Кіріспе

Сан-Францискодағы концерт залы — Луиза М. Дэвис атындағы симфониялық зал, Сан-Франциско соғыс ескерткіші және сахналық өнер орталығының бір бөлігі, Калифорния штаты, Сан-Франциско қаласында орналасқан. 2743 орындық зал 1980 жылы 28 миллион АҚШ долларына салынды, бұл Сан-Франциско симфониялық оркестріне тұрақты орын беру мақсатында жасалды. Бұрын симфониялық оркестр көршілес Соғыс ескерткіші опера театрын Сан-Франциско операсы және Сан-Франциско балетімен бірге пайдаланды. Дэвис залының салынуы симфониялық оркестрге жыл бойы толық жұмыс істеуге мүмкіндік берді.

Акустика

Skidmore, Owings & Merrill және Pietro Belluschi, сондай-ақ акустикалық кеңесшілер Bolt, Beranek және Newman бірлесіп жобалаған оның қазіргі заманғы дизайны, ішкі және сыртқы тұрғыдан әдемі көрінеді. Сахнаның үстіндегі жылжымалы дөңгелек акрилдік шағылыстырғыш панельдердің «бұлт» тәрізді жиынтығы оркестр мен көрермендер санына қарай акустикалық кеңістікті реттеуге мүмкіндік береді, ал залдың периметрінде орналасқан реттелетін мата тулары дыбыс қайталану уақытын шамамен бір секундтан екі жарым секундқа дейін өзгерте алады. Архитекторлар ғимараттың ішінде ғимарат құрылысын жасау арқылы өнер орынының дыбыстық оқшаулануын қамтамасыз етті. Сыртқы ғимараттың қабырғасы бір дюйм қалыңдығындағы құрылымдық шыныстан жасалған, ал келесі құрылымдық қабырға вестибюльдің артқы қабырғасын құрайды. Есіктен өткен кезде, бір жағы вестибюль қабырғасымен, екінші жағы ішкі ғимараттың құрылымдық қабырғасымен шектелген дәліз пайда болады. Бұл үздіксіз дәліз дыбысты оқшаулағыш ретінде қызмет етеді және дыбыс сіңіретін материалмен жабылған. Дегенмен, залдың үлкен көлемі мен отыру орындарының саны бастапқыда толыққанды нәтиже бермеді. Kirkegaard Associates 1992 жылы 10 миллион долларлық акустикалық жөндеу жұмыстарын аяқтады, бұл айтарлықтай жақсартуға әкелді. Жаңарулардың қатарында: сахнаның үстіндегі қабырғаларды тарылту және формасын өзгерту арқылы кеңістікті азайту және пайдалы дыбыс толқындарын арттыру, шағылыстырғыш дискілердің «бұлтын» үлкен аумақты қамтитын, қисық тіктөртбұрышты панельдердің тиімді жиынтығымен алмастыру (қазір компьютерлік басқарумен), көрермендер аймағын тар және тіктөртбұрышты ету үшін еден деңгейіндегі отыру орындарының қабырғаларын ішке қарай жылжыту, бұрынғы континенталды отыру орнын алмастыру үшін өткелдер қосу, залдың әртүрлі бөліктеріне дыбыс тарату элементтерін орнату және жақсы көрініс үшін едендегі отыру орындарының «бұрышын» арттыру кірді. Сонымен қатар, фирма музыканттардың бір-бірін жақсы көруіне және естуіне мүмкіндік беретін сахнаға көтерілістер орнатты. Осы және басқа да жақсартулар залдың дыбыстық қасиеттерін ғана емес, оның эстетикалық келбетін де арттырды.

Fratelli Ruffatti концерттік орган

1984 жылы 147 тізімді Fratelli Ruffatti электр-пневматикалық құбырлы органы қосылды. Ол барокко кезеңінен бастап қазіргі заманға дейінгі репертуарды орындауға арналған. Консольді екі негізгі орган клавиатуралық жүйесіне – неміс және француз мектептеріне сәйкес электрондық түрде қайта бағдарламалауға болады. Консоль жылжымалы, оны бағдарламаға қарай қолайлы жерге орналастыруға болады немесе қолданылмаған кезде сахна сыртында сақтауға болады.

Ыңғайлылықтар

Концерт залынан басқа, оған іргелес ғимаратта Гарольд Л. Зеллербах атындағы репетициялық зал орналасқан, ол үш жеке репетициялық кеңістікті қамтиды. Олардың ең үлкені көше арғы Опера үйі сахнасымен бірдей өлшемде салынған, Опера және Балет репетицияларын өткізуге ыңғайлы болу үшін. Дэвис залында симфония қызметкерлерінің кеңселерi, музыкалық кітапхана, гримерлік бөлмелер, демалыс бөлмесі және симфония музыканттарына арналған шкафтар, сондай-ақ маңызды демеушілерге арналған жеке тамақ зал – Ваттис бөлмесі бар. Құрылысы жоспарланған концерт залы ешқашан салынбады; осы учаскеңің сол бөлігі бос қалпында, қызметкерлердің тұрақ орны ретінде пайдаланылады. Генри Мурдың қоладан жасалған мүсіні, «Үлкен төрт бөліктен тұратын жатқан фигура» 1972–73 (1973) жылдары, залдың сыртында Гроув көшесі мен Ван Несс даңғылының қиылысында қойылған. Дэвис залында кейде заманауи музыканттардың оркестрлік емес өнерлері де ұйымдастырылады.

Пікірлер

1980 жылы «Нью-Йорк таймс» газетінің журналисі Пол Голдбергер бұл залды «стилі жағынан тотал шатасқан, қаланың бір жағының қуаттылығына да, екінші жағының күшті дәстүріне де жатқан нашар гибрид» деп сипаттады.