Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралияның 7-ші бас судьясы және саясаткер (1903–1997)
7th Chief Justice of Australia and politician (1903–1997)
Сэр Гарфилд Эдвард Джон Барвик (22 маусым 1903 – 13 шілде 1997) – 1964 жылдан 1981 жылға дейін Австралияның жетінші және ең ұзақ қызмет еткен бас судьясы болған австралиялық судья. Ол бұрын Либералдық партияның саясаткері болып, 1958 жылдан 1964 жылға дейін Мензис үкіметінде министрлік қызмет атқарды. Барвик Сиднейде дүниеге келді, Форт-стрит орта мектебінде оқыды, содан кейін Сидней университетінде заңды оқыды. 1927 жылы адвокаттыққа қабылданды және көптеген маңызды істерде, соның ішінде Жоғарғы сотта жиі басқаратын Австралияның ең белгілі адвокаттарының бірі болды. NSW адвокаттар қауымдастығының және Австралия заң кеңесінің президенті қызметін атқарды. Барвик саясатқа 54 жасында ғана кірді, 1958 жылғы Парамттадағы сайлауда Өкілдер палатасына сайланды. Премьер-министр Роберт Мензис оны жыл соңына дейін Бас прокурор етіп тағайындады, ал 1961 жылы ол қосымша Сыртқы істер министрі болды. 1964 жылы Мензис Барвикті зейнеткерлікке шыққан Оуэн Диксонның орнына бас судьялыққа ұсынды. Келесі 17 жыл ішінде Барвик соты корпорациялардың өкілеттігін едәуір кеңейту және салық салудың конституциялық негіздеріне қатысты бірнеше істерді қамтитын көптеген маңызды конституциялық істерді қарады. Барвик 1975 жылғы конституциялық дағдарыста да шағын, бірақ маңызды рөл атқарды, генерал-губернатор Джон Керрге премьер-министр Гоф Уитламды қызметтен босату оның құзыретіне кіретінін кеңес берді. 77 жасында соттан зейнетке шықты, бірақ 94 жасқа дейін қайтыс болғанға дейін қоғамдық тұлға болып қала берді. Кәсіби қызметінен бөлек, ол Австралия табиғатты қорғау қорының тұңғыш президенті болды.
Sir Garfield Edward John Barwick (22 June 190313 July 1997) was an Australian judge who was the seventh and longest serving Chief Justice of Australia, in office from 1964 to 1981. He had earlier been a Liberal Party politician, serving as a minister in the Menzies government from 1958 to 1964. Barwick was born in Sydney, and attended Fort Street High School before going on to study law at the University of Sydney. He was called to the bar in 1927 and became one of Australia's most prominent barristers, appearing in many high profile cases and frequently before the High Court. He served terms as president of the NSW Bar Association and the Law Council of Australia. Barwick entered politics only at the age of 54, winning election to the House of Representatives at the 1958 Parramatta by election. Prime Minister Robert Menzies made him Attorney General by the end of the year, and in 1961 he was additionally made Minister for External Affairs. In 1964, Menzies nominated Barwick as his choice to replace the retiring Owen Dixon as Chief Justice. Over the next 17 years, the Barwick court decided many significant constitutional cases, including a significant broadening of the corporations power and several cases regarding the constitutional basis of taxation. Barwick also played a small but significant role in the 1975 constitutional crisis, advising Governor General John Kerr that it was within his powers to dismiss Prime Minister Gough Whitlam from office. He retired from the court at the age of 77, but remained a public figure until his death at the age of 94. Outside of his professional career, he also served as the inaugural president of the Australian Conservation Foundation.
Ерте өмір және білім
Барвик методист ата-аналарының үш ұлының бірі болды, олар Корнуоллдық текті болған; ол кейіннен өзінің корнуоллдық екеніне өте қатысты болды. Ол Сиднейдің орталық қалалық аймағындағы Станморда өсті және Форт-стрит жоғары мектебіне қатысты. Ол Сидней университетін заң бойынша Ұниверситет медалімен бітірді.
Barwick was one of three brothers born to Methodist parents, of Cornish origin; he was later very insistent on his Cornish identity. He was raised in Stanmore, an inner city suburb of Sydney, and attended Fort Street High School. He graduated from the University of Sydney with a University Medal in law.
Заң мансабы
Барвик университетті бітіргеннен кейін көп ұзамай заңгерлік практикаға қабылданды, бірақ (кейін мойндағандай) Ұлы депрессия кезінде қаржылық жағдайы нашарлап, қиындықтарға тап болды. Ол кіші інісіне Эшфилдте сервистік станция ашу үшін банк несиесіне кепіл болды, бірақ несие қайтарылмаған кезде банктің талабын өтей алмады және мұнай компанияларын қаралағандық үшін сотқа бергеннен кейін банкротқа шықты. Бұл оның мансабында көптеген адамдардың айтуына себеп болды. Дегенмен, ол 1927 жылдан бастап көптеген сот юрисдикцияларында адвокаттық қызметпен айналысып, үлкен танымалдыққа және қарсы тараптың құрметіне ие болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Барвиктің 1939 жылғы Ұлттық қауіпсіздік заңына (Австралия үкіметінің билігін орталықтандырған) наразылығы оны адвокаттар қатарының алдыңғы шебіне шығарды. Ол 1943 жылы Уильям Добеллдің суретші Джошуа Смиттің Арчибальд сыйлығын жеңіп алған портретінің көркемдік құндылығына қатысты істе көпке танылды; жеңілген қатысушы суретті портрет емес, карикатура деп мәлімдеді. Барвик талапкердің мүддесін қорғады, олар істі ұтырғанмен, судьялар оның аргументтерінің шеберлігіне жоғары баға берді және оның есімі сол кезден бастап кеңінен танылды. Австралияның маңызды конституциялық істерінің көптегеніне қатысқан (мысалы, Әуе компаниялар ісі және Банкті ұлттандыру ісі), ол 1953 жылы рыцарь атағына ие болды. Оның шеберлікпен сотта қорғауға қатысқан оқиғаның бір мысалы – өлім жазасына кесілген он үш малайзиялықтың ісі. Олардың он екісі Барвиктің қызметін пайдаланды, ол қамау ордерлеріндегі техникалық кемшілікті анықтап, олардың бостандығын қамтамасыз етті. Ал соңғысы, жеткілікті қорғау алған жоқ, асылып өлтірілді.
A very diligent student, Barwick was admitted to legal practice soon after finishing university, although (on his own later admission) he suffered severely in financial terms during the Great Depression. He was guarantor for a bank loan to his younger brother to operate a service station in Ashfield, but was unable to repay the bank when the loan was forfeited, and was made bankrupt after he sued the oil companies for defamation. This was held against him by many throughout his career. Nevertheless, he practised as a barrister from 1927 in many jurisdictions, achieving considerable recognition and the reluctant respect of opponents. At the beginning of World War 2, Barwick's challenges to the National Security Act 1939, which centralised the power to the Australian government, propelled him to the front rank of the Bar. He became publicly prominent in the 1943 case over the artistic merits of William Dobell's Archibald Prize winning portrait of the painter Joshua Smith; a losing entrant claimed the picture was caricature, not portraiture. Barwick represented the plaintiff, and although they lost, the judges commended him for the brilliance of his arguments and his name became well known from that point onwards. Having been briefed in many of Australia's defining constitutional cases (e. g., the Airlines case, and the Bank Nationalisation case), he was knighted in 1953. A famous example of his astute advocacy involved thirteen Malaysians sentenced to death who appealed to the Privy Council. Twelve retained Barwick, who duly found a technical deficiency in the arrest warrants and secured their freedom. The last, whose counsel was not so thorough, was hanged.
Саясат
Либералдық партияның мүшесі Барвик 1958 жылы Парамттада өткен төтенше сайлауда Өкілдер палатасына сайланды және 54 жасында парламенттік мансабын бастады. Ол 1958, 1961 және 1963 жылғы жалпы сайлауларда қайта сайланды. 1958 жылғы сайлаудан кейін Барвик Бас прокурор ретінде кабинетке тағайындалды, зейнеткерлікке шыққан Нил О'Салливанның орнын басты. Осы лауазымда ол Неке туралы заңға және Қылмыстық кодекске түзетулер енгізетін заңнаманы жүргізіп, шектеуші сауда тәжірибесі туралы заңнаманың үлгісін құрды. Сондай-ақ, Австралияға көшіп келген және Кеңес Одағы тарапынан қудаланған Эстониялық соғыс қылмыскері Эрвин Викс ісіндегі рөлі үшін көпшіліктің назарына ілікті. Барвик КСРО-ның экстрадициялық талабын қабылдаудан бас тартты, себебі екі ел арасында экстрадиция туралы шарт болған жоқ; Викс иммиграциялық тексеруден өткен және мұндай экстрадиция Австралияның егемендігіне нұқсан келтіруі мүмкін еді. 1961 жылғы сайлаудан кейін Барвик Сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Ол Біріккен Ұлттар Ұйымы Бас Ассамблеясының 15-ші, 17-ші және 18-ші сессияларына Австралия делегациясын жетекшілік етті. Біраз уақыт Барвик Роберт Мензистің Либералдық партияның лидері және премьер-министрі лауазымына ықтимал ізбасары ретінде қарастырылды. Оның парламентке енгені туралы жаңалық тарағанда Фрэнк Браун сеніммен былай деп жазды:
A member of the Liberal Party, Barwick was elected to the House of Representatives at the 1958 Parramatta by election, beginning his parliamentary career at the relatively late age of 54. He was re elected in the general elections of 1958, 1961, and 1963. After the 1958 election, Barwick was promoted to cabinet as Attorney General, replacing the retiring Neil O'Sullivan. In that position, he guided through legislation amending the Matrimonial Causes Act and the Crimes Act, and established a model for restrictive trade practices legislation. He also gained public notice for his role in the case of an alleged Estonian war criminal, Ervin Viks, who had settled in Australia and was being pursued by the Soviet Union. Barwick refused to accept the USSR's extradition request, as there was no extradition treaty between the two countries; Viks had passed immigration screening processes and it was argued any such extradition would undermine Australian sovereignty. After the 1961 election, Barwick was additionally made Minister for External Affairs. He led the Australian delegation to the General Assembly of the United Nations for its 15th, 17th, and 18th sessions. For some time, Barwick was seen as a likely successor to Robert Menzies as Liberal leader and prime minister. When the news broke that he was entering parliament, Frank Browne confidently wrote:
Дегенмен, Барвик саяси өмірдің қысымына бейімделуге күресті. 1959 жылғы Қылмыстық кодекске байланысты өткізілген қатыгез дебаттар оны көз жасына дейін әкелгені туралы хабарлар тарады, ол кейіннен бұл ақиқатқа сәйкес келетінін растады. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Мензиес: «Ол парламентті түсінбеді, ол көңілі толмаған саясатшы болды» деді. 1960 жылы өткізілген сауалнама көрсеткендей, жалпы халықтың үш пайызы ғана оны Мензистің орнын басушы ретінде қолдады. Ол басқа Либералдық партия депутаттарынан аз қолдау алды, ал оның лидерлік перспективалары туралы болжамдар көбінесе бұқаралық ақпарат құралдарында қозғалды. Барвиктің Жоғары сотқа тағайындалуы Гарольд Холттың, орынбасар лидердің, жолын ашты және ол 1966 жылы Мензиестің орнын қарсылықсыз иеленді.
However, Barwick struggled to adapt to the cut and thrust of political life. There were reports that he was reduced to tears by a vitriolic debate over what became the Crimes Act 1959, which he later confirmed had been accurate. In retirement, Menzies said that he "didn't understand parliament [ ] he was a disappointing politician". An opinion poll in 1960 found that only three percent of the general public supported him as Menzies' replacement. He had little support from other Liberal MPs, and speculation about his leadership prospects was largely media driven. Barwick's elevation to the High Court further "cleared the space" for Harold Holt, the deputy leader, and he eventually replaced Menzies as leader unopposed in 1966.
Бас судья
1964 жылғы 27 сәуірде Барвик Австралия Жоғарғы Сотының Бас судьясы болып тағайындалды, Сэр Оуэн Диксонның орнын басып, Сидней университетін заң бойынша бітірген алғашқы түлек ретінде осы лауазымға ие болды. Ол Канберрадағы Жоғарғы сот ғимаратының салынуына үлкен үлес қосты (сол себепті бұл ғимарат ресми емес түрде "Гар Махалы" деп аталды) және 1966 жылы Австралия табиғатты қорғау қорының алғашқы президенті болды. Барвик Жоғарғы соттың сегіз судьясының бірі болды, сотқа тағайындалғанға дейін Австралия Парламентінде қызмет еткен. Басқалары – Эдмунд Бартон, Ричард О’Коннор, Исаак Исаакс, Х. Б. Хиггинс, Эдвард МакТиернан, Джон Латэм және Лайонель Мерфи. 1972 жылы ол Австралия халықаралық қатынастар институтының президенті болды. 1973–1974 жылдары «Ядролық сынақтар (Австралия Францияға қарсы)» және «Ядролық сынақтар (Жаңа Зеландия Францияға қарсы)» істерінде Халықаралық соттың төтенше судьясы болды, Австралия мен Жаңа Зеландияны бірлесіп өкілдік етті. Барвик сотының маңызды шешімі корпорациялар билігінің қазіргі заманғы түсіндірілуінің басталуын белгіледі, бұл билік 1909 жылдан бері тар мағынада түсіндіріліп келген. 1971 жылғы «Бетон құбырлар» ісі федералды парламенттің корпорациялардың сауда қызметін реттеуге құқылы екенін анықтады, ал бұрынғы түсіндірмелерде тек жүріс-тұрысты немесе жұртшылықпен жасалатын мәмілелерді реттеуге ғана рұқсат етілген. Сот көптеген маңызды конституциялық істерді де қарады, соның ішінде теңіздер мен су астындағы жерлер ісі (1975), аумақтық теңізге егемендікті растайтын заңнаманы қолдады; Бірінші (1975) және Екінші (1977) Аумақтық сенаторлар ісі, Австралия Парламентіне материктік аумақтарды өкілдік етуге мүмкіндік беретін заңнаманың жарамдылығына қатысты; және Расселге қарсы Рассел (1976) ісі, 1975 жылғы Отбасы заңының жарамдылығына қатысты. Сот 1974 жылғы Австралия Парламентінің бірлескен отырысына қатысты бірнеше істі де қарады, соның ішінде Кормак пен Коуп (1974) және Мұнай және минералдық органдар ісі (1975). Барвик соты салықтан жалтару және салық төлеуден қашу туралы бірнеше мәшһүр істі қарады, көбінесе салық органына қарсы шешім шығарды. Көптеген шешімдерде Барвик жетекшілік еткен сот салықтан жалтаруды (салық міндеттемелерін заңды түрде азайту) және салық төлеуден қашуды (заңсыз жолмен міндеттемелерден құтылу) ажыратты. Бұл шешімдер іс жүзінде салықтан жалтаруға қарсы заңнаманы күшсіз етіп, 1970 жылдары салықтан жалтару схемаларының көбеюіне әкелді, бұл сотқа көп сын тудырды. 1975 жылғы Австралия конституциялық дағдарысы кезінде ол 1966 мен 1980 жылдар аралығында даулы мәселелерге қатысты. Барвик Тайлық кеңесінің процедурасына түзету енгізуді талап етіп, наразылық білдіруге мүмкіндік беруді қалады, алайда ол бұл құқығын бір рет қана пайдаланды. Апелляциялар көбінесе басқа Ұлттар Достастығы елдерінің шешімдеріне қатысты, бірақ кейде штаттық Жоғарғы соттардан түскен апелляцияларды да қамтыды. Барвик 1968 жылғы Тайлық кеңесі (Апелляцияларды шектеу) заңының қабылдануын қолдады, ол Жоғарғы соттан Тайлық кеңесінің Сот комитетіне апелляция жасауға тыйым салды. Ол «Австралия өз заңдық қателіктерін жасауы керек» деді. Алайда, 1986 жылғы Австралия заңына дейін штаттық Жоғарғы соттардан Тайлық кеңесіне шағымдану мүмкіндігі сақталды.
On 27 April 1964, Barwick was appointed Chief Justice of the High Court of Australia, succeeding Sir Owen Dixon, being the first law graduate from the University of Sydney to hold the position. He was instrumental in the construction of the High Court building in Canberra (unofficially known, as a result, as "Gar's Mahal"), and became the first president of the Australian Conservation Foundation in 1966. Barwick was one of only eight justices of the High Court to have served in the Parliament of Australia prior to his appointment to the Court; the others were Edmund Barton, Richard O'Connor, Isaac Isaacs, H. B. Higgins, Edward McTiernan, John Latham, and Lionel Murphy. In 1972, he became President of the Australian Institute for International Affairs. He was an ad hoc judge of the International Court of Justice in 1973–74 in the Nuclear Tests (Australia v. France) and Nuclear Tests (New Zealand v. France) cases, representing Australia and New Zealand jointly. A significant decision of the Barwick court marked the beginning of the modern interpretation of the corporations power, which had been interpreted narrowly since 1909. The Concrete Pipes case (1971) established that the federal parliament could exercise the power to regulate at least the trading activities of corporations, whereas earlier interpretations had allowed only the regulation of conduct or transactions with the public. The court decided many other significant constitutional cases, including the Seas and Submerged Lands case (1975), upholding legislation asserting sovereignty over the territorial sea; the First (1975) and Second (1977) Territory Senators cases, which concerned whether legislation allowing for the mainland territories to be represented in the Parliament of Australia was valid; and Russell v Russell (1976), which concerned the validity of the Family Law Act 1975. The court also decided several cases relating to the historic 1974 joint sitting of the Parliament of Australia, including Cormack v Cope (1974) and the Petroleum and Minerals Authority case (1975). The Barwick court decided several infamous cases on tax avoidance and tax evasion, almost always deciding against the taxation office. Led by Barwick himself in most judgments, the court distinguished between avoidance (legitimately minimising one's tax obligations) and evasion (illegally evading obligations). The decisions effectively nullified the anti avoidance legislation and led to the proliferation of avoidance schemes in the 1970s, a result which drew much criticism upon the court. During the 1975 Australian constitutional crisis, he controversially between 1966, and 1980. Barwick insisted on an amendment to Privy Council procedure to allow dissent, however he exercised that only once. The appeals mostly related to decisions from other Commonwealth countries, although they occasionally included appeals from a State Supreme Court. Barwick supported the passage of the Privy Council (Limitation of Appeals) Act 1968, which closed off appeals from the High Court to the Judicial Committee of the Privy Council. He said that "Australia needed to make its own legal mistakes". However, it remained possible to appeal to the Privy Council from state supreme courts until the passage of the Australia Act 1986.
Жеке өмір
1929 жылы Барвик Норма Саймонсқа үйленді, олардың бір ұлы мен бір қызы болды. Ол Роберт Элликоттің бесжылдық туысы болды, ол да Бас прокурор, кейіннен Австралия Федералдық сотының судьясы болды, және Барвик сияқты Форт-стрит мектебі мен Сидней университетінде оқыды. 1997 жылдың 13 шілдесінде 94 жасында Барвик қайтыс болды. Ол кремацияланып, күлі Солтүстік Субұрбалар Мемориалдық бағында жерленді.
In 1929, Barwick married Norma Symons, with whom he had one son and one daughter. He was the double cousin of Robert Ellicott, also an Attorney General, and later Justice of the Federal Court of Australia, and who like Barwick attended Fort Street and Sydney University. On 13 July 1997, aged 94, Barwick died. He was cremated and his ashes interred at Northern Suburbs Memorial Gardens.
Құрметтер
1953 жылғы маусымда "қоғамдық қызметке қосқан үлесі үшін" Бакалавр рыцарі атағымен марапатталды. 1965 жылғы қаңтарда Жоғарғы соттың бас судьясы қызметін атқарғаны үшін Сент-Михаэль және Сент-Джордж орденінің Ұлы крестіне (GCMG) ие болды. 1981 жылғы маусымда "Австралия Парламентіне, үкіметіне және заң саласына қызмет еткені үшін" Австралия орденінің (АК) рыцарі болып тағайындалды.
In June 1953, he was made a Knight Bachelor, "in recognition of service to the Public service". In January 1965, he was appointed a Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG), honouring his contribution as Chief Justice of the High Court. In June 1981, he was appointed a Knight of the Order of Australia (AK), "in recognition of service to the Australian Parliament, government and the law".