Екінші дүниежүзілік соғыстағы RAF-тың қаһарманы Джонни Джонсон

Кіріспе

"Джонни" деген лақап атымен белгілі Джеймс Эдгар Джонсон (9 наурыз 1915 – 30 қаңтар 2001) – ағылшын Корольдік Әуе күштерінің (RAF) ұшқышы және Екінші дүниежүзілік соғыста шайқасқан аса көрнекті ұшқыш. Джонсон Шығыс Мидлендс аймағында өсіп, білім алды, инженер мамандығын меңгерді. Спортқа бейім Джонсон регби ойнағанда жақ сүйегін сынып, кейіннен истребитель ұшқышы болу арманына кедергі келтірген жарақат алды. Джонсон жастығынан авиацияға қызығушылық танытып, RAF қатарына қосылуға өтініш білдірген. Алғашында әлеуметтік, сосын медициналық себептермен өтініші қабылданбады, бірақ 1939 жылдың тамызында қабылдауға илік етті. Дегенмен, жарақаттары оқу және ұшу мансабының басында қайта оралды, нәтижесінде 1940 жылдың мамыр және қазан айлары аралығында Франция және Ұлыбритания шайқастарын жіберіп алды. 1940 жылы Джонсонға жақ сүйегін түзету үшін операция жасалып, ол тұрақты түрде ұшуға кірісті. 1941-1944 жылдары неміс оккупациясы астындағы Еуропаға жасалған шабуылдарға қатысты, демалыссыз дерлік. Осы кезеңде Джонсон ауыр әуе шайқастарына қатысты. Оның жауынгерлік міндеттеріне Дипп рейді, Біріккен бомбалаушы операциясы, Нормандия шайқасы, Маркет-Гарден операциясы, Арденн шайқасы және Германияға батыс одақтастарының басып кіруі кірді. Джонсон соғыстың соңына қарай топ капитаны шеніне көтерілді. Джонсон жау ұшақтарына қарсы 34 жеке жеңіс, 7 ортақ жеңіс, 3 ортақ болжамды жеңіс, 10 зақымдалған, 3 ортақ зақымдалған және 1 жерде жойылған ұшаққа ие болды. Джонсон 700 операциялық ұшу жасады және 57 рет жау ұшақтарымен қақтығысты. Оның жеке жеңістерінің ішінде 14 Messerschmitt Bf 109 және 20 Focke Wulf Fw 190 ұшағы бар, бұл оны Fw 190-ға қарсы ең табысты RAF асаны етті. Бұл көрсеткіш оны неміс Люфтваффесіне қарсы батыс одақтастарының ең жоғары нәтиже көрсеткен истребитель ұшқышы етті. Джонсон соғыстан кейін RAF-тағы карьерасын жалғастырды, Корея соғысында қызмет етті және 1966 жылы авиация вице-маршалы шенімен зейнетке шықты. Ол авиацияға деген қызығушылығын сақтап, осы тақырыпта көпшілік алдында сөз сөйледі, сондай-ақ авиация өнерімен айналысты. Джонни Джонсон 2001 жылы рактан қайтыс болғанға дейін белсенді өмір сүрді.

RAF flying ace in the Second World War

Air Vice Marshal James Edgar Johnson, , DL (9 March 1915 – 30 January 2001), nicknamed "Johnnie", was an English Royal Air Force (RAF) pilot and flying ace who flew and fought during the Second World War. Johnson grew up and was educated in the East Midlands, where he qualified as an engineer. A sportsman, Johnson broke his collarbone while playing rugby, an injury that later complicated his ambitions of becoming a fighter pilot. Johnson had been interested in aviation since his youth and applied to join the RAF. He was initially rejected, first on social, and then on medical grounds; he was eventually accepted in August 1939. The injury problems, however, returned during his early training and flying career, resulting in him missing the Battle of France and the Battle of Britain between May and October 1940. In 1940 Johnson had an operation to reset his collarbone, and began flying regularly. He took part in the offensive sweeps over German occupied Europe from 1941 to 1944, almost without rest. Johnson was involved in heavy aerial fighting during this period. His combat tour included participation in the Dieppe Raid, Combined Bomber Offensive, Battle of Normandy, Operation Market Garden, the Battle of the Bulge and the Western Allied invasion of Germany. Johnson progressed to the rank of group captain by the end of the war. Johnson was credited with 34 individual victories over enemy aircraft, as well as seven shared victories, three shared probable, ten damaged, three shared damaged and one destroyed on the ground. Johnson flew 700 operational sorties and engaged enemy aircraft on 57 occasions. Included in his list of individual victories were 14 Messerschmitt Bf 109s and 20 Focke Wulf Fw 190s destroyed making him the most successful RAF ace against the Fw 190. This score made him the highest scoring Western Allied fighter ace against the German Luftwaffe. Johnson continued his career in the RAF after the war, and served in the Korean War before retiring in 1966 with the rank of air vice marshal. He maintained an interest in aviation and did public speaking on the subject as well as entering into the business of aviation art. Johnnie Johnson remained active until his death from cancer in 2001.

Ерте өмір

Джонсон 1915 жылдың 9 наурызында Лестерширдегі Барроу-апон-Соар қаласында Альфред Джонсон мен Беатрис Мэй Джонсон отбасында дүниеге келді. Ол Мелтон Моубрейде өсті, оның әкесі полиция қызметкері болды. Альфред Джонсон 1930 жылдардың ортасында инспектор болған. Бір күні кешке қалада Британ Фашистер Одағының басшысы Освальд Мосли жиналыс өткізді. Жиналысқа рұқсат мерзімі кешкі сағат 10-да бітті. Сол кезде Альфред Джонсон жалғыз өзі барып, фашистерді ғимараттан шығарып жіберді. Джонсон Камден-стрит мектебінде және Лафборо грамматикалық мектебінде білім алды. Джонсонның інісі, 1916 жылы Корольдік фюзельерлермен бірге Әскери крестті жеңіп алған Эдгар Чарльз Росселл, Джонсонның Лафбороға оқуға түсуіне қаржы жұмсады. Оның інісі Росс айтуынша, Джонсон сол кезде бір жазадан бас тартқандықтан, мектептен шығарылуға жақын болған, себебі ол жазаны әділетсіз деп санады: "ол өте принципиалды және жай ғана өз ұстанымында тұрды". Джонсонның хоббилері мен қызығушылықтарының ішінде ату және спорт болды; ол жергілікті ауылдарда қоян мен құстарды атып өлтірді. Джонсон Нотингем университетінің колледжіне (кейін Нотингем университеті) оқыды, онда 22 жасында азаматтық инженер мамандығын алды. Джонсон Мелтон Моубрей қалалық округтік кеңесінде геодезист болып жұмыс істеді, содан кейін Лоутондағы Чигвелл қалалық округтік кеңесінде инженер-ассистент болып жұмысқа өтті. 1938 жылы Джонсон Чингфорд регби клубында регби ойнағанда жақ сүйегін сындырды; жарақат дұрыс қойылмаған және жақсы жазылмаған, бұл кейіннен оның авиаторлық мансабының басында қиындықтар туғызды.

RAF-ке қосылу

Джонсон өз қаражаты есебінен ұшу сабақтарын бастады. Ол көмекші әуе күштеріне (AAF) қосылуға өтініш берді, бірақ британдық қоғамда кең таралған әлеуметтік мәселелерге тап болды. Джонсон өзін әлеуметтік жағдайына байланысты қабылдамағандай сезінді. Джонсонның бағы жақсара бастады. Мюнхен дағдарысынан кейін соғыс қаупі артып, RAF кеңейіп, қарапайым халықтан келген адамдарды қабылдағандықтан, үміткерлерге қойылатын талаптар өзгерді. Джонсон ААФ-қа қайтадан өтініш берді. Оған жеткілікті ұшқыштар бар екендігі, бірақ әуе шары эскадрильяларында бос орындар бар екендігі хабарланды. Джонсон бұл ұсыныстан бас тартты. Чингфордтағы достарының мысалына ерініп, Джонсон Корольдік әуе күштері ерікті резервіне (RAFVR) қосылуға тағы да өтініш берді. RAFVR – қарапайым отбасылардан шыққан жас жігіттер үшін RAF-қа кірудің бір жолы еді. Барлық ерікті ұшқыштар қатарына сержант атағымен қабылданды, содан кейін офицерлік шен алу мүмкіндігі болды. Бірақ ол тағы да қабылданбады, себебі бос орындар көп болды және оның жарақаты ұшу операцияларына жарамсыз деп танылды. Амбициясы орындалмаған Джонсон Лестерширлік атты әскерге қосылды, онда жарақаты кедергі болмады. Ол Территориялық армия бөліміне қосылды, өйткені ол маңызды мамандық бойынша жұмыс істесе де, соғыс болған жағдайда "әуе шабуылынан қорғануға баспана салумен немесе залалсыздандыру жасақтарын бақылаумен айналысып, соғыстың аяқталуын күтуге ниеті жоқ" еді. Джонсон атты әскерде қанағаттанды. Бір күні жылдық жаттығуларда Стамфордқа жақын Бурглиден атпен келе жатқанда, жақын маңдағы (қазір Кембриджширде) RAF Виттерингке жол тартты. "Хокер Харрикейн" истребительдерінің қатарын көргенде: "Егер мен Гитлермен соғысуым керек болса, мен оны үлкен атта емес, осындай ұшақта соғысуды артық көрер едім!" деді.

Ұшуды оқыту

1939 жылдың тамызында Джонсон RAFVR қабылданып, RAF North Weald әуеайлағының серік әуеайлағы Stapleford Tawney-де демалыс күндері оқуын бастады. Ол сол жерде әуе шаруашылығына қатысты білім алды. 21 Elementary & Reserve Flying Training School-дың зейнеткерліктегі ұшқыштарынан оқыған Джонсон де Хавиллэнд Tiger Moth екіұшағында жаттықты. 1939 жылдың қыркүйегінде соғыс басталғанда, сержант шенімен Джонсон Кембриджге жол тартты. Ол 2-ші бастапқы оқу бөліміне ұшқыштыққа дайындық үшін келді. Ол жоғары шенді офицерлермен сұхбаттасып, өзінің мамандығы мен топография, геодезия және картография саласындағы білімінің бар екенін айтты. Қанат командирі келісті, алайда Джонсон истребитель ұшқышы дайындығына іріктеліп, сержант шенімен 754750 нөмір берілді. Джонсон мен тағы бірнеше жүз адам Кембриджге және 2-ші бастапқы оқу қанатына оқуға жіберілді. Бұл жерде Джонсон негізгі әскери тәртіпті үйренді, кейде оған "квадраттық жаттығу" деген сленгтік атау берілді. 1939 жылдың желтоқсанында Джонсон 22 EFTS (Elementary Flying Training School), Кембриджте алғашқы оқуын бастады. 1939 жылдың желтоқсан айында үш рет, 1940 жылдың қаңтар айында сегіз рет ұшты, барлығы екінші ұшқыш ретінде. 1940 жылдың 29 ақпанында Джонсон алғаш рет Tiger Moth N6635 ұшағында жеке ұшты. 15 наурыз және 24 сәуірде ол 50 минуттық сынақ ұшудан өтті, одан кейін келесі күні екі түнгі ұшу жасады. Бас ұшқыш-нұсқаушы оны 6 мамырда қабылдады. Содан кейін ол Силендтегі 5 FTS-ке ауысты, одан кейін Уэльстегі 7 OTU (Операциялық оқу бөлімі), RAF Хаварденде Miles Master N7454 ұшағында ұшып, құралдарды пайдалану, навигация, түнгі ұшу бойынша біліктілік алды және мәжбүрлі қону жаттығуларын жасады. 1940 жылдың 7 тамызында оқу аяқталғаннан кейін Джонсон "қанаттарын" алды және бірден RAF-тің жалпы міндеттер бөліміне 55 сағат 5 минут жеке ұшумен ұшқыш офицер ретінде қабылданды. 1940 жылдың 19 тамызында Джонсон алғаш рет Спитфайр ұшағын ұшырды. Келесі апталарда ол басқаруды, ұшақ құрамын ұшуды, шабуылдауды, тік өрлеуді, әуедегі акробатиканы және истребительдермен жекпе-жек жасауды жаттықты. Оқу-жаттығу рейстері кезінде ол Спитфайрді тоқтатып, апатқа ұшырады. Джонсонның қауіпсіздік белдеуі тым бос болғандықтан, иығын жарақат алды, бұл оның бұрынғы регби жарақатының толыққанды жазылмағанын көрсетті. Спитфайр айналып, шасси аяқтарының біреуін жұлып алды және екіншісін негізгі қанаттың сол жақ бөлігінен өткізіп жіберді. Командир Джонсонды кешірді, өйткені қысқа әуеайлаққа тәжірибесіз ұшқыш үшін қону қиын болды. Алайда Джонсон оған тығыз бақыланатынын және тағы бір қателік жасаса, "әлбетте, тізімнен шығарылатынын" сезді. Джонсон жарақат алған иығын жүнмен толтырып, жабысқақ таспамен бекітуге тырысты. Ұшу кезіндегі дірілді азайту үшін ол белдеулерді де нығайтты. Бұл шаралардың тиімді болмағаны анықталды, Джонсон оң қолында сезімнің жоғалып кеткенін байқады. Суға түсіп бара жатқанда иығына қысым күшейді. Ол көбінесе сол қолымен ғана ұшуға тырысты, бірақ Спитфайрді қарапайым маневрлерден басқа жағдайларда екі қолмен басқару қажет болды. Жарақаттарына қарамастан, 1940 жылдың 28 тамызында курс аяқталды. Джонсон операциялық типтерде 205,25 сағат, оның ішінде Спитфайрда 23,50 сағат ұшқан.

In August 1939, Johnson was finally accepted by the RAFVR and began training at weekends at the airfield Stapleford Tawney, a satellite airfield of RAF North Weald. There he received ground instruction on airmanship. Taught by retired service pilots of 21 Elementary & Reserve Flying Training School, Johnson trained on the de Havilland Tiger Moth biplane. Upon the outbreak of war in September 1939, with the rank of sergeant, Johnson entrained for Cambridge. He arrived at the 2nd Initial Training Wing to begin flight instruction. He was interviewed by senior officers in which he said his profession and knowledge of topography, surveying and mapping would make him more useful in a reconnaissance role. The wing commander agreed, but nonetheless, Johnson was selected for fighter pilot training and given the service number 754750 with the rank of sergeant. Johnson and several hundred others were entrained for Cambridge and the 2 initial Training Wing. While assigned here Johnson learned basic military drill, sometimes given the slang name "square bashing". By December 1939, Johnson began his initial training at 22 EFTS (Elementary Flying Training School), Cambridge. He flew only three times in December 1939 and eight in January 1940, all as second pilot. On 29 February 1940, Johnson flew solo for the first time in Tiger Moth N6635. On 15 March and 24 April, he passed a 50 minute flight test followed by two night flights the following day. The chief flying instructor passed him on 6 May. He then moved to 5 FTS at Sealand before completing training at 7 OTU (Operational Training Unit) – RAF Hawarden in Wales flying the Miles Master N7454 where he earned his instrument, navigation, night flying ratings and practised forced landings. After training was complete on 7 August 1940, Johnson received his "wings" and was immediately inducted into the General Duties Branch of the RAF as a pilot officer with 55 hours and 5 minutes solo flying. On 19 August 1940, Johnson flew a Spitfire for the first time. Over the next weeks he practised handling, formation flying, attacks, battle climbs, aerobatics and dogfighting. During his training flights, he stalled and crashed a Spitfire. Johnson had his harness straps on too loose, and wrenched his shoulders – revealing that his earlier rugby injury had not healed properly. The Spitfire did a ground loop, ripping off one of the undercarriage legs and forcing the other up through the port main plane. The commanding officer (CO) excused Johnson, for the short airfield was difficult to land on for an inexperienced pilot. Johnson got the impression, however, that he would be watched closely, and felt that if he made another mistake, he would be "certainly washed out". Johnson tried to pack the injured shoulder with wool, held in place by adhesive tape. He also tightened the straps to reduce vibrations while flying. The measures proved useless and Johnson found he had lost feeling in his right hand. When he dived the pressure aggravated his shoulder. He often tried to fly using his left hand only, but Spitfires had to be handled with both hands during anything other than simple manoeuvres. Despite the difficulties with his injuries, on 28 August 1940, the course was complete. Johnson had 205.25 hours on operational types including 23.50 on the Spitfire.

Жарақаттың қайта пайда болуы

1940 жылдың тамызында оқудан кейін, ол қысқа мерзімге No. 19 эскадрильяға сынақтан өтетін ұшқыш офицер ретінде тағайындалды. Жабдықтағы қиындықтарға байланысты 19-шы эскадрилья Джонсонның оқуын аяқтауға үлкермеді, сондықтан ол бөлімнен кетті. 1940 жылдың 6 қыркүйегінде Джонсон No. 616 эскадрильясына, RAF Coltishall әуе базасына жіберілді. Эскадрилья командирі Х. Л. "Билли" Бертон Джонсонды X4055 ұшағымен 50 минуттық оқу ұшуына алып шықты. Ұшудан кейін Бертон Джонсонға бұрылыспен атудың қиындықтарын және тікелей немесе жақын тікелей позициядан соққы беру техникасын түсіндірді; екінші ұшқыштың міндеті – жау ұшағын түсіру емес, көшбасшының қауіпсіздігін қамтамасыз ету. Бертон сондай-ақ Джонсонды бірнеше маңызды тактикалық ережелермен таныстырды: жақсы жағдайды сақтаудың маңыздылығы және күн, бұлт және биіктікті тактикалық тұрғыдан пайдалану. Бес күннен кейін Джонсон Spitfire X4330 ұшағымен X рейдіне қатысты, соның арқасында ол Британия шайқасының белгісіне ие болды. Джонсонның бұрынғы жарақаты оны мазалағандықтан, Spitfire сияқты жоғары өнімді ұшақтарды ұшу оған өте қиын болды. RAF медициналық қызметкерлері оған екі мүмкіндік ұсынды: ол мәселені түзету үшін операция жасата алады, бірақ бұл оның Британия шайқасын жіберіп алуына себеп болар еді, немесе жеңіл Tiger Moth ұшағын ұшыратын оқушы-инструктор болар еді. Джонсон операция жасатуды жөн көрді. Ол емделудің жасырын күтілген, бірақ ақпарат тез командирге жетті, Джонсонды ұшудан шеттетуге және Раусебидегі RAF ауруханасына жіберуге мәжбүр болды. 1940 жылдың 28 желтоқсанында ғана ол эскадрильяға оралды. 1940 жылдың 31 желтоқсанында командир Бертон Джонсонды Miles Magister L8151 ұшағымен сынақ ұшуға алып шықты. 45 минуттық ұшудан кейін Джонсонның ұшуға жарамдылығы расталды.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Джонсон 1941 жылдың басында 616 эскадрильясына, Тангмир қанатының құрамындағы операциялық ұшуға оралды. Джонсон көбінесе қанат командирі Дуглас Бадер және австралиялық эйстің бірі Тони Гейзбен бірге ұшатын. 1941 жылдың 15 қаңтарында Джонсон, жаңа тағайындалған эскадрилья басшысы Бертон және 1940 жылдың 13 қыркүйегінде эскадрильяға келген пилот-лейтенант Хью Дундас Солтүстік Котс жанындағы конвойды қорғау үшін ұшып кетті. Басқарушы оларды Dornier Do 17 жау ұшағына бағыттап жіберді. Екеуі де бомбалаушыға шабуыл жасады, бірақ оны және бір-бірін жоғалтып алды. Бақылаушылар бомбалаушыдан келіп түскен қиындық сигналын қабылдады, бірақ Джонсон оның құлағанын көрмеді. Олар бір жау ұшағын зақымдағандары үшін есепке алынды. Бұл Джонсонның неміс бомбалаушысына қарсы соғысқан жалғыз жағдайы болды. Қаңтар айының соңына қарай Джонсон Spitfire ұшақтарымен 16,35 сағатқа жуық ұшқан. Алғашқы айларда Джонсон түнгі ұшқыш ретінде ұшты. Радарсыз күндізгі ұшқыштарды түнгі ұшқыштар ретінде пайдалану, Blitz кезінде неміс бомбалаушыларын ұстауға көбінесе сәтсіз аяқталды. Джонсонның жалғыз әрекеті 1941 жылдың 22 ақпанында болды, ол Spitfire R6611, QJ F ұшағымен Messerschmitt Bf 110 ұшағын зақымдады. Бір аптадан кейін Джонсонның эскадрильясы Канал жағалауындағы RAF Тангмирге көшірілді. Джонсон бар болғаны 10,40 сағат операциялық уақыттан кейін жауынгерлік қимылдарды көруге асықты және Тангмирден жауға қарсы кездесу мүмкіндігіне қуанды. Егер немістер шабуылды жаңартпаса, қанат оларға қарсы күреске шығуға тиіс болды. 1940 жылдың қараша айында әуе маршалы Шолто Дуглас RAF Ұрыс командованиесінің Әуе офицері болды. 1940 жылдың 8 желтоқсанында Әуе штабының директивасы секторлық шабуылды бастауды талап етті. Онда Бельгия мен Франциядағы шабуыл-қимыл операцияларын жүргізу тапсырылды. Операцияны үш эскадрилья жүргізіп, неміс әуе қорғанысын мазалады. 1941 жылдың 10 қаңтарында шағын бомбалаушылар тобын, көптеген истребительдермен қоршап, жіберу арқылы "Цирк" шабуылдары басталды. 1941 жыл бойы шабуылдық операциялардың күшеюі Дугластың командасының күшті шабуылдық позицияға ие болуына байланысты, Люфтвафенің күштерін тартуға бағытталған. Бұл операциялар "Цирк" шабуылы деп аталды. Траффорд Ли Малори, 11-топтың ӘОК, 16 ақпанда жазылған Операциялық нұсқаулық №7 авторы болды. Ли Малори күндізгі истребительдерге арналған алты түрлі операцияны сипаттады: "Рамрод" (бомбалаушыларға эскорт, негізгі мақсат – нысананы жою); "Fighter Ramrod" (жауынгерлер жер шабуылы ұшақтарын сүйемелдегендегі бірдей мақсат); "Roadstead" (бомбалаушыларға эскорт және кемеге қарсы операциялар); "Fighter Roadstead" (бомбалаушыларсыз "Roadstead" операциясының ұқсас түрі) және "Rubarb" (нашар ауа-райындағы жер шабуылы операциясы) және "Цирк" операциялары (сөздікке қараңыз).

Johnson returned to operational flying in early 1941 in 616 Squadron, which was forming part of the Tangmere Wing. Johnson often found himself flying alongside Wing Commander Douglas Bader and Australian ace Tony Gaze. On 15 January 1941, Johnson, the recently appointed Squadron Leader Burton and Pilot Officer Hugh Dundas, who arrived back at the squadron on 13 September 1940, took off to offer cover for a convoy off North Cotes. The controller vectored the pair onto an enemy aircraft, a Dornier Do 17. Both attacked the bomber and lost sight of it and each other. Although the controllers intercepted distress signals from the bomber Johnson did not see it crash. They were credited with one enemy aircraft damaged. It was the only time Johnson was to engage a German bomber. By the end of January, Johnson had added another 16.35 flying hours on Spitfires. In the opening months, Johnson flew as a night fighter pilot. Using day fighters to act as night fighters without radar was largely unsuccessful in intercepting German bombers during the Blitz; Johnson's only action occurred on 22 February 1941 when he damaged a Messerschmitt Bf 110 in Spitfire R6611, QJ F. A week later, Johnson's squadron was moved to RAF Tangmere on the Channel coast. Johnson was eager to see combat after just 10.40 operational hours and welcomed the prospect of meeting the enemy from Tangmere. If the Germans did not resume their assault the wing was to take the fight to them. In November 1940 Air Marshal Sholto Douglas became Air Officer Commanding (AOC) RAF Fighter Command. On 8 December 1940 a directive from the Air Staff called for Sector Offensive Sweeps. It ordered hit and run operations over Belgium and France. The operations were to be conducted by three squadrons to harass German air defences. On 10 January 1941 Circus attacks were initiated by sending small bomber formations protected by large numbers of fighters. The escalation of offensive operations throughout 1941 was designed to draw up the Luftwaffe as Douglas' command took an increasingly offensive stance. These operations became known as the Circus offensive. Trafford Leigh Mallory, AOC 11 Group, penned Operations Instruction No. 7, which he had written on 16 February. Leigh Mallory outlined six distinct operations for day fighters: Ramrod (bomber escort with primary goal the destruction of the target); Fighter Ramrod (the same goal where fighters escorted ground attack fighters); Roadstead (bomber escort and anti shipping operations); Fighter Roadstead (the same operation as Roadstead but without bombers) along with Rhubarb (poor weather ground attack operation) and Circus operations (see glossary).

Цирк шабуылдары

Джонсонның жаудың бір қозғалтқышты ұшақтарымен алғашқы қақтығысы жоспарланғандай болмады. Бадер Дундасты өзінің екінші ұшқышы ретінде алып, патрульдік ұшуды бастады. Джонсон өз бөлімінде үшінші болып ұшты, ал Уэйли "Нип" Хеппелл қызыл төртінші ретінде оның құйрығын күзетті. Джонсон бірнеше жүз фут жоғарыда үш Bf 109 ұшағын байқады, олар да сол бағытта ұшып бара жатқан. Джонсон, тыныш хабарлауды ұмытып, жаудың саны, түрі және орналасуын айтпай, "Көріңдер, Dogsbody!" (Бадердің шақыру белгісі) деп айғайлады. Мұндай шақыру тек пилотқа шабуыл қаупі туғанда ғана қолданылуы керек еді. Бөлім әр тарапқа тарап, Тангмирге жеке-жеке бет алды. Бұл қателік Бадерден ұрысқаннан кейін сөккінін алды. Джонсон Франция үстінен түрлі операцияларды орындады, соның ішінде Джонсон жек көретін "Рюбарб" жер шабуыл миссияларын. Ол оны ұшқыштардың ысырапқа кететін жұмысы деп санады. Осылайша бірнеше ұшқыштар қаза тапты. Ұшу лейтенанты Эрик Лок және күш командирі Пэдди Финукейн 1941 жылдың тамызында және 1942 жылдың шілдесінде "Рюбарб" операцияларында қаза тапты. 1942 жылдың қаңтарында осыған ұқсас операцияны орындаған эскадрилья командирі Роберт Стэнфорд Так тұтқындалды. Осы уақыт ішінде Дундас және басқа ұшқыштар да қанатта қолданылатын тактикаға наразылық білдірді. Ұзақ әңгімеден кейін Бадер аға ұшқыштарының ұсыныстарын қабылдады және күтпеген шабуылға ұшырау ықтималдығын азайту үшін икемді тактиканы қолдануға келісті. Тактикалық өзгерістерге неміс "саусақ төрттік" формациясына ұқсас, қатарласып орналасқан формацияларды пайдалану кірді. Осы тактиканы кейіннен барлық RAF ұшқыштары қолданды. Тангмир қанаты бұл тактиканы алғаш рет 1941 жылдың 6 мамырында қолданды. Олар Вернер Мёльдерс басқарған Jagdgeschwader 51 (Жауынгерлік қанат 51) Bf 109F ұшақтарымен ұрысты. Немістер төменнен және арттан жақындап келе жатқанын байқаған "Спитфайрлер" бейжай болып көрінді. Бадер жағдайды өзгертуге қолайлы сәт күтіп, оларды бұзылып, Bf 109-дың артынан айналып өтуге шақырды. Айыныштысы, Тангмир қанаты күтпеген шабуылдан қашуға тырысқанда, қателік жіберді. Ол кейбір Bf 109 ұшақтарын "Спитфайрлердің" артында қалдырды. Келесі шайқаста қанат бір Bf 109 ұшағын атып түсіріп, екіншісіне зақым келтірді, бірақ Дундас мансабында екінші рет атып түсірілді, тағы да Мёльдерс тарапынан, ол британдықтардың артында қалған еді. Дундас өзінің зақымдалған ұшағын базаға апатқа ұшырып, жерге түсірді. Бір айдан кейін Джонсон әуедегі алғашқы жеңісіне қол жеткізді. 26 маусымда Джонсон "Цирк 24" операциясына қатысты. Жағалаудан өтіп бара жатқанда Бадер жақын маңда, оңтүстік-шығыста 24 Bf 109 ұшағы бар екенін ескертті. Bf 109 ұшақтары британдықтарды көріп, төменгі 610-шы эскадрильяға арттан шабуыл жасады. Джонсон үш Bf 109 ұшағының солға қарай суға батып бара жатқанын көріп тұрғанда, 15 000 фут биіктіктегі бөлім командирін көзінен таса қылды. Бірден оның алдынан Bf 109E ұшағы ұшып келіп, 150 метр қашықтықта солға қарай бұрылды. Оқ тигеннен кейін Bf 109-дың кабинасы ашылып, ұшқыш парашютпен секірді. Бірнеше 145-ші эскадрилья ұшқыштары осы жеңіске куә болды. Ол P7837 қаруынан 278 оқ атыпты. Bf 109 ұшағы сол күні 2-ші жауынгерлік дивизиясы жоғалтқан бес ұшақтың бірі болды. Содан кейін бірден шайқас басталды. 1 шілдеде Джонсон 89 оқ жұмсады және Bf 109E ұшағына зақым келтірді. Бадердің бөліміне шабуыл жасалды, ал Джонсон шабуылшыны асып өтті. Атып, оның артынан гликоль ағып жатқанын көрді. 14 шілдеде Тангмир қанаты 48-ші "Циркпен" Сент-Омерге ұшып кетті. Эскадрильяны көзден таса қылған Джонсон және оның серігі үш ұшақты байқағаннан кейін 3000 фут биіктікте ішкі жерге қарай ұшты. Олардың артына бұрылып, оларды Bf 109F деп таныды. Джонсон жаудың соқыр нүктесіне көтеріліп, төмен түсу үшін суға түсті. 15 метрге жақындаған соң, ол артта қалған Bf 109 ұшағына екі секундтық соққы берді. Құйрығы ұшып кетіп, алдыңғы әйнегі Мессершмиттен шашыраған майға толы болды. Джонсон басқа Bf 109 ұшақтарының бақылаудан шығып, төмен қарай айналып келе жатқанын көрді. Этаплдан жағалауға көтеріліп өтіп, Джонсон Bf 109E ұшағын ұрып түсірді. Ол Bf 109 ұшағының оң жақ қанатынан бірдеңе ұшып келе жатқанын байқады. Джонсон маймен қапталған алдыңғы әйнектен басқа ештеңе көре алмады және талап қоюды жасамады. Оның екінші жеңісі, мүмкін, Unteroffizier (корпоралы) Р. Клинейке, III./Jagdgeschwader 26 (Үшінші топ, 26-жауынгерлік қанаты) болды, ол жоғалып кеткен деп хабарланды. 21 шілдеде Джонсон басқа Bf 109 ұшағын ұшқыш офицер Хеппелмен бірге жойды. Джонсонның серігі шайқаста жоғалып кетті. Сержант Маббет жансақтан жараланып, Сент-Омерге жақын жерге дөңгелексіз қонды. Ауыр жараланған күйінде шебер ұшқанын көрген немістер оны толық салтанатпен жерледі. 23 шілдеде Джонсон тағы бір Bf 109 ұшағына зақым келтірді. Осы шайқаста Адольф Галланд, JG 26 күш командирі жараланды; оның өмірі басына жақында орнатылған бронялық плитаның арқасында сақталды. Джонсон 9 тамыз 1941 жұмысына қатысты, онда Бадер Францияда жоғалды. Сол күні Дуглас Бадер әдеттегі серігі, бас ауруынан ұша алмаған сэр Алан Смитсіз болды. Ұшу кезінде Джонсон жалғыз Мессершмитт Bf 109 ұшағын жойды. Джонсон Бадердің бөлімінде Дундасқа серік болды. Қанат жағалаудан өтіп бара жатқанда, аймақта шамамен 70 Bf 109 ұшағы бар екені хабарланды, Люфтваффе ұшақтары Бадердің қанатын 3:1 есе көп басып озды. 1000 фут төменде Bf 109 ұшақтарының тобын байқаған Бадер төменгі топқа шабуыл жасады. Формациялар бұзылып, әуе шайқасы бұрылып айналатын ұшақтардың араласуына айналды.

Johnson's first contact with enemy single engine fighters did not go as planned. Bader undertook a patrol with Dundas as his number two. Johnson followed in his section as number three with Whaley "Nip" Heppell guarding his tail as Red Four. Johnson spotted three Bf 109s a few hundred feet higher and travelling in the same direction. Johnson, forgetting to calmly report the number, type and position of the enemy, shouted, "Look out Dogsbody!" (Bader's call sign). Such a call was only to be used if the pilot in question was in imminent danger of being attacked. The section broke in all directions and headed to Tangmere singly. The mistake brought an embarrassing rebuke from Bader at the debriefing. Johnson flew various operations over France including the Rhubarb ground attack missions which Johnson hated—he considered it a waste of pilots. Several successful fighter pilots had been lost this way. Flight Lieutenant Eric Lock and Wing Commander Paddy Finucane were killed on Rhubarb operations in August 1941 and July 1942 respectively. Squadron leader Robert Stanford Tuck would be captured carrying out a similar operation in January 1942. During this time, Dundas and other pilots also expressed dissatisfaction with the formation tactics being used in the wing. After a long conversation into the early hours, Bader accepted the suggestions by his senior pilots and agreed to the use of more flexible tactics to lessen the chances of being taken by surprise. The tactical changes involved operating overlapping line abreast formations similar to the German finger four formation. The tactics were used thereafter by all RAF pilots in the wing. The first use of these tactics by the Tangmere Wing was used on 6 May 1941. The wing engaged Bf 109Fs from Jagdgeschwader 51 (Fighter Wing 51), led by Werner Mölders. Noticing the approaching Germans below and behind them, the Spitfires feigned ignorance. Waiting for the optimum moment to turn the tables, Bader called for them to break, and whip around behind the Bf 109s. Unfortunately for the Tangmere Wing, while the tactic had been successful in avoiding a surprise attack, the break was mistimed. It left some Bf 109s still behind the Spitfires. In the battle that followed the wing shot down one Bf 109 and damaged another, although Dundas was shot down for the second time in his career—and once again by Mölders, who had remained behind the British. Dundas was able to nurse his crippled fighter back to base and crash land. One month later, Johnson gained his first air victory. On 26 June Johnson participated in Circus 24. Crossing the coast near Gravelines, Bader warned of 24 Bf 109s nearby, southeast, in front of the wing. The Bf 109s saw the British and turned to attack the lower No. 610 Squadron from the rear. While watching three Bf 109s above him dive to port, Johnson lost sight of his wing commander at 15,000 feet. Immediately a Bf 109E flew in front of him and turned slightly to port at a range of 150 yards. After receiving hits, the Bf 109's hood was jettisoned and the pilot baled out. Several No. 145 Squadron pilots witnessed the victory. He had expended 278 rounds from P7837's guns. The Bf 109 was one of five lost by Jagdgeschwader 2 (Fighter Wing 2) that day. A flurry of action followed. On 1 July 1941 he expended 89 rounds and damaged a Bf 109E. Bader's section was attacked and Johnson out turned his assailant. Firing, he saw glycol streaming behind it. On 14 July, the Tangmere Wing flew on Circus 48 to St Omer. Losing sight of the squadron, Johnson and his wingman proceeded inland at 3,000 feet after spotting three aircraft. Turning in behind them, he identified them as Bf 109Fs. Johnson dived so as to come up and underneath into the enemy's blind spot. Closing to 15 yards, he gave the trailing Bf 109 a two second burst. The tail was blown off and his windshield was covered in oil from the Messerschmitt. Johnson saw the other Bf 109s spinning down out of control. Having also lost his wingman, Johnson disengaged. Climbing and crossing the coast at Etaples, Johnson bounced a Bf 109E. Giving chase in a dive to 2,000 feet and firing at 150 yards, he observed something flying off the Bf 109's starboard wing. Johnson could not see any more owing to the oil covered windscreen and did not make a claim. His second victory was probably Unteroffizier (corporal) R. Klienike, III./Jagdgeschwader 26 (Third Group, Fighter Wing 26) who was posted missing. On 21 July, Johnson shared in the destruction of another Bf 109 with Pilot Officer Heppell. Johnson's wingman disappeared during the battle. Sergeant Mabbet was mortally wounded but made a wheels up landing near St Omer. Impressed with his skilful flying while badly wounded, the Germans buried him with full honours. On 23 July, Johnson damaged another Bf 109. During this battle Adolf Galland, Geschwaderkommodore (wing commander) of JG 26 was wounded; his life was saved by a recently installed armour plate behind his head. Johnson took part in the 9 August 1941 mission in which Bader was lost over France. On that day Douglas Bader had been without his usual wingman Sir Alan Smith who was unable to fly due to having a head cold. During the sortie, Johnson destroyed a solitary Messerschmitt Bf 109. Johnson flew as wingman to Dundas in Bader's section. As the wing crossed the coast, around 70 Bf 109s were reported in the area, the Luftwaffe aircraft outnumbering Bader's wing by 3:1. Spotting a group of Bf 109s 1,000 feet below them, Bader led a bounce on a lower group. The formations fell apart and the air battle became a mass of twisting aircraft;

Джонсон шайқастан шығып, бірден үш Bf 109 ұшағынан шабуылға ұшырады. Ең жақын 100 метр қашықтықта болды. Тік, тар, спираль тәрізді бұрылысты сақтап, ол бұлтқа суырып салды және бірден Дуверге бет алды. Бұлттан шыққаннан кейін Джонсон жалғыз Bf 109 ұшағын көрді. Оны оны қуған үш ұшақтың бірі деп күдіктенді, қалған екеуін іздеді. Ештеңе көре алмаған Джонсон шабуыл жасап, оны атып түсірді. Ол төртінші жеңісі болды. Джонсон айлық есебін 21 тамызда ықтимал жеңіспен аяқтады. Бірақ қанат үшін бұл жаман күн және ай болды. Көп жек көрілетін "Цирк" және "Рюбарб" шабуылдары Ұрыс командованиесіне 108 жауынгер ұшағын құрбан етті. Немістер тек 18 ұшақты жоғалтты. 4 қыркүйек 1941 ж. Джонсон ұшу лейтенанты шеніне көтеріліп, Ерекше ұшқыш кресіне (DFC) ие болды. Джонсонның жыл соңындағы нақты жеңістері 21 қыркүйек 1941 ж. қол жеткізілді. Бристоль Бленхеймдерді Госнеге сүйемелдеп ұшып бара жатқанда, жоғарыдан қорғау қанаттары бомбалаушылармен кездеспеді. Ле Тукеге жақын, 15:15 шамасында және 20 000 фут биіктікте Джонсонның бөлімі 30 Bf 109 ұшағынан шабуылға ұшырады. Джонсон бұзылып, Bf 109F ұшағының артына бұрылды. 200-ден 70 метрге жақындап, Джонсон атып, ұшқыштың парашютпен секіргенін көрді. Джонсонның бөлімінен ұшқыш офицер Смит осыны байқады. Бірнеше жау ұшақтарымен қуылған Джонсон жерге түсті. Ле Тукеден шамамен 10 шақырым жерде басқа Bf 109 ұшақтары шабуыл жасады. Немістерге жақындауға рұқсат беріп, Джонсон тік солға бұрылыс жасады. Ол оны Bf 109 ұшағының артына жеткізді. Джонсон 50 метр қашықтықта атып, бұзылды. Bf 109 ұшағы зақымданып, теңізге құлады. Джонсон Дуверден оңтүстікке қарай 10 шақырымға дейін қуылды. Екі жеңіс Джонсонның жалпы санына алты ұшақтың жойылғанын қосты, енді ол ресми ұшқыш-эсс еді. 1941 жылдың қысында Джонсон және 616-шы эскадрилья оқу миссияларына көшті. Бірнеше конвойлік патрульдер ұшырылды, бірақ бұл эскадрилья үшін бос кезең болды, ол енді "Тангмир турынан" өтті.

Эскадрилья жетекшісі - қанаттың командиріне

1942 жылдың 31 қаңтарында эскадрилья RAF Кингс Клиффке көшірілді. Бірнеше ай бойы оқиғасыз өткеннен кейін, RAF истребительдер командасы 1942 жылдың сәуірінде, ауа райы кең ауқымды операцияларды жүргізуге мүмкіндік берген кезде, шабуыл саясатын қайтадан бастады. Джонни сол айда жеті рет ұшып шықты. Бірақ жағдай енді өзгерді. RAF ұшқан Spitfire V, Bf 109F-ке тең келді, алайда немістер жаңа истребительді енгізді: Focke Wulf Fw 190. Ол 25 000 футтан төмен барлық биіктікте жылдам болды, тез жылдамдыққа ие болды, ауыр қаруланды және Spitfire-дан секіріп, көтеріле алды. Тек бұрылыс кезінде ғана Spitfire, Fw 190-дан артық шықты. Бұл жаңа жау ұшағының пайда болуы Spitfire эскадрильясының арасында жаңа Spitfire маркасын шығаруға дейін үлкен шығындарға әкелді. Джонсон 1942 жылдың 15 сәуірінде зақымдалған Fw 190-ды талап етті, бірақ ол Fw 190-дың британдық ұшқыштардан жақсырақ екенін 1942 жылдың басым бөлігінде көрді. 25 мамырда Джонсон ерекше тапсырманы бастан кешірді. Оның бөлімшесі британдық белгілерді тасымалдайтын Dornier Do 217 ұшағын өзінің базасынан батысқа қарай 4 миль қашықтықта ұшырды. Джонсон үш тәжірибесіз ұшқышқа шабуыл жасауға рұқсат берді, бірақ олар бомбалаушыға тек зақым келтіре алды. Бірнеше күннен кейін, 1942 жылдың 26 маусымында Джонсон өзінің DFC-ге адвокаттық дәріс алды. Айдың соңында Spitfire Mk. IX ұшақтары RAF бірліктеріне жетуге кірісті. 1942 жылдың 10 шілдесінде Джонсон 13 шілдеден бастап эскадрилья басшысы болып тағайындалды және 610 эскадрильяның командасын алды. Франциядағы "Rhubarb" операцияларында Джонсонның қанатының командирі Патрик Джеймсон сызықтың артқы формациясын қолдануды талап етті, бұл Джонсонға "төрт саусақ" сияқты тактиканың неге жалпыға бірдей қабылданбағанын сұрауға себеп болды. Джонсон тактикалық тұрақтылықтың жоқтығын сынға алды және оның эскадрильясы жоғарыдан қашып бара жатқанда, француз жағалауына жеткенде, оның қанатының басшысы байқамайды деп үміттеніп, жиі "төрт саусаққа" ауысты. 1942 жылдың тамызында Диппеде "Jubilee" атты ірі операцияға дайындық жұмыстары басталды. Диппе шабуылы 1942 жылдың 19 тамызында болды. Джонсон 07:40-да Spitfire VB ұшағымен ұшып кетті. EP254, DW B. 50 Bf 109 және Fw 190 ұшақтарына төрт-төрт, жұппен және жеке-жеке кездесті. Жоғарғы жаққа шабуыл жасаған Джонсон бір Fw 190 ұшағын атып түсірді, ол теңізге құлап, Bf 109F ұшағын жоюға көмектесті. Базаға қайтып бара жатқанда Джонсон Fw 190 ұшағына шабуыл жасады, ол шабуылға қарсы шықты. Соғыс 8000 футтан 0 футқа дейін төмендеді. Диппеден ұшып өтіп, Джонсон соғыс кемесіне қарай, оның оттары құйрығын ұстап тұрған Fw 190-ды жояды деген үмітте секірді. Бұл әрекет іске асты және Джонсон 09:20-де RAF West Malling-ке қонып қалды. 1942 жылдың қыркүйек айында эскадрилья Корольдік флот флотын қорғау үшін Кастелтаунда орналасқан. Джонсон No. 127 Wing RCAF командасын қабылдады, Рождестводан кейін RAF Кенлиде орналасқан және олар жаңа Spitfire IX ұшағын алды: Fw 190-ға жауап. 1943 жылы ақпанда Fw 190 ұшағына қарсы сынақтан өткеннен кейін Джонни 1943 жылдың 22 наурызында 50 минуттық сынақ ұшудан кейін Spitfire EN398 ұшағын таңдады. Ол оның тұрақты ұшағы болды. Осылайша, оның аты-жөнін машинаға түсіруге болады. Оның Spitfire ұшақтары қазір JE J әріптерін алып жүреді. Оған "Greycap" қоңырау белгісі де берілді. Джонсон қанатқа қатысты тактикалық тәсілдерді өзгертуге кірісті. Ол тез арада қанатты сызықты тастап, "төрт саусақ" құрамына айналдырды, бұл ұрыста әлдеқайда қауіпсіз болды. Бұл бірнеше ұшқышқа шабуылдан аулақ болу үшін жау ұшақтарын аспанға қарап тексеруге қатысуға мүмкіндік берді, сонымен қатар олардың бірлігін жаудың күтпеген шабуылға ұшырату үшін жақсырақ анықтап, орналастыра алды. Джонсон өзінің бөлімшелерінің жұмысына тағы бір өзгеріс енгізді. Ол жоғары даярлықтан өткен ұшқыштар қатысатын жер-жерге шабуыл жасауды жек көреді. Ол мүмкіндігінше жер асты шабуылдарын тоқтатты. Осы апталарда Джонсонның қанатшасы АҚШ Әскери-әуе күштері (USAAF) бомбалаушыларын Францияның нысаналарына алып барды. "Ramrod 49" ұшағының ұшақпен ұрысы кезінде Джонсон Fw 190 ұшағын жойып, сегізінші жеңісін бағындырды. 6 бөлімнен унтер-офицер Ханс Хисс құтылып шықты, бірақ оның парашюты ашылмады. Жазғы маусымда жұмыс көп болды; Джонсон екі күннен кейін үш Fw 190 зақымдалған деп мәлімдеді. 11 және 13 мамырда ол Fw 190 ұшағын жойып, он жеке әуе жеңісінің басына түсті, ал кейінірек тағы бірін және 1 маусымда Bf 109 ұшағын жойған. Маусым айында Fw 190-ға қарсы тағы бес жеңіске қол жеткізілді. 15 маусымда екі адам тіркелді. 17 маусымда Каледе Джонсон Вильгельм Фердинанд Галланд бастаған JG 26 тобының бірін ұрып-соқты. Ол 8./JG 26 унтер-офицері Гүнтер Фрайтагты атып түсірді, ол қаза тапты. 24 маусымда ол біреуін жойған және біреуін зақымдаған, ал 27-сінде тағы бір жеңіске қол жеткізіп, жалпы саны 15-ке жеткізді. Джонсон шілде айында одан да көп жетістікке жетті. АҚШ әуе күштері "Blitz Week" бастады; неміс нысаналарына қарсы шоғырландырылған күш-жігер. Америкалық бомбалаушыларды сүйемелдеп, Джонсон үш Bf 109 ұшағын жойды және тағы біреуін зақымдады, соңғысы 30 шілдеде атылып түсірілді; оның жалпы саны 18-ге жетті. Истребительдер командасында стандартты құралым процедурасы әлі де болмады, ал Джонсонның "төрт саусақ" қолдануы қанатты ауада ерекшелендірді. Бұл 144 қанатқа "Wolfpack" деген лақап атты берді. Лақап 144 қанаты Лашендендегі Advanced Landing Ground (ALG) -ке көшірілгенге дейін және No. 127 Wing RCAF деп аталғанға дейін сақталды, RAF екінші тактикалық әуе күштерінің құрамындағы No. 83 Group RAF басшылығымен. Тактика канадтық қанатта сәтті болды. Джонсон 19-21 жеңісін 23 және 26 тамызда алды, ал 4 қыркүйекте 1943 жылы тағы бір Fw 190 ұшағын жойды. Джонсонның 19-шы жеңісі 10./JG 26 Oberfeldwebel (бас сержант) Эрих Боруникке қарсы болды, ол қаза тапты. Джонсонның 21-ші құрбаны, 10./JG 26 Oberfeldwebel Вальтер Грюнлингер де қаза тапты. Джонсонның суреті 1943 жылы RAF Westhampnett-тегі Olive Snell салған он сегіз ұшқыштан тұратын монтаждағы суреттерге енгізілген; қазір ол сол жердегі Goodwood коллекциясында сақталуда.

On 31 January 1942, the squadron moved to RAF Kings Cliffe. After an uneventful few months, RAF Fighter Command resumed its offensive policy in April 1942 when the weather cleared for large scale operations. Johnnie flew seven sweeps that month. But the situation had now changed. The Spitfire V, which was flown by the RAF had been a match for the Bf 109F, however, the Germans had introduced a new fighter: the Focke Wulf Fw 190. It was faster at all altitudes below 25,000 feet, possessed a faster roll rate, was more heavily armed and could out dive and out climb the Spitfire. Only in the turn could the Spitfire outperform the Fw 190. The introduction of this new enemy fighter resulted in heavier casualty rates among the Spitfire squadrons until a new mark of Spitfire could be produced. Johnson claimed a damaged Fw 190 on 15 April 1942 but he witnessed the Fw 190s get the better of the British pilots consistently throughout most of 1942:

On 25 May, Johnson experienced an unusual mission. His section engaged a Dornier Do 217 carrying British markings, four miles west of his base. Johnson allowed the three inexperienced pilots to attack it, but they only managed to damage the bomber. Days later, on 26 June 1942, Johnson was awarded the bar to his DFC. More welcome news was received late in the month as the first Spitfire Mk. IXs began reaching RAF units. On 10 July 1942, Johnson was promoted to the rank of squadron leader, effective as of 13 July, and given command of 610 Squadron. In rhubarb operations over France, Johnson's wing commander, Patrick Jameson, insisted that the line astern formation be used which caused Johnson to question why tactics such as the finger four had not been universally adopted. Johnson criticised the lack of tactical consistency and when his squadron flew top cover, he often changed to the finger four as soon as they reached the French coast, hoping his wing leader would not notice. By August 1942, preparations were begun for a major operation, Jubilee, at Dieppe. The Dieppe raid took place on 19 August 1942. Johnson took off at 07:40 in Spitfire VB. EP254, DW B. Running into around 50 Bf 109s and Fw 190s in fours, pairs and singly. In a climbing attack Johnson shot down one Fw 190 which crashed into the sea and shared in the destruction of a Bf 109F. While heading back to base, Johnson attacked an alert Fw 190 which met his attack head on. The dogfight descended from 8,000 to zero feet. Flying over Dieppe, Johnson dived towards a destroyer in the hope its fire would drive off the Fw 190, now on his tail. The move worked and Johnson landed back at RAF West Malling at 09:20. For the remainder of the year, the squadron was moved to RAF Castletown in September 1942 to protect the Royal Navy fleet at Scapa Flow. Johnson took command of No. 127 Wing RCAF based at RAF Kenley after Christmas and they received the new Spitfire IX: the answer to the Fw 190. After gaining a probable against a Fw 190 in February 1943, Johnnie selected Spitfire EN398 after a 50 minute test flight on 22 March 1943. It became his regular mount. Being a wing commander now meant his initials could be painted on the machine. His Spitfires now carried JE J. He was also allotted the call sign "Greycap". Johnson set about changing the wing's tactical approach. He quickly forced the wing to abandon the line astern tactics for the finger four formation which offered much more safety in combat; enabling multiple pilots to participate in scanning the skies for enemy aircraft so as to avoid an attack, and also being better able to spot and position their unit for a surprise attack upon the enemy. Johnson made another alteration to his units operations. He loathed ground attack missions which highly trained fighter pilots were forced to participate in. He abandoned ground attack missions whenever he could. During these weeks, Johnson's wing escorted United States Army Air Forces (USAAF) bombers to targets in France. On a fighter sweep, Ramrod 49, Johnson destroyed an Fw 190 for his eighth victory. Unteroffizier Hans Hiess from 6. Staffel bailed out, but his parachute failed to open. The spring proved to be a busy one; Johnson claimed three Fw 190s damaged two days later. On 11 and 13 May he destroyed an Fw 190 to reach ten individual air victories while sharing in the destruction of another on the later date and a Bf 109 on 1 June. A further five victories against Fw 190s were achieved in June. Two were claimed on 15 June. On 17 June while leading the wing over Calais Johnson bounced one of JG 26's Gruppen led by Wilhelm Ferdinand Galland. He shot down Unteroffizier Gunther Freitag, 8./JG 26 who was killed. On 24 June he claimed one destroyed and one damaged on and another victory on the 27th to bring his total to 15. Johnson scored more success in July. The USAAF began Blitz Week; a concentrated effort against German targets. Escorting American bombers, Johnson destroyed three Bf 109s and damaged another, the last being shot down on 30 July; his tally stood at 18. There was still no standard formation procedure in Fighter Command, and Johnson's use of the finger four made the wing distinct in the air. It earned 144 Wing the nickname "Wolfpack". The name remained until 144 Wing was moved to an Advanced Landing Ground (ALG) at Lashenden and was renamed No. 127 Wing RCAF, part of the RAF Second Tactical Air Force under the command of No. 83 Group RAF. The tactics proved successful in the Canadian wing. Johnson scored his 19th to 21st victories on 23 and 26 August, whilst claiming yet another Fw 190 on 4 September 1943. Johnson's 19th victory was gained against Oberfeldwebel (First Sergeant) Erich Borounik 10./JG 26, who was killed. Johnson's 21st victim, Oberfeldwebel Walter Grunlinger 10./JG 26, was also killed. Johnson's portrait is included in a montage of eighteen pilots painted by Olive Snell at RAF Westhampnett in 1943; it is now in the Goodwood collection on the same site.

Нормандиядан Рейнге дейін

Нормандия шайқасына және D күніне дейін Джонсон үздіксіз жеңіс тіркеді. Оның 22-ші және 23-ші жеңістері 1944 жылдың 25 сәуірінде тіркелді, соның арқасында Джонсон әлі де операциядағы ең табысты ұшқыш атанды. Бұл жеңістерге 5 мамырда тағы бір Fw 190 (№24) қосылды; III./JG 26 эскадрильясы фельдвебель Хорст Швентик пен унтер-офицер Манфред Талкенбергті әуе шайқасында жоғалтты. 1944 жылдың 6 маусымында Францияға түскеннен кейін Джонсон өзінің көрсеткіштерін одан әрі арттырып, сол айда тағы бес жеңіс тіркеді, оның ішінде 28 маусымда екі Bf 109 ұшағын атып түсірді. 22 маусымда Джонсонның 26-шы жеңісін алған миссиясы ерекше оқиғаға толы болды; оның қанатына тағы төрт Fw 190 ұшағы түсті. Bf 109 және Fw 190 ұшақтарының тобына шабуыл жасағаннан кейін, ол 29-шы жеңісі үшін Bf 109 ұшағын атып түсірді. Бес күннен кейін Джонсон екі Fw 190 ұшағын жойып, 30-шы және 31-ші жеңісіне қол жеткізді. Джонсонның қанаты жауапкершілік аймағына Францияда бірінші болып келді. Олардың радиусы Британиядағы эскадрильяларға қарағанда едәуір ұзартылғандықтан, жаз бойы қанат көптеген жеңіс тіркеді. 1944 жылдың 21 тамызында Джонсон No. 443 эскадрильясын Париж маңындағы Сена өзені үстінде патрульдеуге жетекшілік етті. Джонсон Focke Wulf Fw 190 ұшақтарының тобына шабуыл жасап, екеуін атып түсірді, бұл кинокамераға түсірілді. 8000 фут биіктікке көтерілгеннен кейін Джонсон Spitfire деп ойлаған алты ұшақтың тобына қосылуға тырысты. Бірақ шындығында бұл Messerschmitt Bf 109 ұшақтары еді. Джонсон бірнеше тік көтеріліс жасап құтылып кетті, ол кезде ұшағы тоқтап, есінен тануға айналды. Ол екі жағынан да қаптап, екі жағынан да құйрығына жабысып қалған Messerschmitt ұшақтарынан қашып шықты. Джонсонның Spitfire IX ұшағы жаудың оғына бір рет түсіп, руль мен лифтісіне оқ тиді. Джонсон 32 және 33-ші жеңісінде екі Fw 190 ұшағын атып түсіріп, Сейлор Маланның 32 жеңісін теңестіріп, одан асып түсті. Дегенмен Джонсон Маланның ерліктерін жоғары бағалады. Джонсон Малан (1940-41 жылдары) одан аз санда соғысқан және тіпті сол кезде де жаумен теңдесе алғанын атап өтті. Джонсон былай деді: 1944 жылдың қыркүйегінде Джонсонның қанаты Голландиядағы "Market Garden" операциясын қолдау іс-шараларына қатысты. 1944 жылдың 27 қыркүйегінде Джонсонның соңғы жеңісі Ниймегенде тіркелді. Оның ұшуы тоғыз Bf 109 ұшағынан тұратын топқа шабуыл жасады, оның біреуін Джонсон атып түсірді. Бұл ұрыс кезінде Корольдік Канада Әуе Күштерінің эскадрилья басшысы Генри "Уолли" МакЛеод және оның эскадрильясы Джонсонға қосылды. Осы іс-қимыл кезінде МакЛеод жоғалып кетті, мүмкін 77-ші жауынгерлік бригаданың Зигфрид Фрейтаг оны атып түсірген болуы мүмкін. Осы жылдың қалған бөлігінде қанат жау ұшақтарын сирек көрді. Тек 1945 жылдың 1 қаңтарында ғана немістер Арденндердегі шайқасқа қолдау көрсету үшін "Bodenplatte" операциясы кезінде көптеп пайда болды. Джонсон Германияның шабуылға шығуына өзінің Брюссельдегі (Мелсбрук) әуеайлағында куә болды. Ол немістердің тәжірибесіз болып көрінгені және олардың атысы "қасіретті" болғанын еске алды. Джонсон Spitfire патрулін басқарып, неміс ұшақтарының екінші толқынының шабуылға түсуіне жол бермеді, бірақ қарсылас ұшақтарымен шабуыл жасамады, өйткені соңынан шабуыл жасалмады. Қаңтардың аяғынан бастап ақпанның басым бөлігінде Джонсон ұшу уақытын қысқартты. 1945 жылдың наурыз айында Джонсон "Plunder" және "Varsity" операцияларында Германияға қарсы соғысты жүргізді. Луфтваффеге қатысты белгілер аз болды. Оның орнына көптеген жердегі шабуылдар жасалды. 26 наурызда Джонсонның қанаты Твентеге көшірілді және ол топ капитаны болды. Бірнеше күннен кейін Джонсон No. 125 қанатын басқарды. 5 сәуірде Spitfire Mk XIV MV268 ұшағында патрульден оралғаннан кейін, ол Bf 109 ұшағы үстінен ұшып бара жатқанда қозғалтқышты сөндірді. Ол ұшақты көріп, шабуылға кіріседі; Джонсон ұшағының астына жасырынып, әуеайлақ қорғанысы 109 ұшағын атып түсірді. 1945 жылдың 16 сәуірінде Джонсонның қанаты Германиядағы RAF Celle-ге көшірілді. Соғыстың соңғы аптасында Джонсонның эскадрильясы Берлин мен Кильдің үстінен ұшып жүрді, өйткені неміс қарсыласы құлдырап кетті. Германияның орталық бөлігінен ұшақ іздеп ұшып келе жатқанда Джонсонның эскадрильясы Люфтваффе әуеайлақтарына шабуыл жасады. Бір рет оның бөлімшесі ұшуға дайындалып жатқан 11 Bf 109 ұшағын бомбалап, жойды. Басқа бір шабуыл кезінде жау көлігі байқалды, бірақ ол қашу әрекеттерін жасап, неміс территориясына кері шегінді, бірақ Джонсонның ұшқыштары оны атып түсірді. Басқа бір жолы Джонсон төрт Fw 190 ұшағының ұшуын ұстап алды. Бірақ неміс ұшақтары қанатынды қозғап, қауіпсіз екенін көрсетті, содан кейін Джонсонның бөлімшесі оларды RAF әуеайлағына сүйемелдеді. 1945 жылдың мамырында немістер капитуляциялағаннан кейін Джонсон өзінің бөлімшесімен Копенгагенге, Данияға көшірілді. Мұнда, оның бельгиялық No. 350 эскадрильясымен байланысы оған Croix de Guerre with Palm орденін және Léopold орденінің офицер дәрежесін алуға мүмкіндік берді.

In the lead up to the Battle of Normandy and the D Day landings Johnson continued to score regularly. His 22nd and 23rd victories were achieved on 25 April 1944 and Johnson became the highest scoring ace still on operations. These victories were followed by another Fw 190 on 5 May (no. 24); III./JG 26 lost Feldwebel Horst Schwentick and Unteroffizier Manfred Talkenberg killed during the air battle. After the landings in France on 6 June 1944, Johnson added further to his tally, claiming another five aerial victories that month including two Bf 109s on 28 June. The mission in which Johnson recorded his 26th victory on 22 June was particularly eventful; four more Fw 190s fell to his wing. After bouncing a formation of Bf 109s and Fw 190s, he shot down a Bf 109 for his 29th victory. Five days later, Johnson destroyed two Fw 190s to reach his 30th and 31st air victories. Johnson's wing was the first to be stationed on French soil following the invasion. With their radius of action now far extended compared to the squadrons still in Britain, the wing scored heavily through the summer. On 21 August 1944, Johnson was leading No. 443 Squadron on a patrol over the Seine, near Paris. Johnson bounced a formation of Focke Wulf Fw 190s, shooting down two, which were recorded on the cine camera. Climbing back to his starting point at 8,000 ft, Johnson attempted to join a formation of six aircraft, he thought were Spitfires. The fighters were actually Messerschmitt Bf 109s. Johnson escaped by doing a series of steep climbs, during which he nearly stalled and blacked out. He eventually evaded the Messerschmitts, which had been trying to flank him on either side, while two more stuck to his tail. Johnson's Spitfire IX was hit by enemy aircraft fire for the only time, taking cannon shells in the rudder and elevators. Johnson had now equalled and surpassed Sailor Malan's record score of 32, shooting down two Fw 190s for his 32nd and 33rd air victories. However Johnson considered Malan's exploits to be better. Johnson points out, when Malan fought (during 1940–41), he did so outnumbered, and had matched the enemy even then. Johnson said:

In September 1944 Johnson's wing participated in support actions for Operation Market Garden in the Netherlands. On 27 September 1944, Johnson's last victory of the war was over Nijmegen. His flight bounced a formation of nine Bf 109s, one of which Johnson shot down. During this combat Squadron Leader Henry "Wally" McLeod, of the Royal Canadian Air Force, and his squadron had joined Johnson. During this action McLeod went missing, possibly shot down by Siegfried Freytag of Jagdgeschwader 77 (Fighter Wing 77). The wing rarely saw enemy aircraft for the remainder of the year. Only on 1 January 1945 did the Germans appear in large numbers, during Operation Bodenplatte to support their faltering attack in the Ardennes. Johnson witnessed the German attack on his wing's airfield at Brussels–Melsbroek. He recalled the Germans seemed inexperienced and their shooting was "atrocious". Johnson led a Spitfire patrol to prevent a second wave of German aircraft attacking but engaged no enemy aircraft, since there was no follow up attack. From late January and through most of February, Johnson reduced his flying time. In March 1945, Johnson patrolled as Operation Plunder and Operation Varsity pushed Allied armies into Germany. There was little sign of the Luftwaffe. Numerous ground attack operations were carried out instead. On 26 March Johnson's wing was relocated to Twente and he was promoted to group captain. Days later Johnson took command of No. 125 Wing. On 5 April, after returning from patrol in Spitfire Mk XIV MV268, he switched off the engine just as a Bf 109 flew overhead. Seeing the Spitfire, it turned in for an attack; Johnson took cover under his fighter while the airfield defences shot down the 109. On 16 April 1945 Johnson's wing moved to RAF Celle in Germany. During the last week of the war, Johnson's squadron flew patrols over Berlin and Kiel as German resistance crumbled. During a flight over central Germany looking for jet fighters, Johnson's squadron attacked Luftwaffe airfields. On one sortie, his unit strafed and destroyed 11 Bf 109s that were preparing to take off. On another sortie, an enemy transport was sighted, but took evasive action and retreated back to German held territory but Johnson's pilots shot it down. On another occasion, Johnson intercepted a flight of four Fw 190s. The German fighters, however, waggled their wings to signal non hostile intent and Johnson's unit escorted them to an RAF airfield. After the German capitulation in May 1945, Johnson relocated with his unit to Copenhagen, Denmark. Here, his association with the Belgian No. 350 Squadron RAF led him to be awarded the Croix de Guerre with Palm and the rank of officer of the Order of Léopold with Palms.

Соғыстан кейінгі

Джонсонға соғыс аяқталғаннан кейін RAF-тен тұрақты қызметтік тағайындама берілді. Бастапқыда ол эскадрилья басшысы болып тағайындалды, кейін қанат командиріне (соғыс кезіндегі шені) көтеріліп, Норфолк қаласындағы RAF West Raynham-дегі Орталық жауыгерлік дайындық орталығында OC Tactics қызметін атқарды.

Корея соғысы және одан кейінгі кезең

1950 жылы АҚШ Әуе күштерімен алмасу барысында ол Корея соғысында Lockheed F 80 Shooting Star ұшағымен қызмет етті, ал кейін АҚШ Әуе күштерінің тактикалық әуе қолбасшылығымен бірге North American F 86 Sabres ұшағында ұшты. Джонсон өзінің тәжірибесі туралы ешқандай жазба қалдырмады, бірақ міндетті аяқтаған соң АҚШ Әуе медалін және Ұлылық легионын алды. 1951 жылы Джонсон Батыс Германиядағы RAF Fassberg әуе базасындағы RAF екінші тактикалық әуе күштерінің бір бөліміне командир болып тағайындалды. 1952 жылы ол топ капитаны дәрежесіне көтеріліп, 1954 жылға дейін Батыс Германиядағы RAF Wildenrath әуе базасын басқарды. 1954 жылдан 1957 жылға дейін ол Лондондағы Әуе министрлігінде операциялар жөніндегі директордың орынбасары (DD(Ops)) қызметін атқарды. 1956 жылы оның "Крылаты басшысы" атты соғыс естеліктері жарық көрді. 1957 жылдың 20 қазанында Джонсон Ұлыбританиядағы RAF Cottesmore әуе базасының командирі болды, ол Victor V бомбалаушысын пайдаланатын базаға басшылық етті. 1960 жылы ол әуе коммодоры дәрежесіне көтеріліп, Лондондағы Императорлық қорғаныс колледжінің (IDC) курсын бітірді және 1960 жылдың маусымында Коттсмордағы база командирі қызметі үшін Британ империясы орденінің командирі (CBE) атанды. Курсты аяқтағаннан кейін ол RAF Mildenhall әуе базасындағы Бомбалаушы әскерінің 3-тобының штаб-пәтеріне тағайындалды. 1963 жылдың 1 қазанында ол әуе вице-маршалы дәрежесіне көтеріліп, Аденде орналасқан RAF Таяу Шығыс әуе күштерінің бас қолбасшысы (AOC) болып қызмет етті. 1964 жылы ол Перси "Лэдди" Лукас, бұрынғы Парламент мүшесі және Дуглас Бадердің қарындасының күйеуімен бірлесіп жазған "Толық айналым" атты әуе шайқастарының тарихын жариялады. 1965 жылы RAF-тан зейнеткерлікке шыққаннан кейін ол Бат орденінің серігі (CB) болып тағайындалды.

Кейінгі өмірі

Джонсон 1967 жылы Лестершир графтығының лейтенант орынбасары болды. Ол Джонни Джонсонның тұрғын үй қорын құрды. 1969 жылдан бастап және 2001 жылға қарай бұл тұрғын үй қауымдастығы 4000-нан астам мүлікті басқарды. 1982 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстың RAF ұшқышы Дуглас Бадер қайтыс болғаннан кейін Джонсон, Денис Кроули Миллинг және сэр Хью Дундас Дуглас Бадер қорын құрды, оның мақсаты мүгедектерге көмек көрсетуді жалғастыру болды, өйткені Бадер осы мәселеге өте ықылас білдірген. Джонсон 1980 жылдары авиациялық суретші Роберт Тейлордың дағдысын бірінші болып таныды. Ұшақтар мен шайқас көріністерін бейнелейтін суреттер танымал бола бастады және ол Тейлордың оларды насихаттауына көмектесті. Бұл кәсіп сәтті аяқталды, ал Джонсонның ұлдары АҚШ және Ұлыбританияда өздерінің тарату желілерін құрды. Джонсон 1980 және 1990 жылдарда баяндамашы, қаржы жинаушы ретінде көп жұмыс істеді, сонымен қатар өзінің хоббилеріне уақыт бөлді: саяхаттау, балық аулау, аң аулау және иттерін серуендету. Джонсон 1985 жылғы 8 мамырда, VE күнінің 40 жылдығына арналған ұзақ жылдар бойы көрсетіліп келген британдық телешоу «This Is Your Life» бағдарламасында пайда болды. Бағдарламаға шақырылған қонақтардың арасында неміс ұрысшы-ассы Уолтер Матони болды. Британдық соғыс уақытындағы үгіт Джонсонның Матониді жеке дуэльге шақырғанын мәлімдеген, бірақ Джонсон бұл оқиғаның шындығын жоққа шығарды. Екі адам соғыстан кейін кездесуге келісіп бірақ, телешоуға дейін бұл мүмкін болмады. Басқа қонақтардың арасында Хью Дундас, «Нип» Хеппел (Джонсонмен бірге оның алғашқы операциясына қатысқан, онда ол Бадерден сөгіс алған), Кроули Миллинг, Джонсонның бұрынғы қанатты қолбасшысы Патрик Джеймсон және оның ағасы Чарли Росселл (сол кезде 100 жастан асып кеткен) болды.

Жеке өмір

Жасөспірім кезінде Джонсон жылдамдыққа құмарланып, екі доспен бірге "Мелтон" автокөлік клубына қосылды. Джонсон автокөліктер мен "әдемі әйелдердің" өмір салтын ұнатты. Ол көптеген қызығушылықтарға ие болса да, кейіннен отбасын құрып, тұрақтанды. 1942 жылдың 14 қарашасында Джонсон үйге демалысқа келгенде Норичте Паулин Ингейтке үйленді. Хью Дундас куәгер болды, ал Лорд Бивербруктың ұлы, қанатты командир Макс Эйткен де қатысты. Соғыс жылдары Паулин өрттен қорғау қызметінде жұмыс істеді. Олардың екі ұлы болды: Майкл (1944 жылдың 16 қазанында) және Крис (1946 жылдың 1 желтоқсанында дүниеге келген). Жұбайлар ажырасқаннан кейін Джонсон серіктесі Джанет Партриджбен бірге Дербиширдегі Бакстонда тұрды. 2001 жылдың 30 қаңтарында 85 жасқа толған Джонсон қатерлі ісіктен қайтыс болды. 2001 жылдың 25 сәуірінде Санкт-Клемент-Дэнс шіркеуінде қоштасу рәсімі өтті, онда "Иерусалим" және "Мен Саған ант етем, елім" әндері орындалды. Оның балалары оның күлін Дербиширдегі Чатсворт иелігінде шашыратып жіберді. Бірден-бір естелік – оның сүйікті балық аулау орнында орналасқан орындық, онда "Балықшының естелігінде" деген жазу бар.

Әуедегі жеңістер тізімі

Джонсонның соғыс кезеңіндегі көрсеткіші – 515 ұшу, 34 ұшақты құлатқан деген мәлімдеме, тағы жеті ұшақты бірлесіп құлатқан (үші және бір ортақ жеңіс), үш ұшақты ықтимал құлатқан, 10 ұшақты зақымдаған және бір ұшақты бірлесіп, жерде құлатқан. Оның барлық жеңістері истребительдерге қарсы болды. Крыло жетекшісі ретінде Джонсон эскадрилья кодтарының орнына өзінің «JE J» инициалдарынан пайдалана алды. Ол жеңістерінің көп бөлігін екі Mk IX ұшағында иеленді: EN398/JEJ, онда ол 12 ұшақты құлатты және Кенли крылының басшысы кезінде бесеуін және алтысын, сондай-ақ біреуін зақымдады; MK392/JEJ, L. F Mk. IX, 12 ұшақ және бірлесіп құлатқан, жерде жойылған. Соғыстағы соңғы жеңісі осы ұшақта тіркелді. Джонсон соғысты Mk XIVE, MV268/JEJ ұшағымен аяқтады. Соғыстан кейінгі MV257/JEJ Spitfire ұшағы оның инициалдарымен соңғы ұшақ болды. 1941 және 1942 жылдардағы британдық талаптарды британдықтардың негізгі қарсыластарына – JG 26 және JG 2-ге қарсы тексеру мүмкіндігі өте шектеулі. JG 26 жазған 30 томдық соғыс күнделіктерінің тек екеуі ғана соғыстан аман қалды. Тарихшы Дональд Калдвелл Германияның шектеулі материалдарын пайдаланып, шығындар мен әуе жеңістері туралы мәлімдемелерді салыстыруға тырысты, бірақ деректердің жетіспеуі қателікке мүмкіндік беретінін мойындайды. 34 жеке жеңістің тізімі. Әуедегі жеңістер туралы жылнама № Күні Орналасқан жері Ұшу ұшақ түрі Ескермелер 15 қаңтар 1941 жыл Spitfire IA K4477 Dornier Do 17 жартылай үлесі зақымдалды 1. 26 маусым 1941 жыл Солтүстік Коутс маңында Spitfire IA K4477 Messerschmitt Bf 109 RAF Fighter Command тоғыз ұшақты құлатқан деп мәлімдеді; JG 2 бес адамын жоғалтып, екі ұшқыш қаза тапты. Джонсон ұшқыштың парашютпен секіріп кеткенін көрді. Бұл, мүмкін, 4-ші әскери топтың офицері Макс Майндл басқарған Bf 109F 2 (Werknummer 6759 – заводтық нөмір) болды. Майндл Джонсонның атыс кезінде, ол қашып құтылуға тырысқанда зардап шеккен сияқты. Майндлдің өлімі келесі күні расталды. 4 шілде 1941 жыл Гравелин Spitfire IIA P7837 Messerschmitt Bf 109 зақымдалды 2. 6 шілде 1941 жыл Дюнкерктен оңтүстікке қарай Spitfire IIA P7837 Messerschmitt Bf 109 RAF Fighter Command 11 ұшақты құлатқан деп мәлімдеді; JG 26 екі Bf 109 зақымдалғанын хабарлады. 3. 14 шілде 1941 жыл Фаукберге Spitfire VB P8707 Messerschmitt Bf 109 Unteroffizier Роберт Клинейк, III./JG 26, жоғалды. JG 26-ның соғыс күнделігінде Клинейке қаза тапқаны расталды. 21 шілде 1941 жыл Мервилл, Нор Spitfire IIA P7837 Messerschmitt Bf 109 жартылай үлесі «мүмкін». JG 26 екі жеңіліске алты рет жауап берді. JG біреуін жоғалтты. 23 шілде 1941 жыл Булоньден 10 миль қашықтықта Spitfire IIA P7837 Messerschmitt Bf 109 зақымдалды 4. 9 тамыз 1941 жыл Бетун үстінен Spitfire VB W3334 Messerschmitt Bf 109 жартылай үлесі Bf 109 құрылды RAF Fighter Command 18 ұшақты құлатты; JG 26 екі ұшағын жоғалтты. JG 2 шығындары белгісіз. 21 тамыз 1941 жыл Le Touquet-тен шығысқа қарай 10 миль Spitfire VB W3457 Messerschmitt Bf 109 «мүмкін». 4 қыркүйек 1941 жыл Le Touquet Spitfire VB W3432 Messerschmitt Bf 109 жартылай үлесі «мүмкін» Жеңбекші командасы жеті Spitfire жоғалтты және үш зақымдалды. JG 26 9 ұшақты құлатты және JG 2 3 талап арыз берді. Германияның сақталған деректеріне сәйкес, неміс бірлігі зардап шекпеді. 5–6. 21 қыркүйек 1941 жыл Le Touquet маңында Spitfire VB W3428 Екі Messerschmitt Bf 109 неміс күнделігінде JG 26 жоғалған лейтенант Ульрих Дзиалас 8-ден атып түсірілді. / JG 26. JG 2-нің шығындары белгісіз. JG 2 10 жеңіске қол жеткізді, ал JG 26 тағы 15 жеңіске қол жеткізді. Ұшқыштар командасы 12. 15 сәуір 1942 жыл Le Touquet Spitfire VB BM121 Focke Wulf Fw 190 зақымдалды 7. 19 тамыз 1942 жыл Диппе Spitfire VB EP215 "DW B" Focke Wulf Fw 190 Fw 190 жартылай зақымдалды Bf 109 үшінші үлесі құрылды 07:40 – 09:10 аралығында патрульдеу кезінде мәлімделген, оның қарсыластары I./JG 26-дан болған, олар 09:30-да қонды. JG 26 ұшқыштарының алтысы қаза тапты, олардың үшінің уақыты белгісіз. Диппе аймағында Oberfeldwebel Werner Gerhardt 5 штабы Fw 190A 3 (Werknummer 538) кодты BK+3 кезінде қаза тапты. Унтер-офицер Генрих фон Берг Fw 190A 3/U3 (Werknummer 2240) ұшағында да қаза тапты. Үшінші ұшқыш Bf 109 ұшағын ұштырды; оның ұшқышы Йоханнес Шмидт Werknummer 14058 ұшағында қаза тапты. Bf 109 ұшақтарының үшінші бөлігі P/O Smith және F/S Creagh-пен бірге құрылды. JG 2 15 Fw 190 ұшағын жоғалтты, екі ұшқыш қаза тапты, алтысы жоғалып кетті, ал жетісі жараланды. Қаза тапқандардың арасында Oberleutnant және Gruppenkommandeur Erich Leie болды, ол өзінің 42-ші жеңісін жеңгеннен кейін парашютпен қауіпсіз жерге түсті. 20 тамыз 1942 жыл Франция жағалауы Spitfire VB EP215 Focke Wulf Fw 190 «мүмкін» 13 ақпан 1943 жыл Булоньеге жақын Spitfire IX EP121 Focke Wulf Fw 190 «мүмкін» 11 топтың «Родео 168» ұшағының бөлігі; Жалпы төрт Spitfire жоғалды. 610-шы дружина 7 ұрыста бір Спитфайрден айырылды. JG 2. RAF 2–1–1 деп мәлімдеді. Люфтваффе жоғалтулар тіркелмеген, бірақ екі Fw 109 (белгісіз бірліктер) күн ішінде жауынгерлік зақымданумен қонды. 8. 3 сәуір 1943 жыл Монтрейль, Па де Кале Spitfire IX EN398 Focke Wulf Fw 190 Кенли Крылыстың басшысы ретінде алғашқы операция, «Рамрод 49» бөлігі, Аббевилл әуеайлағын бомбалау. Fw 190A 4 (Werknummer 2440) «Көрнекі 5» Unteroffizier Ханс Хисс, 6./JG 26 (6 Staffel немесе эскадрилья) қаза тапты. 5 сәуір 1943 жыл Остенд Гент аймағы Spitfire IX EN398 Үш Focke Wulf Fw 190 зақымдалды B 17 эскорты. I./JG 2 және/немесе II./JG 1-ге қарсы ұрыс болды. 9. 11 мамыр 1943 жыл Гравелин Spitfire IX EN398 Focke Wulf Fw 190 Circus 29 теміржол түйіндеріне Outreau, No. 180 Squadron RAF B 25 Mitchell II бомбалаушыларын эскорттау. Fw 190 басшысы Йозеф Приллер крылоны шабуылдады. JG 26 деректеріне сәйкес, екі тарап та жеңіске жеткен жоқ. 10. 13 мамыр 1943 жыл Берк Ле Туке Spitfire IX EN398 Focke Wulf Fw 190 үшінші ортақ Fw 190 құрылды Жеңбекші командасы 10 ұшақты құлатқан деп мәлімдеді. JG 26 екеуін жоғалтты. I./JG 27 (ұрыс крылы 27) екеуін жоғалтты, III./JG 54 біреуін жоғалтты, JG 2 төртеуін жоғалтты, JG 26 сегізін жоғалтты. Fw 190 Pilot Officer Dowding және Flight Officer Bowen, екеуі де No. 403 Squadron RCAF-тан. 4./JG 26-дан Otto «Stotto» Stammberger жеңіс тіркелді, оның Fw 190 A 4, Werknummer 739 «Ақ 9» құрылды және парашют толық ашылмағандықтан Stammberger жараланды. 6./JG 26-ның Unteroffizier Werner Lonsdorfer, Werknummer 2433 «Қоңыр 13» Spitfire-лермен шайқаста қаза тапты. 11. 14 мамыр 1943 жыл Nieuwpoort маңында Spitfire IX EN398 Focke Wulf Fw 190 Ramrod 71 88 B 17 бомбалаушыларын эскорттау. Қарсыластары JG 1 және JG 26-дан болды. JG 26 жеті Fw 190 жоғалтты. Біреуі 611 Spitfire-мен соқтығысудан, үшеуі американдық бомбалаушылармен, екеуі P 47 Thunderbolts-пен шайқаста. JG 1 да бомбалаушыларға қарсы шайқасты. 1 маусым 1943 жыл Сомма шығанағы Spitfire IX EN398 Жартылай үлесі Messerschmitt Bf 109 құрылды No 403 Sqn-нан F/O Bowen-мен бірлесіп. Abbeville St. Pol арасында 80-нен астам истребитель қатысқан жекпе-жек. Кенли Крылы үш ұшақты құлатты; I./JG 27 үш 109 ұшағын жоғалтты, соның ішінде жараланған Gruppenkommandeur Hauptmann Erich Hohagen парашютпен секірді. 12–13. 15 маусым 1943 жыл Yvetot Spitfire IX EN398 Екі Focke Wulf Fw 190 Кенли Крылы үш ұшақты құлатты; I./JG 2 екі Fw 190 жоғалтты; біреуі Unteroffizier Karl Heinz Kürth, жараланды және Fw 190A 5 (Werknummer 2355) ұшағымен Бернай әуеайлағына мәжбүрлі қонды. 14. 17 маусым 1943 жыл Ypres Saint Omer Spitfire IX EN398 Focke Wulf Fw 190 Fw 190A 5 (Werknummer 7308) «Қара 9» 8./JG 26-дан Unteroffizier Gunther Freitag. Steenvorde, Ypres, Фландрияда құлады және қаза тапты. 15. 24 маусым 1943 жыл Fécamp Valmont, Seine Maritime Spitfire IX EN398 Focke Wulf Fw 190 Fw 190 зақымдалды Жәбірленуші, мүмкін, Jafu 3-тің I./JG 2-сінен. 16. 27 маусым 1943 жыл St Omer Spitfire IX EN398 Focke Wulf Fw 190 Hornchurch және Кенли Крылының тәуелсіз шабуылы. RAF бір Fw 190 және екі Bf 109 құлатқан деп мәлімдеді, бірақ JG 26 соғыс күнделігіне сәйкес, немістер жеңіске жеткен жоқ және ешқандай шығынға ұшырамады. 17. 15 шілде 1943 жыл Senarpont Spitfire IX EN398 Messerschmitt Bf 109 Джонсон жалғыз Bf 109 жұбын байқады және біреуін құлатты. Мүмкін, I./JG 27-ге қарсы. 18. 25 шілде 1943 жыл Schipol Spitfire IX EN398 Messerschmitt Bf 109 Жәбірленуші, мүмкін, III./JG 54-тен. Ұшқыш қаза тапты деп хабарланды, бірақ құрбанның кім екені белгісіз. Pilot Officer Isbister және Flying Officer L. Foster құрылысқа дейін ақ түтін шығарған ұшақты көрді. Isbister оның бұзыла бастағанын айтты және Foster оның 3000 фут биіктікте бұлтқа түскенін көрді.

Johnson's wartime record was 515 sorties flown, 34 aircraft claimed destroyed with a further seven shared destroyed (three and one shared victories), three probable destroyed, 10 damaged, and one shared, destroyed on the ground. All his victories were fighters. As a wing leader, Johnson was able to use his initials "JE J" in place of squadron code letters. He scored the bulk of his victories flying two Mk IXs: EN398/JEJ in which he shot down 12 aircraft and shared five plus six and one shared damaged, while commanding the Kenley Wing; MK392/JEJ, an L. F Mk. IX, 12 aircraft plus one shared, destroyed on the ground. His last victory of the war was scored in this aircraft. Johnson ended the war flying a Mk XIVE, MV268/JEJ. His post war mount was MV257/JEJ; it was the last Spitfire to carry his initials. The ability to verify British claims against the British' main opponents in 1941 and 1942, JG 26 and JG 2, is very limited. Only two of the 30 volumes of War Diaries produced by JG 26 survived the war. Historian Donald Caldwell has attempted to use what limited German material is available to compare losses and air victory claims but acknowledges the lack of sources leave the possibility for error. A list of the 34 individual victories. Chronicle of aerial victoriesClaim No. DateLocationFlyingAircraft typeNotes15 Jan 1941Spitfire IA K4477Dornier Do 17 half share damaged1.26 June 1941Near North CoatesSpitfire IA K4477Messerschmitt Bf 109RAF Fighter Command claimed nine; JG 2 lost five and two pilots killed. Johnson witnessed the pilot bail out. Possibly the Bf 109F 2 (Werknummer 6759—factory number) flown by Unteroffizier Max Meindl of 4./JG 2. It seems as though Meindl was hit as Johnson was firing, as he attempted to bail out. Meindl's death was confirmed the following day. 4 July 1941GravelinesSpitfire IIA P7837Messerschmitt Bf 109 damaged2.6 July 1941South of DunkirkSpitfire IIA P7837Messerschmitt Bf 109RAF Fighter Command claimed 11; JG 26 reported two Bf 109s damaged.3.14 July 1941FauquemberguesSpitfire VB P8707Messerschmitt Bf 109Unteroffizier Robert Klienike, III./JG 26, missing. According to the War Diary of JG 26, Klienike was confirmed to have been killed.21 July 1941Merville, NordSpitfire IIA P7837Messerschmitt Bf 109 half share "probable". JG 26 claimed six for two losses—Heinrich Gleixner of II./JG 26. JG claimed five for one loss.23 July 194110 miles inland from BoulogneSpitfire IIA P7837Messerschmitt Bf 109 damaged4.9 August 1941Over BéthuneSpitfire VB W3334Messerschmitt Bf 109half share Bf 109 destroyedRAF Fighter Command claimed 18; JG 26 lost two fighters. JG 2 losses unknown.21 August 194110 miles east Le TouquetSpitfire VB W3457Messerschmitt Bf 109 "probable"4 September 1941Le TouquetSpitfire VB W3432Messerschmitt Bf 109 half share "probable"Fighter Command lost seven Spitfires and three damaged. JG 26 claimed 9 and JG 2 filed three claims. According to surviving German records no losses were sustained by any German unit.5–6.21 September 1941Near Le TouquetSpitfire VB W3428Two Messerschmitt Bf 109sAccording to the German diary JG 26 lost Leutnant Ulrich Dzialas shot down from 8./JG 26. JG 2 losses are unknown. JG 2 claimed 10 and JG 26 filed claims for another 15 victories. Fighter Command lost 12.15 April 1942Le TouquetSpitfire VB BM121Focke Wulf Fw 190 damaged7.19 August 1942DieppeSpitfire VB EP215 "DW B"Focke Wulf Fw 190Fw 190 a half share damagedthird share Bf 109F destroyedClaimed during patrol from 07:40 – 09:10, it is likely his opponents were from I./JG 26 which landed at 09:30. Of the six pilot losses JG 26 suffered, times are unknown for three. In the Dieppe area Oberfeldwebel Werner Gerhardt 5 staffel was killed in Fw 190A 3 (Werknummer 538), code BK+3. Unteroffizier Heinrich von Berg was also killed in Fw 190A 3/U3 (Werknummer 2240). The third pilot flew a Bf 109; its pilot Johannes Schmidt was killed in Werknummer 14058. The third share Bf 109 destroyed was with P/O Smith and F/S Creagh. JG 2 lost 15 Fw 190s with two pilots killed, six missing, and seven wounded. Among the casualties was Oberleutnant and Gruppenkommandeur Erich Leie who parachuted to safety after claiming his 42nd victory.20 August 1942Off French CoastSpitfire VB EP215Focke Wulf Fw 190 "probable"13 February 1943Near BoulogneSpitfire IX EP121Focke Wulf Fw 190 "probable"Part of 'Rodeo 168' flown by 11 Group; Four Spitfires lost in total. 610 Sqn lost one Spitfire in combat with 7. JG 2. RAF claimed 2–1–1. No Luftwaffe losses recorded, though two Fw 109s (of unspecified units) landed with combat damage during the day.8.3 April 1943Montreuil, Pas de CalaisSpitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190First operation as Kenley Wing Leader, part of 'Ramrod 49' to bomb Abbeville airfield. Fw 190A 4 (Werknummer 2440) "Brown 5" of Unteroffizier Hans Hiess, 6./JG 26 (6 Staffel or Squadron) killed.5 April 1943Ostend Ghent areaSpitfire IX EN398Three Focke Wulf Fw 190 damagedB 17 escort. Combat probably versus I./JG 2 and/or II./JG 1.9.11 May 1943GravelinesSpitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190Circus 29 to the rail yards at Outreau, escorting six No. 180 Squadron RAF B 25 Mitchell II bombers. Fw 190s led by Josef Priller engaged the wing. According to JG 26 records neither side scored.10.13 May 1943Berck Le TouquetSpitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190third shared Fw 190 destroyedFighter Command claimed 10. JG 26 lost 2. I./JG 27 (Fighter Wing 27) lost two, III./JG 54 lost one, JG 2 lost four, JG 26 lost eight. Fw 190 shared with Pilot Officer Dowding and Flight Officer Bowen both of No. 403 Squadron RCAF. The 7 victory ace Otto "Stotto" Stammberger from 4./JG 26 was shot down by Spitfires on this date. His Fw 190 A 4, Werknummer 739 "White 9" was destroyed and Stammberger was injured when the parachute only partially opened. 6./JG 26's Unteroffizier Werner Lonsdorfer, in Werknummmer 2433 "Brown 13" was killed in action with Spitfires on this date also.11.14 May 1943Near Nieuwpoort. Spitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190Ramrod 71 escorting 88 B 17s. Opponents were from JG 1 and JG 26. JG 26 suffered 7 Fw 190s lost. One in a collision with a 611 Spitfire, three in action with American bombers and two in action with P 47 Thunderbolts. JG 1 were also in action against the bombers.1 June 1943Baie de SommeSpitfire IX EN398Half share Messerschmitt Bf 109 destroyedShared with F/O Bowen of No 403 Sqn. Running dogfight involving over 80 fighters versus I./JG 27 and II./JG 26 between Abbeville St. Pol. Three claimed by Kenley Wing; I./JG 27 lost three 109s, including Gruppenkomandeur Hauptmann Erich Hohagen, who baled out injured.12–13.15 June 1943YvetotSpitfire IX EN398Two Focke Wulf Fw 190sThe Kenley Wing claimed three; I./JG 2 lost two Fw 190s; one was Unteroffizier Karl Heinz Kürth, wounded and force landed his Fw 190A 5 (Werknummer 2355) on Bernay airfield.14.17 June 1943Ypres Saint OmerSpitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190Fw 190A 5 (Werknummer 7308) "Black 9" of Unteroffizier Gunther Freitag, 8./JG 26. Crashed and killed at Steenvorde, Ypres, Flanders.15.24 June 1943Fécamp Valmont, Seine MaritimeSpitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190Fw 190 damagedVictim probably from Jafu 3's I./JG 2.16.27 June 1943St OmerSpitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190Freelance sweep over St. Omer by Hornchurch and Kenley Wings. RAF claimed one Fw 190 and two Bf 109s, but according to the JG 26 War Diary the Germans claimed no victories and claimed to have sustained no losses.17.15 July 1943SenarpontSpitfire IX EN398Messerschmitt Bf 109Johnson spotted a lone pair of Bf 109s, shooting down one. Possibly versus I./JG 27.18.25 July 1943SchipolSpitfire IX EN398Messerschmitt Bf 109Victim probably from III./JG 54. The pilot was reported killed but the victim's identity is unknown. Pilot Officer Isbister and Flying Officer L. Foster watched the enemy aircraft dive pouring white smoke. Isbister said it began to break up and Foster saw it dive into some cloud at 3,000 feet and a short time later saw an aircraft burning on the ground in the same area. May possibly be either Unteroffizier Pfeiffe (baled out wounded), or Unteroffizier Werner Walther (killed).29 July 1943AmsterdamSpitfire IX EN398Messerschmitt Bf 109 damaged30 July 1943Axel SchipolSpitfire IX EN398Half share Messerschmitt Bf 109 destroyed'Ramrod 23' to Schipol.12 August 1943Spitfire IX EN398Half share Messerschmitt Bf 109 destroyedhalf share Bf 109 damagedVersus 11 staffel, JG 26. The War Diary records no losses.17 August 1943GhentSpitfire IX EN398Quarter share Messerschmitt Bf 110 destroyed19.23 August 1943GosnaySpitfire IX EN398Focke Wulf Fw 190Oberfeldwebel Erich Borounik 10./JG 26 Killed in Fw 190A 5 "Black 12". The victory was recorded on Johnson's gun camera film.20.26 August 1943RouenSpitfire IX MA573Focke Wulf Fw 190JG 26 War Diary has no entry for this date.21.4 September 1943RoubaixSpitfire IX MA573Focke Wulf Fw 190A Fw 190A 5 (Werknummer 57287) of Oberfeldwebel Walter Grünlinger, a 7 victory ace with 10./JG 26, killed.5 September 1943Daynze areaSpitfire IX EN938Messerschmitt Bf 109 damaged22–23.25 April 1944LaonSpitfire IXB MK392Two Focke Wulf Fw 190sTwo victories witnessed by Pilot Officer Gomez and Flying Officer Stephens. Both saw the Fw 190s crash.24.5 May 1944DouaiSpitfire IXB MK392Focke Wulf Fw 190Among Johnson's opponents were III./JG 26. Feldwebel Horst Schwentick, in Fw 190A 8 (Werknummer 170116) "White 10", and Unteroffizier Manfred Talkenberg, who were both killed. Henry Wallace McLeod filed a claim and recorded the wreckage on his gun camera film over a field three miles east of Douai. Two more claims were made by Pilot Officer F. A. W. J. Wilson of 441 Squadron and Pilot Officer T. C. Gamey of the same unit. German records only record two losses. Johnson stated in his report that the Fw 190 pilot he shot down baled out.25.16 June 1944Villers Bocage, SommeSpitfire IXB MK392Focke Wulf Fw 190Victory was recorded on gun camera film over an unidentified Fw 190.26.22 June 1944ArgentanSpitfire IXB MK392Messerschmitt Bf 109Victory recorded on gun camera film over an unidentified Bf 109. 144 Wing claimed four destroyed. Opponents were from III./JG 26 and JG 2.27–28.28 June 1944CaenSpitfire IXB MK392Two Messerschmitt Bf 109sRecorded on gun camera film over two unidentified Bf 109s 'fighter bombers' while leading No. 442 Sqn. on an armed reconnaissance. 5. Jagd Division made a large effort in this area in support of German land defences during Operation Epsom. Around 24 Fw 190s and Bf 109s were lost. RAF fighters claimed 34, and 144 Wing as a whole claimed 25 destroyed outright, one 'probable' and 13 damaged. The Germans claimed five Spitfires and three American fighters. The action was so intense it is impossible to match up individual combats. III./JG 26 lost three Bf 109s shot down, including the Bf 109G 6 (Werknummer 165186) "Blue 10"; Leutnant Josef Menze, who was injured. The other two pilots baled out unhurt. Ofhr. Helmut Schwartz Arnyasy of Stab./JG 27, in Bf 109G 6 (Werknummer 163246) "<4+"was shot down and posted missing in action north west of Caen.29.30 June 1944E GaceSpitfire IXB NH380Messerschmitt Bf 109.30–31.5 July 1944AlençonSpitfire IXB NH380Two Focke Wulf Fw 190s144 Wing claimed four downed. Johnson's victims likely belonged to I./JG 11 (Fighter Wing 11). Oberleutnant Heinz Gerhard Vogt, a 28 victory ace, was shot down in this area in this battle. Vogt, of 7./JG 26, survived to be killed in action later in the year.20 July 1944ArgentanSpitfire IXB MK392Focke Wulf Fw 190 damagedProbably the Fw 190A 8 (Werknummer 172682) "Yellow 11" of Unteroffizier Otto Stuckenbrock of 6./JG 1. He baled out over Allied territory and was taken prisoner. 32–33.23 August 1944SenlisSpitfire IXB NH382Two Focke Wulf Fw 190s127 Wing claimed 12 destroyed (eight Fw 190s, four Bf 109s) for three losses. I./JG 2, I./JG 11 and II./JG 26 were flying in the Paris area at that time (13:35 hours) and lost 10 Fw 190s, while III./JG 27 lost three Bf 109s. I./JG 2 lost four: Unteroffizier Kurt Dreissig unhurt, Fähnrich Hans Gunther killed, Hauptmann Siegfried Bogs killed and an unknown pilot. I./JG 11 lost Unteroffizier Karl Brunner unhurt, Leutnant Kurt Ebener captured, Leutnant Kurt Hubinek captured, Oberfähnrich Alfred Wittig and an unknown pilot. II./JG 26 lost Obergefreiter Heinz Nieter wounded (crashed on take off). III./JG 27 lost Gefreiter Josef Steigenberger killed, Oberleutnant Dietrich Sponnagel unwounded, and Feldwebel Heinrich Eickhof killed.34.27 September 1944Rees on RhineSpitfire IXB NH382Messerschmitt Bf 109Probably belonging to JG 77. McLeod lost in combat with Siegfried Freytag. Unteroffizier Franz Mayer of 6./JG 77 was posted missing in Bf 109G 6 (Werknummer 163463) near Nijmegen. Unteroffizier Hans Röhrich from 5./JG 77 Bf 109 G 6 Werknummer 163506 was lost near Arnhem not far from Rees. Also shot down that day was 5./JG 77 Staffelkapitän Franz Hrdlicka. He parachuted out over Bocholt, Germany, a few miles east of Rees.