Дороти Мэлоун: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Америкалық актриса (1924–2018)

Дороти Малоун (туған Мэри Дороти Малоуни; 29 қаңтар 1924 – 19 қаңтар 2018) – американдық актриса. Оның кинодағы мансабы 1943 жылы басталды, ал бастапқы жылдары негізінен B фильмдерінде шағын рөлдерді ойнады, тек 1946 жылғы "The Big Sleep" фильміндегі екінші рөлден басқа. Он жыл өткен соң, ол өзінің бейнесін өзгертті, әсіресе 1956 жылғы "Желге жазылған" фильміндегі рөлі үшін "Оскар" сыйлығын жеңіп алды. Оның мансабы 1960 жылдардың басындағы ең жоғары деңгейіне жетті, ал кейіннен "Peyton Place" (1964–1968) телесериалындағы Констанс Маккензи рөлімен танылды. Өмірінің соңғы жылдарында аз белсенді болған Малоунның соңғы экрандық жұмысы 1992 жылғы "Basic Instinct" фильмінде болды.

Ерте өмір

Мэлоун 1924 жылғы 29 қаңтарда Мэри Дороти Мэлони болып дүниеге келді, ал оның күйеуі Роберт Игнатиус Мэлони AT&T компаниясында аудитор болды. Ол алты айлық болғанда оның отбасы Техас штатының Даллас қаласына көшіп келді. Ол жерде ол Neiman Marcus үшін модель болды және Даллас Урсулин академиясында, Хайленд Парк орта мектебінде, Хоккейдэй кіші колледжінде, содан кейін Оңтүстік методистік университетінде (SMU) оқыды. Бастапқыда ол медбике болуды жоспарлаған. Оны талантты іздеуші Эдди Рубин байқады. Ол 1943 жылы "Гилдерслив Бродвейде" фильмінде дебют жасады. Ол көп ұзамай шыққан "Солпан және студент қыздар" (1943) фильмінде Дороти Мэлони ретінде тіркелді. RKO оның шартын жаңартпауға шешім қабылдады. Ол Columbia компаниясының "Бостон Блэки" фильміндегі "Бір құпия түн" (1944) фильмінде эпизодтық рөлде пайда болды.

Warner Bros. Дороти Малоун рөлінде

Кейін ол Warner Bros. студиясымен келісім-шартқа отырды. 1985 жылы ол оның тегін "Малониден Малоунға" өзгерткенін айтты. "Олар менің суретімді газетке шығарып, жалақымды көбейтті". Оның алғашқы басты рөлі Морган мен Джек Карсонның қатысуымен түсірілген "Тексастан келген екі жігіт" (1948) фильмі болды; оның сөзіне сүйенсек, бұл фильм оның экрандағы бейнесін "барлық американдық қыздың барлық американдық жігіттің қылықтарын бақылауы" ретінде қалыптастырды. Ол режиссер Рауль Уолш үшін Деннис Морган мен Дженис Пейджбен бірге "Бір жексенбі түстен кейін" (1948) фильмінде ойнады; бұл "Күлте қарындас" (1941) фильмінің қайта түсірілімі болды, онда Малоун Оливия де Гавиландтың түпнұсқадағы рөлін сомдады. Ол Вирджиния Мейо мен Закари Скоттпен бірге "Flaxy Martin" (1949) фильмінде үшінші актер ретінде тізілді, содан кейін Джоэл МакКреамен бірге "Сент-Луистің оңтүстігінде" (1949) вестернінде жақсы қыздың рөлін ойнады. МакКреа мен ол Уолш үшін "Колорадо территориясы" (1949) фильмінде қайта түсірілді, бұл "Жоғары Сиера" (1941) фильмінің қайта түсірілімі болды және ол студиядан кеткенге дейінгі соңғы фильмі еді.

Еркін жұмысшы

Колумбия Малоунды Рэндольф Скотттың «Невададан келген адам» (1950) фильміндегі басты әйел рөлін ойнау үшін пайдаланды. Ол «Конвикшн» (1950) және «Нью-Йоркті аңдыған кісі өлтіруші» (1950) фильмдері үшін сол студияда қалды. MGM студиясында «Миссис О’Мэлли мен мистер Малоун» (1951) фильмін түсірді, ал RKO студиясының «Саддл Легион» (1951) фильмінде Тим Холттың сүйіспеншілігін, ал «Бушвакерлер» (1951) фильмінде Джон Ирландияның сүйіспеншілігін ойнады. Ол теледидарда актерлік өнерді бастады, сонымен қатар фильмдерде де ойнады, «Philco Goodyear Television Playhouse» («Fullback-тің білімі», 1951) және «Kraft Theatre» («Алтын тақта», 1951) сияқты шоуларда эпизодтық рөлдерде ойнады. Малоун «Альянс суретшілері» үшін «Торпедо аллеясы» (1952) атты соғыс фильмінде ойнады. Ол Ирландия режиссерлік еткен «Жылдам және ашулы» (1955) фильмінде Ирландиямен бірге ойнады, бірақ бұл Роджер Корманның продюсерлік дебюті болғандықтан есінде қалды, ол кейінірек Малоунның «агентін тастап кеткенін және жұмыссыз қалғандықтан, минималды төлеммен рөлге келіскенін» айтты. Ол оны өзінің режиссерлік дебюті «Бес мылтық Батысқа» (1955) басты рөлге шақырды. Warner Bros. студиясында Малоун Рэндольф Скоттпен бірге «Талл Мэн Райдинг» (1955) вестернін түсірді, содан кейін сәтті болмаған «Sincerely Yours» (1955) фильмінде Либерацтың сүйіспеншілігін ойнады. Paramount компаниясының «Artists and Models» (1955) музыкалық комедиясы сәтті болды, онда ол Мартин мен Льюиспен қайта қосылды және Мартиннің кейіпкеріне сүйіспеншілік білдірді. Содан кейін ол вестерндерге оралды: «At Gunpoint» (1955) Макмюрреймен; «Tension at Table Rock» (1956) Ричард Иганмен; және Джефф Чандлермен бірге «Аспанның тіректері» (1956). Осының нәтижесінде оған «Мың бетті адам» (1957) Лон Чейнидің өмірбаяны, Джеймс Кагнимен бірге және Роберт Тейлормен бірге «Өлі жокейдің үстіне» (1957) сияқты фильмдерде маңызды рөлдер ұсынылды. «Квантез» (1957) Фред МакМюррейді қолдап, «Батыстағы қыз» рөлі болды, бірақ «The Tarnished Angels» (1957) оны Хадсон, Сирк, Стак және продюсер Альберт Цугсмитпен табысты қайта біріктірді. Малоун Диана Бэрримордың өмірбаяндық фильмінде маңызды рөл алды. Малоун «Уорлок» (1959) фильмінде ойнады, бірақ «Cimarron City» («Ар-намысты қыз», 1958) және «Alcoa Theatre» («Соңғы ұшу», 1960) сияқты теледидарлық бағдарламаларда эпизодтық рөлдерде ойнауға оралды. Малоун Стэкпен үшінші фильмді – «Соңғы сапар» (1960), ал Хадсонмен үшінші фильмді – «Соңғы күн батуы» (1961) түсірді. Алайда ол теледидарда көбірек жұмыс істеді: «Route 66» («Fly Away Home», 1961), «Checkmate» («The Heat of Passion», 1961), «Death Valley Days» («The Watch», 1961), «The Dick Powell Theatre» («Open Season», 1961), «Dr Kildare» («The Administrator», 1962), «General Electric Theatre» («Little White Lie», 1961, «Somebody Please Help Me», 1962), «The Untouchables» (Стакпен бірге, «The Floyd Gibbons Story», 1962) және «Жер бетіндегі ең үлкен шоу» («Where the Wire Ends», 1963). 1968 жылы ол шоудан шығарылды, өйткені оған аз жұмыс берілгенін айтты. Малоун келісімшартты бұзғаны үшін 20th Century Fox-ты 1,6 миллион долларға сотқа берді, бірақ дау соттан тыс шешілді. Кейін ол «Пейтон Плейс» телефильмдеріндегі «Пейтон Плейс: Келесі буын» (1977) және (1985) рөлдеріне оралды.

Columbia used Malone to play Randolph Scott's leading lady in The Man from Nevada (1950). She stayed at that studio for Convicted (1950) and The Killer That Stalked New York (1950). She made Mrs. O'Malley and Mr. Malone (1951) at MGM and played Tim Holt's love interest in RKO's Saddle Legion (1951) and John Ireland's love interest in The Bushwackers (1951). She began acting on television while continuing to appear in films, guest starring on shows such as The Philco Goodyear Television Playhouse ("Education of a Fullback", 1951), and Kraft Theatre ("The Golden Slate", 1951). Malone appeared in a war film, Torpedo Alley (1952) for Allied Artists. She again co starred with Ireland in The Fast and the Furious (1955), directed by Ireland but perhaps best remembered for being the first film produced by Roger Corman, who would later recount that Malone "had left her agent and, having no work, accepted a part for next to nothing." He cast her as the female lead in his directorial debut, Five Guns West (1955). At Warner Bros., Malone made a Western with Randolph Scott, Tall Man Riding (1955), then was cast as Liberace's love interest in the unsuccessful film Sincerely Yours (1955). More successful was the Paramount musical comedy Artists and Models (1955), a reunion with Martin and Lewis, where she played the love interest of Martin's character. She then returned to Westerns: At Gunpoint (1955), with MacMurray; Tension at Table Rock (1956), with Richard Egan; and Pillars of the Sky (1956) with Jeff Chandler. As a result, she was offered more substantial roles in such films as Man of a Thousand Faces (1957), a biopic of Lon Chaney with James Cagney and Tip on a Dead Jockey (1957) with Robert Taylor. Quantez (1957) was another "girl in a Western" part, supporting Fred MacMurray, but The Tarnished Angels (1957) reunited her successfully with Hudson, Sirk, Stack, and producer Albert Zugsmith. Malone was given the important role of Diana Barrymore in the biopic Too Much, Too Soon (1958), but the film was not a success. Malone appeared in Warlock (1959), but went back to guest starring on such television programs as Cimarron City ("A Respectable Girl", 1958) and Alcoa Theatre ("The Last Flight Out", 1960). Malone made a third film with Stack, The Last Voyage (1960), and a third with Hudson, The Last Sunset (1961). However, she was working more and more in television: Route 66 ("Fly Away Home", 1961), Checkmate ("The Heat of Passion", 1961), Death Valley Days ("The Watch", 1961), The Dick Powell Theatre ("Open Season", 1961), Dr Kildare ("The Administrator", 1962), General Electric Theatre ("Little White Lie", 1961, "Somebody Please Help Me", 1962), The Untouchables with Stack ("The Floyd Gibbons Story", 1962), and The Greatest Show on Earth ("Where the Wire Ends", 1963). In 1968, she was written out of the show after complaining that she was given little to do. Malone sued 20th Century Fox for $1.6 million for breach of contract; it was settled out of court. She later returned to the role in the TV movies Murder in Peyton Place (1977) and Peyton Place: The Next Generation (1985).

Кейінгі мансап

Пейтон Плейстен кеткеннен кейін Малоун Италияға "The Insatiables" (1969) триллерін түсіру үшін барды. Голливудта ол Сэмми Дэвис-младшиймен бірге "Көбік" (1969) телефильмін түсірді, содан кейін "Қайраттылар: Жаңа дәрігерлер" ("Бұл операция қажет пе?", 1972), "Айронсайд" ("Жарқын жақтау: Түнгі әйелдің мойындауы", 1973) және "Эллери Куин" ("Ерекше инженердің оқиғасы", 1975) сериалдарында эпизодтық рөлдерде ойнады. Ол теледидарда "The Hardy Boys/Nancy Drew Mysteries" ("Сәлемдесетін үй", 1978), "Flying High" ("Жұртты қызықтыратын түкті яқ", 1978), "Vega$" ("Махаббат, күлкі және өлім", 1978) фильмдерінде және "Кэти: Орталық беттің портреті" (1978) телефильмінде пайда болды. Ол екі қымбат ажырасқандықтан және өмірге қауіпті өкпе эмболиясынан қаржылық қиындықтарға тап болды. "Даллас" продюсерлері 1984 жылы Барбара Бел Геддес ауруға байланысты рөлден бас тартқанда, оған Мисс Элли Юинг рөлін ойнауды ұсынды, бірақ Малоун бас тартты. Оның кейінгі туындылары: "The Littlest Hobo" ("Қорғаушы періште", 1982), "Мэтт Хьюстон" ("Жемдік акула", 1983), "The Being" (1983), "Peyton Place: The Next Generation" (1985) және "Rest in Pieces" (1987).

Жеке өмір

Малоун демократ болды және 1952 жылғы президент сайлауында Адлай Стивенсонды қолдады. Рим католиктігі Малоун 1959 жылғы 28 маусымда Гонконгтегі католик шіркеуінде актер Жак Бержеракқа тұрмысқа шықты. Олардың екі қызы болды, Мими (1960 жылы туған). Кейін Малоун 1969 жылғы 3 сәуірде Невада штатының Лас-Вегасындағы Silver Bells Wedding Chapel-де Нью-Йорк бизнесмені және брокер Роберт Томаркинге үйленді. Оның екінші некесі Малоун Томаркин оған ақшасы үшін үйленгенін мәлімдегеннен кейін жойылды. 1971 жыл шамасында Малоун қыздарын Оңтүстік Калифорниядан Техас штатының Далас қаласының шеткі аймағына көшірді, ол сол жерде өскен. Ол Далластағы Кальвари-Хилл зираты мен мавзолейінде жатыр.

Тану

Малоунның Голливудтың Атақ-даңқ аллеясында 1718 Vine мекенжайында, «Фильмдер» бөлімінде жұлдызы бар. Ол 1960 жылдың 8 ақпанында ашылды. Малоун «Желде жазылған» фильміндегі екінші рөлі үшін «Оскар» сыйлығын жеңіп алғанына қарамастан, «Оскар» салтанатындағы «Есімдері мәңгілікке сақталғандар» сегментіне енгізілмеді.