Томас Шеллинг: Американ экономисі және Нобель жүлдесінің лауреаты
Thomas Schelling
Томас Шеллинг (1921-2016) – американ экономисі, 2005 ж. Экономика бойынша Нобель сыйлығының лауреаты. Конфликт, ынтымақтастық, ойын теориясы сарапшысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық экономист (1921–2016)
American economist (1921–2016)
Томас Кромби Шеллинг (14 сәуір 1921 – 13 желтоқсан 2016) – американдық экономист және Мэриленд университетінің Колледж-Парк қаласындағы Мемлекеттік саясат мектебінің сыртқы саясат, ұлттық қауіпсіздік, ядролық стратегия және қаруды бақылау салаларындағы профессоры. Ол сонымен қатар Жаңа Англия күрделі жүйелер институтында профессор болып жұмыс істеді. Шеллинг 2005 жылғы Экономика ғылымдары саласындағы Нобельдік естелік сыйлығына ие болды (Роберт Ауманмен бөлісіп), «ойын теориясының талдауы арқылы қақтығыс пен ынтымақтастықты түсінуді жетілдіргені үшін». Ол Сан-Диего орта мектебін бітірген. 1944 жылы Калифорния университетінен (Беркли) экономика саласында бакалавр, ал 1951 жылы Гарвард университетінен экономика саласында докторлық диссертациясын қорғады.
Thomas Crombie Schelling (April 14, 1921 – December 13, 2016) was an American economist and professor of foreign policy, national security, nuclear strategy, and arms control at the School of Public Policy at University of Maryland, College Park. He was also co faculty at the New England Complex Systems Institute. Schelling was awarded the 2005 Nobel Memorial Prize in Economic Sciences (shared with Robert Aumann) for "having enhanced our understanding of conflict and cooperation through game theory analysis." He graduated from San Diego High School. He received his bachelor's degree in economics from the University of California, Berkeley, in 1944 and received his PhD in economics from Harvard University in 1951.
Мансап
Шеллинг 1948-1953 жылдары Еуропадағы Маршалл жоспарында, Ақ үйде және Президенттің басқару кеңсесінде қызмет етті. Ол Еуропада болған кезінде түнгі уақытта жұмыс істеп, ұлттық табыс мінез-құлқы туралы диссертациясының көп бөлігін жазды. Ол Йель университетінің экономика факультетіне оқуға қабылдану үшін үкіметтік қызметтен кетті. 1956 жылы ол "РАНД корпорациясына қосымша штат қызметкері ретінде қабылданды, Йельден кеткеннен кейін бір жылға толық уақытты зерттеуші болып жұмыс істеді, ал 2002 жылға дейін қосымша штат қызметкері мәртебесіне оралды". 1958 жылы Шеллинг Гарвард университетінің экономика профессоры болып тағайындалды. Сол жылы ол "кейін Уэзерхед халықаралық қатынастар орталығы деп аталған Халықаралық қатынастар орталығын құрды". 1969 жылы Шеллинг Гарвардтың Джон Ф. Кеннеди атындағы мемлекеттік басқару мектебіне қосылды, онда ол саяси экономика бойынша Люциус Н. Литтауэр профессоры болды. 1991 жылы ол Америка экономикалық қауымдастығының президенті болды, сонымен қатар ол осы ұйымның еңбегі сіңген мүшесі де болды. 1995 жылы ол Шығыс экономикалық қауымдастығының президенті болды. Шеллинг Копенгаген консенсусына белсенді қатысты.
Schelling served with the Marshall Plan in Europe, the White House, and the Executive Office of the President from 1948 to 1953. He wrote most of his dissertation on national income behavior working at night while in Europe. He left government to join the economics faculty at Yale University. In 1956, "he joined the RAND Corporation as an adjunct fellow, becoming a full time researcher for a year after leaving Yale, and returning to adjunct status through 2002." In 1958 Schelling was appointed professor of economics at Harvard. That same year, he "co founded the Center for International Affairs, which was [later] renamed the Weatherhead Center for International Affairs." In 1969, Schelling joined Harvard's John F. Kennedy School of Government, where he was the Lucius N. Littauer Professor of Political Economy. In 1991, he accepted the presidency of the American Economic Association, an organization of which he was also a Distinguished Fellow. In 1995, he accepted the presidency of the Eastern Economic Association. Schelling was a contributing participant of the Copenhagen Consensus.
Құрмет пен марапаттар
1977 жылы Шеллинг саяси экономика саласындағы Франк Э. Сейдманның ерекше сыйлығымен марапатталды. 1993 жылы ол Ұлттық ғылым академиясының ядролық соғыстың алдын алуға қатысты мінез-құлық зерттеулері үшін берілетін сыйлығын алды. 2003 жылы Роттердамның Эразм университетінен, 2009 жылы Йель университетінен және RAND Graduate School of Public Analysis мектебінен, сондай-ақ 2010 жылы Манчестер университетінен құрметті доктор дәрежесін алды. Шеллинг 2016 жылғы 13 желтоқсанда Мэриленд штатының Бетезда қаласында 95 жасында жамбас сүйегінің сынуынан туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды.
In 1977, Schelling received The Frank E. Seidman Distinguished Award in Political Economy. In 1993, he was awarded the Award for Behavior Research Relevant to the Prevention of Nuclear War from the National Academy of Sciences. He received honorary doctorates from Erasmus University Rotterdam in 2003, Yale University in 2009, and RAND Graduate School of Public Analysis, as well as an honorary degree from the University of Manchester in 2010. Schelling died on December 13, 2016, in Bethesda, Maryland, from complications following a hip fracture at the age of 95.
Конфликт стратегиясы (1960)
Шеллингтің 1960 жылы жариялаған "Қайшылық стратегиясы" еңбегі сауда-саттық және стратегиялық мінез-құлықты, оның атауынша "қайшылық мінез-құлығын" зерттеуде алғашқы қадам болды. 1995 жылы "Таймс" әдеби қосымшасы осы кітапты 1945 жылдан бері 50 жыл ішіндегі ең ықпалды 100 кітаптың қатарына қосты. Осы кітапта Шеллинг "ошақтық нүкте" және "сенімді міндеттеме" сияқты ұғымдарды енгізді. 1961 жылы халықаралық қатынастар саласындағы ғалым Мортон Каплан осы кітапты "ерекше жаңалық" және "әдебиеттегі маңызды туынды" деп сипаттады. Шеллингтің кітабы 1957–1960 жылдар аралығында жарияланған ғылыми мақалалардың жиынтығынан тұрады. "Вашингтон Пост" газетінің редакторы және Шеллингтің бұрынғы студенті Майкл Кинсли ойын теориясын қайта бағыттауды мысал келтіре отырып былай түйіндейді: "Екеуіңіз бір-біріңізге білезікпен байланған күйде жартастың шетінде тұрсыздар. Біреуіңіз бас тартса, босатылып, үлкен сыйлық аласыз. Екіншісін қалай көндіресіз, егер оны жартастан итеру арқылы қорқытсаңыз, онда екеуіңіз де қаза табасыз? Жауап: Шетке қарай билеуге бастайсыз. Осылайша, сіз оны және өзіңізді жардан құлатып тастаудың ақылға сыймас әрекетін жасауға сендірудің қажеті жоқ. Сіз оны тек қана қақпаннан құлап кету қаупіне қарағанда, сіздің тәуекелге дайын екеніңізге көндіруіңіз керек. Егер мұны істей алсаңыз, жеңіске жетесіз".
The Strategy of Conflict, which Schelling published in 1960, pioneered the study of bargaining and strategic behavior in what he refers to as "conflict behavior." The Times Literary Supplement in 1995 ranked it as one of the 100 most influential books in the 50 years since 1945. In this book Schelling introduced concepts such as the "focal point" and "credible commitment." In a 1961 review, International Relations scholar Morton Kaplan described the book as a "strikingly original contribution" and a "landmark in the literature." Schelling's book comprised a series of scholarly journal articles that he had published over the period 1957–1960. Michael Kinsley, Washington Post op‑ed columnist and one of Schelling's former students, anecdotally summarizes Schelling's reorientation of game theory thus: "[Y]ou're standing at the edge of a cliff, chained by the ankle to someone else. You'll be released, and one of you will get a large prize, as soon as the other gives in. How do you persuade the other guy to give in, when the only method at your disposal—threatening to push him off the cliff—would doom you both? Answer: You start dancing, closer and closer to the edge. That way, you don't have to convince him that you would do something totally irrational: plunge him and yourself off the cliff. You just have to convince him that you are prepared to take a higher risk than he is of accidentally falling off the cliff. If you can do that, you win."