Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық квакер шейіті (шамамен 1611 – 1660)
Анти-квакерлік дауыс
American Quaker martyr (c. 1611 – 1660)
the voice for Anti Shakerism
Мэри Дайер (туған Мари Барретт; шамамен 1611 – 1 маусым 1660) – ағылшын және американдық отаршылдық пуритан, кейін квакер болып кеткен. Ол квакерлерді колониядан қууға қатысты пуритан заңын қайталап бұзғаны үшін Массачусетс шығанағы колониясының Бостонында асылды. Ол Бостон шейіттері деп танылатын төрт квакердің бірі. Дайердің туған жері нақты белгілі емес, бірақ ол 1633 жылы Лондонда Балық сатушылар компаниясының мүшесі, бірақ кәсібі бойынша шляпник Уильям Дайерге үйленгені мәлім. Мэри мен Уильям англикан шіркеуін бөлінбей, іштен реформалауды көздеген пуритандар еді. Англия королі Чарльз I пуритандарға қысымды күшейтті, сондықтан олардың мыңдаған адамдары 1630-шы жылдардың басында Англиядан Жаңа Англияға көшті. Мэри мен Уильям 1635 жылы Бостонға келді және сол жылдың желтоқсан айында Бостон шіркеуіне қосылды. Бостон шіркеуінің көптеген мүшелері сияқты, олар да 1636-1638 жылдар аралығында болған теологиялық дағдарыс – Антиномиандық дауға қатысты. Мэри мен Уильям осы дау барысында Энн Хатчинсон мен Джон Уилурайтты жақтады, нәтижесінде Мэридің күйеуі осы «еретиктерді» қолдағаны және өзінің еретикалық көзқарастары үшін құқығынан айырылып, қарусыздандырылды. Содан кейін олар Массачусетстен басқалармен бірге Наррагансет шығанағындағы Аквиднек аралында (кейін Род-Айленд) жаңа колония құру үшін кетті. Бостоннан кетіп бара жатқанда Мэри қатты деформацияланған, өлі туылған сәбиді дүниеге әкелді. Сол кездегі діни сенімдерге сәйкес, осындай туылған бала жасырын жерленді. Массачусетс билігі бұл туылған бала туралы білгеннен кейін, оқиға жұртшылыққа жария болды және колонияның пасторлары мен судьяларының пікірінше, бұл «қорқынышты» туынды Мэридің «ереткес» діни көзқарастарының салдары болды. Он жылдан астам уақыт өткен соң, 1651 жылдың соңында Мэри Дайер Англияға кемемен аттанып, бес жылдан астам уақыт сонда тұрды, осы уақыт ішінде ол квакерлікке көшті. Пуритандар квакерлерді ең қауіпті еретиктердің бірі деп есептегендіктен, Массачусетс оларға қарсы бірнеше заң шығарды. Дайер Англиядан Бостонға оралғанда, ол бірден тұтқындалып, кейін қуылды. Өзінің қуғынға ұшырауына қарамастан, ол тағы да қуылды, бұл жолы өлім жазасымен қорқытылды. Егер квакерлерге қарсы заңдар жойылмаса, шейіт болып өлетінін шешкен Дайер тағы да Бостонға оралды және 1659 жылы асылуға жіберілді, мойнына арқан салынып тұрғанда, кешірім жарияланды. Келесі жылы ол Бостонға тағы да оралды, содан кейін төрт квакер шейітінің үшіншісі болып асылды.
Mary Dyer (born Marie Barrett; c. 1611 – 1 June 1660) was an English and colonial American Puritan turned Quaker who was hanged in Boston, Massachusetts Bay Colony, for repeatedly defying a Puritan law banning Quakers from the colony. She is one of the four executed Quakers known as the Boston martyrs. Dyer's birthplace has not been established, but it is known that she was married in London in 1633 to William Dyer, a member of the Fishmongers' Company but a milliner by profession. Mary and William were Puritans who were interested in reforming the Anglican Church from within, without separating from it. As the King of England, Charles I increased pressure on the Puritans; they left England by the thousands to go to New England in the early 1630s. Mary and William arrived in Boston by 1635, joining the Boston Church in December of that year. Like most members of Boston's church, they soon became involved in the Antinomian Controversy, a theological crisis lasting from 1636 to 1638. Mary and William were strong advocates of Anne Hutchinson and John Wheelwright in the controversy, and as a result, Mary's husband was disenfranchised and disarmed for supporting these "heretics" and also for harboring his own heretical views. Subsequently, they left Massachusetts with many others to establish a new colony on Aquidneck Island (later Rhode Island) in Narraganset Bay. Before leaving Boston, Mary had given birth to a severely deformed infant that was stillborn. Because of the religious superstitions of the time regarding such a birth, the baby was buried secretly. When the Massachusetts authorities learned of this birth, the ordeal became public, and in the minds of the colony's ministers and magistrates, the monstrous birth was clearly a result of Mary's "monstrous" religious opinions. More than a decade later, in late 1651, Mary Dyer boarded a ship for England, and stayed there for over five years, during which time she converted to Quakerism. Because Quakers were considered among the most dangerous of heretics by the Puritans, Massachusetts enacted several laws against them. When Dyer returned to Boston from England, she was immediately imprisoned and then banished. Defying her order of banishment, she was again banished, this time upon pain of death. Deciding that she would die as a martyr if the anti Quaker laws were not repealed, Dyer once again returned to Boston and was sent to the gallows in 1659, having the rope around her neck when a reprieve was announced. She returned once more to Boston the following year and was then hangedthe third of four Quaker martyrs.
Ерте өмір
Мэри Дайердің Англиядағы өмірі туралы мәліметтер аз; тек оның некелік тіркелмесі мен оның ағасының қысқаша өсиеттік ісі табылды. Осы екі ағылшын тіркелмесінде де оның аты Мари Баррет деп көрсетілген. 1950 жылы генеалог Г. Эндрюс Мориарти Дайердің леди Арбелла Стюарт пен сэр Уильям Сеймурдың қызы деген сенімді жоққа шығарды. Алайда Мориарти өзінің жұмысына қарамастан, аңыз сақталатынын дұрыс болжады, ал 1994 жылы дәстүр Дайердің жарияланған өмірбаянында мүмкін деп есептелді. Мэри Дайердің ата-анасы анықталмаған, бірақ Йохан Винссер 2004 жылы жариялаған Дайердің ағасы туралы маңызды жаңалық тапты. 1634 жылдың 18 қаңтарында Кентерберидің прерогативтік сотында Уильям Барреттің өсиетін басқару ісі тіркелді. Құжат Барреттің мүлкін "Сент-Мартиндегі Уильям Дайерге, балық сатушыға, және оның әйелі Мари Дайерге, әлде Барретке" бірлесіп басқаруға берді. Мэри Дайердің ағасының мүлкі Мэри мен оның күйеуіне қалдырылуы Уильямның (сонымен қатар Мэридің) сол кезде тірі ата-анасы мен ағалары болмағанын, ал Мэри Уильям Барреттің жалғыз тірі қарындасы немесе оның үлкен қарындасы болғанын көрсетеді. Құжаттан басқа да фактілерді анықтауға болады: Уильям Баррет үйленбеген және Англиядан "теңіздің ар жағында" қайтыс болған. Мэридің жақсы білім алғаны оның сақталған екі хатынан көрінеді. Квакер тарихшысы Джордж Бишоп оны "әдемі, салмақты әйел, жақсы келбетті және жақсы беделді, күйеуі бар, Құдайдан қорқады және балалардың анасы" деп сипаттады. Голланд жазушысы Жерар Круз оның "ата-анасы да, байлығы да, сырт келбеті де, білімі де, сөйлеуі де керемет, жағымды, үлкен істерге лайықты тұлға" екенін жазды. Массачусетс губернаторы Джон Уинтроп оны "өте әдемі және сұлу әйел, өте мақтанқор рухты және аянға бейім" деп сипаттады. Мэри Уильям Дайерге, балық сатушы мен шляпникке, 1633 жылдың 27 қазанында Вестминстердегі Сент-Мартин шіркеуінде үйленді. Мэридің күйеуі Линкольнширде, Англияда крещение рәсімінен өтті. Линкольнширден келген қоныс аударушылар Жаңа Англиядағы Бостон шіркеуінің мүшелерінің үлкен бөлігін құрады, сондай-ақ Род-Айлендтің негізін қалау кезіндегі басшылықтың үлкен бөлігін құрады. Мэри мен Уильям Дайер пуритандар болды, бұл олардың Жаңа Англиядағы Бостон шіркеуіне қабылданғанынан көрінеді. Пуритандар Англия шіркеуін Реформациядан кейін де Рим католик шіркеуінің іздері деп саналған нәрселерден тазартқысы келді. Англиядағы конформистер Елизаветалық кезеңнің орта жолын және ағылшын монархын мемлекеттік шіркеудің титулдық жоғарғы басшысы ретінде қабылдады. Пуритандар, конформист емес, ғибадат етудің қарапайым түрін ұстануды қалады. Кейбір конформист емес, мысалы, паломниктер Англия шіркеуінен толығымен бөлініп кетуге тырысты. Көптеген пуритандар шіркеуді іштен реформалауды қалады. Солтүстік Америка құрлығының зерттелуі қоныстануға әкелгендіктен, көптеген пуритандар өз діндерін ұстану үшін Жаңа Англияға көшіп, мемлекеттік санкциялардан аулақ болды.
Details of the life of Mary Dyer in England are scarce; only her marriage record and a short probate record for her brother have been found. In both of these English records, her name is given as Marie Barret. A belief that Dyer was the daughter of Lady Arbella Stuart and Sir William Seymour was debunked by genealogist G. Andrews Moriarty in 1950. However, Moriarty correctly predicted that despite his work the legend would persist, and in 1994 the tradition was included as being plausible in a published biography of Dyer. While the parents of Mary Dyer have not been identified, Johan Winsser made a significant discovery concerning a brother of Dyer, which he published in 2004. On 18 January 1634 , a probate administration was recorded in the Prerogative Court of Canterbury for a William Barret. The instrument granted administration of Barret's estate "jointly to William Dyer of St Martin in the Fields, fishmonger, and his wife Marie Dyer, otherwise Barret." The fact that the estate of a brother of Mary Dyer would be left in the hands of Mary and her husband strongly suggests that William (and therefore Mary) had no living parents and no living brothers at the time, and also suggests that Mary was either William Barrett's only living sister, or his oldest living sister. The other facts that could be drawn from the instrument are that William Barrett was unmarried and that he died somewhere "beyond the seas" from England. That Mary was well educated is apparent from the two surviving letters that she wrote. Quaker chronicler George Bishop described her as a "Comely Grave Woman, and of a goodly Personage and one of a good Report, having a husband of an Estate, fearing the Lord, and a Mother of Children." The Dutch writer Gerard Croese wrote that she was reputed to be a "person of no mean extract and parentage, of an estate pretty plentiful, of a comely stature and countenance, of a piercing knowledge in many things, of a wonderful sweet and pleasant discourse, so fit for great affairs". Massachusetts Governor John Winthrop described her as being "a very proper and fair woman of a very proud spirit, and much addicted to revelations". Mary was married to William Dyer, a fishmonger and milliner, on 27 October 1633 at the parish church of St Martin in the Fields, in Westminster, Middlesex, now a part of Central London. Mary's husband was baptized in Lincolnshire, England. Settlers from Lincolnshire contributed a disproportionately large percentage of members of the Boston Church in New England, and a disproportionately large part of the leadership during the founding of Rhode Island. Mary and William Dyer were Puritans, as evidenced by their acceptance into the membership of the Boston church in New England. The Puritans wanted to purify the Church of England from what they considered to be vestiges of Roman Catholicism that were retained after the English Reformation. The conformists in England accepted the Elizabethan via media and English monarch as the titular supreme governor of the state church. The Puritans, as non conformists, wanted to observe a much simpler form of worship. Some of the non conformists, such as the Pilgrims, wanted to separate completely from the Church of England. Most Puritans wished to reform the church from within. As exploration of the North American continent was then leading to settlement, many Puritans opted to avoid state sanctions by emigrating to New England to practice their form of religion.
Массачусетс штаты
1635 жылы Мэри мен Уильям Дайер Англиядан Жаңа Англияға кемемен аттанды. Мэри саяхат барысында жүкті болған немесе босанған болуы мүмкін, себебі 1635 жылдың 20 желтоқсанында олардың ұлы Самуил Бостон шіркеуінде крещениеден өтті, Дайерлер шіркеуге қосылғаннан тура бір апта өткен соң. Уильям Дайер келесі жылдың 3 наурызында Бостонның еркін азаматы атанды.
In 1635, Mary and William Dyer sailed from England to New England. Mary was likely pregnant or gave birth during the voyage because on 20 December 1635 their son Samuel was baptized at the Boston church, exactly one week after the Dyers joined the church. William Dyer became a freeman of Boston on 3 March the following year.
Антиномиялық дау
Бостон шіркеуінің алғашқы күндері, Мэри мен Уильям Дайер келгенге дейін, бір ғана пастор, преподобный Джон Уилсон болды. 1633 жылы Англияның ең белгілі пуритан дін қызметкерлерінің бірі Джон Коттон Бостонға келді және тез арада Бостон шіркеуінің екінші пасторы ("ұстаз" деп аталатын) болды. Уилсон мен Коттон арасындағы теологиялық айырмашылық Бостон шіркеуінің мүшелеріне байқалды. Энн Хатчинсон, теологиялық білімі мол, колониядағы көптеген әйелдердің құлағына шарықтап, Коттонды қолдады, ал оның үйінде өткен жиналыстарда Уилсонның және колониядағы көптеген басқа дін қызметкерлерінің теологиясын айыптады. Колониядағы әртүрлі діни пікірлер ақырында көпшілік пікірталастарға ұласып, дәстүрлі түрде Антиномиандық дау деп аталатын жағдайға әкелді. Бостон шіркеуінің көптеген мүшелері Уилсонның моральға баса назар аударуын және оның "адалдықты қасиеттілік арқылы дәлелдеу" (істердің келісімі) доктринасын ұнатпады. Хатчинсон өзінің ізбасарларына Уилсонның "Рухтың мөрі" жоқ екенін айтты. Уилсонның теологиялық көзқарастары Коттоннан басқа, колониядағы барлық басқа дін қызметкерлеріне сәйкес келді, ол "Құдайдың еркінің сөзсіздігін" (сияпаттың келісімін) баса көрсетті. Бостон шіркеуінің мүшелері Коттонның ілімдеріне үйреніп қалған еді, ал кейбіреулері Уилсонның уағыздарын бұза бастады, тіпті Уилсон уағыз айту немесе дұға ету үшін тұрғанда, кететін сылтау іздеді. Уильям мен Мэри Дайер де Хатчинсон мен еркін рақымды жақтаушылардың жағында болды, және Мэри Хатчинсонның үйіндегі теологиялық жиналыстарға қатысқан болуы мүмкін. 1636 жылдың мамыр айында Бостондықтар Англиядан келген жаңа одақтас, преподобный Джон Уилрайтты күтіп алды, ол дереу Коттон, Хатчинсон және басқа да еркін рақымды жақтаушылармен бірікті. Сол айда жас аристократ Генри Вэйн колонияның губернаторы болып сайланғанда, еркін рақым теологиясын жақтаушылар үшін тағы бір күш берілді. Вэйн Хатчинсонның мықты қолдаушысы болды, бірақ сонымен қатар теология туралы өзінің дәстүрлі емес, радикалды саналатын идеялары болды. 1636 жылдың соңына қарай теологиялық шиеленіс соншалықты үлкен болды, ол Бас сот колонияның қиындықтарын жеңілдету үшін ораза күнін жариялауға шақырды. Қаңтар айында белгіленген ораза күні шіркеуде ғибадат етуді де қамтыды, Коттон таңертең уағыз айтты, бірақ Уилсон Англияда болғандықтан Джон Уилрайт түстен кейін уағыз айтуға шақырылды. Оның уағызы қауымдағы қарапайым тыңдаушыға зиянсыз көрінсе де, колонияның көптеген дін қызметкерлері Уилрайттың сөздерін кінәлі деп тапты. Уағыз татулық орнатпастан, дау-жанжалды қоздырды, Уинтроптың сөздері бойынша, Уилрайт "іс-әрекеттер келісімінде жүргендердің барлығына қарсы сөйледі, оларды антихрист деп атады және халықты оларға қарсы қатты ашуландырып, қызу шабуыл жасады". Ал Хатчинсонның ізбасарлары уағыз арқылы жігерленді және дін қызметкерлері арасындағы "заңшылдарға" қарсы күресін күшейтті. Олар шіркеудегі ғибадатханалар мен дәрістерде дін қызметкерлеріне өздерінің нанымдарымен келіспейтін ілімдері туралы сұрақтар қойып, жауаптар алды. 9 наурызда Бас сот келесі рет жиналғанда, Уилрайт өзінің уағызы үшін жауап беруге шақырылды. Ол колонияда "ашу-ызаны қасақана қоздырғаны және көбейткені" үшін "нақарыс және бүлікшілік" жасады деп танылды. Алайда, дауыс беру күресіз өтпеді, ал Уилрайттың достары ресми түрде наразылық білдірді. Бостон шіркеуінің көпшілігі Уилрайтты жақтап, оның уағызын ақтау үшін петиция жасады, ал 60 адам бұл наразылыққа қол қойды. Уильям Дайер Бас сотты Мәсіхтің шындығын айыптады деп айыптаған петицияға қол қойғандардың бірі болды. Дайердің Уилрайтты қолдауға қол қоюы Дайер отбасы үшін тағдырлы болып шықты. 1637 жылдың қараша айының басында Энн Хатчинсон дін қызметкерлерін "жамандағаны" үшін сотқа тартылды және екінші күні сотта сүргінге кесілді. Сотталғаннан кейін бір апта ішінде оның көптеген жақтастары, соның ішінде Уильям Дайер де сотқа шақырылып, құқықтан айырылды. Қарулы көтеріліс қаупі төнгендіктен, полиция қызметкерлері колонияның барлық қалаларына үйме-үй жүріп, Wheelwright петициясына қол қойғандарды қарусыздануға жіберді. Он күн ішінде бұл адамдарға "барлық қару-жарақ, тапаншалар, семсерлер, оқ-дәрі, оқ-дәрі және отын-жарақтарды, олардың иелері немесе олардың күзеті бар, әрбір қарыздары үшін он фунт [с] төлеп, жеткізуге" бұйрық берілді. Петицияға қол қойғандардың көпшілігі қорғаныстан айырылып, кейде тіршілік ету мүмкіндігінен айырылып, қысымға ұшырап, "өздерінің қателігін мойындады". Олардың қатарында Уильям Дайер де болды, ол енді Массачусетсте қалуға негіз жоқ деп шешті.
During the earliest days of the Boston Church, before the arrival of Mary and William Dyer, there was a single minister, the Reverend John Wilson. In 1633, one of England's most noted Puritan clergymen, John Cotton, arrived in Boston and quickly became the second minister (called "teacher") in Boston's church. In time, the Boston parishioners could sense a theological difference between Wilson and Cotton. Anne Hutchinson, a theologically astute midwife who had the ear of many of the colony's women, became outspoken in support of Cotton, and condemned the theology of Wilson and most of the other ministers in the colony during gatherings, or conventicles, held at her house. Differing religious opinions within the colony eventually became public debates and erupted into what has traditionally been called the Antinomian Controversy. Many members of Boston's church found Wilson's emphasis on morality, and his doctrine of "evidencing justification by sanctification" (a covenant of works) to be disagreeable. Hutchinson told her followers that Wilson lacked "the seal of the Spirit". Wilson's theological views conformed with those of all of the other ministers in the colony except for Cotton, who instead stressed "the inevitability of God's will" (a covenant of grace). The Boston parishioners had become accustomed to Cotton's doctrines, and some of them began disrupting Wilson's sermons, even finding excuses to leave when Wilson got up to preach or pray. Both William and Mary Dyer sided strongly with Hutchinson and the free grace advocates, and it is highly likely that Mary attended the periodic theological gatherings at the Hutchinson's home. In May 1636, the Bostonians received a new ally when the Reverend John Wheelwright arrived from England, and immediately aligned himself with Cotton, Hutchinson and the other free grace supporters. Yet another boost for those advocating the free grace theology came during the same month, when the young aristocrat Henry Vane was elected as the governor of the colony. Vane was a strong supporter of Hutchinson, but also had his own unorthodox ideas about theology that were considered radical. By late 1636, the theological schism had become great enough that the General Court called for a day of fasting to help ease the colony's difficulties. The appointed fasting day, in January, included church services, and Cotton preached during the morning, but with Wilson away in England, John Wheelwright was invited to preach during the afternoon. Though his sermon may have seemed benign to the average listener in the congregation, most of the colony's ministers found Wheelwright's words to be objectionable. Instead of bringing peace, the sermon fanned the flames of controversy, and in Winthrop's words, Wheelwright "inveighed against all that walked in a covenant of works, and called them antichrists, and stirred up the people against them with much bitterness and vehemency." In contrast, the followers of Hutchinson were encouraged by the sermon, and intensified their crusade against the "legalists" among the clergy. During church services and lectures, they publicly questioned the ministers about their doctrines which disagreed with their own beliefs. When the General Court next met on 9 March, Wheelwright was called upon to answer for his sermon. He was judged guilty of "contempt & sedition" for having "purposely set himself to kindle and increase" bitterness within the colony. The vote did not pass without a fight, however, and Wheelwright's friends protested formally. Most members of the Boston church, favoring Wheelwright in the conflict, drafted a petition justifying Wheelwright's sermon, and 60 people signed this remonstrance protesting the conviction. William Dyer was among those who signed the petition which accused the General Court of condemning the truth of Christ. Dyer's signature in support of Wheelwright soon proved to be fateful to the Dyer family. Anne Hutchinson faced trial in early November 1637 for "traducing" (slandering) the ministers, and was sentenced to banishment on her second day in court. Within a week of her sentencing, many supporters of hers, including William Dyer, were called into court and were disenfranchised. Fearing an armed insurrection, the constables were then sent from door to door throughout the colony's towns to disarm those who signed the Wheelwright petition. Within ten days these individuals were ordered to deliver "all such guns, pistols, swords, powder, shot, & match as they shall be owners of, or have in their custody, upon paine of ten pound[s] for every default". A great number of those who signed the petition, faced with losing their protection and in some cases livelihood, recanted under the pressure, and "acknowledged their error" in signing the petition. Those who refused to recant suffered hardships and many decided to leave the colony. Being both disenfranchised and disarmed, William Dyer was among those who could no longer justify remaining in Massachusetts.
"Құнжырлы туылған"
Уильям Дайер Бостон жазбаларында бірнеше рет кездессе де, Мэри Дайер 1638 жылдың наурызына дейін Массачусетс билігінің назарына түспеді, себебі Антиномиялық дау аяқталған еді. Хатчинсонның азаматтық сотынан кейін ол колонияның бір пастырының туысының үйінде тұтқын ретінде ұсталды. Ол колониядан қуылғанымен, бұл Бостон шіркеуінің мүшелігінен алынғанын білдірмейді. 1638 жылдың наурыз айында ол өзінің ересін анықтау және пуритан шіркеуімен қарым-қатынасын сақтау үшін шіркеу сотына баруға мәжбүр болды. Уильям Дайер басқа ер адамдармен Массачусетстен жаңа орын іздеп кеткенде, Мэри Дайер әлі Бостонда болды және осы шіркеу сотында қатысты. Сот аяқталғаннан кейін Хатчинсон қауымнан шығарылды, ал ол Бостон шіркеуінен шығып бара жатқанда, Мэри тұрып, онымен бірге ғимараттан қол ұстасып шықты. Екі әйел шіркеуден шығып бара жатқанда, қауымның бір мүшесі екіншісінен Хатчинсонмен бірге шіркеуден шығып бара жатқан әйелдің кім екенін сұрады. Олар: «Бұл – бала туған әйел», – деп жауап берді. Губернатор Уинтроп бұл әңгіме туралы біліп, тергеу бастады. Дайер бес ай бұрын, 1637 жылдың 11 қазанында, дисморфтық белгілері бар өлі туған сәбиді дүниеге әкелген еді. Уинтроптың айтуынша, оқиғаға көптеген әйелдер жиналған, бірақ «бала туғанда, олардың арасында тек аналық көмекші және тағы екеуі ғана қалды, ал біреуі ұйықтап кетті». Шындығында, екі әйел аналық көмекшілер еді – Энн Хатчинсон мен Джейн Хокинс, бірақ үшінші әйелдің аты-жөні анықталмады. Хатчинсон мұндай туылған баланың теологиялық маңыздылығын толық түсінді және дереу пастор Джон Коттонның кеңесін іздеді. Егер бұл бала оның баласы болса, қалай әрекет ету керектігін ойлап, Коттон Хатчинсонға туған жағдайды жасыруды кеңес берді. Содан кейін нәресте жасырын жерленді. Уинтроп «жарағай туылған» деп аталатын жағдайды білгеннен кейін Джейн Хокинспен кездесіп, жаңа ақпаратпен қаруланғаннан кейін Коттонмен сөйлесті. Бұл жаңалық колония басшыларына тарағанда, сәбиді эксгумациялап, зерттеуге шешім қабылданды. Уинтроптың айтуынша, «жүзден астам адамнан» тұратын топ, оның ішінде Уинтроп, Коттон, Уилсон және пастор Томас Велд «жерленген жерге барды және оны [көру үшін] қазуға бұйрық берді, және олар оны көрді – ең қорқынышты жаратылыс, әйел, балық, құс және бір-бірімен тоқылған аң». Уинтроп өзінің күнделігінде толық сипаттама берді:
While William Dyer appeared in the Boston records on several occasions, Mary Dyer had not caught the attention of the Massachusetts authorities until March 1638 as the Antinomian controversy came to an end. Following Hutchinson's civil trial, she was kept as a prisoner in the home of a brother of one of the colony's ministers. Though she had been banished from the colony, this did not mean she was removed as a member of the Boston church. In March 1638 she was forced to face a church trial to get at the root of her heresies, and determine if her relationship with the Puritan church would continue. While William Dyer was likely with other men finding a new home away from Massachusetts, Mary Dyer was still in Boston and in attendance at this church trial. At the conclusion of the trial, Hutchinson was excommunicated, and as she was leaving the Boston Church, Mary stood and walked hand in hand with her out of the building. As the two women were leaving the church, a member of the congregation asked another person about the identity of the woman leaving the church with Hutchinson. A reply was made that it was the woman who had had the "monstrous birth". Governor Winthrop soon became aware of this verbal exchange and began conducting an investigation. Dyer had given birth five months earlier, on 11 October 1637, to a stillborn baby with dysmorphic features. Winthrop wrote that while many women had gathered for the occasion, that "none were left at the time of the birth but the midwife and two others, whereof one fell asleep". Actually, two women present were midwives—Anne Hutchinson and Jane Hawkins, but the third woman was never identified. Hutchinson fully understood the serious theological implications of such a birth, and immediately sought the counsel of the Reverend John Cotton. Thinking about how he would react if this were his child, Cotton instructed Hutchinson to conceal the circumstances of the birth. The infant was then buried secretly. Once Winthrop had learned of the so called "monstrous birth", he confronted Jane Hawkins, and armed with new information then confronted Cotton. As the news spread among the colony's leaders, it was determined that the infant would be exhumed and examined. According to Winthrop, a group of "above a hundred persons" including Winthrop, Cotton, Wilson, and the Reverend Thomas Weld "went to the place of buryall & commanded to digg it up to [behold] it, & they sawe it, a most hideous creature, a woman, a fish, a bird, & a beast all woven together". In his journal, Winthrop provided a more complete description as follows:
Кейбір сипаттамалар дәл болса да, билік өкілдерінің бейнелеген моральдық оқиғасына сәйкес ету үшін көптеген пуритандық әшекейлер қосылған. Қазіргі медицинада сәбидің сипаттамасына ең жақсы сәйкес келетін жағдай – анацефалия, яғни мидың ішінара немесе толық жоқтығы. Бұл оқиға Дайердің жеке трагедиясынан туындаған назардың бастауы ғана болды. Пуритан діні адамның өмірінің барлық аспектілерін Құдайдың мақұлдауы мен мақұлдамауының белгілерін іздеу үшін мұқият қарауды талап етті. Жаңа Англиядағы пуритан шіркеуінің мүшесі болу үшін де сенімін ашық мойындау қажет еді, ал дінбасылар тарапынан әдет-ғұрыпқа қайшы деп саналған кез келген мінез-құлық шіркеудің теологиялық тексеруін, содан кейін күнәкардың ашық мойындауы мен өкінішін талап етті. Мұндай микроскоптық тексеру жеке мәселелердің де тәлім беру мақсатымен көпшілік назарына түсуіне әкелді, ал Дайердің трагедиясы Құдайдың үкімінің белгілері үшін кеңінен зерттелді. Бұл әділдіктің өте субъективті түріне әкелді, мысалы, 1656 жылы Энн Хиббинстің аспанға тігілуі, оның қылмысы көршісінің наразылығына ұшырауы болды. Уинтроптың көзінде Дайердің жағдайы айқын болды және ол оның «жарағай тууы» Алланың антиномиялық еретиктерге деген наразылығының айқын белгісі екеніне сенімді болды. Уинтроп «жаралы туылған» оқиғаның Энн Хатчинсонның жергілікті сенушілер қауымынан шығарылған кезде және Дайердің күйеуі Бостон шіркеуінде еретикалық пікірлері үшін жауапқа тартылғанға дейін бір апта бұрын орын алғаны өте құдайлық деп санады. Уинтроп осы оқиғаларда құдайдың ықпалы бар екеніне сенімді болды және Жаңа Англиядағы әрбір басшының «құрттың» тууы туралы өз есебін алғанын және тіпті Англияға куәлік жібергенін растады. Көп ұзамай бұл әңгіме өз өмірін бастады, ал 1642 жылы ол Лондонда «Жаңа Англиядан ең таңғажайып және керемет туылған жаңалықтар» деген атпен басылып шықты. Бұл еңбектің авторы аталмаса да, ол сол кезде Жаңа Англияның дін тәуелсіздігін қолдау үшін Англияда болған Жаңа Англия пасторы Томас Велд болған болуы мүмкін. 1644 жылы Велд, әлі де Англияда болғанда, Уинтроптың Антиномиялық дау туралы есебін алып, оны бір атаумен жариялады, содан кейін өзінің алғы сөзін қосып, «Антиномиялықтардың, Фамилистердің және Либертиндердің пайда болуы, билеуі және құлауының қысқаша тарихы» деген атаумен қайта жариялады, көбінесе «Қысқаша тарих» деп аталады. 1648 жылы шотландтық пресвитериан Сэмюэл Ратерфорд өзінің «Антихрист рухына шолу, Фамилизм және Антиномиялизм құпияларын ашу» атты секталық трактатында Уинтроптың құбыжық туралы есебін қосты. Тіпті ағылшын жазушысы Сэмюэл Дэнфорт өзінің 1648 жылғы Алманағында Дайердің деформацияланған баласын «есте қаларлық оқиға» ретінде 1637 жылдан бері жазды. Дайердің деформацияланған баласы туралы сенсациясыз жазған жалғыз пастор – Энн Хатчинсонның Антиномиялық дау кезіндегі одақтасы Джон Уирайт болды. 1645 жылы Уинтроптың «Қысқаша тарихына» жауап ретінде жазылған «Mercurius Americanus» атты еңбегінде ол Уинтроп сипаттаған Дайер мен Хатчинсонның құбыжықтарының «Уинтроптың миының құбыжықтық ұғымы, оның зиялы ақыл-ойының заңсыз нәтижесі» екенін жазды. Трагедиялық туылғаннан кейін жиырма жыл өткен соң, Мэри Дайер квакерлік уағыздау арқасында қайтадан көпшіліктің назарына түскенде, оның дисморфты баласы тууы туралы естелік сақталды, бұл жолы Джон Халлдің күнделігінде. Сондай-ақ, 1660 жылы Англия мен Жаңа Англия арасында хат алмасу өтті, онда екі көрнекті ағылшын дін қызметкері Ричард Бакстер мен Томас Брукс 1637 жылғы «жарағай туылған» туралы ақпарат сұрады. Жаңа Англиялық, аты аталмаған, Англиялық дін қызметкерлеріне оқиға туралы ақпаратты қайтарды. Жаңа Англиялық, Уинтроптың «құбыжық» сипаттамасын дерлік сөзсіз пайдаланды, кейіннен танымал дін қызметкері Джон Элиот екені анықталды, ол Бостоннан көп алшақтамайтын Роксбери шіркеуінде уағыз айтқан. Дайердің баласы туралы ең абсурдты есеп 1667 жылы ағылшын сәулетшісі сэр Джозеф Уильямсонның меморандумында, Мажор Скотттың оқиға туралы айтқан сөзін келтіргенде болды. Скотттың нашар беделді елдік адвокат екені белгілі, оның қарсыластарының арасында танымал күнделікші Сэмюэл Пепис болды. Скотттың абсурдты мәлімдемесі Массачусетс губернаторы Генри Вейн Мэри Дайер мен Энн Хатчинсонның «жарағай тууына» әке болды, ол оларды «бұзып, екеуі де құбыжықтарды дүниеге әкелді» деді. Осыдан кейін есептер азайды, ал Дайердің «жарағай тууы» туралы соңғы тарихи есеп 1702 жылы Жаңа Англия пасторы Коттон Мэтер өзінің «Magnalia Christi Americana» еңбегінде оны сөз еткенде болды.
While some of the descriptions may have been accurate, many puritanical embellishments were added to better fit the moral story being portrayed by the authorities. The modern medical condition that best fits the description of the infant is anencephaly, meaning partial or complete absence of a brain. This episode was just the beginning of the attention emanating from Dyer's personal tragedy. The religion of the Puritans demanded a close look at all aspects of one's life for signs of God's approval or disapproval. Even becoming a member of the Puritan church in New England required a public confession of faith, and any behavior that was viewed by the clergy as being unorthodox required a theological examination by the church, followed by a public confession and repentance by the offender. Such microscopic inspection caused even private matters to become looked at publicly for the purpose of instruction, and Dyer's tragedy was widely examined for signs of God's judgment. This led to a highly subjective form of justice, an example of which was the 1656 hanging of Ann Hibbins whose offense was simply being resented by her neighbor. In Winthrop's eyes, Dyer's case was unequivocal, and he was convinced that her "monstrous birth" was a clear signal of God's displeasure with the antinomian heretics. Winthrop felt that it was quite providential that the discovery of the "monstrous birth" occurred exactly when Anne Hutchinson was excommunicated from the local body of believers, and exactly one week before Dyer's husband was questioned in the Boston church for his heretic opinions. To further fuel Winthrop's beliefs, Anne Hutchinson suffered from a miscarriage later in the same year when she aborted a strange mass of tissue that appeared like a handful of transparent grapes (a rare condition, mostly in woman over 45, called a hydatidiform mole). Winthrop was convinced of divine influence in these events, and made sure that every leader in New England received his own account of the "monster" birth, and he even sent a deposition to England. Soon, the story took on a life of its own, and in 1642 it was printed in London under the title Newes from New England of a Most Strange and Prodigious Birth, brought to Boston in New England. Though the author of this work was not named, it may have been the New England minister Thomas Weld who was in England at the time to support New England's ecclesiastical independence. In 1644 Weld, who was still in England, took Winthrop's account of the Antinomian Controversy, and published it under one title, and then added a preface of his own and republished it under the title A Short story of the Rise, reign and ruine of the Antinomians, Familists & Libertines, usually just called Short Story. In 1648 Samuel Rutherford, a Scottish Presbyterian, included Winthrop's account of the monster in his anti sectarian treatise A Survey of the Spirituall Antichrist, Opening the Secrets of Familisme and Antinomianisme. Even the English writer, Samuel Danforth, included the birth in his 1648 Almanack as a "memorable occurrence" from 1637. The only minister who wrote without sensationalism about Dyer's deformed infant was the Reverend John Wheelwright, Anne Hutchinson's ally during the Antinomian Controversy. In his 1645 response to Winthrop's Short Story, entitled Mercurius Americanus, he wrote that Dyer's and Hutchinson's monsters described by Winthrop were nothing but "a monstrous conception of his [Winthrop's] brain, a spurious issue of his intellect". Twenty years after the tragic birth, when Mary Dyer returned to the public spotlight for her Quaker evangelism, she continued to be remembered for the birth of her dysmorphic child, this time in the diary of John Hull. Also, in 1660, an exchange of letters took place between England and New England when the two eminent English clergymen, Richard Baxter and Thomas Brooks, sought information about the "monstrous birth" from 1637. A New Englander, whose identity was not included, sent back information about the event to the English divines. The New Englander, who used Winthrop's original description of the "monster" almost verbatim, has subsequently been identified as yet another well known clergyman, John Eliot who preached at the church in Roxbury, not far from Boston. The most outrageous accounting of Dyer's infant occurred in 1667 when a memorandum of the Englishman Sir Joseph Williamson quoted a Major Scott about the event. Scott was a country lawyer with a notorious reputation, and his detractors included the famous diarist Samuel Pepys. Scott's outlandish assertion was that the young Massachusetts governor, Henry Vane, fathered the "monstrous births" of both Mary Dyer and Anne Hutchinson; that he "debauched both, and both were delivered of monsters". After this, the accounts became less frequent, and the last historical account of Dyer's "monstrous birth" was in 1702 when the New England minister Cotton Mather mentioned it in passing in his Magnalia Christi Americana.
Род-Айленд
Антиномиялық даудың салдарына ұшыраған бірнеше адам 1637 жылдың қараша айында Джон Уилурайтпен бірге Нью-Гэмпширге айналатын Эксетер қаласын құру үшін солтүстікке кетті. Қайда бару керегін білмейтін үлкен топ Роджер Уильямсқа жүгініп, ол оларға Провиденс маңындағы, Наррагансет шығанағындағы жергілікті тұрғындардан жер сатып алуды ұсынды. 1638 жылдың 7 наурызында, Энн Хатчинсонның шіркеу соты басталған кезде, бір топ адам Уильям Коддингтонның үйінде жиналып, жаңа үкімет үшін келісім жасады. Бұл топқа Хатчинсонның ең жақтастары кірді, олардың құқықтары шектеліп, қарулары алынып, қауымнан қуылған немесе жер аударылған, соның ішінде Уильям Дайер. Барлығы 23 адам христиандық принциптерге негізделген «Саяси организм» құруға арналған құжатқа қол қойды, ал Коддингтон топтың жетекшісі болып тағайындалды. Роджер Уильямстың жер сатып алу туралы ұсынысын іске асырғаннан кейін, осы жер аударылғандар Аквиднек аралында (кейін Род-Айленд деп аталды) колониясын құрды және оны Покасет деп атады. Уильям мен Мэри Дайерлер Уильям мен Энн Хатчинсон және басқалармен бірге Аквиднек аралында жаңа қоныс салуға кірісті. Алайда, осы қоныс құрылғаннан кейін бір жыл ішінде басшылар арасында келіспеушіліктер туды. Дайерлер Коддингтонға қосылып, бірнеше тұрғындармен бірге аралдың оңтүстік жағына көшіп, Ньюпорт қаласын құрды. Хатчинсон отбасы Покасетте қалды, оның тұрғындары қаланың атын Портсмут деп өзгертті, ал Уильям Хатчинсон қаланың бас судьясы болды. Уильям Дайер дереу Ньюпорттың жазба хатшысы болды және 1639 жылдың маусым айында оған және тағы үш адамға жаңа жерлерді бөлу жұмысы тапсырылды. 1640 жылы Портсмут пен Ньюпорт қалалары бірікті, Коддингтон губернатор болып сайланды, ал Дайер хатшы болып тағайындалды және 1640 жылдан 1647 жылға дейін осы лауазымды атқарды. Роджер Уильямс Наррагансетт шығанағындағы төрт қоныстың (Провиденс, Уорвик, Портсмут және Ньюпорт) бірігуін көздеді, оларды қорғау үшін осы қоныстарға патшалық мойынұсыну қажет деп санды және Англияға барып, төрт қаланы бір үкіметке біріктіретін патент алды. Коддингтон Уильямстың патентіне қарсы болды және 1647 жылға дейін Провиденс пен Уорвикпен одақ құруға қарсы тұрды, содан кейін төрт қаланың өкілдері кездесіп, патент бойынша бірікті. Наррагансетттің төрт қонысы енді бір үкіметке бағынғандықтан, Уильям Дайер 1648 жылы бүкіл колонияның бас тіркеушісі болып сайланды. Коддингтон біріктірілген үкіметке риза болмады және екі арал қаласының тәуелсіздігін қалады. Ол өз ұстанымын қорғау үшін Англияға сапар шекті. 1651 жылдың сәуір айында Англияның мемлекеттік кеңесі оған қалаған өкілеттігін берді, осымен ол аралдың өмір бойына губернаторы болды. Коддингтон өкілеттігімен оралғаннан кейін сынға ұшырады. Содан кейін үш адам Англияға барып, Коддингтонның өкілеттігін жоюды талап етті: материктегі қалаларды өкілдік еткен Роджер Уильямс, екі арал қалаларын өкілдік еткен Джон Кларк және Уильям Дайер. 1651 жылдың қараша айында үш адам Англияға аттанды, онда Дайер әйелімен кездеседі. Мэри Дайер үш адам кетер алдында Англияға жүзіп кеткен, өйткені Коддингтон Винтропқа жазған хатында мистер Дайер «әйелін мистер Трависпен бірге бірінші кемемен жіберді, ал қазір өзі Англияға кетті» деп жазды. Мэри Дайердің неліктен алты баласын, оның біреуі нәресте болса, тастап шетелге кеткені әлі де құпия болып қала береді. Биограф Рут Плимптон Мэридің патшалық байланысы болуы мүмкін екенін айтты және король Карл I-нің өлім жазасы туралы жаңалық оны баруға итерген болуы мүмкін деп болжады. Алайда, бұл құпияны толыққанды түсіндіретін ешқандай жазба табылған жоқ. Англия мен Голландия арасындағы соңғы қақтығыстарға байланысты үш адам Англияға келгеннен кейін 1652 жылдың сәуір айына дейін Жаңа Англияның мемлекеттік кеңесімен кездесе алмады. Олар өз жағдайларын түсіндіргеннен кейін, 1652 жылдың қазан айында Коддингтонның аралдық үкіметке берілген өкілеттігі жойылды. Уильям Дайер келесі ақпанда Род-Айлендке оралды және колонияның 1643 жылғы Уильямс патентіне қайтару туралы жаңалықты жеткізді. Алайда Мэри келесі төрт жыл бойы Англияда қалды.
Several of those affected by the events of the Antinomian controversy went north with John Wheelwright in November 1637 to found the town of Exeter in what would become New Hampshire. A larger group, uncertain where to go, contacted Roger Williams, who suggested they purchase land from the natives along the Narraganset Bay, near his settlement in Providence. On 7 March 1638, just as Anne Hutchinson's church trial was getting underway, a group of men gathered at the home of William Coddington and drafted a compact for a new government. This group included several of the strongest supporters of Hutchinson who had either been disenfranchised, disarmed, excommunicated, or banished, including William Dyer. Altogether, 23 individuals signed the instrument which was intended to form a "Bodie Politick" based on Christian principles, and Coddington was chosen as the leader of the group. Following through with Roger Williams' proposed land purchase, these exiles established their colony on Aquidneck Island (later named Rhode Island), naming the settlement Pocasset. William and Mary Dyer joined William and Anne Hutchinson and many others in building the new settlement on Aquidneck Island. Within a year of the founding of this settlement, however, there was dissension among the leaders, and the Dyers joined Coddington, with several other inhabitants, in moving to the south end of the island, establishing the town of Newport. The Hutchinsons remained in Pocasset, whose inhabitants renamed the town Portsmouth, and William Hutchinson became its chief magistrate. William Dyer immediately became the recording secretary of Newport, and he and three others were tasked in June 1639 to proportion the new lands. In 1640 the two towns of Portsmouth and Newport united, and Coddington was elected governor, while Dyer was chosen as Secretary, and held this position from 1640 to 1647. Roger Williams, who envisioned a union of all four settlements on the Narragansett Bay (Providence, Warwick, Portsmouth, and Newport), wanted royal recognition of these settlements for their protection, and went to England where he obtained a patent bringing the four towns under one government. Coddington was opposed to the Williams patent and managed to resist union with Providence and Warwick until 1647 when representatives of the four towns ultimately met and united under the patent. With all four of the Narragansett settlements now under one government, William Dyer was elected the General Recorder for the entire colony in 1648. Coddington continued to be unhappy with the consolidated government, and wanted colonial independence for the two island towns. He sailed to England to present his case, and in April 1651, the Council of State of England gave him the commission he sought, making him governor for life of the island. Criticism of Coddington arose as soon as he returned with his commission. Three men were then directed to go to England to get Coddington's commission revoked: Roger Williams, representing the mainland towns, and John Clarke and William Dyer representing the two island towns. In November 1651 the three men left for England, where Dyer would meet his wife. Mary Dyer had sailed to England before the three men departed, as Coddington wrote in a letter to Winthrop that Mr. Dyer "sent his wife over in the first ship with Mr. Travice, and is now gone himself for England". It remains a mystery as to why Mary Dyer would leave six children behind, one an infant, to travel abroad. Biographer Ruth Plimpton hinted that Mary had some royal connection, and suggested that the news of the execution of King Charles I compelled her to go. However, no record has been found to satisfactorily explain this mystery. Because of recent hostilities between the English and the Dutch, the three men, once in England, did not meet with the Council of State on New England until April 1652. After the men explained their case, Coddington's commission for the island government was revoked in October 1652. William Dyer was the messenger who returned to Rhode Island the following February, bringing the news of the return of the colony to the Williams Patent of 1643. Mary, however, would remain in England for the next four years.
Англия
Мэри Дайер Англияда бес жылдан астам уақыт өткізді, және ол болған кезде квакерлікке қызығушылық танытты. «Достар қоғамы» деп белгілі квакерлер суға шомылдыру немесе Иеміздің соңғы кешкі асын өткізбейді, сондай-ақ, белгілі бір дін қызметкерлеріне сенбейді. Әйелдер де, ерлер де уағыз айтуға және рухани билік жүргізуге құқылы. Квакерлер дін қызметкерлерін сынаудан және ондық салық төлеу арқылы ресми шіркеуді қолдаудан бас тартудан бөлек, ар-ождан бостандығын қастерлейді және шіркеу мен мемлекеттің бөлінуін талап етеді. Олардың құлшылығы үнсіздікке негізделген, кез келген қатысушының рухани шабыттанған уағызы немесе дұғасы арқылы жалғасады. Олар әлеуметтік мәртебелік айырмашылықты көрсететін әдет-ғұрыптарды (мысалы, ер адамдардың жоғары тұрғандарға иіліп сәлем беруі немесе бас киімдерін шешуі) қабылдамайды, ант бермейді және соғыстарға қатыспайды. Массачусетс штатындағы пуритандар квакерлерді ең жаман еретиктердің бірі деп есептеді және оларға қарсы бірнеше заң шығарды. Көптеген адамдар Дайер Англияда квакер болып, діни қызметте сыйлық алғанына сендіреді. Плимптон бұл туралы егжей-тегжейлі мәліметтер келтірген, бірақ олар құжаттамасыз жасалмалар. Жалпы алғанда, Дайердің Англиядағы уақытына қатысты заманауи жазбалар табылмады. Сонымен қатар, Дайер мен Энн Берден Жаңа Англияға қайтып келгенде Барбадосқа келген кезде, квакер миссионері Генри Фелл Маргарет Феллге Дайерді сипаттады, бірақ Англиядағы Берденнің квакерлік қызметі құжатталған болса да, оған қатысты солай істемеді. Маргарет Фелл квакерліктің алғашқы әкімшілік орталығы болды, миссионерлік жұмыстар үшін қаражат жинады және көптеген хаттарды қабылдап, жіберді. Феллдің Дайерді квакерлік миссиялары мен қызметі туралы ең көп білетін әйелге сипаттауы, Дайер Англиядан кеткенге дейін квакерлер арасында жақсы танылмағанын көрсетеді. Дайер Англияда болған соңғы кезеңінде ғана квакерлік сенімдеріне келгені және ол Жаңа Англияға оралғанға дейін діни қызметін атқармағаны мүмкін.
Mary Dyer's time in England lasted for over five years, and during her stay she had become deeply interested in Quakerism. Formally known as the Society of Friends, the Quakers do not practise water baptism or the Lord's Supper, nor do they believe in an ordained ministry. Both women and men can preach and exercise spiritual authority. In addition to denouncing the clergy, and refusing to support the established church by paying tithes, Quakers emphasize liberty of conscience and demand the separation of church and state. Their worship is based in silence, with spontaneous Spirit inspired preaching or prayer by any participant. They reject various customs that emphasised class distinctions (such as men bowing or doffing their hats to social superiors); they do not take oaths, and they do not fight in wars. The Puritans in Massachusetts viewed Quakers as being among the most reprehensible of heretics, and they enacted several laws against them. It is commonly asserted that while in England, Dyer became a Quaker and received a gift in the ministry. Details are provided by Plimpton, but these are fabrications completely without documentation. Altogether, no contemporary record has been found that addresses Dyer's time in England. Moreover, when Dyer and Anne Burden arrived in Barbados on their return to New England, the Quaker Missionary Henry Fell described Dyer to Margaret Fell, while not doing the same for Burden, whose Quaker ministry in England is documented. Margaret Fell was the administrative heart of early Quakerism, raising funds for missionary efforts and receiving and forwarding voluminous correspondence. That Fell had to describe Dyer to the woman who knew the most about Quaker missions and ministry suggests that Dyer was not well known among Quakers prior to leaving England. It is likely that Dyer came to her Quaker beliefs only late in her stay in England and that she did not exercise her ministry until her return to New England.
Массачусетс штатындағы квакерлер
Жаңа Англияның барлық колонияларының ішінде Массачусетс квакерлерді қуғындауда ең белсенді болды, бірақ Плимут, Коннектикут және Нью-Хейвен колониялары да оларды қуғындауға қатысты. Алғашқы квакерлер 1656 жылы Бостонға келгенде, оларға қарсы заңдар әлі қабылданбаған еді, бірақ жағдай тез өзгерді және жазалар заңмен немесе заңсыз түрде тағайындалды. Квакерлерге және олардың уағыздау қызметіне қарсылық білдіргендердің басым бөлігі дін қызметкерлері мен сот судьялары болды. Бостон шіркеуінің пасторы Джон Нортон, квакерлерге қарсы ең қатал қуғыншыл болды, ол өлім жазасымен бірге елден қуу туралы заң қабылдануын талап етті. Кейіннен ол 1659 жылы алғашқы екі квакердің өлімін ақтау туралы хат жазып, Англияға жіберді. Квакерлерге қатысты жазалар, олардың пуритандық діни тәртіпке қауіп төндіретіні сезілген сайын күшейді. Дайердің Ньюпорттағы көршісі Геродиас Гардинер, Массачусетс колониясындағы Веймутқа жету үшін 60 мильге созылған қауіпті дала арқылы сапар жасады және он рет қамшымен жазаланды. Ол Веймуттағы достарына квакерлік сенімдерін жеткізу үшін тағы бір әйелмен және "көкірегінде баласын емізу" арқылы қиын жолға шықты. Сол сияқты, Ричард Скоттың әйелі Кэтрин Марбери Скотт, Энн Хатчинсонның кіші қарындасы, болашақ күйеу баласы Кристофер Холдерді босату туралы петиция бергені үшін он рет қамшыланды. Мэри Дайер Англиядан оралғанда осы жағдай орын алды.
Of all the New England colonies, Massachusetts was the most active in persecuting the Quakers, but the Plymouth, Connecticut and New Haven colonies also shared in their persecution. When the first Quakers arrived in Boston in 1656 there were no laws yet enacted against them, but this quickly changed, and punishments were meted out with or without the law. It was primarily the ministers and the magistrates who opposed the Quakers and their evangelistic efforts. A particularly vehement persecutor, the Reverend John Norton of the Boston church, clamored for the law of banishment upon pain of death. He is the one who later wrote the vindication to England, justifying the execution of the first two Quakers in 1659. The punishments doled out to the Quakers intensified as their perceived threat to the Puritan religious order increased. Dyer's Newport neighbor, Herodias Gardiner who had made a perilous journey through a 60 mile wilderness to get to Weymouth in the Massachusetts colony was punished by being whipped ten times. She had made the arduous trek with another woman and with her "Babe sucking at her Breast" to give her Quaker testimony to friends in Weymouth. Similarly, Katherine Marbury Scott, the wife of Richard Scott, and a younger sister of Anne Hutchinson, had received ten lashes for petitioning for the release of future son in law, Christopher Holder, who was imprisoned. This was the setting into which Mary Dyer stepped, upon her return from England.
Дайердің Жаңа Англияға оралуы
1657 жылдың басында Дайер, қайтыс болған күйеуінің мүлкін реттеу үшін Бостонға келген жесір Энн Берденмен бірге Жаңа Англияға оралды. Дайер дереу квакер ретінде танылып, түрмеге қамалды. Дайердің күйеуі оны түрмеден шығару үшін Бостонға келуге мәжбүр болды, ол Массачусетс штатының кез келген қаласында тұруға немесе үйіне оралу үшін колонияны кезіп жүргенде ешкіммен сөйлеспеуге ант берді. Дегенмен, Дайер квакерлік уағызын жалғастырып, 1658 жылдың басында Нью-Хейвен колониясында тұтқындалды, содан кейін "ішкі жарық" сенімдерін уағыздағаны үшін және әйелдер мен ерлер шіркеудегі құлшылық пен ұйымдастыруда тең дәрежеде екендігі туралы пікірлері үшін қуылды. Квакерлік хабарын таратудан басқа, ол үш апта түрмеде отырған Хамфри Нортонды көру үшін Нью-Хейвенге тағы екі адаммен бірге келді. Ол жерде квакерлерге қарсы заңдар қабылданды, Дайер тұтқындалғаннан кейін, оны "атқа мінгізіп", кетуге мәжбүр етті. 1658 жылдың маусым айында Квакерлердің екі белсендісі Кристофер Холдер мен Джон Коупленд Бостонға келді. Олар колонияның басқа бөліктерінен қуылған еді. Барбадостан келген Джон Роуспен бірге үш адамның оң құлағы кесілді және үкім шілде айында орындалды. Өмірбаяншы Плимптонның айтуынша, "құлақтары кесілгенде олар мықты тұрды", сондықтан келесі тоғыз апта бойы оларды қамшымен соқты. Бұл қатыгездік туралы хабар Дайерге Ричард пен Кэтрин Скотты Провиденсте кездескенде жетті. Ричард пен Кэтрин Скотт Провиденстің алғашқы квакерлері саналды. Скотттардың екі қызы болды: үлкені Мэри, Кристофер Холдермен құдаланып, кішісі 11 жастағы Пэйшенс. Миссис Скотт пен оның екі қызы, Мэри Дайер және оның досы Хоуп Клифтон Холдер мен түрмедегі басқаларды көру үшін Бостонға баруға мәжбүр болды. Төрт әйел мен бала түрмеге қамалды. Холдерді көруге келген және содан кейін тұтқындалған тағы үш адам – Плимуттан Николас Дэвис, Лондон саудагері Уильям Робинсон және Йоркшир шаруасы Мармадуке Стивенсон, соңғы екеуі Англиядан квакерлік миссияда болды. Квакерлердің жағдайы билер үшін қиынға айналды. Олар осы адамдардың көбейіп кетуіне қарсы тұру үшін қатаң заңдар қабылдады, 1658 жылдың 19 қазанында Массачусетс колониясында өлім жазасын енгізген жаңа заң қабылданды. Квакерлер өлім жазасына кесіліп, колониядан қуылмақ еді, яғни заңға бағынбаса, асылып өлтірілетін. Дайер, Дэвис, Робинсон және Стивенсон сотқа тартылып, жаңа заң бойынша "өлім жазасымен қуғын-сүргінге" сотталды. Дэвис Плимутқа оралды, Дайер Ньюпортқа үйіне кетті, бірақ Робинсон мен Стивенсон Салемде уақыт өткізе отырып, Массачусетс шығанағындағы колонияда қалды. 1659 жылдың маусым айында Робинсон мен Стивенсон тағы да тұтқындалып, Бостон түрмесіне әкелінді. Дайер бұл тұтқындау туралы естігенде, ол тағы да Ньюпорттағы үйінен шығып, квакер бауырларын қолдау үшін Бостонға оралды, қуғын-сүргін бұйрығын елемей, қайтадан түрмеге қамалды. Оның күйеуі екі жыл бұрын оны билік өкілдерінен алып, ол қайта оралмайтынына ант берген. Ол Бостонға қайта оралмады, бірақ 30 тамызда 1659 жылы ол Массачусетс билігінің әрекеттерінің заңдылығына күмән келтіріп, магистраттарға ұзақ және құлшынысты хат жазды. 19 қазанда Дайер, Робинсон және Стивенсон губернатор Эндикотттың алдына әкелінді, онда олар Иемізге арналған миссияларын түсіндірді. Келесі күні сол топ губернатордың алдына әкелінді, ол түрме бастығына олардың бас киімдерін шешіп алуға бұйырды. Содан кейін ол топқа былай деді: "Біз сіздерді арамыздан алып тастау үшін көп заңдар шығардық және түрлі жолдармен тырыстық, бірақ қамшымен соғу, түрмеге қамау, құлақтарыңызды кесу немесе өлім жазасымен қуғын-сүргін сіздерді арамыздан алып тастамайды. Біз сіздің өліміңізді қаламаймыз". Колония билігінің ұстанымын білдірген соң, ол "Енді өлім жазасы туралы үкіміңізді тыңдаңыз" деп жариялады. Содан кейін Уильям Робинсон Бостонға Иеміз шақырғаны туралы дайындалған мәлімдемесін оқығысы келді, бірақ губернатор оны оқыуға рұқсат бермеді, сондықтан Робинсон түрмеге қайтадан жіберілді. Мармадуке Стивенсонға, Робинсонға қарағанда, аз дауыспен сөйлеуге рұқсат етілді, және бастапқыда бас тартса да, ол ақырында өз ойын айтты, содан кейін ол да түрмеге жіберілді. Дайерді алып шыққанда, губернатор үкімін жариялады: "Мэри Дайер, сен келген жеріңе, содан өлім жазасына кесілетін жерге барасың, сонда өлмегенше асылып қаласың". Сонда ол: "Раббының еркі болсын!" - деп жауап берді. Эндикотт оны алып кетуге маршалға бұйырғанда, ол: "Иә, және қуанышпен барамын" деді.
In early 1657 Dyer returned to New England with the widow Ann Burden, who came to Boston to settle the estate of her late husband. Dyer was immediately recognized as a Quaker and imprisoned. Dyer's husband had to come to Boston to get her out of jail, and he was bound and sworn not to allow her to lodge in any Massachusetts town, or to speak to any person while traversing the colony to return home. Dyer nevertheless continued to travel in New England to preach her Quaker message, and in early 1658 was arrested in the New Haven Colony, and then expelled for preaching her "inner light" belief, and the notion that women and men stood on equal ground in church worship and organization. In addition to sharing her Quaker message, she had come to New Haven with two others to visit Humphrey Norton who had been imprisoned for three weeks. Anti Quaker laws had been enacted there, and after Dyer was arrested, she was "set on a horse", and forced to leave. In June 1658 two Quaker activists, Christopher Holder and John Copeland came to Boston. They had already been evicted from other parts of the colony, and were exasperating the magistrates. Being joined by John Rous from Barbadoes, the three men were sentenced to having their right ears cut off, and the sentence was carried out in July. As biographer Plimpton wrote, the men "were so stalwart while their ears were removed" that additional punishments in the form of whippings were carried out for the next nine weeks. Word of this cruelty reached Dyer while she was visiting Richard and Katherine Scott in Providence. Richard and Katherine Scott were considered to be the first Quakers in Providence. The Scotts had two daughters, Mary, the older, who was engaged to Christopher Holder, and Patience, the younger, aged 11. Mrs. Scott and her two daughters, along with Mary Dyer and her friend Hope Clifton, were all compelled to go to Boston to visit with Holder and the other men in jail. The four women and child were all imprisoned. Three other people who had also come to visit Holder and were then imprisoned were Nicholas Davis from Plymouth, the London merchant William Robinson and a Yorkshire farmer named Marmaduke Stephenson, the latter two on a Quaker mission from England. The Quaker situation was becoming highly problematical for the magistrates. Their response to the increasing presence of these people was to enact tougher laws, and on 19 October 1658, a new law was passed in the Massachusetts colony that introduced capital punishment. Quakers would be banished from the colony upon pain of death, meaning they would be hanged if they defied the law. Dyer, Davis, Robinson, and Stephenson were then brought to court, and then sentenced to "banishment upon pain of death" under the new law. Davis returned to Plymouth, Dyer went home to Newport, but Robinson and Stephenson remained in the Massachusetts Bay Colony, spending time in Salem. In June 1659 Robinson and Stephenson were once again apprehended and brought back to the Boston jail. When Dyer heard of these arrests, she once again left her home in Newport, and returned to Boston to support her Quaker brethren, ignoring her order of banishment, and once again being incarcerated. Her husband had already come to Boston two years earlier to retrieve her from the authorities, signing an oath that she would not return. He would not come back to Boston again, but on 30 August 1659 he wrote a long and impassioned letter to the magistrates, questioning the legality of the actions taken by the Massachusetts authorities. On 19 October Dyer, Robinson and Stephenson were brought before Governor Endicott, where they explained their mission for the Lord. The next day, the same group was brought before the governor, who directed the prison keeper to remove the men's hats. He then addressed the group, "We have made many laws and endeavored in several ways to keep you from among us, but neither whipping nor imprisonment, nor cutting off ears, nor banishment upon pain of death will keep you from among us. We desire not your death." Having met his obligation to present the position of the colony's authorities, he then pronounced, "Hearken now to your sentence of death." William Robinson then wanted to read a prepared statement about being called by the Lord to Boston, but the governor would not allow it to be read, and Robinson was sent back to prison. Marmaduke Stephenson, being less vociferous than Robinson, was allowed to speak, and though initially declining, he ultimately spoke his mind, and then was also sent back to jail. When Dyer was brought forth, the governor pronounced her sentence, "Mary Dyer, you shall go from hence to the place from whence you came, and from thence to the place of execution, and there be hanged till you be dead." She replied, "The will of the Lord be done." When Endicott directed the marshall to take her away, she said, "Yea, and joyfully I go."
Квакерлердің алғашқы өлім жазалары
Квакерлердің үш уағызшысы – Уильям Робинсон, Мармадюк Стивенсон және Мэри Дайердің өлім жазасы тағайындалған күні 1659 жылдың 27 қазаны болды. Бостон әскери ротасының капитаны Джеймс Оливерге тұтқындарды өлім жазасы орындалатын жерге сүйемелдеу үшін қарулы әскерлерді ұсыну тапсырылды. Дайер екі ер адаммен қол ұстасып, олардың арасында жүрді. Осы орынсыз жақындық туралы көпшілік алдында сұрағанда, ол оқиғаның өзіндік сезімін білдірді: «Бұл мен осы дүниеде сезіне алатын ең үлкен қуаныш сәті. Ешбір көз көре алмайды, ешбір құлақ ести алмайды, ешбір тіл айта алмайды, ешбір жүрек Иеміздің руының осы кездегі тәтті ырысымдарын мен сезініп тұрғанымды түсіне алмайды». Тұтқындар дарға ілінуге бет алғанда жиналған халыққа сөйлеуге тырысты, бірақ олардың дауыстарын үнемі соғылатын барабан соққандары басып кетті. Өлім жазасы орындалған жер көптеген авторлар жылдар бойы айтқандай Бостон орталық алаңы емес, одан оңтүстікке шамамен бір шақырымдай қашықтықта, Бостон мойнында, қазіргі Батыс Дедем көшесі мен Вашингтон көшесінің қиылысына жақын жерде орналасқан. Бостон мойны бір кезде Бостон қаласы орналасқан Шомт түбегіне құрлықпен жалғыз қол жеткізуді қамтамасыз ететін тар құмтөбе болған. Уақыт өте келе, мурат ағысының екі жағы да толып, тар құмтөбе жойылды. Сандардың шатасуына себеп болуы мүмкін, Бостон мойнының оңтүстігіндегі жер жеке меншік емес, «жалпы пайдалану жері» саналғандықтан, кейбір авторлар оны Бостон орталық алаңы деп қате түсіндірген. Уильям Робинсон үштіктің алғашқысы болып дарға асылатын бағанаға көтерілді, содан кейін көпшілікке мәлімдеме жасады, ал бағана алынғанда қайтыс болды. Мармадюк Стивенсон одан кейін дарға ілінді, содан кейін Дайер өзінің екі досының өлім жазасын көргеннен кейін кезегі келді. Дайердің қолы-аяғы байланды, ал бетін бірнеше жыл бұрын Бостон шіркеуіндегі пасторларының бірі болған Джон Уилсон ақсақал берген матамен жапты. Ол өлімге дайын тұрып, тыныш күтті, бірақ күтіп тұрғанда, өлім жазасын тоқтату туралы бұйрық жарияланды. Оның ұлы Уильямның тілегі билік өкілдеріне оның өлім жазасынан құтылуға сылтау болды. Бұл Дайерді оның миссиясынан шатыстыруға бағытталған алдын ала жасалған схема болды. Бұл өлім жазасын тоқтату туралы бұйрықтың мәтінінен анық көрінді, бірақ Дайердің жалғыз күтімі шейіт болып өлу еді. Дайерді дардан түсіргеннен кейін бір күні ол Бас сотқа хат жазып, өлім жазасын тоқтату туралы ережеден бас тартты. Осы хатта ол былай деп жазды: «Менің өмірім шындық пен тірі Құдайдың қызметкерлерінің өмірі мен бостандығына қарағанда маған қабыл алынбайды және пайдалы емес, өйткені мен сіздерді сүйіспеншілік пен кішіпейілділікпен іздедім; бірақ сіздер екеуін де зұлымдықпен өлімге ұшыраттыңыздар, бұл мені зұлымдардың мейірімі қатыгездік деп сезінуге мәжбүр етеді; Мен сіздерден гөрі олардың кінәсіз қанының кінәлісі ретінде өмір сүруді қалаймын». Шейіттердің батылдығы биліктің әрекеттерін ақтау қажеттігін сезінген халықтың наразылығын оятты. Осы өтініштің мәтіні Мэри Дайерге өлім жазасын тоқтату екі ер адамның шейіттігінің шындығын жұмсартатынын көрсетті. Массачусетс штатының Бас соты осы құжатты Англиядағы жаңадан тағайындалған патшаға жіберді, ал оған жауап ретінде квакер тарихшысы Эдвард Берроу 1661 жылы қысқаша кітап жазды. Бұл кітапта Берроу Массачусетстің мәлімдемелерін бір-бірлеп жоққа шығарды, квакерлерге қарсы жасалған зұлымдықтардың тізімін ұсынды, сондай-ақ кітап жарық көргенге дейін болған үш квакердің өлім жазасы туралы баяндама берді. Род-Айлендке оралғаннан кейін Дайер келесі қыстың көп бөлігін Лонг-Айлендтің солтүстік және оңтүстік бұрыштарының арасында орналасқан Шелтер аралында өткізді. Аралдың иесі Натаниел Сильвестр оны пуритандықтардан паналаған квакерлерге баспана ретінде пайдаланды, осылайша оған осы ат берілді. Бұл жерде Дайер өзінің квакер достарымен, оның ішінде Ньюпорттағы көршілері Уильям Коддингтонмен және оның әйелі Энн Бринлимен, соңғы кезде дінге келгендермен қарым-қатынас жасай алды. Дайер өзінің бұл уақытын пуритандық билік өкілдері Англияға жіберуге дайындаған квакерлерге қарсы әрекеттеріне қатысты ақтау туралы ойлану үшін пайдаланды. Бұл құжат Дайерге қорлық болды, ол оны тек халықтың ашуын басудың құралы ретінде қарады. Ол Бостонға қайтып, билікті заңдарын өзгертуге немесе әйелді дарға асуға мәжбүрлеуге бел буды, және 1660 жылдың сәуір айында осы миссияға назар аударғаннан кейін Шелтер аралынан кетті.
The date set for the executions of the three Quaker evangelists, William Robinson, Marmaduke Stephenson and Mary Dyer, was 27 October 1659. Captain James Oliver of the Boston military company was directed to provide a force of armed soldiers to escort the prisoners to the place of execution. Dyer walked hand in hand with the two men, and between them. When she was publicly asked about this inappropriate closeness, she responded instead to her sense of the event: "It is an hour of the greatest joy I can enjoy in this world. No eye can see, no ear can hear, no tongue can speak, no heart can understand the sweet incomes and refreshings of the spirit of the Lord which now I enjoy." The prisoners attempted to speak to the gathered crowd as they proceeded to the gallows, but their voices were drowned out by constant drum beats. The place of execution was not the Boston Common, as expressed by many writers over the years, but instead about a mile south of there on Boston Neck, near the current intersection of West Dedham Street and Washington Street. Boston Neck was at one time a narrow spit of land providing the only land access to the Shawmut Peninsula where Boston is located. Over time, the water on both sides of the isthmus was filled in, so that the narrow neck no longer exists. A possible reason for the confusion may be because the land immediately south of Boston Neck was not privately owned and considered "common lands", leading some writers to misinterpret this as being the Boston Common. William Robinson was the first of the three to mount the gallows ladder, and from there made a statement to the crowd, then died when the ladder was removed. Marmaduke Stephenson was the next to hang, and then it was Dyer's turn after she witnessed the execution of her two friends. Dyer's arms and legs were bound and her face was covered with a handkerchief provided by Reverend John Wilson who had been one of her pastors in the Boston church many years earlier. She stood calmly on the ladder, prepared for her death, but as she waited, an order of a reprieve was announced. A petition from her son, William, had given the authorities an excuse to avoid her execution. It had been a pre arranged scheme, in an attempt to unnerve and dissuade Dyer from her mission. This was made clear from the wording of the reprieve, though Dyer's only expectation was to die as a martyr. The day after Dyer was pulled from the gallows she wrote a letter to the General Court, refusing to accept the provision of the reprieve. In this letter she wrote, "My life is not accepted, neither availeth me, in comparison with the lives and liberty of the Truth and Servants of the living God for which in the Bowels of Love and Meekness I sought you; yet nevertheless with wicked Hands have you put two of them to Death, which makes me to feel that the Mercies of the Wicked is cruelty; I rather chuse to Dye than to live, as from you, as Guilty of their Innocent Blood." The courage of the martyrs led to a popular sentiment against the authorities who now felt it necessary to draft a vindication of their actions. The wording of this petition suggested that the reprieve of Mary Dyer should soften the reality of the martyrdom of the two men. The Massachusetts General Court sent this document to the newly restored king in England, and in answer to it, the Quaker historian, Edward Burrough wrote a short book in 1661. In this book, Burrough refuted the claims of Massachusetts, point by point, provided a list of the atrocities committed against Quakers, and also provided a narrative of the three Quaker executions that had transpired prior to the book's publication. After going home to Rhode Island, Dyer spent most of the following winter on Shelter Island, sitting between the north and south forks of Long Island. Though sheltered from storms, the island's owner, Nathaniel Sylvester, used it as a refuge for Quakers seeking shelter from the Puritans, thus providing its name. Here Dyer was able to commune with her fellow Quakers, including her Newport neighbors, William Coddington and his wife Anne Brinley, who had recently converted. Dyer used her time here to mull over the vindication prepared by the Puritan authorities to send to England, concerning their actions against the Quakers. This document was an affront to Dyer, and she viewed it as merely a means to soften public outrage. She was determined to return to Boston to force the authorities to either change their laws or to hang a woman, and she left Shelter Island in April 1660 focused on this mission.
Дайердің азап шегуі
Дайер 1660 жылы 21 мамырда Бостонға оралды және он күннен кейін ол тағы да губернатордың алдына әкелінді. Дайер мен губернатор Эндикотт арасындағы сөз алмасу келесідей тіркелді:
Dyer returned to Boston on 21 May 1660 and ten days later she was once again brought before the governor. The exchange of words between Dyer and Governor Endicott was recorded as follows:
Осы алмасудан кейін губернатор оның пайғамбар екендігін сұрады, ол Иеміз оған айтқан сөздерді айтатынын жауап берді. Ол қайтадан сөйлегенде, губернатор: "Оны алып кетіңдер! Оны алып кетіңдер!" - деп бұйрық берді. Ол қайтадан түрмеге жабылды. Оның күйеуі Эндикоттқа хат жазып, әйелін босатуды өтінсе де, тағы бір мерзім ұзарту берілмеді.
Following this exchange, the governor asked if she was a prophetess, and she answered that she spoke the words that the Lord spoke to her. When she began to speak again, the governor called, "Away with her! Away with her!" She was returned to jail. Though her husband had written a letter to Endicott requesting his wife's freedom, another reprieve was not granted.
Атқару
1660 жылы 1 маусымда таңғы сағат 9-да Дайер тағы да түрмеден шығып, дарға асылуға қарай сүйемелдеді. Ол баспақышқа шыққанда, емен ағашының астында, өмірін сақтап қалу мүмкіндігі берілді. Ол былай деп жауап берді: "Жоқ, мен олай жасай алмаймын, себебі мен Құдай Иеміздің еркімен келдім, және Оның еркінде өлімге дейін адал болып қаламын." Әскери командир, капитан Джон Уэбб, оған тағылған айыптарды оқып, ол "өз қанына өзі кінәлі" екенін айтты. Дайердің жауабы:
On 1 June 1660, at 9 A. M., Dyer once again departed the jail and was escorted to the gallows. Once she was on the ladder, under the elm tree, she was given the opportunity to save her life. Her response was, "Nay, I cannot; for in obedience to the will of the Lord God I came, and in his will I abide faithful to the death." The military commander, Captain John Webb, recited the charges against her and said she "was guilty of her own blood". Dyer's response was:
Оның бұрынғы пасторы Джон Уилсон оны тәубе етуге және "шайтанның алдауына ұшырап, жаңылып қалмауға" шақырды. Оған жауап ретінде ол: "Жоқ, енді мен тәубе етпеймін", - деді. Егер ақсақалдар оның үшін дұға жасаса, қалай болар екен деп сұрағанда, ол: "Мен мұнда ешқандай ақсақалды танымаймын", - деп жауап берді. Одан кейін қысқа сөз алмасу болды, содан кейін, оның өмірбаяуын жазған Горацио Роджерстің сөздерімен, "оны дарға асты, ал оның басына шейіттік тәжі киді".
Her former pastor, John Wilson, urged her to repent and to not be "so deluded and carried away by the deceit of the devil". To this she answered, "Nay, man, I am not now to repent." Asked if she would have the elders pray for her, she replied, "I know never an Elder here." Another short exchange followed, and then, in the words of her biographer, Horatio Rogers, "she was swung off, and the crown of martyrdom descended upon her head".
Жерлеу
Достар Портсмут, Род-Айленд жазбаларында мынадай жазба бар: "Род-Айлендтегі Ньюпорттың Уильям Дайерінің әйелі Мэри Дайер: ол Бостон қаласында патшайым Мэри заманында шейіттерге жасалғандай қатыгездікпен өлтірілді және сол жерде 1660 жылдың 3-ші айының 31-ші күні жерленді." Сол кездегі күнтізбеде мамыр жылдың үшінші айы болған, бірақ жазбадағы күн бір күн қате, өйткені нақты өлім күні 1 маусым болды. Бұл жазбада Мэри Бостонда, оны асып өлтірген жерде жерленгені айтылады, биограф Роджерс та оны қайталады, бірақ бұл ықтимал емес. Йохан Винссер Мэридің Ньюпорттың солтүстігінде орналасқан Дайер отбасының фермасында жерленгенін дәлелдейді, қазіргі Миддлтаун қаласының орнында әскери-теңіз базасы орналасқан. Ең сенімді дәлел – 1839 жылғы Дэниел Уилердің күнделік жазбасы. Ол былай деп жазды: "Провиденске [Ньюпорттан] жеткенше, маған Мэри Дайердің тұрған жері мен жерленген жері көрсетілді." Винссер осы пікірді қолдайтын басқа да дәлелдер келтіреді; Дайердің күйеуі, көптеген балалары және Ньюпортта тұратын достары болғандықтан, оның қалдықтары Бостонда қалдырылуы мүмкін емес.
The Friends' records of Portsmouth, Rhode Island, contain the following entry: "Mary Dyer the wife of William Dyer of Newport in Rhode Island: she was put to death at the Town of Boston with ye like cruil hand as the martyrs were in Queen Mary's time, and there buried upon ye 31 day of ye 3d mo. 1660." In the calendar used at the time, May was the third month of the year, but the date in the record is incorrect by a day, as the actual date of death was 1 June. Also, this entry states that Mary was buried there in Boston where she was hanged, and biographer Rogers echoed this, but this is not likely. Johan Winsser presents evidence that Mary was buried on the Dyer family farm, located north of Newport where the Navy base is now situated in the current town of Middletown. The strongest evidence found is the 1839 journal entry given by Daniel Wheeler, who wrote, "Before reaching Providence [coming from Newport], the site of the dwelling, and burying place of Mary Dyer was shown me." Winsser provides other items of evidence lending credence to this notion; it is unlikely that Dyer's remains would have been left in Boston since she had a husband, many children, and friends living in Newport, Rhode Island.
Салдары
Бостон тарихындағы еңбегінде Кейлеб Сноу, асылуға қатысқан офицерлердің бірі Эдвард Уонтонның оқиғаға қатты тиысып, квакер дініне өткенін жазды. Уонтондар кейін Род-Айлендтегі жетекші квакер отбасыларының біріне айналды. Уонтонның екі ұлы – Уильям мен Джон, екі немересі – Гидеон мен Джозеф Уонтон Род-Айленд колониясының губернаторлары болды. Массачусетс штатының көрнекті шенеунігі және Дайерді қуғындағандардың бірі Хамфри Атертон: «Мэри Дайерді басқаларға үлгі болу үшін дарға асты», – деп жазды. Атертон 1661 жылдың 16 қыркүйегінде жылқыдан құлап қайтыс болды, ал көптеген квакерлер оның сектасына қатысты қаталдығы үшін оған Құдайдың азабы түскенін ойлады. Мэри Дайердің замандасы және досы Энн Бринли Коддингтон күшті реакция білдірді, ол Дайермен соңғы қысын Шелтер аралында өткізген. Энн Коддингтон Массачусетс магистраттарына губернатор Эндикоттің жазалаудағы рөлін айта келе, ашулы хат жолдады. Сонымен қатар, оның күйеуі Уильям Коддингтон Коннектикут губернаторы Джон Уинтропқа жазалауды айыптайтын бірнеше хат жіберді. Дайердің дарға асылуы туралы жаңалық Америка колониялары мен Англияда жылдам тарады, бірақ саяси тұрақсыздық салдарынан Лондоннан дереу жауап келмеді, нәтижесінде 1660 жылы король билікке қайта келді. Барбадостан келген Уильям Леддра пуритандардың қолынан шейіт болды, ол 1661 жылдың наурыз айында дарға асылды. Бірақ бірнеше айдан кейін ағылшын квакер белсендісі Эдвард Берроу корольмен кездесуге мүмкіндік алды. 1661 жылдың 9 қыркүйегінде Эндикоттқа және Жаңа Англияның барлық басқа губернаторларына жолдаған құжатында король квакерлерді жазалау мен түрмеге қамауды тоқтатуды және кез келген кінәлі квакерді Англияға жіберіп, қолданыстағы ағылшын заңдарына сәйкес соттауды бұйырды. Корольдің бұл жауабы жазалауды тоқтатты, бірақ пуритандар Массачусетке келген квакерлерді мазақтаудың жолдарын табуын жалғастырды. 1661 жылы олар «арба мен құйрық заңын» қабылдады, квакерлерді арбаларға байлап, белдеріне дейін жалаңаштап, арбаның артынан түрлі қалалар арқылы сүйреп, колониядан шығарылғанға дейін жол бойы қамшымен соқты. Эндикотт 1665 жылы қайтыс болған кезде король комиссиясы квакерлерге қарсы барлық заңдық шараларды тоқтатуды бұйырды. Дегенмен, қамшылау мен түрмеге қамау 1670 жылдарға дейін жалғасты, содан кейін халықтың пікірі мен корольдік директивалар бірлесіп квакерлерді қуғындауға соңғы нүкте қойды.
In his History of Boston, Caleb Snow wrote that one of the officers attending the hanging, Edward Wanton, was so overcome by the execution that he became a Quaker convert. The Wantons later became one of the leading Quaker families in Rhode Island, and two of Wanton's sons, William and John, and two of his grandsons, Gideon and Joseph Wanton, became governors of the Rhode Island Colony. Humphrey Atherton, a prominent Massachusetts official and one of Dyer's persecutors, wrote, "Mary Dyer did hang as a flag for others to take example by." Atherton died on 16 September 1661 following a fall from a horse, and many Quakers viewed this as God's wrath sent upon him for his harshness towards their sect. A strong reaction from a contemporary woman and friend of Mary Dyer came from Anne Brinley Coddington, with whom Dyer spent her final winter on Shelter Island. Anne Coddington sent a scathing letter to the Massachusetts magistrates, singling out Governor Endicott's role in the execution. In addition, her husband, William Coddington sent several letters to the Connecticut governor, John Winthrop, Jr., condemning the execution. While news of Dyer's hanging was quick to spread through the American colonies and England, there was no immediate response from London because of the political turbulence, resulting in the restoration of the king to power in 1660. One more Quaker was martyred at the hands of the Puritans, William Leddra of the Barbadoes, who was hanged in March 1661. A few months later, however, the English Quaker activist Edward Burrough was able to get an appointment with the king. In a document dated 9 September 1661 and addressed to Endicott and all other governors in New England, the king directed that executions and imprisonments of Quakers cease, and that any offending Quaker be sent to England for trial under the existing English law. While the royal response put an end to executions, the Puritans continued to find ways to abuse the Quakers who came to Massachusetts. In 1661 they passed the "Cart and Tail Law", having Quakers tied to carts, stripped to the waist, and dragged through various towns behind the cart, being whipped en route, until they were taken out of the colony. At about the time that Endicott died in 1665, a royal commission directed that all legal actions taken against Quakers would cease. Nevertheless, whippings and imprisonments continued into the 1670s, after which popular sentiment, coupled with the royal directives, finally put an end to the Quaker persecution.
Қазіргі заманғы көзқарас
Әдебиеттанушы Энн Майлздің айтуынша, Мэри Дайердің өмірі «заңдық және сөздік бақылаудың сол бір күшті орнына қайта-қайта оралатын әйелдің күшті, тіпті аллегориялық мысалы ретінде қызмет етеді». Дайердің ойлары мен ниеттері туралы бірінші қолдан дәлелденген жалғыз дерек – оның жазған хаттары. Бірақ Майлз оның мінез-құлқын «әйелдердің еркіндігі, байланысы және қарсылығының оқылған мәтіні» деп санайды. Бэрроудың Дайер мен губернатор Эндикотт арасындағы әңгімесіне қарап, Майлз екі маңызды өлшемді – еркіндік пен байланыс деп санайды. Біріншісі, Дайердің әрекеттерін «қоғамдық драма ретінде түсінуге болады», бұл әйелдер үшін, соның ішінде әйел пайғамбарлар үшін Құдайдың күші мен еркімен әрекет етудің құралы. Квакер әйелдеріне уағыздауға рұқсат болғанмен, олар мұны өз еркінен тыс істегендіктен, «өз ниеттеріне қарсы уағыздады». Дайер билер мен дін қызметкерлерімен қарым-қатынаста «күшті ниетпен» әрекет етті, бұл оның сөйлеуі мен мінез-құлқында көрінді. Оның әрекеттерін және өмірін баяндағандар, мысалы, Бэрроу мен Роджерс, оны Құдайдың еркіне мойынсұнғандай қараса да, ол өз тағдырына белсенді қатысушы болды, ерікті түрде шейіт болуды таңдады. Ол өзінің іс-әрекеті үшін толық жауапкершілікті өз мойнына алды, сонымен қатар пуритандық билік өкілдерін оның өлімі үшін моральдық жауапкершілікті алуға шақырды. Бұл Дайер мен Энн Хатчинсонның арасындағы ерекшелік, соңғысы өзінің әрекеттерінің салдарына толыққанды түсінбеген болуы мүмкін. Күйеуі мен оған жандарарлық танытпағандар оны «ақылдан адасқан» деп айтса да, оның хаттары мен айтқан сөздері оның мақсаты мен ниетінің ең айқын оймен айтылғанын көрсетеді. Диалогтар кезінде, дарға қарай жүргенде немесе ағаш астындағы бағанада тұрғанда, Дайер өзінің қарсыластарымен «иә» және «жоқ» сериясын алмастырды. Осылайша мақұлдау мен жоққа шығару арқылы ол өзгелердің оның мағынасын құрастыруына жол бермеді. Ол өзінің күнәкар екенін мойындамай, шіркеу ақсақалдарының билігіне қарсылық білдірді. Дэйердің азаматтық сотта өзінің айыптаушыларын шатастырғаны сияқты, тергеушілердің оның мағынасын қалай түсінгендеріне сенімді болуына жол бермеді. Ерки – Дайердің оқиғасының екі өлшемінің біріншісі, екіншісі – адалдық. Дайер Энн Хатчинсонның қауымнан шығарылған күні жұртшылыққа танылды, олар кездесу үйінен бірге шыққанда Дайер оның қолын ұстады. Дайер өзінің бақытсыз туылғандығы туралы құпияны бөліскен осы үлкен әйелге қатты жақын болды. Сол сияқты, жиырма жылдан кейін ол өзінің әрекеттерін достарының қасында болу және олардың тағдырына ортақтасу құралы ретінде қарастырды. Дайердің сақталған екі хатының біріншісінде ол Бас сотқа былай деп жазды: «Егер менің өмірім сіздерге тегін берілсе, ол маған пайда әкелмейді, сондай-ақ сіздерден де күте алмаймын, егер мен осы екі жыл бойы менің өмірім байланысқан осы адамдардың, менің жақын туыстарым мен ұрпақтарымның азаптарын күнделікті естіп немесе көріп отырсам». Әйелдер үшін дәстүрлі байланыстар күйеулер мен балаларға қатысты болды, бірақ квакер қауымдастығында жыныстық шекарадан асып түсетін рухани байланыстар болды. Осылайша пуритандық жұртшылық Дайердің екі ер досының қолынан ұстап, дарға баруын ерекше деп тапты және одан солай істегеніне ұялмайтынын сұрады. Бұл рухани жақындық квакерлердің пуритандық ой-өрісіне қауіп төндірді, өйткені адалдық ерлер шіркеу мүшелері бақылады. Квакерлер жеке қарым-қатынастарын тек жыныстық қатынаспен ғана емес, сонымен қатар жас пен әлеуметтік жағдайдың шекарасынан да асып түседі. Бас сотқа жазған алғашқы хатында Дайер еркіндік және адалдық тақырыбын қолданып, Массачусетс штатындағы куәлігін Естер кітабымен салыстырды. Жаман патша Хаман яһудилерді өлтіру туралы заң шығаруды талап еткен соң, яһуди әйел Естер өз халқын құтқару үшін патшаға жүгінді. Бұл Естердің патшамен араласуы болды, ол өз халқын құтқарды, ал ұқсастықтар мынада: Дайер – әдемі Естер, зұлым Хаман Массачусетс билігін білдіреді, ал Киелі кітаптағы яһудилер Дайердің кезіндегі квакерлер. Ақырында Дайердің шейіт болуы қалаған нәтижені берді. Анна Хатчинсонның оқиғасынан айырмашылығы, оны бір ғасырдан астам уақыт бойы оның жаулары, православиелік пуритандар ғана айтып келді, Дайердің оқиғасы квакерлердің оқиғасына айналды, ол Англияда тез тарады, ақырында король Карл II-ге дейін жетті. Патша өлім жазасын тоқтатуды бұйырды, бірақ қатаң жазалау тағы бірнеше жылға созылды. Майлс айтуынша, Дайердің Жаңа Англиядағы өміс сапары оны «үнсіз нысаннан сөйлейтін субъектіге; антиномиандық монстрден квакер шейітіне» айналдырды. Жеке және квакерлердің барлығынан алынған дәлелдер Дайердің соңының трагедиялық әділетсіздік болғанымен қатар рухани жеңіс екенін көрсетеді.
According to literary scholar Anne Myles, the life of Mary Dyer "functions as a powerful, almost allegorical example of a woman returning, over and over, to the same power infused site of legal and discursive control". The only first hand evidence available as to the thoughts and motives of Dyer lie in the letters that she wrote. But Myles sees her behavior as "a richly legible text of female agency, affiliation, and dissent". Looking at Burrough's account of the conversation between Dyer and Governor Endicott, Myles views the two most important dimensions as being agency and affiliation. The first is that Dyer's actions "can be read as staging a public drama of agency", a means for women, including female prophets, to act under the power and will of God. While Quaker women were allowed to preach, they were not being assertive when doing so because they were actually "preaching against their own wills and minds". Dyer possessed a "vigorous intentionality" in engaging with the magistrates and ministers, both in her speech and in her behavior. Even though those who chronicled her actions and life, such as Burrough and Rogers, looked at her as being submissive to the will of God, she was nevertheless the active participant in her fate, voluntarily choosing to become a martyr. She took full responsibility for her actions, while imploring the Puritan authorities to assume their moral responsibility for her death. This provides a distinguishing feature between Dyer and Anne Hutchinson, the latter of whom may not have fully comprehended the consequences of her behavior. While Dyer's husband and those unsympathetic to her labelled her as having a "madness", it is clear from her letters and her spoken words that her purpose and intentions were displayed with the utmost clarity of mind. During her dialogues, while walking to the gallows, or standing on the ladder under the hanging tree, Dyer exchanged a series of "yeas" and "nays" with her detractors. With these affirmations and negations, she was refusing to allow others to construct her meaning. She refuted the image of her as a sinner in need of repentance, and contested the authority of the elders of the church. Just like Hutchinson's befuddling of her accusers during her civil trial, Dyer did not allow her interrogators to feel assured in how they framed her meaning. While agency is the first of two dimensions of Dyer's story, the second is allegiance. Dyer became known in the public eye on the day when Anne Hutchinson was excommunicated, and Dyer took her hand while they walked out of the meeting house together. Dyer had a strong affiliation and allegiance to this older woman who shared the secret of her unfortunate birth. Likewise, two decades later she framed her acts as a means to stand by her friends and share in their fate. In the first of two letters of Dyer's that have been preserved, she wrote to the General Court, "if my Life were freely granted by you, it would not avail me, nor could I expect it of you, so long as I should daily hear or see the Sufferings of these People, my dear Brethren and Seed, with whom my Life is bound up, as I have done these two years". Traditional bonds for females were to spouses and children, yet in the Quaker community there were strong spiritual bonds that transcended gender boundaries. Thus the Puritan public found it very unusual that Dyer walked to the gallows hand in hand between two male friends, and she was asked if she was not ashamed of doing so. This spiritual closeness of the Quakers was very threatening to the Puritan mindset where allegiance was controlled by the male church members. The Quakers allowed their personal bonds to transgress not only gender lines but also the boundaries of age and class. In her first letter to the General Court, Dyer used the themes of agency and allegiance in creating an analogy between her witnessing in Massachusetts with the Book of Esther. Esther, a Jew, was called upon to save her people after the evil Haman urged the king to enact a law to have all Jews put to death. It was Esther's intercession with the king that saved her people, and the parallels are that Dyer is the beautiful Esther, with wicked Haman representing the Massachusetts authorities, and the Jews of the Bible being the Quakers of Dyer's time. Ultimately, Dyer's martyrdom did have the desired effect. Unlike the story of Anne Hutchinson, that was narrated for more than a century by only her enemies, the orthodox Puritans, Dyer's story became the story of the Quakers, and it was quickly shared in England, and eventually made its way before King Charles II. The king ordered an end to the capital punishments, though the severe treatment continued for several more years. According to Myles, Dyer's life journey during her time in New England transformed her from "a silenced object to a speaking subject; from an Antinomian monster to a Quaker martyr". The evidence from a personal standpoint and from the standpoint of all Quakers, suggests that Dyer's ending was as much a spiritual triumph as it was a tragic injustice.
Ескерткіштер мен марапаттар
1959 жылғы маусымда Мэри Дайерге арналған мүсін Массачусетс штатының мемлекеттік үйінің сыртында орналасқан. Квакер мүсіншісі Сильвия Шоу Джадсонның Дайердің қола мүсіні Бостон қаласындағы Массачусетс штатының мемлекеттік үйінің алдында тұр және Бостон әйелдерінің мұра жолында көрсетілген; оның көшірмесі Пенсильвания штатының Филадельфия қаласының орталық бөлігіндегі Достар орталығының алдында, ал тағы біреуі Индиана штатының Ричмонд қаласындағы Эрлхэм колледжіндегі Стоут жиналыс үйінің алдында орналасқан. Портсмут қаласында Мэри Дайер мен оның досы Энн Хатчинсон Founders Brook Park-та Энн Хатчинсон/Мэри Дайер ескерткіш шөп бақшасымен еске алынған, ол Портсмуттың алғашқы қоныстануының тарихи белгісі бар әдемі тасқында орналасқан дәрілік ботаникалық бақ. Бақшаны суретші және шөп емшісі Майкл Стивен Форд жасаған, ол екі әйелдің де туысы. Ескерткіштің құрылуына жергілікті Ньюпорт ұйымы, Ньюпорт суретшісі Валери Дебрул басқарған Энн Хатчинсон ескерткіш комитеті атсалысты. "Энн Хатчинсонның достары" атты ұйым жыл сайын Портсмут қаласындағы ескерткіште, 20 шілдеге ең жақын жексенбіде, Энннің шомылдырылған күнін тойлап, оның өмірін және Аквиднек аралындағы әйелдердің отарлық тарихын құрметтейді. Дайер 1997 жылы Род-Айленд мұрасының даналық залына, ал 2000 жылы Ұлттық әйелдер даналық залына енгізілді.
A statue was dedicated to Mary Dyer in June 1959 and is located outside the Massachusetts State House. A bronze statue of Dyer by Quaker sculptor Sylvia Shaw Judson stands in front of the Massachusetts State House in Boston, and is featured on the Boston Women's Heritage Trail; a copy stands in front of the Friends Center in central Philadelphia, Pennsylvania, and another in front of Stout Meetinghouse at Earlham College in Richmond, Indiana. In Portsmouth, Rhode Island, Mary Dyer and her friend Anne Hutchinson have been remembered at Founders Brook Park with the Anne Hutchinson/Mary Dyer Memorial Herb Garden, a medicinal botanical garden, set by a scenic waterfall with a historical marker for the early settlement of Portsmouth. The garden was created by artist and herbalist Michael Steven Ford, who is a descendant of both women. The memorial was a grass roots effort by a local Newport organization, the Anne Hutchinson Memorial Committee headed by Newport artist, Valerie Debrule. The organization, called Friends of Anne Hutchinson, meets annually at the memorial in Portsmouth, on the Sunday nearest to 20 July, the date of Anne's baptism, to celebrate her life and the local colonial history of the women of Aquidneck Island. Dyer was inducted into the Rhode Island Heritage Hall of Fame in 1997 and into the National Women's Hall of Fame in 2000.
Жарияланған еңбектер
Мэри Дайердің ересектерге арналған үш өмірбаяны жарық көрді, біріншісі – Хорацио Роджерстің (1896) "Род-Айлендтік Мэри Дайер, 1 маусым 1660 жылы Бостон орталығында дарға асылған квакер шейіті"; екіншісі – Рут Плимптонның (1994) "Мэри Дайер: Қозғанқы квакердің өмірбаяны"; үшіншісі – Йохан Винссердің (2017) "Мэри және Уильям Дайер: Квакерлік жарық және ерте Жаңа Англиядағы пуритандық амбициясы". 2014 жылы Джон Бриггстің "Мэри Дайер, еркіндік досы" атты орта мектеп оқушыларына арналған өмірбаяны жарық көрді. Дайер өзі ешқандай еңбек жарияламаса да, оның шейіттігіне тікелей қатысты екі хаты сақталған, және олардың екеуі де оның өмірбаяндарында жарияланған. Жанмари Симпсонның Мэри Дайердің өмірінен алынған "Еретик" атты пьесасы алғаш рет 2016 жылы "The Joy" деген атаумен Квакерлер өнері қауымдастығында жарық көрді. Ол сондай-ақ Джон Нилдің 1828 жылғы "Рэйчел Дайер" романында бейнеленген, онда оның шейіттігі Салемдегі колдовство процесімен байланыстырылған. Романның басты кейіпкері – Дайердің ойдан шығарылған немересі, ол 1692 жылғы истерияның соңғы құрбаны.
Three adult biographies of Mary Dyer have been published, the first being Mary Dyer of Rhode Island, the Quaker Martyr That Was Hanged on Boston Common, June 1, 1660 by Horatio Rogers (1896); the second being Mary Dyer: Biography of a Rebel Quaker by Ruth Plimpton (1994); and the third, Mary and William Dyer: Quaker Light and Puritan Ambition in Early New England by Johan Winsser (2017). A biography for middle school students, Mary Dyer, Friend of Freedom by John Briggs, was published in 2014. While Dyer published no works herself, she did write two letters which have been preserved, both of them focal to her martyrdom, and both of them published in her biographies. A play titled Heretic, by Jeanmarie Simpson, about the life of Mary Dyer, was first published in 2016 under the title The Joy, by the Fellowship of Quakers in the Arts. She was also featured in Rachel Dyer, an 1828 novel by John Neal that connects her martyrdom with the Salem witch trials. The title character is Dyer's fictional granddaughter, who is the last victim of the hysteria in 1692.
Балалар мен ұрпақтар
Мэри Дайердің сегіз баласы болған, олардың алтауы ересек болып өскен. Оның шейіт болғаннан кейін күйеуі қайтадан үйленіп, тағы бір баласы болған, мүмкін басқалары да болған. Оның үлкен баласы Уильям 1634 жылдың 24 қазанында Лондонның Сент-Мартин-ин-зе-Филдс шіркеуінде крещениеден өтіп, үш күннен кейін сол жерде жерленген. Жаңа Англияға кемемен келгеннен кейін, оның екінші баласы Сэмюэл 1635 жылдың 20 желтоқсанында Бостон шіркеуінде крещениеден өтіп, 1663 жылға дейін Эдвард Хатчинсонның қызы, Уильям мен Энн Хатчинсонның немересі Энн Хатчинсонға үйленген. Оның үшінші баласы 1637 жылдың 17 қазанында туған, ерте дүниеге келген қыз болған. Генри шамамен 1640 жылы туған, төртінші бала, ол Джон Санфордтың қызы және губернатор Джон Санфордтың немересі Элизабет Санфордқа үйленген. Бесінші бала екінші Уильям болған, ол шамамен 1642 жылы туған, ол Мэриге үйленген, мүмкін Массачусетс штатының Линн қаласындағы Ричард Уокердің қызы, бірақ бұны растайтын ешқандай дәлел жоқ. Алтыншы бала – ұл, оған Киелі кітаптағы Махершаллалхашбаз есімі берілген. Ол Ричард Пирстің қызы Марта Пирске үйленген. Мэри шамамен 1647 жылы туған жетінші бала, ол шамамен 1675 жылы Генри Уордқа үйленген; олар 1679 жылдың қаңтарында Мэриленд штатының Сесил округінде тұрған. Мэри Дайердің ең кішкентай баласы Чарльз болған, ол шамамен 1650 жылы туған, оның бірінші әйелі Мэри деп аталған; оның Джон Липпеттің қызы екендігі туралы негізсіз мәлімдемелер бар. Чарльз 1690 жылдан кейін екінші рет Марта (Брауннелл) Уэйтке үйленген, ол одан кейін өмір сүрген. Мэридің күйеуі Уильям Дайердің квакер болғанына ешқандай дәлел жоқ. Уильям Дайердің үлкен ұлының мүлкіне қатысты көптеген сот ісі болған; оның жесірі Кэтрин ұлы Самуэльдің жесірін және кейін ұлы Чарльзды мүлік мәселесі бойынша сотқа шақырған, өйткені оның мүлкінің көбісі оның одан туған балаларына тиесілі деп ойлаған. Мэри Дайердің белгілі ұрпақтарының арасында Род-Айленд губернаторлары Элиша Дайер және Элиша Дайер кіші, сондай-ақ Род-Айлендтен АҚШ сенаторы Джонатан Чейс бар.
Mary Dyer had eight known children, six of whom grew to adulthood. Following her martyrdom, her husband remarried and had one more known child, and possibly others. Her oldest child, William, was baptized at St Martin in the Fields, London, on 24 October 1634 and was buried there three days later. After sailing to New England, her second child, Samuel, was baptized at the Boston church on 20 December 1635 and married by 1663 to Anne Hutchinson, the daughter of Edward Hutchinson and the granddaughter of William and Anne Hutchinson. Her third child was the premature stillborn female, born 17 October 1637, discussed earlier. Henry, born roughly 1640, was the fourth child, and he married Elizabeth Sanford, the daughter of John Sanford, Jr., and the granddaughter of Governor John Sanford. The fifth child was a second William, born about 1642, who married Mary, possibly a daughter of Richard Walker of Lynn, Massachusetts, but no evidence supports this. Child number six was a male and given the Biblical name Mahershallalhashbaz. He was married to Martha Pearce, the daughter of Richard Pearce. Mary was the seventh child, born roughly 1647, and married by about 1675 Henry Ward; they were living in Cecil County, Maryland, in January 1679. Mary Dyer's youngest child was Charles, born roughly 1650, whose first wife was named Mary; there are unsupported claims that she was a daughter of John Lippett. Charles married second after 1690 Martha (Brownell) Wait, who survived him. There is no evidence that Mary's husband, William Dyer, ever became a Quaker. There was a lot of litigation concerning the estate of William Dyer, Sr; his widow, Katherine, took both the widow of his son Samuel and later his son Charles to court over the estate, likely feeling that more of his estate belonged to his children with her. Notable descendants of Mary Dyer include Rhode Island Governors Elisha Dyer and Elisha Dyer, Jr., and U. S. Senator from Rhode Island, Jonathan Chace.