1802 жылғы «Scioto» жер компаниясы және француз қоныс жайлаушыларының тағдыры

Кіріспе

1802 жылы Уортингтон қаласын негіздеушілер құрған жер компаниясы, Огайо штаты.

«Шайото» компаниясы – американ полковнигі және жер спекулянты Уильям Дьюер басқарған компания. Ол болашақ қоныс аударушыларды АҚШ-қа құндылығы жоқ жер актілерін сату арқылы алдады. Дьюер британдық әріптесімен және бірнеше француз азаматтарымен бірлесіп, компанияны Париж қаласында тіркеп, ұйымдастырды. «Огайо» компаниясымен бірге Солтүстік-Батыс аймағында жер сатып алу мақсатымен жұмыс істеген осы мекеменің өкілдері, АҚШ-қа көшіп кетуге ниеттенген француз халқына құндылығы жоқ жер қағаздарын сатты. Көптеген адамдар француз революциясының салдарынан қашқан босқындар еді, эмигранттардың арасында ұсақ аристократтар, саудагерлер, қолөнершілер мен шеберлер болды. «Шайото» компаниясы сатқан жердің иесі емес еді.

Тарих

Scioto Land Company компаниясын американдық спекулянт полковник Уильям Дюер және басқалар 1787 жылы Солтүстік-Батыс территориясы ұйымдастырылғаннан кейін құрды. Ол ресми түрде 1789 жылы Парижде американдық Джоэл Барлоу; Дюердің және оның серіктестерінің шетелдегі агенті болған шотландтық Уильям Плейфэр; сонымен қатар алты француз құрды. Бұл компания 1787 жылы Огайо компаниясымен Огайо өзенінің солтүстігінде және Сциото өзенінің шығысында, Огайо компаниясының опция құқығын алған жерді пайдалану туралы келісімге келді. Францияда сатуды жүзеге асырғандардың адалсыздығы, Барлоудың күмәнді әдістері және Дюер мен оның серіктестерінің Огайо компаниясымен келісімдерін орындамауы 1790 жылдың басында Scioto Company компаниясының құлауына әкелді. Оны қайта жандандыруға жасалған екі әрекет сәтсіз аяқталды. Осы уақыт аралығында шамамен 700 000 акр Францияда болашақ қоныс аударушыларға, компанияларға және жеке тұлғаларға «сатылған» деп мәлімделді. 1791 жылдың 19 ақпанында 218 адам Франциядағы Гавр-де-Грейс портынан жолға шығып, 3 мамырда Колумбия округінің Александрия қаласына (қазіргі Александрия, Вирджиния штаты) жетті. Олар «Француздық 500» деп белгілі болған топтың құрамында болды, олардың көпшілігі Француз революциясының салдарынан туған дүрбелеңнен қашып келді. Олар келген кезде Scioto Company компаниясының жері жоқ екені ескертілді. Олар Огайо өзенінің бойындағы Мариетта қаласына жеткенде, шамамен елу адам жерге қонды. 1791 жылдың қазан айында компанияның қалған бөлігі сол кезде салынып жатқан Галлиполис қаласына бет алды. Қазір ол Огайо штатының Галлия округіне кіреді. Жерді дамытушы топқа қарапайым лашықтар салдырды, олардың көпшілігі қала тұрғындары болды және дамылмаған шекарада тіршілік ету үшін жеткілікті дағдылары болмады. Агент оларға бұл жердің олар сатып алған жердің шегінде екендігіне сендірді. Алайда, бұл жер Огайо компаниясы толығымен сатып алған жердің ішінде болды. Ол оны Scioto Company компаниясына сатқан, бірақ Scioto Company компаниясы төлемдерді толық аяқтамағандықтан қайтарып алды. 1794 жылы АҚШ-тың Бас прокуроры Уильям Брэдфорд Scioto Company компаниясына Огайо компаниясы берген опция құқығына қатысты барлық құқықтар Огайо компаниясына заңды түрде тиесілі екенін шешті. 1795 жылы Огайо компаниясы француз қоныс аударушыларына олар иеленген жерді және оған іргелес жақсартылған учаскелерді гектарына 1,25 доллар (309 доллар/км²) бағасына сатты. Олар жері үшін екі есе ақы төлеуге мәжбүр болды. Олардың қиын жағдайын білген АҚШ үкіметі 1795 жылы француздарға Огайо штатының қазіргі Сциото округінің оңтүстік бөлігінде, Огайо өзенінің бойында кең алқаппен жер берді. Бұл «Бірінші француздық жер сыйлығы» деп белгіленді. Компанияның бір бөлігі сол аймаққа көшіп кетті, бірақ көпшілігі Галлиполисте қалды, олар дамыта бастаған жерге адал болды. Француздық жер сыйлығының төрт мың акры Джон Габриэль Гервейске берілді, ал 20 000 акры Галлиполистің қалған тұрғындары арасында бөлінуге тиіс болды. 1795 жылы Галлиполистегі сегіз адам бөліске ие бола алмады. 1798 жылы Конгресс осы сегіз адамға қосымша «Екінші жер сыйлығы» берді. Галлиполисте өмір бастаған француз тұрғындарының көпшілігі екі жер сыйлығының бірін де иеленбеді; олар өздеріне бөлінген жерлерін сатты немесе олардың жерлерін өңдеу үшін жалға алушы шаруаларды жіберді.

The Scioto Land Company was founded by American speculator Colonel William Duer and others in 1787 after the Northwest Territory was organized. It was officially established in 1789 as the Compagnie du Scioto in Paris by American Joel Barlow; William Playfair, a Scot who was the agent of Duer and his associates abroad; plus six Frenchmen. This company had arranged in 1787 with the Ohio Company, for the use of about (another source says about ), north of the Ohio River and east of the Scioto River, on which the Ohio Company had secured an option. The dishonesty of those who conducted the sales in France, the shady methods of Barlow, and the failure of Duer and his associates to meet their contract with the Ohio Company, caused the collapse of the Scioto Company early in 1790. Two subsequent attempts to revive it failed. Meanwhile, about had been purportedly "sold" to prospective settlers, companies and individuals in France. On February 19, 1791, 218 of these purchasers left Havre de Grace, in France, and arrived on May 3 in Alexandria, District of Columbia (now Alexandria, Virginia). They were among a group known as the French 500, many of whom were fleeing the disruption of the French Revolution. On their arrival, they were told that the Scioto Company owned no land. When they reached Marietta, Ohio, along the Ohio River, about fifty of them landed. In October 1791, the rest of the company proceeded to Gallipolis, which was laid out about that time. It is now within Gallia County, Ohio. The developer had built rude huts for the group, who were mostly urban residents with few skills to survive on the undeveloped frontier. The agent assured them that this site was within the boundary of their purchase. This land, however, fell within the limits of the tract bought outright by the Ohio Company. It had sold it to the Scioto Company, but reclaimed it after Scioto Company failed to complete its payments. In 1794, William Bradford, the U. S. Attorney General, decided that all rights in the on which the Ohio Company had secured an option for the Scioto Company were legally vested in the Ohio Company. In 1795, the Ohio Company sold to the French settlers for $1.25 an acre ($309/km2) the land they occupied and adjacent improved lots. They effectively had to pay twice for their land. Learning of their plight, in 1795 the United States government granted the French some in the southern part of what is now Scioto County, Ohio, with lengthy frontage on the Ohio River. This is known as the First French Grant. Some of the company moved to that area, but most remained in Gallipolis, committed to the land they had started to develop. Four thousand acres of the French Grant were reserved for John Gabriel Gervais, and 20,000 acres were to be divided among the remaining inhabitants of Gallipolis. Eight inhabitants of Gallipolis somehow missed out on the 1795 distribution. In 1798 Congress made an additional adjacent grant, the Second Grant, of for these eight. With their lives having been started in Gallipolis, most of the French residents never occupied either of the grants; they either sold their allotted land or sent tenant farmers to occupy their plots.