Кіріспе
Д. Жаякантан (24 сәуір 1934 – 8 сәуір 2015), көпке JK деген атпен танымал, үнді жазушысы, журналисі, тілші, режиссер, сыншы және қоғамдық белсенді. Куддалор қаласында туған ол 9 жасында мектепті тастап, Мадрасқа кетіп, Үндістан Коммунистік партиясына қосылды. Алты онжылдыққа созылған мансабында 40 роман, 200 шақты әңгіме, сондай-ақ екі автобиография жазды. Әдебиеттен бөлек, ол екі фильм түсірді. Одан бөлек, оның тағы төрт романы басқалармен киноға бейімделді. Жаякантанның әдеби наградаларының ішінде Джнянпит және Сахитья Академия сыйлықтары бар. Ол сонымен қатар Үндістанның үшінші жоғары азаматтық наградасы – Падма-Бушанмен (2009), Кеңес Одағының Ланд-Неру сыйлығымен (1978) және Ресей үкіметінің Достық орденімен (2011) марапатталды.
D. Jayakanthan (24 April 1934 – 8 April 2015), popularly known as JK, was an Indian writer, journalist, orator, filmmaker, critic and activist. Born in Cuddalore, he dropped out of school at the age of 9 and went to Madras, where he joined the Communist Party of India. In a career spanning six decades, he authored around 40 novels, 200 short stories, apart from two autobiographies. Outside literature, he made two films. In addition, four of his other novels were adapted into films by others. Jayakanthan's literary honours include Jnanpith and Sahitya Akademi awards. He was also a recipient of Padma Bhushan (2009), India's third highest civilian honour, the Soviet Land Nehru Award (1978), and the Russian government's Order of Friendship (2011).
Өмірбаян
Жаякантан 1934 жылы Мадрас президентінің Оңтүстік Аркот ауданының бір бөлігі – Куддалор қаласының маңындағы Манжакуппамда шаруа отбасында дүниеге келді. Анасы мен анасының інілері тәрбиелеген ол, інілерінің саясатқа белсенді қатысуының арқасында жас кезінде саясатқа қызығушылық танытты. Бала кезінде Субрамания Бхаратидің шығармаларынан үлкен шабыт алды. Жаякантан бесінші сыныпты бітіргеннен кейін, оқудың саяси қызметіне кедергі келтіретінін ойлап, мектепті тастап кетті. 1946 жылы ол тіршілік табу үшін Мадрасқа (қазіргі Ченнаи) кетіп, түрлі жұмыстар істегеннен кейін Үндістан Коммунистік партиясының (ҮКП) баспасында әріптес болып жұмыс істеді. ҮКП-мен байланысы оның санасына қозғалыстың идеяларын сіңірді, соның арқасында П. Живанандам, Баладандайутхам және С. Рамакришнан сияқты көшбасшылармен бірге болу мүмкіндігі туды. Партия басшылары оны жазуға ынталандырды. Партияның белсенді мүшесі болғаннан кейін, ол әлемдік әдебиет, мәдениет, саясат, экономика және журналистика туралы білім алды. Осы кезеңде Жаякантан коммунистік идеологияны қолдайтын журналдарға мақалалар жаза бастады. Келесі бірнеше жылда ол партияның ең танымал жазушыларының біріне айналды. Оның алғашқы туындылары партияның «Джанасакти» газетінде жарияланды, ал кейін «Сарасвати», «Тамарай», «Санти», «Манитхан», «Сакти» және «Самаран» сияқты басқа журналдарда да жарық көрді. Оның алғашқы жұмыстары партия кеңсесінің маңындағы шалап қоныстанған адамдардың ауыр жағдайына арналған. Келесі жылы ол өзінің аттас романы «Яаруккага Ажудхан» негізінде тағы бір фильм түсірді. Оның «Сіла Нерангалиль Сіла Манитхаргал» (1970) романы 1972 жылы Сахитья Академия сыйлығын (тамил тілінде) жеңіп алды. Кейін А. Бхимсинг осы романды сол атпен фильмге түсірді, ол Ұлттық кино сыйлығына ие болды. Фильмнің сәттілігіне байланысты Бхимсинг оның тағы бір романы «Ору Надигай Наадагам Пааркирал» негізінде тағы бір фильм түсірді. 2008 жылы Рависубраманиян Жаякантан туралы деректі фильм жасады, бұл оның екінші туындысы болды және оны Илаяража өндірді. 2011 жылы «Сіла Нерангалиль Сіла Манитхаргал» романы «Чила Нерангалиль Чила Манушяр» атты малаялам тіліндегі телесериалға бейімделді. 2014 жылдың ақпан айында Жаякантан ауруына байланысты Ченнаидегі жеке клиникаға жатқызылды. Қысқа аурудан кейін бір жылдан соң шығып, 2015 жылдың 8 сәуірінде қайтыс болды.
Жеке өмірі, ықпалы және саяси көзқарасы
Жаякантан туысымен үйленген. Олардың екі қызы мен бір ұлы болды. Оны КПИ-нің К. Баладандайутам саясатқа шақырды. Өмірінің көп бөлігінде ол Дравида Мунеттра Казхагам мен оның басшыларына қарсы тұрды, бірақ КПИ басшыларын «Нерулік социализм» үшін қолдады және Индира Гандиге зор құрметпен қарады. Ол КПИ-ден шығып, кейін Е. В. К. Сампат құрған Тамил Десияк Катчи партиясына қосылды, содан кейін Үндістан Ұлттық Конгресіне өтті. Ол «Тамил Иламның Азат ету жолбарыстары» ұйымын «фашистік» деп сипаттады.
Сын
Тамилдің көрнекті жазушысы Жейамохан Жаякантанның шығармаларындағы ойдан туған әлем туралы көптеген мақалалар жазды, сондай-ақ ол өзінің "Маннум марабум" кітабында басқа бірнеше авторлармен бірге оны кеңінен талқылады. Тамилдің белгілі сыншысы М. Ведхасагайакумар Жаякантан мен Пудумайпитан шығармаларын салыстырып зерттеді. Жаянташри Балакришнан Жаякантанның толық повестері бойынша тамил тілінде докторлық диссертациясын қорғады. П. Кришнасами мен К. С. Субраманян Жаякантанның шығармалары туралы "Жаяқантанин илаккияттадам" және "Жаяқантану ору парвай" атты кітаптар жазды. Сонымен қатар, режиссер Рави Субраманям түсірген толықметражды деректі фильм және жазушының қайтысынан кейін бірнеше тамил жазушылары жазған эсселері де оның маңызды еңбектері саналады.