертис (4 қараша 1809 – 15 қыркүйек 1874) – американдық заңгер және судья, 1851–1857 жылдары АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы қызметін атқарған. Кертис Жоғарғы соттың алғашқы және жалғыз вигтік судьясы болды, сондай-ақ заң білімі бар Жоғарғы сотқа тағайындалған алғашқы судья еді. Ол көбінесе 1857 жылғы Жоғарғы соттың танымал «Дред Скотт және Сэндфорд» ісіндегі екі қарсы дауыс берген судьяның бірі ретінде еске алынады. Кертис 1857 жылы Бостон, Массачусетс қаласындағы жеке заңгерлік практикаға оралу үшін Жоғарғы соттан кетті. 1868 жылы Кертис президент Эндрю Джонсонның импичмент процесі кезінде оның қорғаушы адвокаты болды.
Benjamin Robbins Curtis (November 4, 1809 – September 15, 1874) was an American lawyer and judge who served as an associate justice of the United States Supreme Court from 1851 to 1857. Curtis was the first and only Whig justice of the Supreme Court, and he was the first Supreme Court justice to have a formal law degree. He is often remembered as one of the two dissenters in the Supreme Court's infamous 1857 decision Dred Scott v. Sandford. Curtis resigned from the Supreme Court in 1857 to return to private legal practice in Boston, Massachusetts. In 1868, Curtis was President Andrew Johnson's defense lawyer during Johnson's impeachment trial.
Ерте өмір және білім
Кертис 1809 жылғы 4 қарашада Массачусетс штатының Уотертаун қаласында дүниеге келді. Ол Лоис Роббинс пен сауда кемесінің капитаны болған Бенджамин Кертистің ұлы еді. Жас Кертис Ньютон қаласындағы қарапайым мектепте оқыды және 1825 жылдан бастап Гарвард колледжіне қабылданды, онда үшінші курста эссе жазу байқауында жеңіске жетті. Гарвардта ол Порцель клубының мүшесі болды. 1829 жылы бітіріп, Фи Бета Каппа қоғамының мүшесі атанды. 1832 жылы Гарвард құқық мектебін бітірді.
Curtis was born November 4, 1809, in Watertown, Massachusetts, the son of Lois Robbins and Benjamin Curtis, the captain of a merchant vessel. Young Curtis attended common school in Newton and beginning in 1825 Harvard College, where he won an essay writing contest in his junior year. At Harvard, he became a member of the Porcellian Club. He graduated in 1829, and was a member of Phi Beta Kappa. He graduated from Harvard Law School in 1832.
Бірінші жеке практика
Сол жылы ол Массачусетс штатының адвокатурасына қабылданды. 1834 жылы Бостонға көшіп, Чарльз П. Кертистің заң фирмасына қосылды, онда адмиралтейство заңы саласында тәжірибе жинап, патенттік құқыққа қатысты білімімен де танылды. 1836 жылы Кертис Массачусетс штатындағы «бостандық ісі» – Commonwealth v. Aves ісіне қатысты. Нью-Орлеан тұрғыны Мэри Слэйтер әкесі Томас Эйвсті Бостонда зиярат еткен кезде, өзімен алты жасар Мед есімді құл қызды алып келді. Слэйтер Бостонда ауырып қалғанда, ол әкесінен (Эйвстен) сауығып кеткенше Медке қарауды өтінді. Бостондық әйелдер құлдыққа қарсы қоғамы және басқалар Эйвске қарсы хабеас корпус талабымен жүгінді, Медтің иесінің оны ерікті түрде Массачусетс штатына әкелгендіктен бостандыққа шыққандығын мәлімдеді. Эйвс талапқа жауап беріп, Медтің оның қызының құлы екенін және оны қызының өкілі ретінде ұстап отырғанын айтты. Массачусетс штатының Жоғарғы соты Бас судья Лемуэль Шоу арқылы Медті бостандыққа шығарды және оны соттың қамқорлығына берді. Бұл шешім сол кезде революциялық болып саналды. Бұрынғы шешімдерде ерікті түрде еркін штатқа әкелінген және онда көп жылдар тұрған құлдар бостандыққа шығарылған. Commonwealth v. Aves ісі – ерікті түрде еркін штатқа әкелінген құлдың сол жерге келген сәттен бастап бостандыққа шығатынын бірінші рет растаған шешім болды. Бұл сот ісінің шешімі құл иеленуші оңтүстік штаттарда қызу пікірталас тудырды. Кертистің Массачусетс штабынан және Гарвард университетінің түлегі Джон Адамс сияқты, Эйвс отбасының қорғаушы адвокаты ретіндегі дайындығы оның жеке немесе заңдық көзқарасын міндетті түрде көрсетпеді, бұл оның 1857 жылғы Дред Скотт ісіндегі кейінірек келіспеушілігінде көрінді. Кертис 1846 жылдың ақпан айында Гарвард университетінің басқарушы кеңесінің бірі – Гарвард корпорациясының мүшесі болды. 1849 жылы Массачусетс штатының өкілдер палатасына сайланды. Ол мемлекеттік сот жүйесін реформалау жөніндегі комитеттің төрағасы болып тағайындалды және 1851 жылғы Массачусетс практикалық заңын ұсынды. «Бұл сот реформасының үлгісі болып саналды және заң шығарушы органмен түзетусіз бекітілді». Ол кезде Кертис Руфус Чоуттың бәсекелесі ретінде қарастырылып, Жаңа Англияның ең беделді адвокаты деп есептелді. Кертис саяси байланыстары бар отбасыдан шыққан және Гарвард заң мектебінде Джозеф Стори мен Джон Хукер Эшмунның шәкірті болған. Оның заңдық аргументтері жақсы негізделген және көндірішті деп саналды. Кертис виг партиясының мүшесі болды және олардың саясатын қолдады, ал вигтер билікте болды. Ол жас тағайындалушы ретінде ұзақ және жемісті сот мансабының бастауы деп есептелді. Ол президент тағайындады, Сенат мақұлдады, Жоғарғы Сотқа көтерілді, бірақ алты жылдан кейін қызметтен кетті.
Admitted to the Massachusetts bar later that year, Curtis began his legal career. In 1834, he moved to Boston and joined the law firm of Charles P. Curtis, where he developed expertise in admiralty law and also became known for his familiarity with patent law. In 1836, Curtis participated in the Massachusetts "freedom suit" of Commonwealth v. Aves as one of the attorneys who unsuccessfully defended a slaveholding father. When New Orleans resident Mary Slater went to Boston to visit her father, Thomas Aves, she brought with her a young slave girl about six years of age, named Med. While Slater fell ill in Boston, she asked her father to take care of Med until she (Slater) recovered. The Boston Female Anti Slavery Society and others sought a writ of habeas corpus against Aves, contending that Med became free by virtue of her mistress's having brought her voluntarily into Massachusetts. Aves responded to the writ, answering that Med was his daughter's slave, and that he was holding Med as his daughter's agent. The Supreme Judicial Court of Massachusetts, through its Chief Justice, Lemuel Shaw, ruled that Med was free, and made her a ward of the court. The Massachusetts decision was considered revolutionary at the time. Previous decisions elsewhere had ruled that slaves voluntarily brought into a free state, and who resided there many years, became free. Commonwealth v. Aves was the first decision to hold that a slave voluntarily brought into a free state became free the moment he or she arrived. The decision in this freedom suit proved especially controversial in slaveholding southern states. As with his fellow Massachusettsan and Harvard graduate John Adams, Curtis's willingness to serve as defense attorney for the Aves family did not necessarily reflect his personal or legal views, as shown by his later dissent in the 1857 Dred Scott decision. Curtis became a member of the Harvard Corporation, one of the two governing boards of Harvard University, in February 1846. In 1849, he was elected to the Massachusetts House of Representatives. Appointed chairman of a committee to reform state judicial procedures, they presented the Massachusetts Practice Act of 1851. "It was considered a model of judicial reform and was approved by the legislature without amendment." At the time, Curtis was viewed as a rival to Rufus Choate and was thought to be the preeminent leader of the New England bar. Curtis came from a politically connected family, and had studied under Joseph Story and John Hooker Ashmun at Harvard Law School. His legal arguments were thought to be well reasoned and persuasive. Curtis was a Whig and in tune with their politics, and Whigs were in power. As a potential young appointee, he was thought to be the seed of a long and productive judicial career. He was appointed by the president, approved by the Senate, elevated to the Supreme Court bench, but was gone in six years.
Жоғарғы Сот қызметі
Кертис 1851 жылғы 22 қыркүйекте президент Миллард Филлмордан Леви Вудберидің қайтысынан босаған орынды толтыру үшін АҚШ Жоғарғы Сотына тағайындалды. Массачусетс штатының сенаторы Дэниел Вебстер Филлморды Кертисті Жоғарғы Сотқа ұсынуға көндірді және оның басты қолдаушысы болды. Ол заңгерлік мектептен заңгерлік диплом алған алғашқы Жоғарғы Сот судьясы болды. Оның бұрынғылары заңды тәжірибелік фирмада шәкірттікпен оқыған немесе заң мектебіне қатысқан, бірақ диплом алмаған. Оның «Кули против Уордендер кеңесі» (53 АҚШ 299, 1852) ісіндегі пікірі, коммерциялық бапта қарастырылған Коммерциялық Құқық, АҚШ Конституциясы, 1-бап, 8-тармақ, 3-пункт, пилотажға қатысты заңдарға да қолданылатынын көрсетті. Конгресс бұл мәселеде үнсіздік сақтағанша, коммерциялық құқықтарға қатысты штаттық заңдар жарамды болуы мүмкін. Бұл федералдық штаралық сауда құқықтары туралы тарихи дауды шешті. Бүгінгі күнге дейін ол Коммерциялық бапқа қатысты істерде маңызды прецедент болып табылады. Кертис федералдық Конституция жобаланған кезде Оңтүстік және Солтүстік штаттарында қара нәсілді азаматтар болғандықтан, қара нәсілді адамдар осы Конституцияда көзделген «Америка Құрама Штаттарының халқы» қатарында екенін айтты. Кертис сондай-ақ, көпшілік Скотттың сотқа қатысу құқығы жоқ деп тапқандықтан, Сот Скотт ісінің мәнісін қарауға өте алмайды деген пікір білдірді. Бір дерек көзінде айтылғандай, «Роджер Тэнидің өткір келіспеушілігі мен қысымы Бенджамин Кертистің 1857 жылы Соттан кетуіне себеп болды». Дегенмен, басқалар оның отставкаға кетуіне мінез-темпераменті мен қаржылық жағдайы себеп болды деп санайды. Ол Жоғарғы Сот судьяларынан сол кезде талап етілгендей, «аудандарды аралауды» ұнатпады. Ол Сотқа жат еді және басқалармен жұмыс істеуге құштар емес еді. Дред Скотт ісіне байланысты туған ашу-ыза өзара сенімсіздікке ұласты. Ол жеке практикадағы табысынан әлдеқайда аз болған жылына 6500 долларға қанағаттандыра алмайтын.
Curtis received a recess appointment to the United States Supreme Court on September 22, 1851, by President Millard Fillmore, filling the vacancy caused by the death of Levi Woodbury. Massachusetts Senator Daniel Webster persuaded Fillmore to nominate Curtis to the Supreme Court, and was his primary sponsor. He was the first Supreme Court Justice to have earned a law degree from a law school. His predecessors had either "read law" (a form of apprenticeship in a practicing firm) or attended a law school without receiving a degree. His opinion in Cooley v. Board of Wardens 53 U. S. 299 (1852) held that the Commerce Power as provided in the Commerce Clause, U. S. Const., Art. I, § 8, cl. 3, extends to laws related to pilotage. State laws related to commerce powers can be valid so long as Congress is silent on the matter. That resolved a historic controversy over federal interstate commerce powers. To this day, it is an important precedent in Commerce Clause cases. Curtis stated that, because there were black citizens in both Southern and Northern states at the time of the drafting of the federal Constitution, black people thus were clearly among the "people of the United States" contemplated thereunder. Curtis also opined that because the majority had found that Scott lacked standing, the Court could not go further and rule on the merits of Scott's case. As one source puts it, "a bitter disagreement and coercion by Roger Taney prompted Benjamin Curtis's departure from the Court in 1857." However, others view the cause of his resignation as having been both temperamental and financial. He did not like "riding the circuit," as Supreme Court Justices were then required to do. He was temperamentally estranged from the court and was not inclined to work with others. The acrimony over the Dred Scott decision had blossomed into mutual distrust. He did not want to live on $6,500 per year, much less than his earnings in private practice.
Жеке практикаға қайта оралу
Қызметінен кеткеннен кейін Кертис Бостон заңгерлік практикасына оралып, елдегі "жетекші заңгерге" айналды. Одан кейінгі он жарым жыл бойы ол Жоғарғы Сотта бірнеше іс бойынша сөйледі. Бұл, 1864 жылдың қазанында қайтыс болған Бас судья Роджер Тейнидің орнын Линкольн іздеген кезде Кертистің үміткерліктен шығуына себеп болды. Сол жылы президенттік сайлауда Кертис демократ Джордж Б. Макклелланды Линкольнға қарсы қолдады. 1868 жылы Кертис президент Эндрю Джонсонның импичмент процесінде қорғаушы адвокаты болды. Ол импичмент айыптамаларына жауапты оқыды, ол "көбінесе оның еңбегі" еді. Оның ашылу мәлімдемесі екі күнге созылды және заңдық көрегендігі мен айқындығы үшін мақтауға ие болды. Ол Сенатты импичмент – саяси емес, сот актісі екеніне және дәлелдерді толық қарау қажеттігіне көндірді. Бұл прецедент "барлық келесі импичменттерге әсер етті".
Upon his resignation, Curtis returned to his Boston law practice, becoming a "leading lawyer" in the nation. During the ensuing decade and a half, he argued several cases before the Supreme Court. This put Curtis out of the running when Lincoln had to choose a successor to Chief Justice Roger Taney, who died in October 1864. In the presidential campaign of that year, Curtis supported Democrat George B. McClellan against Lincoln. In 1868, Curtis acted as defense counsel for President Andrew Johnson during Johnson's impeachment trial. He read the answer to the articles of impeachment, which was "largely his work". His opening statement lasted two days, and was commended for legal prescience and clarity. He successfully persuaded the Senate that an impeachment was a judicial act, not a political act, so that it required a full hearing of evidence. This precedent "influenced every subsequent impeachment".
Өлім және мұра
Кертис 1874 жылғы 15 қыркүйекте Ньюпортта (Род-Айленд штаты) қайтыс болды. Ол Массачусетс штатының Кембридж қаласындағы Маунт-Оберн зиратында, Маунт-Оберн көшесі, 580 нөмірде жерленген. 1874 жылғы 23 қазанда Бас прокурор Джордж Генри Уильямс Жоғарғы Сотта Кертистің өліміне орай адвокаттар ұсынған қаулыларды ұсынды және судья Кертистің президент Эндрю Джонсонды импичмент материалдары бойынша қорғауы туралы ойларын бөлісті. Кертистің қызы, Энни Вроу Сколлей Кертис, 1880 жылғы 9 желтоқсанда болашақ Колумбия университетінің президенті және Нью-Йорк қаласының мэрі Сет Лоуге үйленді. Олардың балалары болмады.
Curtis died in Newport, Rhode Island, on September 15, 1874. He is buried at Mount Auburn Cemetery, 580 Mount Auburn Street, Cambridge, Massachusetts. On October 23, 1874, Attorney General George Henry Williams presented in the Supreme Court the resolutions submitted by the bar on Curtis's death and shared observations on Judge Curtis's defense of President Andrew Johnson in the articles of impeachment against him. Curtis's daughter, Annie Wroe Scollay Curtis, married (on December 9, 1880) future Columbia University President and New York Mayor Seth Low. They had no children.
Жарияланған еңбектер
Құрама Штаттардағы округтік соттардың істерінің есебі (2 том, Бостон, 1854)
Судья Кертистің Құрама Штаттар Жоғарғы Сотының шешімдерінің басылымы, түсіндірмелермен және жинағымен (22 том, Бостон: Литтл Браун және Компания, 1855). Құрама Штаттар Жоғарғы Сотының шешімдерінің жинағы, сот құрылғаннан бастап 1854 жылға дейін, Литтл Браун және Компания, (1864). "Memoir and Writings" (2 том, Бостон, 1880), бірінші томында Кертистің ағасы Джордж Тикнор Кертистің естеліктері, ал екіншісі бұрынғы судьяның ұлы Бенджамин Р. Кертис, кіші, редакциялаған "Әртүрлі жазбалар".
Reports of Cases in the Circuit Courts of the United States (2 vols., Boston, 1854)
Judge Curtis's Edition of the Decisions of the Supreme Court of the United States, with notes and a digest (22 vols., Boston: Little Brown & Company, 1855). Digest of the Decisions of the Supreme Court of the United States from the origin of the court to 1854 Little Brown & Co., (1864). Memoir and Writings (2 vols., Boston, 1880), the first volume including a memoir by Curtis's brother, George Ticknor Curtis, and the second "Miscellaneous Writings," edited by the former Justice's son, Benjamin R. Curtis, Jr.