Генри Торнтон: Англия экономисі, банкирі және парламентариисі
Henry Thornton (reformer)
Генри Торнтон (1760-1815): ағылшын экономисі, банкирі, қайырымдылық шараларымен айналысушы және парламент мүшесі. Өмірбаяны мен мансабы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық экономист, банкир, қайырымдылық шараларын қолдаушы және парламентарий (1760–1815)
English economist, banker, philanthropist and parliamentarian (1760–1815)
Генри Торнтон (10 наурыз 1760 – 16 қаңтар 1815) – ағылшын экономисі, банкир, қайырымдылық шараларын қолдаушы және парламентарий.
Henry Thornton (10 March 1760 – 16 January 1815) was an English economist, banker, philanthropist and parliamentarian.
Ерте өмір
Ол 1720–1790 жылдары өмір сүрген, Лондонның Клэфэм қаласындағы Джон Торнтонның ұлы болды, ол Ұлыбританиядағы евангелистік қозғалыстың алғашқы демеушілерінің бірі еді. Генри бес жасында Уондсворт Коммонындағы Дейвис мырзаның мектебіне, кейін Уондсворттағы Пойнт Плезантта Робертс мырзаның мектебіне барып оқыды. 1778 жылдан бастап ол туысы Годфри Торнтонның кеңсесінде жұмыс істеді, екі жыл өткен соң әкесінің компаниясына қосылды, ол жерде кейін серіктес атанды.
He was the son of John Thornton (1720–1790) of Clapham, London, who had been one of the early patrons of the evangelical movement in Britain. At the age of five, Henry attended the school of Mr Davis at Wandsworth Common, and later with Mr Roberts at Point Pleasant, Wandsworth. From 1778 he was employed in the counting house of his cousin Godfrey Thornton, two years later joining his father's company, where he later became a partner.
Мансап
1784 жылы Торнтон Лондонның Down and Free банктік фирмасына қосылды, кейіннен компанияның серіктесі болды, ол Down, Thornton and Free деп аталды. Оның басшылығымен бұл Лондонның ең ірі банктік фирмаларының біріне айналды, және басқа британдық қалаларда өңірлік кеңселері болды. 1782 жылы Генри Торнтон Парламентте мандат алуға шақырылды және Халл округінен екі орынның біреуіне үміткерлікке түсу үшін өтініш берді. Бірақ, сайлаушылардың дауысын алу үшін жергілікті әдет бойынша әрбір сайлаушыға екі гинея төленетінін білген соң, принциптік ұстанымдарына қайтып, үміткерліктен бас тартты. Сол жылдың қыркүйек айында Торнтон Лондонның Саутварк округінен Парламент депутаты болып сайланды. Ол халыққа кеңінен танымал болмаса да, Халлдағыдай сайлаушыларды пара беруден бас тартып, адалдығы мен ізгілігі үшін құрметке ие болды. Тәуелсіз депутат ретінде Торнтон Питт жақтастарының тарапына шығып, 1783 жылы Америкамен бейбітшілік шарттасуына дауыс берді. Жалпы, ол Уильям Питт, Генри Аддингтон және Уильям Гренвилл мен Чарльз Фокстің виг үкіметін қолдады. Ол парламенттік комитеттерде көп жұмыс істегендіктен, Төменгі палатада сирек сөйледі. 1795 жылы ол арзан бағадағы насихаттар жинағын шығаруға жауапты комитеттің қазынашысы болды. Ол мемлекеттік қарызды (1798), ирланд валюталық биржасын (1804), мемлекеттік шығыстарды (1807) және алтын бағасының өсуін, шетел валютасын және британдық валюта жүйесінің жағдайын зерттеген алтын комиссиясын (1810) қарастырды. Торнтон жазған комитет есебінде Англия банкі (оның ағасы Сэмюэл Торнтон директоры болған) 1797 жылы тоқтатқан ноталар мен салымдарға алмасу үшін алтын төлемдерін қайта жаңарту қажеттігі айтылды. Бірақ бұл ұсыныс сол кезде қолдау таппады және алтынды талап бойынша қайтару 1821 жылға дейін жаңартылмады. Келесі бірнеше жыл бойы ол осы шараларды жүзеге асыруға ұсыныс жасай берді және 1811 жылы екі есеп жариялады. 1797-1810 жылдар британдық банк жүйесінде үлкен өзгерістер мен шатасудың кезеңі болды, ал 1797 жылғы валюта дағдарысы Торнтонның экономист ретіндегі ең маңызды үлесіне әкелді, және осы еңбегі үшін ол бүгінге дейін танымал. 1802 жылы ол «Ұлыбританияның қағаз несиесінің сипаты мен әсерлері туралы сауалнама» атты еңбек жазды, онда ол қағаз несиесінің өсуі сол кездегі экономикалық проблемалардың басты себебі деген пікірді түзетуді мақсат етті. Бұл өте маңызды жұмыс болды, ол британдық ақша жүйесін егжей-тегжейлі қарастырды, сондай-ақ Англия банкі фунттың құнының өзгеруіне қарсы қадамдар қабылдау жолдарын жан-жақты талдады.
In 1784 Thornton joined the banking firm of Down and Free of London, later becoming a partner of the company which became known as Down, Thornton and Free. It was under his direction that this became one of the largest banking firms in London, with regional offices in other British cities. In 1782 Henry Thornton had been urged to seek a seat in Parliament, and applied to contest one of the two seats for Hull. He soon withdrew on a point of principle, after learning that it was local custom to pay each voter two guineas in order to secure their vote. In September the same year Thornton was elected as member for Southwark, London. Despite lacking popular appeal, and refusing to bribe voters in a similar way to those of Hull, he became respected as a man of morals and integrity. As an independent MP, Thornton sided with the Pittites, and in 1783 voted for peace with America. In general he tended to support William Pitt, Henry Addington and the Whig administration of William Grenville and Charles Fox. He seldom spoke in the House of Commons, as much of his contribution was in the various parliamentary committees on which he sat. In 1795 he became the treasurer of the committee responsible for the publication of the Cheap Repository Tracts. He served on committees to examine the public debt (1798), the Irish exchange (1804), public expenditure (1807) and the bullion committee (1810), which scrutinized the high price of gold, foreign exchange, and the state of the British currency. The report of the committee, written by Thornton, argued for the resumption of gold payments in exchange for notes and deposits, which the Bank of England (of which his elder brother, Samuel Thornton, was a director) had suspended in 1797, but the recommendation was not well received at the time, and gold redemption on demand was not restored until 1821. In the next few years he continued to press for these measures to be implemented, publishing two reports in 1811. This period 1797–1810 was a time of major change and great confusion in the British banking system, and the currency crisis of 1797 led to Thornton's greatest contribution as an economist, for which he is most remembered today. In 1802 he wrote An Enquiry into the Nature and Effects of the Paper Credit of Great Britain, in which he set out to correct the view that the increase in paper credit was the principal cause of the economic ills of the day. This was a work of great importance, and gave a detailed account of the British monetary system as well as a detailed examination of the ways in which the Bank of England should act to counteract fluctuations in the value of the pound.
Аболиционист және реформатор
Торнтон евангелистік реформаторлардың Клэпхэм сектасының негізін қалаушылардың бірі және құл саудасын жою үшін күрескен маңызды тұлға болды. Уильям Уилберфорстың жақын досы және туысы, ол әлеуметтік реформалар мен қайырымдылық жобалары үшін жүргізілген көптеген науқандардың қаржылық басшысы саналды. Бірнеше жыл бойы Торнтон мен Уилберфорс Торнтон 1792 жылы сатып алған «Баттерси Райс» деп аталатын үйде бірге тұрды. Олар осы жерде көп уақыт өткізіп, қызметтерін үйлестіріп, достарын қабылдады. 1796-97 жылдары үйленгеннен кейін де олар тағы он жылға жуық тығыз байланыста өмір сүріп, жұмыс істеді. 1791 жылы Торнтон Сьерра-Леоне компаниясын құруға белсенді қатысты, бұл компания Гранвилл Шарптың Африкада босатылған құлдарды орналастыруға жасаған сәтсіз әрекетін жалғастырды. Компания Темне ханзадасы Джон Наймбаннаның Лондонға сапарын (1791-93) қаржыландырды. Компанияның бас директоры ретінде Торнтон 1808 жылы жауапкершілік Корольдік билікке берілгенге дейін колонияны іс жүзінде басқарды. Осы кезеңде ол колония губернаторы болған Закари Маколеймен достық қарым-қатынас орнатты. 1802 жылы Торнтон Закари Маколей редакциялаған «Christian Observer» журналын құруға қатысты, оған ол көптеген мақалалар жазды. Ол христиандық миссионерлік қызметті қолдауға да белсенді түрде қатысты, соның ішінде 1799 жылы Африка мен Шығысқа миссиялық қоғамды (кейін Шіркеу миссионерлік қоғамы), ал 1804 жылы Британдық және шетелдік Киелі кітап қоғамын (қазіргі Киелі кітап қоғамы) құруға көмектесті, сондай-ақ ол қоғамның алғашқы қазынашысы болды. Ханна Мордың досы болған Торнтон оның «Cheap Repository» трактаттарын жазуға және басып шығаруға көмектесті. 1806 жылы Торнтон жаңадан құрылған Лондон институтының басқарушысы болды. Ол есімді білмейтіндерді оқыту саласындағы алғашқылардың бірі болды, дін қызметкері Джон Таунсенд пен Генри Кокс Мейсонмен бірге Ұлыбританиядағы есімді білмейтін балаларға арналған алғашқы тегін мектепті – Лондонның есімді білмейтін және сөйлей алмайтын балаларға арналған паналау орнын құрды. Оның аты мен орналасқан жері ғасырлар бойы өзгерді; Маргейттегі есімді білмейтін балаларға арналған Корольдік мектеп 2015 жылы жабылды.
Thornton was one of the founders of the Clapham Sect of evangelical reformers and a foremost campaigner for the abolition of the slave trade. A close friend and cousin of William Wilberforce, he is credited with being the financial brain behind their many campaigns for social reform and philanthropic causes which the group supported. For some years Thornton and Wilberforce shared a house called Battersea Rise which Thornton had bought in 1792. The cousins spent much time here co coordinating their activities and entertaining their friends. After their marriages in 1796–97 they continued to live and work in close proximity for another decade. In 1791 Thornton played a major part in the establishment of the Sierra Leone Company, which took over the failed attempt by Granville Sharp to create a colony for the settlement of freed slaves in Africa. The company sponsored the voyage to London (1791–93) of the Temne prince John Naimbanna. As the company's foremost director, Thornton virtually administered the colony as chairman of the company until responsibility was transferred to the Crown in 1808. It was at this time that he became a friend of Zachary Macaulay, who was governor of the colony 1794–99. In 1802 Thornton was one of the founders of the Christian Observer, the Clapham Sect's journal edited by Zachary Macaulay, to which he contributed many articles. He was also involved in supporting the spread of Christian missionary work, including the founding of the Society for Missions to Africa and the East (later the Church Missionary Society) in 1799, and the British and Foreign Bible Society (now the Bible Society) in 1804, of which he became the first treasurer. A friend of Hannah More, he assisted in the writing and publication of her Cheap Repository tracts. In 1806, Thornton served as Manager of the newly formed London Institution. He was a pioneer of deaf education, setting up, with Rev John Townsend and Henry Cox Mason, rector of Bermondsey, Britain's first free school for deaf pupils, the London Asylum for the Deaf and Dumb. Its name and location changed over the centuries; The Royal School for Deaf Children Margate closed in 2015.
Жеке өмір
1796 жылы Торнтон Халл қаласынан келген саудагер Джозеф Сайкстың қызы Марианна Сайксқа (1765–1815) үйленді. Олардың тоғыз баласы болды. Екеуі де 1815 жылы қайтыс болды, ал балаларын отбасы досы сэр Роберт Инглис асырап алды. Ұлы Марианна Торнтон өмірінің көп бөлігін Клэпхемде өткізген, білімді әйел болды. Оның өмірі Генри Торнтонның шөберелерінің бірі, жазушы Э. М. Форстердің (1879–1970) жазған өмірбаянының тақырыбына айналды. Ұлы Генри Сайкс Торнтон (1800–1881) әкесінің банктік ісін жалғастырды, бірақ 1825–1826 жылдардағы қаржы дағдарысынан кейін фирма Уильямс Дикон банкіне қосылды. Кіші қыздарының бірі София Торнтон Джон Лесли Мелвиллге, 9-шы Левен графына үйленді. Тағы бір қызы Изабелла 1841 жылы Кентербери каноны және Мейдстоун архидиаконы болған дін қызметкері Бенджамин Харрисонға үйленді. Генри Торнтон Клэпхемдегі Сент-Пол шіркеуіне жерленді, онда оның есімін сақтаған еске алу тақтасы орнатылған, сондай-ақ жақын жердегі отбасылық мазарға сілтеме жасалған. Оның атымен аталатын бұрынғы мектептің сайтында фотосуреттер таңдауы қойылған.
In 1796 Thornton married Marianne Sykes (1765–1815), daughter of Joseph Sykes, a merchant from Hull. They had nine children. Both parents died in 1815 and the children were adopted by a family friend, Sir Robert Inglis. The eldest child, Marianne Thornton, was a bluestocking who lived in Clapham for most of her long life. She was the subject of a biography by her cousin, E. M. Forster (1879–1970), the novelist, who was one of Henry Thornton's great grandchildren. The eldest son, Henry Sykes Thornton (1800–1881), succeeded his father in the banking business, but the firm was merged into Williams Deacon's Bank following the financial crisis of 1825–6. One of the younger daughters, Sophia Thornton, married John Leslie Melville, 9th Earl of Leven). Another daughter, Isabella, in 1841 married the clergyman Benjamin Harrison who became a Canon of Canterbury and Archdeacon of Maidstone. Henry Thornton was buried at St Paul's Church, Clapham where a commemorative plaque records the fact, with an additional reference to the family vault nearby. A selection of photographs is displayed on the website of the former school named after him.
Мұра
Торнтон – табысты коммерциялық банкир, сонымен қатар ақша теориясы бойынша тұжырымдамашы ретінде, ол қазіргі заманғы орталық банктердің әкесі деп есептеледі. Нақты вексельдер доктринасына қарсы болған ол, алтын-валюталық позицияны қолдады және ақша теориясының маңызды тұлғасы болды. Оның ақша ұлғайту процесі Кнут Викселлдің жинақталу процесі теориясын көре білді. Оның 19 ғасырдағы ақша теориясы жөніндегі еңбектері, оның көрегендік ойлары үшін қазіргі заманғы экономистердің мақтауына ие болды, соның ішінде Фридрих Хайек оның "Ұлыбританияның қағаз ақшасының сипаты мен салдарына қатысты сауалнама" кітабына кіріспе жазды, және Джон Мейнард Кейнс та.
A successful merchant banker, as a monetary theorist Thornton has been described as the father of the modern central bank. An opponent of the real bills doctrine, he was a defender of the bullionist position and a significant figure in monetary theory, his process of monetary expansion anticipating Knut Wicksell's theory of the Cumulative process. His work on 19th century monetary theory has won praise from present day economists for his forward thinking ideas, including Friedrich Hayek, who wrote an introduction to his 'An Enquiry into the Nature and Effects of the Paper Credit of Great Britain', and John Maynard Keynes alike.