1980-ші жылдардағы Ұлыбританиядағы ерлер арасындағы садизм және мазохизмге қатысты полицейлік тергеу
Operation Spanner
Ұлыбританияда 1980-жылдардағы гомосексуалдық садизмге қатысты полицей тергеуі (Operation Spanner). Құқық қорғау органдарының араласуы, сот процесі, құқықтар қозғалысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1980 жылдардағы Ұлыбританиядағы бір жынысты еркектердің садомазохизміне қатысты полиция тергеуі
Police investigation into same sex male sadomasochism in the United Kingdom in the 1980s
"Спаннер" операциясы – 1980 жылдардың соңында Ұлыбритания бойынша бір жынысты еркектердің садомазохизмін терген полициялық операция. Метрополитен полициясының әдепсіз басылымдар тобы басқарған тергеу 1987 жылы басталды және үш жылға созылды. Осы кезеңде полиция шамамен 100 гей және бисексуал еркекті тексерді. Тергеу нәтижесінде 43 адамның есімі тізілді, олардың ішінде 16 адам 1978 жылдан 1987 жылға дейін түрлі орындарда өткен, келісімге негізделген, жеке садомазохистік сексуалдық қатынастарға қатысқандары үшін шабуыл жасағаны, дене күтіретін жарақаттар салғаны және басқа да құқық бұзушылықтар жасағаны үшін қудаланды. Бұл жағдай келісімнің шегі және келісім білдірген ересектер арасындағы сексуалдық қатынастарда үкіметтің рөлі туралы жалпыұлттық пікірталас тудырды. Сонымен қатар, садомазохистердің құқықтарын қорғауға бағытталған екі белсенді ұйым құрылды: "Спаннерге кері санау" және "Сексуалдық бостандық коалициясы", сондай-ақ Лондон орталығынан жыл сайынғы SM Pride шеруі ұйымдастырылды. 1996 жылы "Countdown on Spanner" ұйымы "Leather Awards" марапатының аясында "Жылдың ірі коммерциялық емес ұйымы" сыйлығын алды.
Operation Spanner was a police investigation into same sex male sadomasochism across the United Kingdom in the late 1980s. The investigation, led by the Obscene Publications Squad of the Metropolitan Police, began in 1987 and ran for three years, during which approximately 100 gay and bisexual men were questioned by police. The investigation culminated in a report naming 43 individuals, of whom the Director of Public Prosecutions chose to prosecute 16 men for assault occasioning actual bodily harm, unlawful wounding and other offences related to consensual, private sadomasochistic sex sessions held in various locations between 1978 and 1987. The case sparked a national conversation about the limits of consent and the role of government in sexual encounters between consenting adults. It also spawned two activist organisations dedicated to promoting the rights of sadomasochists: Countdown on Spanner and The Sexual Freedom Coalition, and an annual SM Pride March through Central London. In 1996, Countdown on Spanner received the Large Nonprofit Organization of the Year award as part of the Pantheon of Leather Awards.
Гомосексуализмге қатысты көзқарастар
1980 жылдар Ұлыбританияда гомосексуализмге қатысты жағымсыз көзқарастардың күшейген кезеңі болды, 1987 жылы британдық әлеуметтік көзқарастар сауалнамасы көрсеткендей, халықтың 75% гомосексуалистік әрекеттің әрқашан немесе көбінесе қате екенін ойлады. Сол жылы "Білімсіздіктен өлмеңдер" атты кең ауқымды қоғамдық ақпараттық науқаны аясында Ұлыбританиядағы барлық үйлерге ЖИТС/АИТС туралы ақпараттық жапырақшалар таратылды. Гейлер мен бисексуалдарды ЖИТС пандемиясымен байланыстыру оларға қатысты жағдайды нашарлатты және айыптауға себеп болды. Маргарет Тэтчер басшылығындағы Консервативтік партия 1987 жылғы жалпы сайлау науқанының басты бағыты ретінде ЛГБТ біліміне қарсы тұруды жариялады, сонымен қатар Лейбористер партиясын британ мектептерінде "Жас, гей және мақтан" кітабын таратуда айыптайтын плакаттарды таратты. Сол жылы Консервативтік партияның конференциясында Тэтчер балаларға "гей болудың берілмес құқығы бар" деп үйретіліп жатқаны туралы ескертті.
The 1980s was a period of rising negative sentiments towards homosexuality in Britain, peaking in 1987 when the British Social Attitudes Survey found that 75% of the population thought that homosexual activity was always or mostly wrong. That year, a high profile public information campaign Don't Die of Ignorance saw the delivery of an educational leaflet about HIV/AIDS to every household in Britain. The association of gay and bisexual men with the AIDS pandemic worsened their stigmatisation. The Conservative Party under the leadership of Margaret Thatcher made opposition to LGBT education a pillar of its 1987 general election campaign, issuing posters accusing the Labour Party of promoting the book Young, Gay and Proud in British schools. At that year's Conservative Party Conference, Thatcher warned that children were being taught "that they have an inalienable right to be gay".
Полиция және заң
1988 жылы Жергілікті өзін-өзі басқару туралы заңның 28-бабы жергілікті билік органдарына "гомосексуализмді қасақана насихаттауға" тыйым салды. Бұл шараны консерватор парламент депутаттары, оның ішінде Питер Бруинвельс қолдады. Ол: "28-бап [гомосексуализмді] заңсыз етуге көмектеседі, ал қалғанын ЖИТС істеп шығарады" деді. Келесі жылдары ЛГБТ асырап алушыларға қатысты кемсітушілік шаралар мен круиздік жазаларды күшейту үшін қосымша заңнамалар ұсынылды. 1967 жылы Англия мен Уэльсте еркектер арасындағы гомосексуализм ішінара қылмыстан босатылса да, ерлер арасындағы ұятсыз әрекеттер қылмыстық құқық бұзушылық ретінде жиі қолданыла берді. Gay Times жүргізген тергеу көрсеткендей, Англия мен Уэльс полициясы 1989 жылы осындай 2022 құқық бұзушылықты тіркеді, бұл қылмыстық жазадан босатудан бергі ең жоғары көрсеткіш. Сол жылы Англия мен Уэльстегі жыныстық қылмыстарға қатысты барлық сотталғандардың 30% өзара келісіммен жасалған гомосексуалдық қатынасқа қатысты, мұндай қудалаулар үкіметке 12 миллион фунт стерлинг тұрады, ал одан туындаған түрме жазалары шамамен 5,5 миллион фунт стерлингке бағаланды.
In 1988, Section 28 of the Local Government Act prohibited local authorities from "intentionally promoting homosexuality". The measure received broad support from Conservative MPs including Peter Bruinvels, who commented that "Clause 28 will help outlaw [homosexuality] and the rest will be done by AIDS". In the years that followed, further legislation was proposed to discriminate against LGBT foster carers and to increase the penalties for cruising. Although male homosexuality had been partially decriminalised in England and Wales in 1967, the offence of gross indecency was still widely used to criminalise sexual activity between men. An investigation by Gay Times found that police in England and Wales recorded 2,022 such offences in 1989, the highest rate since decriminalisation. That year, 30% of all convictions for sexual offences in England and Wales concerned consensual gay sex, with such prosecutions costing the government £12 million, and the resulting prison terms an estimated £5.5 million.
"Қылымсыз әдебиеттер" тобы
Obscene Publications Squad – Метрополитен полициясының әдепсіздік туралы заңдарды, ең әсіресе 1959 жылғы Obscene Publications Act-ті орындаумен айналысқан бөлімі. Аталған заң кез келген материалды, онымен танысқан адамдарды "бұзып, жемқорлыққа итермелейтін" болса, таратуға тыйым салды. 1976 жылы үш жылдық ішкі тергеуден кейін, бұл отрядтың кем дегенде екі онжылдық бойы Сохо секс индустриясының қорғаныш ақысын алып келгені анықталды. Детектив Уильям Мудидің өзі жылына шамамен 25 000 фунт стерлинг көлемінде пара алғаны белгілі болды. Прокурорлар бұл ұйымды, жаңа қызметкерлерді "жұма күнгі үлестіруге" (Friday night shareouts) мәжбүрлейтін, ал олар Скотланд-Ярдтың қоймасына жеке-жеке кіргізіліп, ақша алатын жүйелі түрде сыбайлас жемқорлыққа батқан ұйым деп сипаттады. Келесі екі жылда 13 офицер түрмеге жабылып, Obscene Publications Squad-қа "Лас отряд" (The Dirty Squad) деген лақап атты берді. Осы оқиғадан кейін, Obscene Publications Squad офицерлерінің қызмет мерзімі сыбайлас жемқорлықпен күресу мақсатында екі жылдан үш жылға дейін ұзартылды. Жаңартылған отряд өзін әлеуметтік консервативті National Viewers' and Listeners' Association және оның даулы негізін қалаушысы Мэри Уайтхауспен біріктірді.
The Obscene Publications Squad was a branch of the Metropolitan Police tasked with enforcing obscenity law, most notably the Obscene Publications Act 1959, which forbade the distribution of any article that "[tended] to deprave and corrupt" those who encountered it. In 1976, following a three year internal inquiry, it was revealed that the squad had been running a protection racket over the Soho sex industry for at least two decades, with Detective Superintendent William Moody alone receiving an estimated £25,000 a year in bribes. Prosecutors described a systemically corrupt organisation in which new recruits were coerced into attending 'Friday night shareouts', during which officers would be taken one by one into a store room at Scotland Yard and handed cash. Over the next two years, 13 officers were jailed, earning the Obscene Publications Squad its nickname: The Dirty Squad. In the wake of the scandal, officers of the Obscene Publications Squad were limited to two years of service, later extended to three, in an effort to combat corruption. The reformed squad allied itself with the socially conservative campaign group National Viewers' and Listeners' Association and its controversial founder Mary Whitehouse,
Бұл кезеңде отряд "видео-насиби" (video nasties) моральдық паникасындағы рөлімен, видео жалға беру орталықтарына шабуыл жасап, Evil Dead II және The Driller Killer сияқты қорқынышты фильмдерді тәркілегенімен айқын танылды. Сондай-ақ, гомосексуалдық порнографияға қарсы күшті шаралар қолданды. Оның сыншылары оны христиан фундаментализмінің идеологиясын ұстанатындықтан айыптады, ал Лесбияндық және Гейлік Полиция қауымдастығы оның әрекеттері ЛГБТ қауымдастығы мен полиция арасындағы қарым-қатынасқа "нұқсан келтірді" деді.
The squad gained significant notoriety during this period for its role in the 'video nasties' moral panic—during which its officers raided video rental shops and seized horror films such as Evil Dead II and The Driller Killer—as well as a crackdown on gay pornography. Its critics accused it of having a Christian fundamentalist agenda, while the Lesbian and Gay Policing Association said its activities "damaged relations" between the LGBT community and the police.
Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сот
1997 жылдың ақпан айында үш айыпталушы өздерінің ісін Страсбургтегі Адам құқықтары жөніндегі Еуропалық сотқа әкеліп, олардың сотталуы Еуропалық адам құқықтары жөніндегі конвенцияның 8-бабында қамтылған "жеке өмірін, сексуалдық ерекшеліктерін білдіру арқылы құрметтеуге" деген құқығын бұзғанын мәлімдеді. Тарихи шешімде тоғыз судья ер адамдарға қатысты сотталған заңдардың "демократиялық қоғамда денсаулықты қорғау үшін қажетті" екенін растады. Бұл шешімге дейін британ үкіметі Еуропалық соттан әр елдің ерекше әлеуметтік нормаларын ескеруді сұраған еді.
In February 1997, three of the defendants took their case before the European Court of Human Rights in Strasbourg, arguing that their convictions had violated their right to "respect for their private lives through the expression of their sexual personality" as guaranteed by Article 8 of the European Convention on Human Rights. In a landmark ruling, nine judges upheld that the laws under which the men were convicted were "necessary in a democratic society for the protection of health". The ruling followed pleas by the British government for the European Court to give greater consideration to individual nations' particular social mores.
Реакция және соңынан
1990 жылы тергеу мен сот процесіне бірден сын айтылды, Лондонның Гей Полициялық тобы үкімдерді "атасылық" деп сипаттады, ал "Азаттық" қоғамының бас хатшысы Эндрю Пуддефат "заңмен қорғалған жеке өмірге құқық" деп шақырды. Кейр Стармер сот жүйесінің "фактически өзінің моральдық нормаларын басқаларға таңғанын" айтты және "сот жүйесінің өкілдіксіз құрамы оны мұндай іс жасауға жарамсыз етеді" деп мәлімдеді. The Pink Paper газеті бұл істі гомофобиялық "көрсету сот процесі" деп атады, ол "әсіресе геилер арасындағы S&M сексінің заңсыздығы туралы нақты шешім шығаруға" бағытталған. 1991 жылдың 16 ақпанында шамамен 5000 адам Лондон орталығынан Шпаннер ісінің нәтижесіне, сондай-ақ Қылмыстық Әділет заңының 25-тармағына қарсы наразылық танытты, ол круиздік және коттеджтік жағдайлар үшін жазаларды күшейтер еді. 13 сәуірде Манчестердегі "Азаттық '91" шеруінде мыңдаған адам осы мәселелерге наразылық білдірді. 1992 жылдың тамызында Апелляциялық соттың шешімін кері қайтару және "садомазохизмнің адамдық сексуалдық қатынастың жарамды, сезімтал және заңды бөлігі екенін мойындауды талап ету" мақсатымен "Шпаннерге кері санау" атты науқандық топ құрылды. Келесі айда ол "Spanner People" бюллетенін жариялауды бастады және Obscene Publications Squad басшысы Майкл Хеймстің отставкаға кетуін талаппен қоғамдық демонстрация ұйымдастырды. 1996 жылы "Countdown on Spanner" тобы былғары марапаттарының Pantheon аясында "Жылдың ірі коммерциялық емес ұйымы" сыйлығын алды. 28 қарашада алғашқы SM Pride шеруі өтті, онда 700-ден астам адам Лондон орталығынан өтті. 1995 жылы Шпаннер Трасты Шпаннер ісінің айыпталушыларына көмек көрсету, Ұлыбритания заңнамасында садомазохизмді заңдастыру үшін лоббилеу және өздерінің келісімді сексуалдық мінез-құлқы үшін кемсітуге ұшыраған кез келген адамға көмек көрсету үшін құрды. Сол жылдың желтоқсан айында заң комиссиясы қоғамдық кеңесулерден кейін "Қылмыстық заңдағы келісім" атты консультациялық құжатты жариялады, онда "ауыр мүгедектікке" әкеп соқпаса, келісімді садомазохистік актілерін қылмыстық қылмыс деп тану ұсынылды. Бұл ұсыныс ешқашан заңға енгізілген жоқ.
There was immediate criticism of the investigation and trial in 1990, with the Gay London Policing Group describing the sentences as "outrageous" and Andrew Puddephat, general secretary of Liberty, calling for a "right to privacy enshrined in law". Keir Starmer said the judiciary had "effectively imposed its morality on others" and argued the "unrepresentative make up of the judiciary makes it ill equipped to do this". The Pink Paper branded the case a homophobic "show trial" designed to "get a clear ruling on the illegality of S&M sex, especially amongst gay men". On 16 February 1991, an estimated 5,000 people marched through Central London to protest the outcome of the Spanner trial, as well as the proposed Clause 25 of the Criminal Justice Bill, which would have raised the penalties for cruising and cottaging. On 13 April, thousands more protested the same issues at the Liberation '91 march in Manchester. In August 1992, the campaign group Countdown on Spanner was formed in an effort to reverse the Court of Appeal ruling, and "demand the recognition that sadomasochism is a valid, sensual and legitimate part of human sexuality". The following month, it began publishing the newsletter Spanner People, and staged a public demonstration calling on Detective Superintendent Michael Hames, head of the Obscene Publications Squad, to resign. In 1996 Countdown on Spanner received the Large Nonprofit Organization of the Year award as part of the Pantheon of Leather Awards. On 28 November, the inaugural SM Pride parade was held, with more than 700 people marching through Central London. In 1995, the Spanner Trust was established to provide assistance to the Spanner defendants, lobby for a change in British law to legalise sadomasochism, and provide assistance to any person subjected to discrimination because of their consensual sexual behaviour. That December, following a public consultation, the Law Commission published 'Consent in the Criminal Law', a consultation paper which provisionally proposed the decriminalisation of consensual sadomasochistic acts, except in the case of 'seriously disabling injury'. This proposal was never adopted into law.