Кіріспе
Ағылшын мүсіншісі Кароның жұмысы 1980-ші жылдары классикалық Грекиядан алынған тұлғалар сериясымен, нақтырақ элементтерді қосу арқылы бағытын өзгертті. 1985 жылы Грекияны аралап, классикалық фриздерді жақыннан зерттегеннен кейін, ол ірі көлемді сюжеттік туындылар жасауға кірісті, оның ішінде Олимпиададан кейін атты панорамалық жұмысы – 75 футтан (23 метр) астам ұзындықта, Олимпиададағы Зевс храмынан шабыттанды. 2008 жылы Каро Францияның Бурбур қаласындағы Сен-Жан Баптист шіркеуінде "Жарық шапайы" атты инсталляциясын ашты және Лондондағы Ұлттық портрет галереясында төрт бейнелі бас мүсінін көрсетеді. 2011 жылы Метрополитен өнер мұражайы Кароның бес туындысын шатырына орнатты. 2012 жылы Каро Манхэттеннің Парк Авенюінің үш блогын алып жатқан алып, көп бөлімді мүсінмен жұмыс істеді.
Caro's work changed direction in the 1980s with the introduction of more literal elements, with a series of figures drawn from classical Greece. After visiting Greece in 1985, and closely studying classical friezes, he embarked on a series of large scale narrative works, including After Olympia, a panorama more than 75 feet (23 m) long, inspired by the temple to Zeus at Olympia. In 2008, Caro opened his "Chapel of Light" installation in the Saint Jean Baptiste Church of Bourbourg (France), and exhibited four figurative head sculptures at the National Portrait Gallery, London. In 2011 the Metropolitan Museum of Art installed five works by Caro on their rooftop. As of 2012, Caro was working on an immense, multipart sculpture that would occupy three blocks of Midtown Park Avenue.
Оқыту
Каро сонымен қатар Лондондағы Сент-Мартин өнер мектебінде оқытушы болды, жас британдық абстрактілі мүсіншілер буынына шабыттандырды, оның ішінде бұрынғы студенттері мен көмекшілері Филипп Кинг, Тим Скотт, Уильям Г. Таккер, Питер Хайд және Ричард Дикон; сондай-ақ Брюс Маклин, Барри Фланаган, Ричард Лонг, Дэвид Холл және Гилберт пен Джордж. Ол және бірнеше бұрынғы студенттер Нью-Йорктегі еврей музейінде 1966 жылы өткен «Жаңа өнерге» британдық ықпалды көрсеткен «Негізгі құрылымдар» атты маңызды көрмеге қатысуға шақырылды. Оның алғашқы жеке көрмесі келесі жылы Лондондағы Gimpel Fils галереясында өтті. 1963 жылы Whitechapel Art Gallery-де тағы бір жеке көрме ұйымдастырылды. Сол жылы Джон Хойландпен бірге Сан-Паулу биенналесіне қатысты. 2004 жылы оның 80 жылдығына орай Tate Britain және басқа галереялар оның туындыларының көрмелерін өткізді. Кароның музейдегі көрмелері: Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы өнер мұражайындағы «Антони Каро: Ретроспектива» (1975, Миннеаполис Walker Art Center-ге, Хьюстон Көркемөнер мұражайына және Бостон Көркемөнер мұражайына көшті); Токиодағы Қазіргі заманғы өнер мұражайындағы «Антони Каро» (1995); Лондондағы Tate Britain-дегі «Антони Каро» (2005); Францияның Па-де-Кале аймасындағы үш мұражайда (2008), Бурбурдағы Жарық шатырының ашылуымен бірге; және Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайындағы «Антони Каро төбесінде» (2011). 2012 жылы Йель британдық өнер орталығы «Caro: Close Up» көрмесін ұсынды. 2013 жылдың 1 маусымынан 27 қазанына дейін 55-ші Венеция биенналесіне байланысты Италияның Венеция қаласында Museo Correr-де көрме өтті. Ол қайтыс болған кезде көрме ашық болды.
Тану
Каро 1969 жылғы Жаңа жылдық құрмет көрсетулерде Британ империясы орденінің командирі (CBE) атанды. 1987 жылғы туған күніне орай ол рыцарь дәрежесіне ие болды және 2000 жылғы мамыр айында "Еңбегі үшін" орденімен марапатталды.
Жеке өмір
1949 жылы Каро суретші Шила Гирлингке үйленді және олардың екі ұлы болды: Тимоти (1951 жылы туған), зоолог; және Пол (1958 жылы туған), суретші.
Өлім
2013 жылдың 23 қазанында жүрек талмасынан қайтыс болған кезде Каро 89 жаста болды. BBC өнер редакторы Уилл Гомперц оны "жетілген мінезді және жаңашыл рухтағы адам" деп, ал Корольдік өнер академиясының бас директоры Чарльз Сомарез Смит "ХХ ғасырдың екінші жартысындағы ең ұлы мүсіншілердің бірі" деп атады. Ол Дорсет округындағы Уорт Матраверс шіркеуінің қорымында жерленген.