Стивен Уилсон: 30 жылдық шығармашылық жол және музыкалық жанрлар алуандығы

Стивен Уилсон – британдық музыкант, Porcupine Tree тобының негіз қалаушысы. 30 жылдық мансабында 6 номинациясын алған, соло және топтардағы шығармашылығы туралы.

26 мин оқу

100%

Дереккөз: Steven Wilson — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ағылшын музыканты (туған 1967)

Стивен Джон Уилсон (3 қараша 1967 жылы туған) – ағылшын музыканты. Ол Porcupine Tree рок-тобының негізін қалаушысы, гитарист, жетекші вокалист және ән жазушы, сондай-ақ Blackfield, Storm Corrosion және No Man сияқты бірнеше басқа топтардың мүшесі. Ол жеке орындаушы ретінде де танымал, 2008 жылы шыққан Insurgentes дебюттік альбомынан бері жеті жеке альбом шығарды. 30 жылдан астам өнер жолында Уилсон көптеген музыкалық туындылар жасады және сыншылардың жоғары бағасын алды. Оның жетістіктерінің ішінде алты рет Грэмми сыйлығына ұсынылуы бар: екі рет Porcupine Tree тобымен, бір рет Storm Corrosion тобымен және үш рет жеке орындаушы ретінде. 2017 жылы The Daily Telegraph газеті оны «өздігінен дамыған суретші» және «сіз естімеген, мүмкін, ең табысты британдық суретші» деп сипаттады. Уилсон – өзіндік білімімен композиторлық, продюсерлік, дыбыс инженері, гитара мен клавишада ойнау өнерін меңгерген, сонымен қатар қажет болған жағдайда бас гитара, автогарп, соққылы дульцимер және флейта сияқты басқа да аспаптарда ойнайды. Оның музыкалық ықпалы мен шығармалары поп, психоделика, прогрессивті рок және электронды музыка сияқты алуан түрлі жанрларды қамтиды, ал оның альбомдары арқылы музыкалық бағытын өзгертеді. Оның концерттерінде квадрофониялық дыбыс және әсем визуализациялар қолданылады. Ол Элтон Джон, Guns N' Roses, XTC, Opeth, Pendulum, Yes, Fish, Marillion, Black Sabbath және Anathema сияқты әртістермен бірлесіп жұмыс істеді. Сондай-ақ ол Tears for Fears-тің Songs from the Big Chair және The Seeds of Love, Ultravox-тың Vienna, Jethro Tull-дың Aqualung, King Crimson-ның In the Court of the Crimson King және Roxy Music-тің дебюттік альбомы сияқты классикалық поп және рок жазбаларын ремикс жасады. Уилсон 2021 жылдың 29 қаңтарында өзінің алтыншы жеке альбомын – The Future Bites шығарды. Албомның бір данасынан тұратын шектеулі басылым 2020 жылдың қараша айындағы Қара жұма күні алдын ала тапсырыспен 10 000 фунт стерлингке сатылды, түскен барлық қаражат COVID-19 пандемиясынан зардап шеккен Ұлыбританиядағы музыкалық орындарды сақтауға көмектесу үшін Music Venue Trust ұйымына аударылды. The Future Bites альбомының 30 тректен тұратын Digital Deluxe нұсқасы 2021 жылдың 27 тамызында жарық көрді, оған Biffy Clyro, Nile Rodgers және Pure Reason Revolution сияқты әртістердің ремикстері енді. Уилсонның жетінші студиялық альбомы – The Harmony Codex 2023 жылдың 29 қыркүйегінде шықты.

Steven John Wilson (born 3 November 1967) is an English musician. He is the founder, guitarist, lead vocalist and songwriter of the rock band Porcupine Tree, as well as being a member of several other bands, including Blackfield, Storm Corrosion and No Man. He is also a solo artist, having released seven solo albums since his solo debut Insurgentes in 2008. In a career spanning more than 30 years, Wilson has made music prolifically and earned critical acclaim. His honours include six nominations for Grammy Awards: twice with Porcupine Tree, once with his collaborative band Storm Corrosion and three times as a solo artist. In 2017, The Daily Telegraph described him as "a resolutely independent artist" and "probably the most successful British artist you've never heard of". Wilson is a self taught composer, producer, audio engineer, guitar and keyboard player, and plays other instruments as needed, including bass guitar, autoharp, hammered dulcimer and flute. His influences and work have encompassed a diverse range of genres including pop, psychedelia, progressive rock and electronic, among others, shifting his musical direction through his albums. His concerts incorporate quadraphonic sound and elaborate visuals. He has worked with artists such as Elton John, Guns N' Roses, XTC, Opeth, Pendulum, Yes, Fish, Marillion, Black Sabbath, and Anathema. He has remixed several classic pop and rock records, such as Tears for Fears' Songs from the Big Chair and The Seeds of Love, Ultravox's Vienna, Jethro Tull's Aqualung, King Crimson's In the Court of the Crimson King, and Roxy Music's self titled debut album. Wilson released his sixth solo album, The Future Bites, on 29 January 2021. A limited edition of a single copy of the album sold on pre order immediately for £10,000 on Black Friday in November 2020, with all proceeds going to Music Venue Trust to help save UK music venues affected by the COVID 19 pandemic. The Future Bites 30 track Digital Deluxe version was made available on 27 August 2021, including remixed versions by artists such as Biffy Clyro, Nile Rodgers and Pure Reason Revolution. Wilson's seventh studio album, The Harmony Codex, was released in 29 September 2023.

Алғашқы жылдар

Лондонның Кингстон-апон-Темза қаласында туған Уилсон алты жасынан бастап Гертфордширдің Хемель-Хемпстед қаласында өсті. Оның айтуынша, өмірі бір Рождествода ата-анасы бір-біріне винилдік пластинкалар сыйлағанда өзгерді. Әкесі Пинк Флойдтың "The Dark Side of the Moon" альбомын, ал анасы Донна Саммердің "Love to Love You Baby" әнін алды. Осы альбомдарға деген құштарлығы Уилсонның гитарада ойнау және ән жазу дағдыларын қалыптастыруға көмектесті. Ол: «Еске алғанда, менің музыкамның содан бері қандай бағытқа бұрылғанына олардың толыққанды жауапты екенін көре аламын» деді. Пинк Флойдқа деген қызығушылығы оны тәжірибелік/психоделикалық концептуалды прогрессивті рокқа (Porcupine Tree және Blackfield мысалында) бастады, ал Донна Саммердің транстық үндік әуездері Уилсонның музыкант және вокалист Тим Боунесспен ұзақ жылдар бойы бірлесіп жұмыс істеген No Man жобасының алғашқы музыкалық тәсілдеріне әсер етті. Бала кезінде Уилсон гитара ойнауға мәжбүр болды, бірақ оған ұнаған жоқ; ата-анасы сабақ ақысын төлеуді тоқтатты. Он бір жасында ол шатырынан нейлон иекті классикалық гитара тауып, онымен тәжірибе жасауды бастады. Өзінің сөзімен айтқанда, «микрофонды ішектермен сырғытып, алынған дыбысты жоғары жылдамдықты магнитофонға жіберіп, екі кассеталық магнитофон арасында ауысып, көп тректік жазбаның қарапайым түрін жасады». Бір жылдан кейін әкесі, электрондық инженер, оған студиялық жазба мүмкіндіктерін зерттеу үшін алғашқы көп тректік магнитофон мен вокодер жасап берді.

Ертедегі топтар

Уилсон өзінің музыкалық талғамының 1980-жылдары құрбыларынан ерекшеленгенін айтты: Мен 80-жылдарда өстім, және бұл музыка үшін тым қиын онжылдық болды. Кейбір қызықты нәрселер пайда болып жатты, бірақ мен танығандардың бәрі Level 42, Simple Minds немесе U2 тобында болғысы келді. Мен мұндай нәрселерге қызығушылық танытпадым, сондықтан ата-анам тыңдаған 60-шы және 70-ші жылдардағы музыкада көңіл көтерілдім. Мен сол керемет дәуірді, 1967-ден 1977-ге дейінгі кезеңді, "Сержант Пепперден" бастап панкке дейінгі, "үлкен альбомдар дәуірі" деп аталатын кезеңді аштым. Уилсонның алғашқы музыкалық жобаларының бірі – психоделикалық дуэт Altamont (15 жастағы Уилсон синтезатор/электроника ойнаушы Саймон Вокингспен бірге жұмыс істеді). Олардың жалғыз кассеталық альбомы, Prayer for the Soul, ағылшын психоделикалық суретшісі Алан Даффидің сөздерін қамтыды, ал оның туындыларын Уилсон кейін Porcupine Tree альбомының алғашқы екі альбомында қолданды. Уилсон Altamont тобының құрамында болған кезінде, ол сонымен қатар Хартфордшир аймағында тікелей ойнаған және екі кассеталық альбомды жазған Karma деген прогрессивті рок-тобында болды: The Joke's on You (1983) және The Last Man To Laugh (1985). Олардың ішінде "Small Fish", "Nine Cats" және "The Joke's on You" әндерінің алғашқы нұсқалары бар еді, олар кейіннен Porcupine Tree әндері ретінде жаңғыртылды. Уилсон New Wave/AOR тобы Pride of Passion-ға клавишник ретінде қосылды, бұрынғы Marillion клавишникі Брайан Джеллиманды алмастырды (басқа бұрынғы Marillion мүшесі Diz Minnitt де топта ойнады). Кейін Pride of Passion өз атауын Blazing Apostles деп өзгертті, құрамын және бағытын өзгертіп, 1987 жылы тоқтатылды.

Ірі жұмыстар

1986 жылы Уилсон өзінің атын шығаратын екі жобаны бастады. Олардың біріншісі бастапқыда "Ешбір адам арал емес (Мэн аралынан басқа)" деп аталды, бірақ кейін "Ешбір адам" деп өзгертілді. Бұл жоба прогрессивті рок пен синт-попты үйлестіретін Уилсонның жеке инструменталды туындысы болды, ал әнші және лирик Тим Боунес келесі жылы қосылғаннан кейін арт-попқа қарай бағытталды. Екінші жоба – "Porcupine Tree", ол бастапқыда XTC тобының "Dukes of Stratosphear" жобасынан шабыттанған психоделикалық рок пастиші ретінде жоспарланған, Уилсон мен оның балалық шағының досы Малкольм Стокстың бірлескен ойын-сауығы үшін арналған. Келесі үш жылда екі жоба да параллель түрде дамитын болды. Оның екі жобасының ішінде "Ешбір адам арал емес (Мэн аралынан басқа)" 1989 жылы "The Girl From Missouri" (Plastic Head Records) синглын шығарып, алғашқы коммерциялық табысқа жетті, ал "Porcupine Tree" британдық психоделикалық лейбл Delerium Records-тың пошта арқылы тарататын кассеттер сериясы арқылы жер астында кең танылды. 1990 жылы "Ешбір адам арал емес (Мэн аралынан басқа)" толығымен "Ешбір адам" болып өзгерді және дауыс, скрипка мен көптеген аспаптарды қолданатын триоға айналды, олар арт-поп дыбысына би ұғымдарын енгізді. "Ешбір адамның" екінші синглы – Донованның "Colours" әнінің дуб-луп стилінде орындалған кавер нұсқасы, Melody Maker журналында "Аптаның синглы" атағын жеңіп алды және топқа Shamen мен Бьоркпен танымал болған тәуелсіз лейбл One Little Indian-мен жазба жасауға мүмкіндік берді. Олардың One Little Indian лейблындағы тұңғыш синглы "Days in the Trees" келесі жылы да "Аптаның синглы" атағын жеңіп алды. Сингл тізімге енді, сатылымы аса жоғары болмаса да, Уилсон музыка индустриясында беделге ие болды (сонымен қатар үй студиясын музыкасын дамыту үшін қажетті жабдықтармен жабдықтауға жеткілікті қаржы жинады). Осы кезде Уилсон "Porcupine Tree" тобының ресми дебюттік альбомын – "On the Sunday of Life" шығарды (бұл альбом жер астындағы жазбалардан ең жақсы материалдарды жинады). "No Man" тобының тұңғыш толық альбомы – "Lovesighs – An Entertainment" деп аталатын EP тректерінің жинағы 1992 жылы жарық көрді, сондай-ақ "Porcupine Tree" тобының LSD тақырыбындағы "Voyage 34" макси-синглы NME инди-чартында алты апта тізімде болды. "No Man" Англия бойынша алты мүшелі топпен гастрольдік сапарға шықты, оның құрамында "Japan" тобының бұрынғы мүшелері Мик Карн, Стив Янсен және (ең маңыздысы) клавиштерші Ричард Барбиери болды. 1993 жылы Уилсон "Porcupine Tree" ("Up the Downstair") және "No Man" ("Loveblows And Lovecries – A Confession") альбомдарымен алғашқы табысын нығайтты. "Porcupine Tree" тобы одан әрі жиі гастрольдік сапарлар жасап, әртүрлі музыкалық стильдердің (психоделия, прогрессивті рок, заманауи гитаралық рок және хэви металл) әр түрлі кезеңдерінен өтті, бірақ Уилсонның дыбыстық қиялы мен ән жазу өнерінің негізгі қағидаларын сақтап қалды. 2000 жылдардың ортасына қарай "Porcupine Tree" Atlantic және Roadrunner сияқты ірі лейблдерде альбомдары бар танымал рок-топқа айналды.

In 1986, Wilson launched the two projects that would make his name. The first of these was initially called "No Man Is An Island (Except The Isle of Man)", although it would later be renamed "No Man." This began life as a solo Wilson instrumental project blending progressive rock with synth pop, subsequently moving towards art pop when singer/lyricist Tim Bowness joined the project the following year. The second project was "Porcupine Tree", which was originally intended to be a full on pastiche of psychedelic rock (inspired by the similar Dukes of Stratosphear project by XTC) carried out for the mutual entertainment of Wilson and his childhood friend Malcolm Stocks. Over the next three years, the projects would evolve in parallel. Of his two efforts, No Man Is An Island (Except The Isle of Man) was the first to release a commercial single (1989's "The Girl From Missouri", on Plastic Head Records), while Porcupine Tree built an increasing underground reputation via the release of a series of cassette only releases via The Freak Emporium (the mail order wing of British psychedelic label Delerium Records). By 1990, No Man Is An Island (Except The Isle of Man) had fully evolved into No Man and was a voice/violin/multi instrument trio which had incorporated dance beats into its art pop sound. The second No Man single – a crooned cover of the Donovan song "Colours" arranged in a dub loop style anticipating trip hop won the Single of the Week award in Melody Maker and gained the band a recording contract with the high profile independent label One Little Indian (at the time, famous for the Shamen and Björk). Their debut One Little Indian single, "Days in the Trees", won the same Single of the Week award the following year. The single also briefly charted and, although sales were not outstanding, Wilson had now gained credibility in the record industry (as well as enough finance to fit out his home studio with the equipment he would need to advance his music). By this time, Wilson had also released the official Porcupine Tree debut album, On the Sunday of Life (which compiled the best material from the underground tapes). No Man's debut full length release – a compilation of EP tracks called Lovesighs – An Entertainment – followed in 1992, as did Porcupine Tree's infamous LSD themed maxi single "Voyage 34" which made the NME indie chart for six weeks. No Man also toured England with a six piece band including three ex members of the art pop band Japan – Mick Karn, Steve Jansen and (most significantly) keyboardist Richard Barbieri. 1993 saw Wilson consolidating his initial success with albums from both Porcupine Tree (Up the Downstair) and No Man (Loveblows And Lovecries – A Confession). Porcupine Tree, meanwhile, toured frequently and passed through various overt phases of different musical stylings (including psychedelia, progressive rock, modern guitar rock and heavy metal) while retaining the core of Wilson's sonic imagination and songwriting. By the mid 2000s Porcupine Tree had become a well known rock band with albums on major labels such as Atlantic and Roadrunner.

Түрлендіру және ынтымақтастық

1990 жылдардың соңында Уилсонның эксперименталды, дрон және эмбиент музыкаға құштарлығы жаңа жобалар сериясына әкелді, атап айтқанда Bass Communion және Incredible Expanding Mindfuck (IEM деп те белгілі). Ол сонымен қатар өз атымен бірнеше сингл шығара бастады. Продюсер ретінде танымал болғаннан кейін, Уилсон басқа суретшілерді, әсіресе норвегиялық суретші Аня Гарбарек пен шведтік прогрессив металл тобы Opeth-ті шығаруға шақырылды. Өзінің жобаларының талаптарымен байланысты, ол өндірісті ең жақсы көретінін айтса да, соңғы жылдары басқа суретшілер үшін микстеумен шектелді. Уилсон "Rolling Stone" журналының мексикалық басылымына рецензиялар жазды, олардың барлығы испан тіліне аударылды. Осы уақытқа дейін екі рецензия жарияланды: біреуі Radiohead-тің "In Rainbows" альбомына, екіншісі Муркофтың 2007 жылғы "Cosmos" жұмысына. Ол сондай-ақ американдық "Electronic Musician" журналына да материалдар ұсынды. Уилсон 2010 жылы жарық көрген "Mean Deviation" кітабына алғысөз жазды. Уилсон Opeth-тің "Blackwater Park", "Deliverance" және "Damnation" альбомдарында қосымша вокал, гитара және клавишада орындап, сонымен қатар "Damnation" альбомындағы "Death Whispered a Lullaby" әнінің мәтінін жазды. Бұған қоса, ол Видна Обмана және Fear Falls Burning тобының бельгиялық эксперименталды музыканты Дирк Сериеспен көптеген жобаларда жұмыс істеді, ең бастысы – екі альбомын шығарған Continuum жобасында. Уилсон Fovea Hex EP "Allure" (EP-дің "Neither Speak Nor Remain Silent" трилогиясының үшінші бөлігі) альбомында бас-гитарамен де ойнады. Бұл EP 2007 жылдың сәуір айында Die Stadt Musik арқылы шығарылды. Уилсон OSI, JBK, Orphaned Land, Paatos, Theo Travis, Yoko Ono, Fish, Cipher және Аня Гарбарек сияқты көптеген суретшілермен ән жазу және музыкалық орындау бойынша да жұмыс істеді. Уилсон Pendulum-ның "Immersion" альбомында "The Fountain" әнінде вокалымен ұсынылған. Ол Dream Theater-дің 2007 жылғы "Systematic Chaos" альбомында "Repentance" әнінде қонақ ретінде пайда болды, бұл ән өмірдегі маңызды адамдарынан өткен қателіктері үшін кешірім сұраған музыкалық қонақтардың бірі болды. Уилсон неміс музыканты және композиторы Клаус Шульцемен сұхбаттасты. Шульце краутрок қозғалысының маңызды тұлғасы болды. Бұл сұхбат Шульцедің "Rheingold" DVD-сінде бонус материал ретінде ұсынылған. Уилсон 5.1 айналмалы дыбыс микстерімен танымал, 2007 жылғы Porcupine Tree-нің "Fear of a Blank Planet" альбомы "Surround Sound үшін ең жақсы микс" номинациясында Grammy сыйлығына ие болды. Ол сондай-ақ Sound And Vision журналы бойынша жылдың үшінші альбомы деп танылды. Уилсон Jethro Tull және King Crimson каталогтарын ремикстеу, сондай-ақ Marillion-ның 1985 жылғы "Misplaced Childhood" альбомын қоса, бірнеше айналмалы дыбыс жобаларында жұмыс істеді. Anathema-ның "We're Here Because We're Here" альбомын Уилсон микстеген, ал ол альбомның жазбаларында алғыс білдірілген, сонымен қатар олардың келесі альбомындағы екі әнді микстеді. Ол сондай-ақ Кантербери сахнасының Caravan тобының "In the Land of Grey and Pink" әнінің ремиксін жасады. Алғашқы үш жаңа басылым 2009 жылдың қазан айында шығарылды, ал келесі жылдары одан да көп басылымдар шықты. Уилсон 1992 жылғы XTC-нің "Nonsuch" альбомының 5.1 және жаңа стерео микстеріне 2013 жылы, ал Gentle Giant-тің "The Power and the Glory" және "Octopus" альбомдарына 2014 және 2015 жылдары жауапты болды. 2018 жылы ол "Yes: The Steven Wilson Remixes" альбомын шығарды, оған Yes-тің "The Yes Album" (1971), "Fragile" (1971), "Close to the Edge" (1972), "Tales From Topographic Oceans" (1973) және "Relayer" (1974) альбомдары кірді.

During the late 1990s, Wilson's love of experimental, drone and ambient music led to a series of new projects, notably Bass Communion and Incredible Expanding Mindfuck (also known as IEM). He also began to release a series of CD singles under his own name. Having established himself as a producer, Wilson was invited to produce other artists, notably the Norwegian artist Anja Garbarek and Swedish progressive metal band Opeth. Though he claims to enjoy production more than anything else, with the demands of his own projects, he has mostly restricted himself to mixing for other artists in the last few years. Wilson has written reviews for the Mexican edition of the Rolling Stone magazine. They are all translated into Spanish. Two reviews have been published so far: one for Radiohead's In Rainbows and another for Murcof's 2007 work, Cosmos. He has also contributed to US magazine Electronic Musician. Wilson wrote the foreword for 2010 book Mean Deviation. Wilson produced and contributed backing vocals, guitar and keyboards for Opeth on the albums Blackwater Park, Deliverance, and Damnation, also contributing lyrics for one song (Death Whispered a Lullaby) in Damnation. In addition to this, he has collaborated on many projects with Belgian experimental musician Dirk Serries of Vidna Obmana and Fear Falls Burning, most notably on their collaboration project Continuum which has so far produced two albums. Wilson is also featured on a Fovea Hex EP Allure (Part3 of the "Neither Speak Nor Remain Silent" trilogy of EP's) on bass guitar. This EP was released in April 2007 through Die Stadt Musik. Wilson has also worked with a range of other artists, including OSI, JBK, Orphaned Land, Paatos, Theo Travis, Yoko Ono, Fish, Cipher and Anja Garbarek, by performing songwriting duties as well as performing musically. Wilson is featured on the Pendulum album Immersion, with his vocals featuring on "The Fountain". He made a guest appearance on Dream Theater's 2007 album, Systematic Chaos on the song "Repentance", as one of several musical guests recorded apologizing to important people in their lives for wrongdoings in the past. Wilson did an interview with German musician and composer Klaus Schulze. Schulze was an important figure of the Krautrock movement. This interview is featured as bonus material in Schulze's Live DVD, Rheingold. Wilson has become known for his 5.1 surround sound mixes, with the 2007 Porcupine Tree album Fear of a Blank Planet nominated for a Grammy Award in the "Best Mix For Surround Sound" category. It was also voted #3 album of the year by Sound And Vision. Wilson has worked on several other surround sound projects, which have included remixing the Jethro Tull and King Crimson back catalogues, as well as Marillion's 1985 album Misplaced Childhood. The Anathema album We're Here Because We're Here was mixed by Wilson and he is thanked in the album liner notes, and he mixed two songs on their subsequent album Distant Satellites. He also did the remix for In the Land of Grey and Pink by Canterbury scene band Caravan. The first three new editions were issued in October 2009, with more emerging in batches over the coming years. Wilson is responsible for the 5.1 and new stereo mixes of the 1992 XTC album Nonsuch in 2013, as well as the Gentle Giant albums The Power and the Glory and Octopus in 2014 and 2015, respectively. In 2018, he released Yes: The Steven Wilson Remixes consisting of Yes albums The Yes Album (1971), Fragile (1971), Close to the Edge (1972), the double album Tales From Topographic Oceans (1973), and Relayer (1974).

2003-2010: Қаптама нұсқасы

2003 және 2010 жылдар аралығында Уилсон өзінің атымен алты екі тректі CD-синглдер жиынтығын шығарды. Әрбір синглде кавер нұсқасы және түпнұсқа ән немесе, бір жағдайда, Уилсонның дәстүрлі әннің аранжировкасы болды. Онда канадалық әнші Аланис Морисетт, шведтік ABBA поп-тобы, ағылшын рок-тобы The Cure, шотландтық әнші-жазушы Момус, американдық музыкант Принс және шотландтық әнші-жазушы Донованның әндері орын алды. "Кавер нұсқалары" жиынтығынан бөлек, Уилсон Cardiacs тобының "Stoneage Dinosaurs" әнінің кавер нұсқасын да жазды. Бұл ән 2010 жылдың желтоқсан айында ауруханада жатқан Cardiacs тобының жетекшісі Тим Смитге көмек көрсету мақсатында шығарылған "Жұлдызды аспанның көшбасшысы: Тим Смитге арналған құрмет әндері", 1-ші жинақ альбомына енді. Уилсон оны рухани тұрғыдан үлкен шабыт көзі деп санайды, стильлік жағынан бірдей болмаса да. Кавер нұсқаларының толық жинағы 2014 жылы "Cover Version" деген атпен альбом ретінде жарық көрді.

2008-2009 жж. Дебюттік жеке альбомы Insurgentes

2008 жылдың қарашасында Уилсон өзінің алғашқы ресми жеке альбомын – Insurgentes-ті шығарды, ол 2008 жылдың қаңтар және тамыз аралығында жазылған. Албом алғаш рет екі шектеулі нұсқада шықты, екеуінде де ұзақ жылдар бойы бірге жұмыс істеген даниялық фотограф Лассе Хойле түсірген суреттері бар, қатты мұқабалы кітап түрінде. 2009 жылдың 9 наурызында стандартты сауда нұсқасы жарық көрді. Лассе Хойле альбомның жаздырылуына арналған толық метражды фильмнің нұсқасын 2009 жылдың қарашасында Копенгагендегі CPH:DOX халықаралық кинофестивалінде көрсетті. Фильм сондай-ақ Канада, Германия, Мексика, Швеция және АҚШ кинофестивальдарында көрсетілді. Фильм жартылай деректі, жартылай сюрреалистік жол фильмі деп сипатталады. Хойл альбомдағы "Harmony Korine" әніне де бейнеклип түсірді. Бейнеклип еуропалық артхаус фильмдеріне жасалған құрметті білдіреді және Camerimage фестивалінде "Ең үздік операторлық жұмысы" мен "Ең үздік музыкалық бейнеклип" номинацияларына ұсынылды. 2009 жылдың маусымында ремикс мини-альбомы шықты, онда Дэвид А. Ситек, Dälek, Engineers, Пэт Мастелотто және Fear Falls Burning авторларының Insurgentes альбомынан жасаған ремикстері бар.

2010 2012: Суға бату үшін рақым, Сізге лайық жанды концерт фильмі

Уилсонның екінші жеке альбомы Grace for Drowning 2011 жылдың қыркүйегінде CD, винил және Blu-ray форматтарында шықты. Бұл қос альбом, оның бөлек бөлімдері "Deform to Form a Star" және "Like Dust I Have Cleared from My Eye" деп аталады. Сондай-ақ, Уилсон жеке альбомдарын насихаттау үшін Еуропа мен Солтүстік Америкадағы алғашқы жеке турнесін жариялады. Тур 2011 жылдың қазан және қараша айларында өтті, және ол Insurgentes және Grace for Drowning әндерін қамтыды. Мексикада түсірілген Get All You Deserve атты концерттік бейнежазба 2012 жылдың 25 қыркүйегінде жарық көрді. 2011 жылдың 16 желтоқсанында Уилсон Grace for Drowning турнесінің екінші кезеңі үшін жаңа еуропалық турне күндерін жариялады, ол 2012 жылдың сәуір және мамыр айларында өтеді. Оңтүстік Америкадағы концерттер кейіннен қосылып, 2012 жылдың 21 ақпанында жарияланды. Ол сондай-ақ 2012 жылы Progressive Music Awards сыйлықтарында "Guiding Light" ("Жолға салатын жарық") атағын жеңіп алды.

20132014: Ән айтудан бас тартқан қоян (және басқа да әңгімелер)

Уилсонның үшінші жеке студиялық альбомы, Grace for Drowning турне тобының көп бөлігімен бірге жазылып, 2013 жылдың 25 ақпанында шықты. Алан Парсонс Лос-Анджелесте жазу сессияларын жүргізді. Альбом Ұлыбританиядағы топ-30-ға және Германиядағы альбомдар тізімінде 3-орынға жетті. 2012 жылдың қазанында Уилсон қолдау көрсету турнесінің бірінші кезеңін жариялады, ол 2013 жылдың наурыз-мамыр аралығында Еуропа бойынша 18 концерттен және Солтүстік Америка бойынша 17 концерттен тұрды. Осы концерттер үшін Чад Уаккерман (Фрэнк Заппамен жұмысымен танымал) кестедегі қақтығыстарға байланысты Марко Миннеманның орнына барабаншы болды.

2015-2016 жж.: Қол. Жоқ. Өшіріңіз.

Уилсонның төртінші жеке альбомы "Hand. Cannot. Erase." 27 ақпанда 2015 жылы жарық көрді. Ол Джойс Кэрол Винсент туралы деректі фильмнен шабыттанды, ол табылғанға дейін үш жылға жуық уақыт бойы өз пәтерінде қайтыс болып жатқан жас британдық әйел еді. "Hand. Cannot. Erase." музыка сыншыларынан жоғары баға алды. The Guardian газеті альбомды бес жұлдызбен бағалап, "ақылды, жанды және толыққанды өнер туындысы" деп атады. АҚШ-тың FDRMX сайты альбомды 4.8/5 деп бағалап, "Hand. Cannot. Erase. бастапқы нотадан соңғы нотаға дейін толық назарыңызды аударады, және бұл – ұлы альбомның белгісі" деді. Альбомды қолдаушы гастрольдік тур 2015 жылдың наурыз айынан маусым айына дейін жалғасты, оған Еуропада 31 концерт және Солтүстік және Оңтүстік Америкада барлығы 34 концерт кірді. Қыркүйек айында Лондонның Корольдік Альберт залында екі ерекше концерт өтті.

2017-2018 жж.: сүйекке дейін

2016 жылдың 12 желтоқсанында Уилсон Лондонда инженер Пол Стейсимен бірге өзінің бесінші жеке студиялық альбомын жазуға кірісті. Бұрынғы екі альбомының тобынан көп мүшелері кеткендіктен, Уилсон альбомдағы көп бөлік гитараны өзі орындады, ал Крейг Бланделл мен Джереми Стейси барабанға қатысты. Нинет Таиб қосымша вокалмен қатысты және ол "Қол. Мүмкін емес. Өшіру" альбомындағы ролінен гөрі үлкен рөл алды. XTC тобының мүшесі Энди Партридж альбом үшін екі әнді бірлесіп жазғанын мәлімдеді. 2017 жылдың сәуірінде Уилсон альбомды Caroline International лейблы арқылы шығаратынын хабарлады. Сондай-ақ, Уилсон келесі альбомында гармоникашы Марк Фелтем ойнайтынын айтып, оның "To the Bone" әніне үлесін көрсететін фрагментін жариялады. Словакиялық музыкант Давид Коллар жаңа альбомның үш әнінде ойнады. 2017 жылдың 9 мамырында альбом ресми түрде "To the Bone" деп аталды және 2017 жылдың 18 тамызында жарық көрді. Уилсон 2018 және 2019 жылдары альбомды насихаттау үшін Ұлыбритания, Еуропа және Солтүстік Америкада кең ауқымды турлер ұйымдастырды. Тур кезінде Алекс Хатчингс Дейв Килминстерді концерттік топтың гитарисі ретінде алмастырды, себебі ол Роджер Уотерстің тобында жұмыс істеді. 2018 жылдың 12 қыркүйегінде ол өзінің ресми Instagram аккаунтында "Home Invasion: In Concert at the Royal Albert Hall" атты концерттік альбомын жариялады, ол 2018 жылдың 2 қарашасында шықты.

2019-2021: Болашақ тістейді

2019 жылдың 26 мамырында Уилсон өзінің Instagram аккаунтында алтыншы студиялық альбомының жазылу және дайындалу процесінің жүргізіліп жатқанын растады. Ол 2020 жылы шығатыны күтілді. Альбомды Дэвид Костен, сонымен қатар Faultline деп танылатын продюсер дайындады, бұл Уилсонның жеке өзі дайындамаған екінші альбомы болды. 2019 жылдың 21 қазанында Уилсон өзінің ең ірі және амбициялы шоуы – "The Future Bites Tour" турын жариялады. "The Future Bites Tour" 2020 жылдың қыркүйегінде Ұлыбритания, Франция, Германия, Нидерланды және Польшадағы ірі ареналарда өткізу жоспарланған. 2019 жылдың 24 желтоқсанында Уилсон әлі атауы белгісіз алтыншы студиялық альбомының аяқталуға жақын екенін және 2020 жылдың басында жаңалықтар жариялайтынын мәлімдеді. 2020 жылдың 5 наурызында Уилсон өзінің онлайн платформаларында тұтынушылық, өнім брендтеу және манипулятивті әлеуметтік желілер сияқты қазіргі заманғы тақырыптарға арналған жарнамалық кампанияны бастады. Бірнеше күннен кейін "Personal Shopper" әнінің обложкасы жарияланды, ол 2020 жылдың 12 наурызында сағат 9:00 GMT уақытында шығатыны хабарланды. 2020 жылдың 12 наурызында Уилсон өзінің алтыншы жеке альбомы "The Future Bites" 2020 жылдың 12 маусымында жарық көретінін хабарлады. Альбомнан шыққан алғашқы сингл – "Personal Shopper" (Элтон Джонның сөйлеген сөздерімен) сол күні жарияланды. 2020 жылдың 22 сәуірінде Уилсон COVID-19 пандемиясының салдарынан музыка индустриясының логистикалық және шығармашылық қиындықтарына байланысты "The Future Bites" альбомының шығу күні 2021 жылдың 29 қаңтарына шегерілгенін мәлімдеді. 2020 жылдың мамыр айында Уилсон No Man тобындағы әріптесі Тим Боунеспен бірлесіп, тек аудио форматтағы "The Album Years" подкастын іске қосты. Подкаст жарық көргеннен кейін үлкен сәттілікке ие болды және Apple Podcasts-та бүкіл әлем бойынша жоғары рейтингте болды. 2020 жылдың 22 қыркүйегінде Уилсон "The Future Bites" альбомын жаңартылған трек-тізімімен және "Eminent Sleaze" атты жаңа синглмен қайта жариялады, сонымен қатар Crystal Spotlight өндірген видеоклипті де ұсынды. 2020 жылдың 29 қазанында Уилсон "King Ghost" әніне видеоклип шығарды, бұл "The Future Bites" альбомынан шыққан үшінші сингл болды. Бұл видеоклипті Уилсонмен ұзақ жылдардан бері жұмыс істеп келе жатқан режиссер Джесс Коуп түсірді. 2020 жылдың 24 қарашасында Уилсон "12 Things I Forgot" әнін шығарды, бұл "The Future Bites" альбомының төртінші синглы болды. "12 Things I Forgot" әнінің шығуымен бірге, "The Future Bites" альбомының толыққанды бірегей, бір дана ғана шешілген нұсқасы 2020 жылдың 27 қарашасында 10 000 фунт стерлингке сатылатыны туралы хабарланды, ал түскен барлық қаражат COVID-19 пандемиясынан зардап шеккен Ұлыбританияның музыкалық орындарын сақтауға көмектесетін Music Venue Trust ұйымына беріледі. Альбомның бұл нұсқасы сатылымға шыққаннан кейін бірден сатылып кетті. Уилсон енді жетіінші студиялық альбомы, 2023 жылдың ортасында шығатын "The Harmony Codex" атты концептуалды жұмысы сияқты алдағы музыкалық жобаларға назар аударатынын мәлімдеді. Уилсон сонымен қатар 2022 жылдың 7 сәуірінде Little, Brown and Company баспасынан жарық көрген "Limited Edition of One" атты автобиографиясын жариялады. 2023 жылғы жаңа жылдық құттықтауында Уилсон "The Harmony Codex" альбомы Virgin Music лейблінде шығатынын және 65 минутқа созылатынын мәлімдеді. Альбом 2023 жылдың 29 қыркүйегінде жарық көрді.

On 26 May 2019, Wilson confirmed on his Instagram account that the writing and recording process on his sixth studio album was underway. It was expected to be released in 2020. The album was produced by David Kosten, who is also known as Faultline, making the upcoming album Wilson's second to not be produced by him alone. On 21 October 2019, Wilson announced 'The Future Bites Tour', his largest and most ambitious show to date. The Future Bites Tour was planned to be performed in large arenas in the UK, France, Germany, The Netherlands and Poland in September 2020. On 24 December 2019, Wilson announced that his as yet untitled sixth studio album was close to completion and promised further news in early 2020. On 5 March 2020, Wilson began a teaser campaign across his online channels, centering on modern themes of consumerism, product branding and manipulative social media. A few days later, artwork for "Personal Shopper" was unveiled with a release date of 12 March 2020 at 9am GMT. On 12 March 2020, Wilson announced that his sixth solo album The Future Bites would be released on 12 June 2020. The first single to be taken from the album, "Personal Shopper" (featuring a spoken word appearance by Elton John), was released the same day. On 22 April 2020, Wilson announced that the release date of The Future Bites would be pushed back to 29 January 2021, due to logistical/creative challenges facing the music industry amid the COVID 19 pandemic. In May 2020, Wilson launched 'The Album Years', an audio only podcast with his partner in No Man, Tim Bowness. It was very successful upon release, charting highly all around the world on Apple Podcasts. On 22 September 2020, Wilson relaunched The Future Bites with a revised album tracklist and the release of a new single, "Eminent Sleaze", along with the release of a video produced by Crystal Spotlight. On 29 October 2020, Wilson released a video for "King Ghost", the third single to be taken from The Future Bites. This was directed by Wilson's longtime video collaborator Jess Cope. On 24 November 2020, Wilson released "12 Things I Forgot", the fourth single from The Future Bites. The release of "12 Things I Forgot" was accompanied with an announcement that a completely unique, one of one limited edition of The Future Bites would be sold on 27 November 2020 for £10,000, with all proceeds going to Music Venue Trust to help save UK music venues affected by the COVID 19 pandemic. This edition of the album sold immediately after going on sale. Wilson stated that he will now concentrate on upcoming music projects, including his seventh studio album, a conceptual work entitled The Harmony Codex that is planned for release in mid 2023. Wilson also revealed an autobiography, Limited Edition of One, which was published by Little, Brown and Company on 7 April 2022. In his 2023 new year's message, Wilson stated that The Harmony Codex is to be released on the Virgin Music label and will be 65 minutes long. The album was released on 29 September 2023.

Қалқалы ағаш

Porcupine Tree Уилсон мен оның мектеп досы Малкольм Стокстың дуэті ретінде басталды (Уилсон аспаптардың көп бөлігін орындады, ал Стокс көбінесе идеялармен, қосымша вокалдармен және эксперименталды гитара дыбыстарымен үлесті). Уилсон музыканы үйінде жазып, тәжірибе жасады, кейін оны сатуға болатынына көз жеткізді. Материалдар кейіннен үш демо-таспаға біріктірілді (Таркиннің теңіз шөптерінің фермасы, Махаббат, Өлім және Муссолини, және Ностальгия фабрикасы). Бірінші таспа үшін ол тіпті "The Porcupine Tree" деп аталатын белгісіз (құмарланған) топқа кіріспе жазды, онда топ 70-жылдардың басында рок-фестивальде кездесіп, түрмеде бірнеше рет отырғанын айтты. Кітапшада сондай-ақ топтың белгісіз мүшелері Сэр Таркин Андерспун және Тимоти Тэдпол Джонс, сондай-ақ Линтон Сэмюэл Доусон сияқты ұжым мүшелері туралы ақпарат бар (егер LSD аббревиатурасын құраса). Уилсон: «Бұл көңілді болды. Бірақ әрине, әзіл ретінде басталган нәрсеге адамдар шын мәнінде мән беріп қойды!» Уилсон Delerium лейблымен келісімшарт жасағанда, ол осы ертедегі таспалардан ең жақсы тректерді таңдады. Осы әндердің барлығы мастерленді және Porcupine Tree-дің алғашқы ресми студиялық альбомы, On the Sunday of Life альбомын құрады. Содан кейін Уилсон «Voyage 34» синглын шығарды, ол отыз минуттық, эмбиент, транс және психоделияның қоспасы ретінде сипатталатын туынды. Бұл ішінара әлі шығарылмаған ең ұзақ синглді жасау үшін жасалды, бірақ кейін The Orb тобының «Blue Room» синглы одан асып кеткенше. Радиода ойналмаған «Voyage 34» алты апта бойы NME инди-картасына енді және андеграундтағы классикаға айналды. Бұл бұрынғы Japan тобының мүшесі, клавишник Ричард Барбиери және австралиялық бассист Колин Эдвиннің қатысқан алғашқы альбомы болды. Жыл соңында Porcupine Tree алғаш рет толық құрамды топқа айналды, барабаншы Крис Мейтлендтің қосылуымен. Уилсон эмбиенттік және транс жанрларын зерттеуді жалғастырды және The Sky Moves Sideways альбомын шығарды. Ол сондай-ақ NME, Melody Maker және Music Week чарттарына енді. 1997 жылы Coma Divine концерттік альбомының шығарылуынан кейін Delerium-мен келісімшарт аяқталды, топ Snapper лейблына көшіп, 1999 жылы Stupid Dream және 2000 жылы Lightbulb Sun атты екі поп-альбом шығарды. Екі жылдан кейін жетінші студиялық альбом шықты, ал осы уақыт аралығында топ тағы да лейблдарды ауыстырды, бұл жолы Lava лейблымен келісімшарт жасады. Барабаншы Крис Мейтлендтің орнын Гавин Харрисон басты. In Absentia 2002 жылы шықты, бұл топтың бұрынғы жұмыстарына қарағанда ауыр дыбысқа ие болды. Ол көптеген еуропалық елдердің чарттарына еніп, Porcupine Tree альбомының ең көп сатылған альбомдарының бірі болды. 2004 жылғы арнайы басылым 5.1 Surround Sound форматында шығарылған олардың алғашқы альбомы болды және көп ұзамай 2004 жылғы Surround Music Awards сыйлығында «Surround үшін жасалған ең жақсы альбом» атағын жеңіп алды. 2005 жылы Porcupine Tree Deadwing альбомын шығарды, ол Стивен Уилсон мен оның досы Майк Беннион жазған сценарийге негізделген. Бұл Porcupine Tree альбомының Billboard 200 чартына енген алғашқы альбомы болды, ол #132 орынға жайғасты. Альбом Classic Rock журналының «жылдың альбомы» сыйлығын жеңіп алды, ал оның surround нұсқасы тағы да «Surround үшін жасалған ең жақсы альбом» атағын алды. Уилсон Porcupine Tree-дің келесі альбомын жазуды 2006 жылдың басында Тель-Авивте, Израильде, өзінің Blackfield қосалқы жобасының екінші альбомымен жұмыс істеумен қатар бастады. Жазу сессиясы 2006 жылдың маусым айында Ұлыбританияның Лондон қаласында аяқталды. Сол жылдың тамызында топ өзінің алғашқы концерттік DVD-ін шығарды, атағы Arriving Somewhere, және оны насихаттау үшін қыркүйек пен қараша аралығында турне бастады; әр шоудың бірінші жартысы жаңа материалдан тұрды. Тур аяқталғаннан кейін топ студияға барып, альбомды жаздырып, мастерингті аяқтады. 2007 жылдың қаңтар айының басында топ альбомның Fear of a Blank Planet атауын жариялады (Public Enemy's Fear of a Black Planet-ке тікелей сілтеме) және концепция Брет Истон Эллистің «Ай паркі» романынан әсер алды. Альбом 2007 жылдың 16 сәуірінде Еуропа мен 24 сәуірінде АҚШ-та дүкендерге шықты. Әннің мәтіні 21 ғасырдағы жалпы мәселелерге, мысалы, технологиялық бөліну, жасөспірімдер арасындағы зорлық-зомбылық, рецепт бойынша берілетін дәрі-дәрмектер, назар аудару тапшылығы және екіполярлық бұзылысқа байланысты. Fear of a Blank Planet осы уақытқа дейін нарық және сату көлемі бойынша ең табысты альбом болды, сонымен қатар топтың бүкіл мансабындағы ең жақсы пікірлерді алды. Ол Billboard 200-ге 59-орында кірді және Еуропаның барлық елдерінде, Ұлыбританияда 31-орында тұрды. Ол АҚШ-тың Грэмми сыйлығына ұсынылды және бірнеше сауалнамаларда жылдың ең жақсы альбомы деп танылды (мысалы, Classic Rock журналы, Aardshock, Нидерланды). 2007 жылдың шілде айында Nil Recurring EP шықты, ол альбомнан қалған материалдарды қамтыды. 2008 жылдың тамызында Еуропада өткен концертінде Уилсон Porcupine Tree келесі альбомға материал дайындауды бастағанын, оны 2009 жылы шығаруды көздеп отырғанын айтты. Бұл альбомның аты кейін The Incident екені белгілі болды. The Incident – бұл «The Incident» деп аталатын 55 минуттық «әндер циклынан» тұратын қос CD жиынтығы, ал екінші дискіде төрт қысқа ән бар. Ол көптеген назар мен медиа жарияланымдарына ие болды және топтың чарттардағы ең жоғары көрсеткіштеріне қол жеткізді, Нидерландыда 5-орын, Германияда 9-орын, Ұлыбританияда 23-орын және АҚШ-та Billboard 200-де 25-орынды иеленді. АҚШ және Еуропа бойынша өткен келесі турне топтың жанкүйерлерінің санының айтарлықтай өскенін көрсетті, көптеген концерттер сатылып түгелді. The Incident альбомынан «Time Flies» синглы 2009 жылдың қазан айында iTunes-тан бір аптаға тегін жүктеуге қолжетімді болды. 2010 жылы осы турнеден кейін топ Уилсон өзінің жеке жұмысына берілгендіктен және басқа мүшелер өздерінің жеке жобаларымен айналысқандықтан тоқтап қалды. Топ 12 жылдық үзілістен кейін 2021 жылы қайта құрылды. Қазіргі кезде топ Уилсон, Барбиери және Харрисоннан тұратын трио болып табылады. Топтың бұрынғы бассисті Колин Эдвин қайтадан қатыспады. Қайта құрылу 2021 жылдың 1 қарашасында ресми түрде жарияланды, «Harridan» синглының бір мезгілде шығарылуымен және 2022 жылдың 24 маусымында шығарылатын жаңа студиялық альбом, Closure/Continuation туралы хабарланды.

Porcupine Tree started out as a duo of Wilson and his school friend Malcolm Stocks (with Wilson providing the majority of the instrumentation and Stocks contributing mostly ideas, additional vocals and experimental guitar sounds). Wilson began experimenting by recording music in his home until he had the hunch it could become someway marketable. The material was subsequently compiled into three demo tapes (Tarquin's Seaweed Farm, Love, Death & Mussolini and The Nostalgia Factory). For the first tape, he even wrote an inlay introduction to an obscure (imaginary) band called "The Porcupine Tree", suggesting the band met in the early '70s at a rock festival, and they had been in and out of prison many times. The booklet also contained information about band's obscure members like Sir Tarquin Underspoon and Timothy Tadpole Jones, and crew members like Linton Samuel Dawson (if put into initials forming LSD). Wilson: "It was a bit of fun. But of course like anything that starts as a joke, people started to take it all seriously!". When Wilson signed to Delerium label, he selected what he considered the best tracks from these early tapes. All those songs were mastered and made up Porcupine Tree's first official studio album, On the Sunday of Life

Quickly after, Wilson would release the single "Voyage 34", a thirty minute long piece that could be described as a mixture of ambient, trance and psychedelia. This was done partly as an attempt to produce the longest single yet released, which it was until it was later exceeded by The Orb's "Blue Room." With non existent radio play "Voyage 34" still managed to enter the NME indie chart for six weeks and became an underground chill out classic. This was the first album to include ex Japan member, keyboardist Richard Barbieri and Australian born bassist Colin Edwin. About the end of the year, Porcupine Tree became a full band for the first time with the inclusion of Chris Maitland on drums. Wilson continued exploring the ambient and trance grounds and issued The Sky Moves Sideways. It also entered the NME, Melody Maker, and Music Week charts After the release of the live album Coma Divine concluded their deal with Delerium in 1997, the band moved to Snapper and issued two poppier albums, Stupid Dream in 1999 and Lightbulb Sun in 2000. Two years would pass until their seventh studio album, and in the meantime the band switched labels again, this time signing to the major label Lava. Drummer Chris Maitland was also replaced by Gavin Harrison. In Absentia was released in 2002, featuring a heavier sound than all the group's previous works. It charted in many European countries and remains one of the top selling Porcupine Tree albums to date. The 2004 special edition was also their first record to be released in 5.1 Surround Sound, winning the "Best Made For Surround Title" award from the Surround Music Awards 2004 shortly afterwards. In 2005, Porcupine Tree released Deadwing, a record inspired by a film script written by Steven Wilson and his friend Mike Bennion. This became the first Porcupine Tree album to chart on the Billboard 200, entering at #132. The album won Classic Rock magazine's "album of the year" award and its surround version received the "Best Made For Surround Title" once again. Wilson started writing Porcupine Tree's next album in early 2006 in Tel Aviv, Israel, alongside work on the second album for his side project Blackfield. Writing sessions finished in London, UK, in June 2006. In August of the same year the band released their first live DVD, titled Arriving Somewhere , and started a tour between September and November to promote it; the first half of each show was made up of all new material. When the tour concluded the band went into the studio and finished recording and mastering the album. In early January 2007, the band revealed the album title was going to be Fear of a Blank Planet (a deliberate reference to Public Enemy's Fear of a Black Planet) and the concept was influenced by the Bret Easton Ellis novel Lunar Park. The album hit the shops on 16 April 2007 in Europe and 24 April in USA. The lyrics revolve around common 21st Century issues such as technology alienation, teen violence, prescription drugs, attention deficit disorder and bipolar disorder. Fear of a Blank Planet resulted in the most successful album to date in terms of market and sales, and also received the most favourable reviews of the band's whole career. It entered the Billboard 200 at #59, and charted in almost all European countries, peaking at #31 in the UK. It was nominated for a US Grammy, and won several polls as the best album of the year (e. g. Classic Rock magazine, Aardshock, The Netherlands). In July 2007, the Nil Recurring EP was released, containing material that had been left off the album. At a European show in August 2008, Wilson said Porcupine Tree was beginning work on material for their next album with an eye toward a release in 2009. This album was later revealed to be titled The Incident. The Incident is a double CD set containing "The Incident", a 55 minute "song cycle", on the first disc and four shorter songs on the second. It has received significant attention and media coverage and the band achieved their highest chart positions to date, reaching 5in The Netherlands, 9in Germany, 23 in the UK and 25 on the Billboard 200 in the USA. The subsequent tour of the US and Europe highlighted a large increase in the band's following, with many shows sold out. The single from The Incident, "Time Flies" was available as a free download from iTunes for one week in October 2009. In 2010 after this tour, the band became inactive as Wilson committed himself to his solo work and other members began working on their own separate projects. The band reformed in 2021 after a 12 year hiatus. The band is now made up of a trio line up of Wilson, Barbieri and Harrison. The band's former bassist, Colin Edwin, did not return. The reformation was formally revealed on 1 November 2021, with the simultaneous release of the "Harridan" single and the announcement of a new studio album, Closure/Continuation, released on 24 June 2022.

Ешкім жоқ

No Man – Уилсонның әнші және ән жазушы Тим Боунеспен ұзақ жылға созылған ынтымақтастығы. Эмбиент музыкадан хип-хопқа дейінгі стильдердің ықпалымен олардың алғашқы синглдары мен альбомдары биттер мен әсем оркестрлердің үйлесімі болды. Бірнеше жыл өткен соң дуэт көбірек текстуралы және тәжірибелік музыка жасауға кірісті. 1994 жылы Flowermouth альбомымен бастап, олар кең дыбыстар палитрасын және көптеген шақырылған музыканттарды пайдаланды, балладаларды акустикалық және электрондық дыбыстармен үйлестірді. No Man – Уилсонның табысқа жеткен алғашқы жобасы, ол Ұлыбританияның тәуелсіз лейблі One Little Indian (Бьорк, The Shamen және Skunk Anansie сияқты артистердің лейблі)мен келісім шарт жасады. 2019 жылдың 22 қарашасында топ өзінің жетінші альбомын – Love You to Bits шығарды, ол 11 жылдан кейін жазылған алғашқы түпнұсқалық материал болды.

I.E.M. (ағылшынша "Жұмыс-жұмыс")

1996 жылы I. E. M. (The Incredible Expanding Mindfuck) атты альбомдар сериясының алғашқысы жарық көрді, бұл атау Porcupine Tree тобының бастапқы кезеңінде де қарастырылған еді, және ол Уилсонның краутрок пен эксперименталды рок музыкасына деген құмарлығын зерттеуге арналған. Бастапқыда Уилсон жобаның анонимді болуын жоспарлаған, бірақ кейін Delerium Records лейблі Pick N Mix жинағында "Steven Wilson" авторлығында ән жариялады, сол себепті жобаны осылай ұсыну әрекеттері тоқтатылды. Жоба 2001 жылы тағы екі альбом шығарды: Arcadia Son және IEM Have Come For Your Children. 2010 жылдың маусым айында Уилсонның I. E. M. атымен жазған барлық материалдарынан тұратын төрт дискілік жинақ, "I.E.M. -ге арналған құрмет және соңғы қоштасу" деп аталды.

Басс Қауымдастығы

1998 жылы Уилсон Bass Communion жобасын бастады, ол индустриалды, амбиент, дрон және/немесе электрондық стильдегі жазбаларға арналған. Бүгінгі күнге дейін бірнеше толық альбомы, винилдік пластинкалары мен синглдары жарық көрді, олардың көпшілігі қолмен жасалған немесе шектеулі санда шығарылды.

Блэкфилд

2001 жылы Уилсон израильдік рок-музыкант Авив Геффенмен танысып, онымен бірлесіп Blackfield тобын құрды. Осы уақыттан бері дуэт «мелодиялық және меланхолиялық рок» деп аталатын үш сәтті альбом шығарды. Альбомдардан «Blackfield», «Pain» және «Once» сияқты бірнеше хит-синглдар пайда болды. 2007 жылы Нью-Йоркте өткен концерттің тікелей DVD-сі жарық көрді. 2011 жылдың наурызында «Welcome to my DNA» атты үшінші альбомы шықты. Сол жылы Уилсон жеке мансабына көп көңіл бөлгендіктен, Blackfield тобындағы бірлескен жетекші рөлін толыққанды атқаруға уақыты жетпейтінін сезініп, топта екінші рөлге көшті. Дегенмен, ол 2013 жылы әнші және продюсер ретінде топтың төртінші альбомына үлес қосты. Уилсон 2014 жылдың ақпан айындағы қысқа Еуропалық гастроль және 2014 жылдың 1 мамырындағы Нью-Йорктегі соңғы концерттен кейін, жеке мансабы мен болашақ жобаларының тығыз кестесіне байланысты топтан шықты. 2015 жылдың маусымында және 2016 жылдың маусымында Уилсон Геффен мен Алан Парсонспен бірге жазу студиясында болды. 2016 жылдың тамызында Blackfield жаңа альбомы Blackfield V Уилсонның «толық серіктестік» негізінде топқа қайта оралуын жариялады. 2019 жылдың 13 мамырында Геффен өзінің ресми Instagram аккаунтына сурет жариялап, екі музыканттың қазіргі уақытта алтыншы альбомы үстінде жұмыс істеп жатқанын мәлімдеді.

Дауыл коррозиясы

2010 жылдың наурыз айында Уилсон мен Opeth тобының вокалисі Микаэль Акерфельдт Storm Corrosion деген атпен жаңа жобада бірлесіп жұмыс істеуге бел буды. Осы атпен аталатын альбом 2012 жылдың мамыр айында Roadrunner Records лейблы арқылы шықты. Ол "(Opeth) Heritage және Стивен Уилсонның Grace for Drowning жеке альбомымен аяқталған ерекше үш альбомдық циклдың соңғы бөлігі" деп сипатталды. Олар альбомды насихаттау үшін гастрольдік сапарларға шықпады және тікелей концерттер өткізбеді. Екеуі де болашақта қайта жұмыс істеуге ниетті екенін білдіргенімен, одан бері нақты ештеңе іске аспады.

Орындау стилі

Тірі шоуларда Уилсон жалаң аяқ ойнайды, бұл оның бала кезінен бері қалыптасқан әдеті. Ол: "Менің аяқ киім киюім әрқашан қиын болды және мен әрқашан жалаң аяқпен жүрдім", – деді. Оның айтуынша, жалаң аяқпен өнер көрсетудің тағы бір себебі – әртүрлі гитара педальдарын басқаруға қолайлы болуы. Осының салдарынан аяғына жарақат алған: алғашқы концерттерінің бірінде аяғына шприц кірген, содан кейін тетанусқа қарсы екпе салдыруға тура келді. Ол: "Мен шегелерге, бұрандаларға, кеңселік жіптерге басып, аяғымды соғып алдым, сахнадан қан ағып шықты... Тәжірибелімін, бірақ шын айтқанда, ештеңе мені тоқтата алмайды", – деді. Калигуланың аты, Тор Одмунд Сухрке (Leprous), Джонатан Карпентер (The Contortionist), Bilocate және Алекс Виноградов (Kauan). Бұған қоса, оның жекелеген туындыларына басқа да музыканттар әдеміреңдік білдірді, олардың ішінде Алекс Лифессон, Стив Хоу, Роберт Трухильо, Адриан Белев, Джордан Рудесс, Майк Портной, Роб Свайр, Seven Lions, Demians (Николас Чапел), Джем Годфри, Джим Матхеос, Дэн Бриггс, Эральдо Бернокки және Шантель Макгрегор бар.

Жеке өмір

Уилсон Radiohead, Pink Floyd және Tool сияқты музыканттардың үлгісімен, жасырын өмір сүруді қалайды, бірақ өмірінен фотосуреттерді Instagram-да жариялайды. 2019 жылдың қыркүйегінде ол Ротемге үйленгенін хабарлап, содан кейін жаңалықты және үйлену суретін Instagram парақшасында бөлісті. Оның әйелінің бұрынғы некесінен екі қызы бар. Оның отбасы Дэвид Боуидің құрметіне аталған Боуи Уилсон итіне де Instagram аккаунтын ашты. Уилсон вегетариан және атеист, дін тақырыбына қызығумен қатар, ұйымдасқан дінге қарсы күшті сыншы. 2016 жылғы мақаласында ол Израильге деген құрметін білдіріп, Израильге бойкот жариялаған Роджер Уотерс сияқты музыканттарды сынады. 2022 жылдың маусым айында Qobuz журналына Ричард Барбиеримен бірге берген сұхбатында, ол неміс электрондық музыкасының пионерлері Tangerine Dream тобының "Zeit" альбомын өзінің барлық уақыттағы сүйікті альбомы деп атады және оларды "эмбиент музыканың бастауы" деп сипаттады.

Марапаттар мен құрметтер

2016 жылы Уилсон Guitar World журналының барлық уақыттағы 15 үздік прогрессивті рок гитарисінің бірі деп танылды. MusicRadar оқырмандарының дауыс беруі нәтижесінде ол 2016 жылдың жетінші үздік прог-гитарисі атанды. 2018 жылы Уилсон Prog журналынан Ұлыбританияның жылдың үздік тобы/артисі сыйлығын алды.