Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы және ақын (1816–1902)
ақын
British writer and poet (1816–1902)
the poet
Филипп Джеймс Бейли (22 сәуір 1816 – 6 қыркүйек 1902) – ағылшын спазмодикалық ақыны, ең белгілі туындысы – «Фест» поэмасы.
Philip James Bailey (22 April 1816 – 6 September 1902) was an English spasmodic poet, best known as the author of Festus.
Өмір
Бейли 1816 жылғы 22 сәуірде Нотинггемде Томас Бейлидің бірінші әйелі Мэри Тейлордан туған жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Лорд Байронның поэзиясымен тәрбиеленді. Нотинггемде білім алған ол классикалық пәндерді унитариандық пастор Бенджамин Карпентерден оқыды. 15 жасында Глазго университетіне қабылданды. Пресвитериандық пастор болу идеясынан бас тартып, 1833 жылы Лондондағы заңгер кеңсесінде заң оқуын бастады. 1834 жылғы 26 сәуірде Линкольн Иннге қабылданды және 1840 жылғы 7 мамырда адвокаттыққа шақырылды, бірақ ешқашан заңмен айналыспады. 1836 жылы Бейли жазу үшін Нотинггемге жақын Олд-Басфордтағы әкесінің үйіне көшті. 1856 жылы әдеби еңбегі үшін мемлекеттік зейнетақы алды. 1864 жылы Джерсиге көшіп, саяхаттады. 1876 жылы Англияға оралып, алдымен Ильфракомбке жақын Лиде, ал 1885 жылы Блэкхитте қоныстанды. Соңында ол Нотингемге қайтып келді. Бейли 1902 жылғы 6 қыркүйекте грипптен қайтыс болды. Ол Нотингемдегі Рок (сонымен қатар Шіркеу) зиратында, Нотингемдегі Сент-Эндрю шіркеуінде өткен қызметтен кейін жерленді.
Bailey was born on 22 April 1816 in Nottingham, the only son of Thomas Bailey by his first wife, Mary Taylor. He was brought up on the poetry of Lord Byron. Educated in Nottingham, he was tutored in classics by Benjamin Carpenter, a Unitarian minister. Aged 15, he matriculated at Glasgow University. Dropping the idea of becoming a Presbyterian minister, he began in 1833 to study law in a solicitor's office in London. On 26 April 1834 he entered Lincoln's Inn, and was called to the bar on 7 May 1840, but never practised law. In 1836 Bailey retired to his father's house at Old Basford, near Nottingham, to write. In 1856 he received a civil list pension in recognition of his literary work. In 1864 he moved to Jersey, and travelled. In 1876 he returned to England, settling first at Lee near Ilfracombe, and in 1885 at Blackheath. Finally he retired to Nottingham. Bailey died of influenza on 6 September 1902. He was buried in Nottingham Rock (aka Church) Cemetery after a service at St Andrew's Church, Nottingham.
Шығармалары
Бейли көбінесе бір ғана көлемді поэмасы – «Фестус» арқылы танымал, ол алғаш рет 1839 жылы анонимді түрде жарияланды, содан кейін 1845 жылы екінші басылыммен кеңейтілді. Теология мен философияның кең ауқымды панорамы болған бұл поэма он екі бөлімнен тұратын Құдай мен адам арасындағы қарым-қатынасты бейнелеуге және «сенім мен ақылдың біріктірілген жақсы хабарына» негіз салуға тырысты. «Фестус» поэмасының жанкүйерлерінің арасында Теннисон да болды. Генри Уодсворт Лонгфеллоу 1851 жылы жарық көрген «Алтын аңыз» шығармасында оған еліктеді. Бейли өзінің көзқарасын «омнист» деген жаңа сөзбен сипаттады. Маргарет Фуллер бұл туындыға құмар болды, бірақ сын көзбен қарады. Бейлидің «Перуіштелер әлемі» (1850), «Мистик» (1855), «Заман» (1858) және «Жалпы ән» (1867) атты келесі өлеңдері сәтсіздікке ұшырады. Кейін автор олардың үлкен бөліктерін «Фестустың» кейінгі басылымдарына қосты, ол соңғы басылымы 1889 жылы жарық көргенде 40 000 жолдан асты. Бір кезде оның шығармалары өте танымал болды, оның «қиялының күші» (Элизабет Барретт Браунинг) үшін жоғары бағаланды, бірақ Бейлидің әкесі саналған Спазмодикалық мектептің басқа туындылары сияқты, қазір көбінесе оқылмайды. 2021 жылы Эдинбург университетінің баспасы Миша Виллетт редакциялаған «Фестустың» сындық басылымын жариялады.
Bailey is known almost exclusively by his one voluminous poem, Festus, first published anonymously in 1839, and then expanded with a second edition in 1845. A vast pageant of theology and philosophy, it comprised in some twelve divisions an attempt to represent the relation of God to man, and to postulate "a gospel of faith and reason combined." Among the admirers of Festus was Tennyson. Henry Wadsworth Longfellow imitated it in The Golden Legend (1851). Bailey himself described his approach with the neologism "omnist". Margaret Fuller was an enthusiast for the work, if with critical reservations. The subsequent poems of Bailey, The Angel World (1850), The Mystic (1855), The Age (1858), and The Universal Hymn (1867), were failures. The author then incorporated large extracts of these into the later editions of Festus, which ultimately extended to over 40,000 lines when the final edition was published in 1889. At one time his work was immensely popular, admired for its 'fire of imagination' (Elizabeth Barrett Browning), but, like the other works of the Spasmodic school of which Bailey was considered the father, it is now little read. In 2021, Edinburgh University Press published a critical edition of Festus, edited by Mischa Willett.