Кіріспе

Негізінен әйелдер мен қыздар киетін суға түсу киімдері. Әйелдердің бір бөліктен тұратын суға түсу киімдері көбінесе әйелдер мен қыздар теңізде немесе бассейнде жүзу, су полосы ойнау, не күнде болу сияқты әрекеттер кезінде киеді. Бүгінде бір бөліктен тұратын суға түсу костюмі әдетте, денеге жақын киіліп, торсын жабатын, бірақ кейбір үлгілері арқасын немесе кеудесінің жоғарғы бөлігін ашық қалдырады. Екі бөліктен тұратын суға түсу костюмі мен бикини танымал болғанға дейін, барлық әйелдердің суға түсу киімдері кем дегенде торсын толық жабатын, ал ерлер де осындай киімдер киетін. Бикини 1960 жылдан бері кеңінен қабылданып келеді, бірақ бір бөліктен тұратын суға түсу костюмі бүгінгі күнге дейін жағажайларда өз орнын сақтап тұр.

Түрлері мен түрленуі

Бір дана костюмнің ең көп таралған түрі – майо (қазір көбінесе қолданылмайтын термин) немесе жеңсіз трикотажға немесе бодиге ұқсас танк костюмі. Бір бөлікті суға түсу костюмінің түрлері бар, оның ішінде мойнынан байланатын, мойын аймағы терең кесілген, орамалы ("суперплис") және бандеу стилі бар. Претцель костюмі – бір бөлікті суға түсу костюмінің тағы бір стилі. Соңғы кезде спорттық суға түсу костюмдері иық белдеулерінің жаңа түрлерін пайдалана бастады, олардың ішінде жарысқа арналған, жылдам және ұшқыш стильдері бар, олар кейде басқа спорттық киімдерде де қолданылады. Бір бөлікті суға түсу костюмдеріндегі жаңашылдықтардың бірі – бүкіл дене, қол мен аяқты жабатын және сырттан унитард немесе гидрокостюмға ұқсайтын "бодискин". Бұл кәсіби жүзушілер үшін судағы үйкелісті азайтуға көмектеседі. Оның беті – балық немесе акула терісі сияқты суды кесіп өтуге арналған текстуралы техникалық матадан жасалған.

Тарих

Қазіргі заманғы бір бөліктен тұратын суға түсу костюмі 1900 жылдардың ортасында пайда болды, сол кезде бұл стиль кеңінен «майлот» деп аталды. Оның кеңінен қабылдануы австралиялық жүзуші Аннет Келлерманға байланысты, ол 1907 жылы Бостон жағажайында қолы, аяғы, мойны және иығын көрсететін суға түсу костюмі үшін ұсталды. Ол Англиядан әкелген костюм, ол сол кездегі ерлердің суға түсу костюмдеріне ұқсас еді. Бұл ұстау жұртшылықтың кеңінен наразылығын тудырды, бұл стильдің қабылдануына көмектесті. Келлерман осы суға түсу костюмдерін сатты және стиль «Аннет Келлерман» деп аталды. Бір бөліктен тұратын суға түсу костюмі 1910 жылға қарай Еуропаның кейбір бөліктерінде және басқа да жерлерде әйелдер үшін қалыпты киімге айналды, сондай-ақ 1912 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында әйелдердің жүзуге арналған ресми киімі болды, онда әйелдер алғаш рет қатысты. Harper's Bazaar 1920 жылдың маусым айында (55-том, 6-нөмір, 138-бет) Келлерман суға түсу костюмін мақтап жазды: «Аннет Келлерманның суға түсу киімі теңдесі жоқ, батыл және әрқашан талғаммен сақталады». Келесі жылы, 1921 жылдың маусымында (54-том, 2504-нөмір, 101-бет) олар бұл суға түсу костюмдері «мүкемел келісімімен және тамаша, пластикалық сызықтарымен танымал» екенін жазды. Тіпті 1943 жылы да Келлерман суға түсу костюмінің суреттері Esquire v. Walker, Бас почтальон ісінде әдепсіздіктің дәлелі ретінде ұсынылды. 1920 және 1930 жылдары адамдар «суға түруден» «күнге күйінуге» көшті, ванналар мен курорттарда, ал суға түсу костюмдерінің дизайны функционалдық қажеттіліктерден гөрі көбірек декоративтік элементтерді қосуға өзгерді. 1920 жылдары rayon тығыз жабысатын суға түсу костюмдерін жасауда қолданылды, бірақ оның беріктігі, әсіресе сулы болғанда, мәселелі болды, кейде трикотаж және жібек те қолданылды. 1930 жылдары әйелдердің суға түсу костюмдерінің мойын сызықтары артқы жағынан тереңдеді, жеңдері жоғалып, бүйірлері кесіліп, тартылды. 1930 жылдары латекс және нейлон сияқты жаңа киім материалдарының дамуымен суға түсу костюмдері біртіндеп денеге жабыса бастады, иық тізгіштері күндізгі күйдіру үшін төмендетілуі мүмкін еді. 1960 жылдардан бері бикини кеңінен қабылдауға ие болды, бірақ бір бөліктен тұратын суға түсу костюмі бүгінгі күнге дейін жағажайларда өз орнын сақтап келеді. Heim-нің екі бөліктен тұратын костюмі сәннен шығып кетті.