Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық зертхана жетекшісі (1910–1985)
American laboratory supervisor (1910–1985)
Доктор Вивьен Теодор Томас (29 тамыз 1910 – 26 қараша 1985) – американдық зертхана жетекшісі. 1940 жылдары «көк бала синдромы» (қазір цианоздық жүрек ауруы деп аталады) емдеу үшін қолданылатын процедураны әзірлеген. Орта мектептен кейін білімі болмаса да, Томас кедейлік пен расизмнің үстінен көтеріліп, жүрек хирургиясы саласындағы пионер және елдің ең белгілі хирургтарының көптегеніне операциялық техникаларды үйреткен ұстаз болды. 2003 жылы PBS телеарнасының «American Experience» бағдарламасында «Жүрек серіктестері» атты деректі фильм көрсетілді. 2004 жылы HBO телеарнасында Кэти МакКейбтің «Вашингтон» журналында жарияланған, «National Magazine Award» сыйлығына ие болған «Иеміз жасаған бір нәрсе» атты мақаласы негізінде түсірілген фильмде Вивьен Томас рөлін Мос Деф сомдады.
Dr. Vivien Theodore Thomas (August 29, 1910 – November 26, 1985) was an American laboratory supervisor who in the 1940s developed a procedure used to treat blue baby syndrome (now known as cyanotic heart disease). Without any education past high school, Thomas rose above poverty and racism to become a cardiac surgery pioneer and a teacher of operative techniques to many of the country's most prominent surgeons. A PBS documentary, Partners of the Heart, was broadcast in 2003 on PBS's American Experience. In the 2004 HBO movie Something the Lord Made, based on Katie McCabe's National Magazine Award–winning Washingtonian article of the same title, Vivien Thomas was portrayed by Mos Def.
Өмірбаян
Вивиан Томас өзінің өмірбаянында, ол қайтыс болғаннан кейін жарық көрген, 1910 жылы Луизиана штатының Провиденс көлінде дүниеге келгенін жазды. Томас Джим Кроу дәуірінде Уилард Масео Томас пен Мэри Элис Итонның ұлы ретінде дүниеге келді. Томастың туған жері туралы әртүрлі мәліметтер бар, себебі ол екінші дүниежүзілік соғыстағы әскерге шақыру қағазында Нью-Иберияны туған жері деп көрсеткен. 1985 жылы қайтыс болғанда, The Baltimore Sun газетіндегі некрологында да Нью-Иберия аталған. Нью-Иберия – анасының туған қаласы, ал Провиденс көлі – әкесінің. Дегенмен, отбасы Луизианада ұзақ тұрмады, Томас екі жасқа толғанда Нешвилл (Теннесси штаты) қаласына көшіп кетті. Томас 1920 жылдары Нашвиллдегі Перл орта мектебінде оқып, 1929 жылы бітірді. Томастың әкесі ағаш шебер болған және өз білімін ұлдарын үйретуге қуанған. Томас мектептен кейін және сенбі күндері әкесі мен бауырларымен бірге өлшеу, аралау және шегелеу сияқты жұмыстар жасап, күнде жұмыс істеді. Бұл тәжірибе Томасқа пайдалы болды, өйткені ол Fisk университетінде ағаш шеберлігіне қатысты жұмысқа орналасты. Осы кезеңде ол қазір Оливер деп аталатын Балтимор қаласының 1200 Каролина көшесінде тұрды.
Vivien Thomas writes in his autobiography, published shortly after his death, that he was born in Lake Providence, Louisiana, in 1910. Thomas was born during the Jim Crow era, to Willard Maceo Thomas and the former Mary Alice Eaton. There are noted discrepancies in references to Thomas' birthplace due to his listing New Iberia as his birthplace on his World War II draft card, and when he died in 1985, his obituary in The Baltimore Sun also listed New Iberia. New Iberia was his mother's hometown, Lake Providence his father's. Either way, the family did not stay in Louisiana for long, moving to Nashville, Tennessee, when Thomas was about two years old. Thomas attended Pearl High School in Nashville in the 1920s, and graduated in 1929. Thomas' father was a carpenter, and took pleasure in passing down his expertise to his sons. Thomas worked with his father and brothers every day after school and on Saturdays, doing jobs such as measuring, sawing, and nailing. This experience proved beneficial to Thomas, as he was able to secure a carpentry job at Fisk University repairing facility damages after graduating from high school. During this time, he lived in the 1200 block of Caroline Street in the community now known as Oliver, Baltimore.
Көк нәресте синдромы
1943 жылы шок зерттеулерін жүргізіп жатқанда Блэлокқа балалар кардиологы Хелен Тауссиг жүгінді. Ол Фалло тетрадасы деп аталатын күрделі және өлімге алып келетін төрт бөліктен тұратын жүрек аномалиясына хирургиялық шешім іздеді (бұл көк бала синдромы деп те аталады, бірақ басқа да жүрек аномалиялары көгеруге немесе цианозға себеп болуы мүмкін). Бұл кемшілікпен туған нәрестелерде қан өкпе арқылы өтпейді, бұл оттегінің жетіспеуіне және көк түсті теріге алып келеді. Джонс Хопкинс ауруханасының Харриет Лейн үйінде осындай көптеген науқастарды емдеген Тауссиг хирургиялық ем табуға асықты. Томас 1985 жылғы өзінің өмірбаяндығында және 1967 жылы медицина тарихшысы Питер Олчпен болған сұхбатында Тауссиг өкпеге қан ағынын арттыру үшін «құбырларды қайта қосудың» мүмкін екенін ғана айтты, бірақ оны қалай істеу керектігін нақтыламады. Блэлок пен Томас жауапты олар Вандербильдте басқа мақсатта жетілдірген процедурада тапқанын бірден түсінді, ол – қолтық артерияны өкпе артериясына анастомоз (қосу) жасау, бұл өкпеге қан ағынын арттыруға көмектеседі. Томасқа алдымен итке көк балаға ұқсас жағдай жасау, содан кейін өкпе-қолтық анастомозы арқылы оны түзету міндеті жүктелді. Томас операция жасаған иттердің арасында Анна есімді ит болды, ол операциядан кейін ұзақ өмір сүрген алғашқы жануар және Джонс Хопкинс қабырғасында суреті ілінген жалғыз жануар атанды. Шамамен екі жыл бойы 200 итпен зертханада жұмыс істеген Томас Фалло тетрадасына тән төрт жүрек аномалиясының екеуін қайта жасай алды. Ол түзету процедурасы өлімге әкелмейтінін көрсетті, соның арқасында Блэлокты операцияны адамға қауіпсіз түрде жасауға көндірді. Блэлок Томастың жұмысына қатты әсерленді; Аннаға жасалған процедураны қарап, ол: «Бұл Құдай жасағандай көрінеді», – деді. Томас сол кезде науқастарға операция жасауға рұқсат жоқ екенін білгенімен, Блэлоктың ережелерін сақтап, операция кезінде оған көмектесті.
In 1943, while pursuing his shock research, Blalock was approached by pediatric cardiologist Helen Taussig, who was seeking a surgical solution to a complex and fatal four part heart anomaly called tetralogy of Fallot (also known as blue baby syndrome, although other cardiac anomalies produce blueness, or cyanosis). In infants born with this defect, blood is shunted past the lungs, creating oxygen deprivation and a blue pallor. Having treated many such patients in her work in Johns Hopkins' Harriet Lane Home, Taussig was desperate to find a surgical cure. According to the accounts in Thomas' 1985 autobiography and in a 1967 interview with medical historian Peter Olch, Taussig suggested only that it might be possible to "reconnect the pipes" in some way to increase the level of blood flow to the lungs, but did not suggest how this could be accomplished. Blalock and Thomas realized immediately that the answer lay in a procedure they had perfected for a different purpose in their Vanderbilt work, involving the anastomosis (joining) of the subclavian artery to the pulmonary artery, which had the effect of increasing blood flow to the lungs. Thomas was charged with the task of first creating a blue baby–like condition in a dog, and then correcting the condition by means of the pulmonary to subclavian anastomosis. Among the dogs on whom Thomas operated was one named Anna, who became the first long term survivor of the operation and the only animal to have her portrait hung on the walls of Johns Hopkins. In nearly two years of laboratory work involving 200 dogs, Thomas was able to replicate two of the four cardiac anomalies involved in tetralogy of Fallot. He did demonstrate that the corrective procedure was not lethal, thus persuading Blalock that the operation could be safely attempted on a human patient. Blalock was impressed with Thomas' work; when he inspected the procedure performed on Anna, he reportedly said, "This looks like something the Lord made." Even though Thomas knew he was not allowed to operate on patients at that time, he still followed Blalock's rules and assisted him during surgery.
Шешуші операция
1944 жылғы 29 қарашада бұл процедура алғаш рет 18 айлық Айлин Саксон есімді сәбиде қолданылды. Оның еріні мен саусақтары көгілдір түске боялған, ал терісінің қалған бөлігі өте ұсқақ көгілдір реңге ие болды. Ол бірнеше қадам басса, дереу ауыр дем ала бастады. Сол кезде жүрек хирургиясы үшін қажетті құралдар болмағандықтан, Томас процедураға қажетті инелер мен қысқыштарды жануарлар зертханасында қолданылатын құралдардан бейімдеді. Операция кезінде Блэлоктың сұрауымен Томас Блэлоктың иығының үстінде баспалдаққа тұрып, оған процедураның әр қадамын түсіндіріп, бағыт берді. Томас бұл операцияны итке жүздеген рет жасаған, ал Блэлок Томастың ассистенты ретінде бір рет қана жасаған еді. Операция толыққанды сәтті болмаса да, нәрестенің өмірін бірнеше айға созды. Блэлок және оның командасы 11 жасар қызға тағы бір операция жасады, бұл жолы толығымен сәтті аяқталды, және пациент операциядан кейін үш аптадан соң ауруханадан шыға алды. Содан кейін олар алты жасар балаға операция жасады, ол операция соңында түсін қайта қалпына келтірді. Бұл үш жағдай 1945 жылғы мамыр айында жарияланған «Америкалық медицина қауымдастығының журналында» жарияланған мақаланың негізін құрады, онда процедура үшін Блэлок пен Тауссигке алғыс айтылды. Томас туралы ешқандай мәлімет жоқ болды. Бұл сенсациялық жаңалық Associated Press агенттігі арқылы бүкіл әлемге тарады. Жаңалықтар осы оқиғаны кеңінен жариялады, Джонс Хопкинстің беделін арттырды және Джонс Хопкинстің ескі гвардиясындағы кейбір адамдар бұрыннан-ақ ерекше тұлға деп есептеген Блэлоктың айбынын нығайтты. Томастың үлесі Блэлок және Джонс Хопкинс тарапынан мойындалмады. Бір жыл ішінде Блэлок-Томас-Тауссиг шунты деп аталатын операция Джонс Хопкинсте 200-ден астам пациентке жасалды, ата-аналар мыңдаған шақырым жерден азап шеккен балаларын алып келді.
On November 29, 1944, the procedure was first tried on an eighteen month old infant named Eileen Saxon. The blue baby syndrome had made her lips and fingers turn blue, with the rest of her skin having a very faint blue tinge. She could take only a few steps before beginning to breathe heavily. Because no instruments for cardiac surgery then existed, Thomas adapted the needles and clamps for the procedure from those in use in the animal lab. During the surgery itself, at Blalock's request, Thomas stood on a step stool at Blalock's shoulder and coached him step by step through the procedure. Thomas had performed the operation hundreds of times on a dog, whereas Blalock had done so only once as Thomas' assistant. The surgery was not completely successful, though it did prolong the infant's life for several months. Blalock and his team operated again, on an 11 year old girl, this time with complete success, and the patient was able to leave the hospital three weeks after the surgery. Next, they operated on a six year old boy, who dramatically regained his color at the end of the surgery. The three cases formed the basis for the article that was published in the May 1945 issue of the Journal of the American Medical Association, giving credit to Blalock and Taussig for the procedure. Thomas received no mention. News of this groundbreaking story was circulated around the world by the Associated Press. Newsreels touted the event, greatly enhancing the status of Johns Hopkins and solidifying the reputation of Blalock, who had been regarded as a maverick up until that point by some in the Johns Hopkins old guard. Thomas' contribution remained unacknowledged, both by Blalock and by Johns Hopkins. Within a year, the operation known as the Blalock–Thomas–Taussig shunt had been performed on more than 200 patients at Johns Hopkins, with parents bringing their suffering children from thousands of miles away.
Біліктілік
Томас 1946 жылы ірі қан тамырлары (аорта және өкпе артериясы) орны ауысқан науқастардың қан айналымын жақсарту үшін жасаған хирургиялық әдістерін енгізді. Бұл күрделі операция – атриальдық септектомия деп аталады. Томас осы процедураны өте ұқыпты орындады, сол кезде Блэлок, көз жарасы жоқ тігіс сызығын қарап, «Вивьен, бұл Алланың өзі жасағандай» деді. 1940 жылдары Томаспен оқыған жас хирургтар үшін ол аңызға айналды, шебер және тиімді хирургтың үлгісі болды. «Егер сіз бұрын ешқашан операция көрмеген болсаңыз да, Вивиан оны соншалықты оңай етіп көрсеткендіктен, оны жасай алатын едіңіз», – деді 1989 жылы танымал хирург Дентон Кули «Вашингтон» журналына. «Ол операция жасағанда ешқандай қателік болған жоқ, ешқандай артық қозғалыс болған жоқ». Кули сияқты хирургтар – Алекс Халлер, Фрэнк Спенсер, Ровена Спенсер және басқалар Томасқа хирургиялық техниканы үйреткендігі үшін алғыс айтты, бұл оларды Америка Құрама Штаттарындағы медицинаның алдыңғы қатарына шығарды. Томасқа осы хирургтар және Хопкинсте оқытқан көптеген афроамерикандық зертхана көмекшілері зор құрмет көрсеткеніне қарамастан, оған жақсы жалақы төленбеді. Кейде ол Блэлоктың кештерінде бармен болып жұмыс істеді. Осының салдарынан ол күні бойы оқытқан адамдарына сусын құйып отыруға мәжбүр болды. Ақырында, Блэлоктың атынан келіссөздер жүргізілгеннен кейін, 1946 жылы ол Джонс Хопкинс университетіндегі ең жоғары жалақы алатын ассистентіне айналды және осы уақытқа дейін ең жоғары жалақы алатын афроамерикандық қызметкер болды. Томас колледжге қайта оралып, медициналық білім алу туралы өзінің үнемі тілегін жазбағанымен немесе ашық айтпағанымен, оның жесірі, марқұм Клара Фландерс Томас 1987 жылы «Вашингтон» журналының тілшісі Кэти МакКейбпен сұхбаттасып, күйеуінің «көк балалар» кезеңінде білімін жетілдіру мүмкіндігінен айрылмағанын және бұл идеядан тек өте қиындықпен бас тартқанын айтты. Миссис Томас 1947 жылы Томас колледжге түсу мүмкіндігін зерттегенін және дәрігер болу арманынан айрылмағанын, бірақ Морган мемлекеттік университетінің талаптарына байланысты одан бас тартуға мәжбүр болғанын айтты. Университет оның өмірлік тәжірибесін есепке алмады және стандартты талапкерлерге қойылатын талаптарды орындауын талап етті. Колледжді және медициналық факультетті 50 жасында бітіретінін түсінген Томас, білімін жетілдіру туралы ойдан бас тартты.
Thomas' surgical techniques included one he developed in 1946 for improving circulation in patients whose great vessels (the aorta and the pulmonary artery) were transposed. A complex operation called an atrial septectomy, the procedure was executed so flawlessly by Thomas that Blalock, upon examining the nearly undetectable suture line, was prompted to remark, "Vivien, this looks like something the Lord made." To the host of young surgeons Thomas trained during the 1940s, he became a figure of legend, the model of a dexterous and efficient cutting surgeon. "Even if you'd never seen surgery before, you could do it because Vivien made it look so simple," the renowned surgeon Denton Cooley told Washingtonian magazine in 1989. "There wasn't a false move, not a wasted motion, when he operated." Surgeons like Cooley, along with Alex Haller, Frank Spencer, Rowena Spencer, and others credited Thomas with teaching them the surgical technique that placed them at the forefront of medicine in the United States. Despite the deep respect Thomas was accorded by these surgeons and by the many Black lab assistants he trained at Hopkins, he was not well paid. He sometimes resorted to working as a bartender, often at Blalock's parties. This led to the peculiar circumstance of his serving drinks to people he had been teaching earlier in the day. Eventually, after negotiations on his behalf by Blalock, he became the highest paid assistant at Johns Hopkins by 1946, and by far the highest paid African American on the institution's rolls. Although Thomas never wrote or spoke publicly about his ongoing desire to return to college and obtain a medical degree, his widow, the late Clara Flanders Thomas, revealed in a 1987 interview with Washingtonian writer Katie McCabe that her husband had clung to the possibility of further education throughout the blue baby period, and had abandoned the idea only with great reluctance. Mrs. Thomas stated that in 1947 Thomas had investigated the possibility of enrolling in college and pursuing his dream of becoming a doctor, but had been deterred by the inflexibility of Morgan State University, which refused to grant him credit for life experience and insisted that he fulfill the standard freshman requirements. Realizing that he would be 50 years old by the time he completed college and medical school, Thomas decided to give up the idea of further education.
Блэлокпен қарым-қатынасы
Вивиан Томас доктор Альфред Блалокпен алғаш кездескенде, оның досы Чарльз Манловтың көптеген адамдар Блалокпен жұмыс істеу қиын екенін айтқандықтан, ол қатты шаршады. Дегенмен, Томас әңгімелесу кезінде Блалоктың жағымды, тыныш және бейресми екенін байқады, бұл оған қуаныш пен сенімділік сыйлады. Томас көп ұзамай Блалоктың жұмысты жылдам атқаратынын және оның техниктерінен де сондай тиімділік күтетінін түсінді. Блалок күнделікті тәжірибелер жасағандықтан, Томас мұқият бақылап, Блалоктың басқа жұмыстарымен айналысқанда оның қадамдарын қайталай білуге тырысты. Бірақ, кейде Блалоктың ашуы туып, оның тілі дөңгелек болатын. Мұндай жағдайлар Томасты мазалап, олардың қарым-қатынасына нұқсан келтіретін. Вандербильттегі зертханада жұмыс істеген кезде Томас жалақысымен күресті, себебі ол өзін асырауы керек еді, сонымен қатар мектепке қайта оқу үшін ақша жинап жатқан. Блалокпен жалақыны көтеру туралы көптеген әңгімелерден кейін де нәтиже болмағандықтан, Томас бұрынғы жұмысына – ағаш шеберлігіне қайтуға ниеттенді. Алайда, Блалок Томасты құнды қызметкер деп санап, оны жұмыстан кетірмеу үшін бар күшін салды. Блалоктың Томастың нәсілдік мәселесіне қатысты көзқарасы олардың 34 жылдық серіктестігінде күрделі және қайшылы болды. Томас, зертханалық техник ретінде, тек тазалаушыға берілетін жалақыны алды. Ал, Томас сияқты жұмыс істейтін ақ нәсілді еркектерге сағатына бірнеше доллар көбірек төленді. Бір жағынан, Блалок Томастың таңдауын Вандербильттегі басшыларына және Джонс Хопкинс әріптестеріне қорғады, тіпті оны тетралогия операцияларының алғашқы сериясы кезінде операциялық бөлмеге бірге алып жүрді. Екінші жағынан, оның төзімділігінің шегі болды, әсіресе жалақы, академиялық мойындау және жұмыстан тыс әлеуметтік қарым-қатынас мәселелерінде. Блалокпен арадағы шиеленіс Томастың әлемге әйгілі «көк бала» процедурасына қосқан үлесін мойындамауынан кейін одан да күшейді, бұл олардың қарым-қатынасына жарық түсірді. Томас процедура туралы ресми мақалаларда да, процедураға қатысқан барлық дәрігерлердің суретінде де болған жоқ. 1964 жылы 65 жасында Блалок қатерлі ісіктен қайтыс болғаннан кейін Томас Джонс Хопкинсте тағы 15 жыл қызмет етті. Хирургиялық зерттеу зертханаларының директоры ретінде ол көптеген афроамерикалық зертханалық көмекшілерге, сондай-ақ Хопкинстің алғашқы қара нәсілді жүрек дәрігері Леви Уоткинс-младшийге кеңес берді. Томас автоматты имплантацияланатын дефибрилляторды пайдаланудағы жаңалықтарға оның қолдауын көрсетті. Томастың туысы Коко Итон Джонс Хопкинс медицина мектебін бітірді, оны оның ағасы оқытқан дәрігерлердің көптегені оқытқан. Итон ортопедия саласында білім алды және 2024 жылдан бастап Тампа Бей Рейс командасының дәрігері болып жұмыс істеп келеді.
Vivien Thomas felt nervous when he first met Dr. Alfred Blalock because his friend Charles Manlove made it apparent that many people had a hard time working with Blalock. However, Thomas found Blalock to be pleasant, relaxed, and informal during his interview, which provided excitement and comfort. Thomas soon learned that Blalock moved quickly and expected his technicians to be just as efficient. As Blalock performed experiments daily, Thomas observed thoroughly so that he would be able to recreate the steps when Blalock had other responsibilities to attend to. However, there were times when Blalock would lose his temper and use profanity; this often bothered Thomas and threatened their stable working relationship. During Thomas' time working at Vanderbilt in the lab, he struggled with his salary because he needed to be able to provide for himself, but he also was saving up to go back to school. After many encounters with Blalock about a pay raise and no results, Thomas was going to return to his old job as a carpenter. However, Blalock saw Thomas as a valuable asset and did everything he could to keep Thomas from leaving. Blalock's approach to the issue of Thomas' race was complicated and contradictory throughout their 34 year partnership. Thomas, a laboratory technician, was paid only a janitorial salary. However, white men performing an equivalent of Thomas' job were paid an appreciable dollar more per hour. On the one hand, Blalock defended his choice of Thomas to his superiors at Vanderbilt and to Johns Hopkins colleagues, and he insisted that Thomas accompany him in the operating room during the first series of tetralogy operations. On the other hand, there were limits to his tolerance, especially when it came to issues of pay, academic acknowledgment, and his social interaction outside of work. Tension with Blalock continued to build when he failed to recognize the contributions that Thomas had made in the world famous blue baby procedure, which led to a rift in their relationship. Thomas was absent in official articles about the procedure, as well as in team pictures that included all of the doctors involved in the procedure. After Blalock's death from cancer in 1964 at the age of 65, Thomas stayed at Johns Hopkins for 15 more years. In his role as director of Surgical Research Laboratories, he mentored a number of African American lab assistants as well as Hopkins' first Black cardiac resident, Levi Watkins Jr., whom Thomas assisted with his groundbreaking work in the use of the automatic implantable defibrillator. Thomas' nephew, Koco Eaton, graduated from the Johns Hopkins School of Medicine, trained by many of the physicians his uncle had trained. Eaton trained in orthopedics and as of 2024 is the team doctor for the Tampa Bay Rays.
Институционалдық растау
1968 жылы Томас оқытқан хирургтар – сол кезде Американың хирургиялық бөлімдерінің басшылары болған – оның портретін салуды тапсырды (Боб Джи, майлы бояу, 1969, Джонс Хопкинс Алан Мейсон Чесни медициналық мұрағаты) және оны Альфред Блэлок клиникалық ғылымдар ғимаратының вестибюлінде Блэлоктың портретінің жанына ілуді ұйымдастырды. 1976 жылы Джонс Хопкинс университеті Томасқа құрметті докторлық дәреже берді. Зейнетке шыққаннан кейін Томас өзінің өмірбаяндық еңбегін жазуға кірісті. 1985 жылдың 26 қарашасында қарын безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Одан соң әйелі Клара Фландерс, екі қызы және үш немересі қалды. Вашингтон, округ Колумбия, стоматологы Ирвинг Соркин Голливудқа әкелген МакКейбтің мақаласы 2004 жылы Эмми және Пибоди сыйлықтарын жеңіп алған HBO-ның «Құдай жаратқан нәрсе» атты фильмінің негізі болды. Томастың педагог және ғалым ретіндегі мұрасы 1996 жылдан бастап жүрек-қан тамырлары хирургиясы және анестезиология жөніндегі кеңес тарапынан берілетін Вивьен Томас жас зерттеуші сыйлығымен жалғасты. 1993 жылы Конгресс қара нәсілділер тобының қоры медицина ғылымдары мен зерттеулері үшін Вивьен Томас стипендиясын құрды, оған GlaxoSmithKline демеушілік етеді. 2004 жылдың күзінде Балтимор қалалық мемлекеттік мектептер жүйесі Вивьен Т. Томас медициналық өнер академиясын ашты. Мектеп дәліздерінде оның хирург шәкірттерінің тапсырысымен 1969 жылы салынған Томас портретінің көшірмесі ілінген. «Хирургиялық жағдайлар журналы» 2010 жылдың қаңтарында дәрігер жазған ең жақсы жағдай туралы есепке және медицина студенті жазған ең жақсы жағдай туралы есепке арналған жылдық сыйлықтар Томас атымен аталатынын жариялады. Вандербильт университетінің медициналық орталығы клиникалық зерттеулер саласындағы жетістіктерін мойындау үшін Вивьен Т. Томас сыйлығын құрды. Бұл сыйлық клиникалық зерттеулердегі үздіктер үшін Вивиан Т. Томас сыйлығы деп аталады, VUMC Reporter журналының 2019 жылғы 20 маусымдағы мақаласында көрсетілгендей, «Вивиан А. Томас» сыйлығы емес.
In 1968, the surgeons Thomas trained — who had then become chiefs of surgical departments throughout America — commissioned the painting of his portrait (by Bob Gee, oil on canvas, 1969, The Johns Hopkins Alan Mason Chesney Medical Archives) and arranged to have it hung next to Blalock's in the lobby of the Alfred Blalock Clinical Sciences Building. In 1976, Johns Hopkins University presented Thomas with an honorary doctorate. Following his retirement, Thomas began work on an autobiography. He died of pancreatic cancer on November 26, 1985. He was survived by his wife, Clara née Flanders, their two daughters, and three granddaughters. McCabe's article, brought to Hollywood by Washington, D. C., dentist Irving Sorkin, formed the basis for the Emmy and Peabody Award–winning 2004 HBO film Something the Lord Made. Thomas' legacy as an educator and scientist continued with the institution of the Vivien Thomas Young Investigator Awards, given by the Council on Cardiovascular Surgery and Anesthesiology beginning in 1996. In 1993, the Congressional Black Caucus Foundation instituted the Vivien Thomas Scholarship for Medical Science and Research, sponsored by GlaxoSmithKline. In fall 2004, the Baltimore City Public School System opened the Vivien T. Thomas Medical Arts Academy. In the halls of the school hangs a replica of Thomas' portrait commissioned by his surgeon trainees in 1969. The Journal of Surgical Case Reports announced in January 2010 that its annual prizes for the best case report written by a doctor and best case report written by a medical student would be named after Thomas. Vanderbilt University Medical Center created the Vivien T. Thomas Award for Excellence in Clinical Research, recognizing excellence in conducting clinical research. The award is named The Vivian T. Thomas award for Excellence in Clinical Research, not the "Vivian A. Thomas" award as cited from a June 20, 2019, article from the VUMC Reporter.