Кіріспе

Сэр Сэмюэл Ромилли (1 наурыз 1757 – 2 қараша 1818), британдық заңгер, саясаткер және құқықтық реформатор болған. Ол коммерциялық саладан бастау алып, көптеген байланыстар орнатып, мемлекеттік қызметке жол ашты және Парламентте маңызды лауазымға көтерілді. Бастапқыда радикалдық саясатқа қызығушылық танытқаннан кейін, ол канцлерлік істерде мансап жасап, соңынан британдық қылмыстық заңды жетілдіруге күш салды.

Ерте өмір

Ромилли Лондонның Сохо ауданындағы Фрит-стритте дүниеге келді. Ол сағатшы және зергер Питер Ромилли мен оның әйелі Маргарет Гарноның екінші ұлы болды. Ол көбінесе өздігінен білім алған. Ромиллидің Сэр Сэмюэл Флюдьер, 1-ші баронет, крест әкесі және бірінші туысы еді, оның бизнесіне қатысуға мүмкіндігі болды; бірақ Сэр Сэмюэл 1768 жылы, ал оның інісі Сэр Томас 1769 жылы қайтыс болды, соның салдарынан бұл мүмкіндік жойылды. Ол бір кезде әкесінің дүкенінде жұмыс істеді. Ол классикалық әдебиетті жақсы меңгерді және француз әдебиетімен таныс болды. Отбасы гугеноттар болғандықтан, үйде француз тілінде сөйлесті. Олар Соходағы француз протестант шіркеуіне қатысты, онда Женевадан келген Джон (Жан) Роже пастор болып қызмет етті. Роже Ромиллиге Жан-Жак Руссоның еңбектерін таныстырды, ол оның жақтасы болды. Ромилли 1773 жылы Уильям Майкл Лаллиге, канцлерлік кеңсесінің адвокатына, шәкірттікке түсті.

Заң мансабы

1778 жылы Ромилли адвокаттық мансапты таңдап, Грей Иннге қабылданды. Ол Джеффрис Спрангердің, сот істері бойынша құжат дайындаушының шәкірті болды. Жергілікті прогрессивті саясаткерлердің бірі Дэвид Шовемен бірге тұрып, Ромилли басқалармен қатар, ойдас Этьен Клавьермен танысты. Бұл сапарының Париж кезеңінде Маргарита Мадлен Делессерт (1767–1839), кейін Мадам Готьемен достық қарым-қатынас орнатты. Оның анасы Мадлен Кэтрин Бой де Ла Тур, ол Этьен Делессертке (1735–1816) үйленген. Маргарита Женева банкирі Жан Антуан Готьеге (1756–1800) әйел болды, ол Парижге көшіп келді. Ромилли Пассидегі Делесерттер үйінде болды.

Екінші континенттік тур

1783 жылы, адвокаттық құқық алғаннан кейін, Ромилли екінші сапарына шықты. Бұл жолы Францияда оны Джон Бэйнс ертіп жүрді және Джон Джебб арқылы таныстырған Бенджамин Франклинмен Пассиде кездесті. Лозаннада ол аббат Рейналмен танысты. Осы уақытта 1782 жылғы Женева төңкерісі сәтсіз аяқталды. Ромилли 1784 жылы жеңеулік жазушы Франсуа д'Ивернуа арқылы, оның естеліктерінде айтылғандай, Оноре Мирабомен танысты; Халеви бұл Томас Бранд Холлис арқылы болды дейді. Д'Ивернуа мен Дюмон сол кезде Лондонда эмиграцияда болған төңкеріс көшбасшыларының тобына кірді. Мирабо оны ұзақ уақыт бойы күнделікті көрді. «Бовуд үйірмесі» деп аталатын айнада Ромилли танысқан Джереми Бентаммен достық қарым-қатынас орнатты, сондай-ақ Бенджамин Воанмен де жақын болды.

Француз төңкерісі және оның дәуірі

1789 жылы Ромилли Парижге сапар шегіп, француз төңкерісінің барысын зерттеді, сондай-ақ Мирабоның түрмеге қамалған Винсен түрмесін де аралады. Мирабо саяси лидер болғанда, Ұлыбританияның Төменгі палатасында қолданылатын тәртіп туралы есеп беру үшін Ромиллиге жүгінді. Ромиллидің қабілеттерін вигтер партиясы мойындады. Лансдоун графы 1792 жылы оған парламенттік орынды ұсынды, бірақ Ромилли бас тартты. Сол жылдың тамызында Томас Мьюрдің бүлік тудыру ісі бойынша сот процесіне қатысып, оны қорқынышты деп санады. 1793 жылдың соңына қарай Ромилли француз төңкерісінің саясаты "адамгершіліксіздікке" тең екеніне көз жеткізді. 1794 жылы ол хат алысып жүрген Мадам Готьеге "қоғамдық оқиғалар" оның көзқарасын өзгертетінін түсіндірді. 1797 жылдың тамызында ол радикал Джон Биннстің босатылуына қол жеткізді. Амиен бейбітшілігі кезінде Ромилли Парижде болды. Ол Бентхаммен бірге заң шығару ассамблеясының отырған Бурбон сарайын аралады.

Саяси мансап

1806 жылы «Барлық таланттар» министрлігі билікке келген кезде Ромиллиге Бас прокурор лауазымы ұсынылды, бірақ ол ешқашан Халық палатасында отырмаған еді. Ол келісіп, рыцарь атағын алды және Куинборо округінен парламентке сайланды. Ол үкімет қызметтен кеткенде, одан да кетті, бірақ Халық палатасында қалды, тікелей Хоршам, Уорхэм және Арундел округтерін өкілдік етті. Ромилли сөзін аяқтағанда, парламент мүшелері тұрып, оған зор құрмет көрсетті, мұндай жағдай Халық палатасында өте сирек кездеседі. Ал Уилберфорс өзі басқа иесін қойып, көздерінен жас мөлдіреп ақты.

Құқықтық реформашы

Ромилли қазіргі классикалық криминологияның ықпалымен қылмыстық құқықты реформалауға жұмыстанды. Ол өмірінің он екі жылын парламент арқылы заң реформаларын қабылдатуға жұмсады. Ол Мартин Мадан мен Уильям Пейлидің жазаларға қатысты көзқарастарына қарсы шықты. Оның пікірінше, «Қанды кодекс» деп аталатын әділет жүйесі реформаға мұқтаж болды, ал оның естеліктерінде француз революциясының бір салдары парламенттің қажетті заңнаманы қабылдау мүмкіндігін төмендеткені айтылды. Дегенмен, пікірлер өзгеріп бастады. 1808 жылы Ромилли Елизавета заңының күшін жойды, ол адамнан ұрлық жасауды өлім жазасына кесіп жіберумен қылмыс деп есептеген. Содан кейін қалтақшыларды сәтті соттау көрсеткіші арта түсті. Чарльз Уильямс Винн Ромиллидің мүлік құқығындағы және жекелеген заң жобаларындағы тәжірибесінің жеткіліксіз екенін айтты. 1813 жылы Джон Уильям Уорд бұл тәсілді тым «философиялық» деп тапты.

Шығармалары

Қазылар алқасының соттағы конституциялық билігі мен міндеттері туралы фрагмент (1784), Сент-Асаф деканының ісі және Конституциялық ақпарат қоғамының анонимді жарияланымы. Ромилли 1818 жылдың 11 қарашасында әйелі Эннмен бірге Херефордширдегі Сент-Михаил және барлық періштелер шіркеуіне қойылды.