Джеймс Фитцджеймс Стивен: Заңгер, философ және жазушы өмірі

Кіріспе

Ағылшын заңгері, судья, жазушы және философ (1829–1894)

Сэр Джеймс Фитцджеймс Стивен, 1-ші баронет, KCSI (3 наурыз 1829 – 11 наурыз 1894) – ағылшын заңгері, судья, жазушы және философ. Джон Стюарт Миллдің ең белгілі сыншыларының бірі Стивен философия, заң реформасы және жазу саласында танымал болды.

Ерте өмір және білім, 18291854

Джеймс Фитцджеймс Стивен 1829 жылғы 3 наурызда Лондонның Кенсингтон-Гор аймағында, сэр Джеймс Стивен мен Джейн Кэтрин Венннің үшінші баласы және екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Стивен беделді отбасыдан шыққан. Оның әкесі, 1833 жылғы Құлдықтан Азат ету Актісінің авторы, Колониялар жөніндегі Мемлекеттік хатшының тұрақты орынбасары және Кембридж университетіндегі Заманауи тарих профессоры болды. Оның әкесі Джеймс Стивен мен ағасы Джордж Стивен екеуі де құлдыққа қарсы күрестің белді тұлғалары болды. Кіші інісі – автор және сыншы сэр Лесли Стивен, ал кіші қарындасы Каролина Стивен – қайырымдылықпен айналысқан және квакерлер туралы жазған адам. Ағасы Лесли Стивен арқылы ол Вирджиния Вульфтың туысы, сондай-ақ заңгер А. В. Дайсидің де туысы болды. Стивен алғашқы білімін жеті жасынан бастап Брайтон қаласындағы пастор Бенджамин Гест мектебінде алды, ал 1842 жылдан үш жыл бойы Итон колледжінде оқыды. Итон колледжі оған ұнамағандықтан, Стивен университетке дейінгі білімін аяқтау үшін екі жыл бойы Лондон Корольдік колледжінде оқыды. 1847 жылдың қазанында ол Кембридж университетінің Тринити колледжіне қабылданды. Ол өте дарынды болғанымен, 1851 жылы классика пәнінен ерекше көзге түспейтін бакалавр дәрежесін алды, өзінің айтуынша, ол "үйретуге ең қиын" адамдардың бірі болған. Дегенмен, ол Кембридж университетінің дебат клубында шебер дебатшы ретінде танымал болды. Ол сондай-ақ Кембридж апостолдарының құпия қоғамына сайланды, оны ұсынған Генри Мэн, жаңадан тағайындалған Азаматтық құқық профессоры, олардың мінездері әртүрлі болғанына қарамастан, өмір бойына дос болды. Апостолдардың отырыстарында ол кейін Либералдық партияның көшбасшысы болған Уильям Харкортпен жиі пікір таластырды, замандастары бұл пікірсайыстарды "құдайлардың нағыз шайқасы" деп сипаттады. Оның замандасы физик Джеймс Клерк Максвелл болды. Заңгерлік білімі жеткіліксіз екенін сезіне отырып, ол Лондон университетінде заңгерлік мамандық бойынша білім алды. Бұл сол кездегі әдеттен тыс қадам болды, және ол алғаш рет Джереми Бентамның еңбектерін зерттеді.

Еңбек жолының алғашқы жылдары, 18541869

Кембриджді тастағаннан кейін Стивен заңгерлік мансапты таңдады, әйтсе де әкесі діни қызметкер болуын тілеген. 1854 жылғы қаңтарда ол Иннер Темплде адвокаттыққа қабылданды және Мидленд аймағында қызмет етті. Өзінің кәсіби жетістіктерін кейінірек бағалағанда, ол осындай оқып-үйренуінің нәтижесінде емес, оның арқасында ғана орташа табысқа қол жеткізген адвокат және еңбегімен көзге түскен судья болғанын айтты. Бастығы болып жұмыс істеген жылдарында ол журналист ретінде табыс тауып, оны кішігірім тәжірибесімен толықтырды. 1855 жылы құрылған "Saturday Review" журналына үлес қосты. Ол Мэн, Харкорт, Г. С. Венаблз, Чарльз Боуэн, Э. А. Фримен, Голдвин Смит және тағы басқалармен бірге болды. Стивеннің жарық көрген алғашқы және соңғы кітаптары "Saturday Review" журналындағы мақалаларының ішінен таңдалып алынған еңбектері болды ("Essays by a Barrister", 1862, автор аты жасырылған; "Horae sabbaticae", 1892). Бұл жинақтарда 17 ғасырдан бастап, негізінен ағылшын публицистері мен теологтарын зерттеудің нәтижелері жинақталған. Ол өзінің эсселерін әуесқойдың бос уақытында жазған жай ғана туындылар деп ешқашан мәлімдемеген, бірақ олар жақсы қабылданды. 1858 жылдан 1861 жылға дейін Стивен халыққа білім беру жөніндегі патшалық комиссияның хатшысы болып қызмет етті, оның ұсыныстары дереу орындалды. 1859 жылы ол Ньюарк қаласының тіркеушісі болып тағайындалды. 1863 жылы "Англияның қылмыстық заңнамасына жалпы шолу" атты еңбегін жариялады. Бұл Уильям Блэкстондан бері ағылшын заңдары мен әділеттілігінің принциптерін әдеби тілде түсіндіруге жасалған алғашқы әрекет болды және ол үлкен сәттілікке ие болды. 1865 жылы "Pall Mall Gazette" газетінің құрылуы Стивенге жаңа әдеби мүмкіндіктер берді. Ол судья болғанға дейін үлес қосуын жалғастырды. Стивеннің адвокаттық тәжірибесі тұрақсыз болды, бірақ ол екі маңызды істе қатысты. 1861-62 жылдары ол Арч сотында пастор Роуленд Уильямсты ереске қарсы сәтсіз қорғады, бірақ ақырында ол Таяу кеңестің сот комитетінде ақталды. 1865-66 жылдары Стивен (Эдвард Джеймс КВ-мен бірге) Ямайка комитеті тарапынан қызмет етті, ол Ямайка губернаторы Эдвард Эйрді 1865 жылғы Морант шығанағындағы көтерілісті басу кезіндегі шектен шығулары үшін соттауға тырысты. Олар Эйр мен оның офицерлерін Англияның қылмыстық заңын бұзғаны үшін айыптады, олардың кейбіреулері өлім жазасын көздейтін қылмыс еді. 1867 жылдың басында Стивен Ямайка комитеті тарапынан Александр Аберкромби Нельсон мен Герберт Брэндті соттауға шақырылды, олар Джордж Уильям Гордонды өлім жазасына кескен әскери сотта отырған еді, бірақ үлкен қазылар алқасы айыптаманы қабылдаудан бас тартты. Содан кейін ол Эйрді соттауға шақырылды: іс басталғанда Стивен бақылаушыларды таң қалдырды, өйткені ол Эйрді төтенше жағдайда қаһармандықпен әрекет еткен батыл адам деп мақтады. Эйр босатылды және Стивен Ямайка комитетімен келіспей қалды. Оның комитет мүшесі болған Джон Стюарт Миллмен достығы бұзылды. Стивен Миллдің "сезімтал либерализмін" сынады, британ үкіметінің билікке бағынбаған халықтардың анархияға түсуіне жол бермеу үшін күш қолдануы дұрыс екенін айтты. Осы уақытта Стивеннің заңгерлік мансабы қарқынды дамыды, ал 1868 жылы ол сол жылы тағайындалған он бес кеңесшінің бірі болды. Алайда, ол 1869 жылғы қаңтарда, өзінің бұрынғы қарсыласы Уильям Харкорттың пайдасына Халықаралық құқық профессоры қызметіне ие болмағанда, кері соққыға ұшырады.

After leaving Cambridge, Stephen chose to enter a legal career, though his father had hoped for a clerical career. He was called to the bar in January 1854 by the Inner Temple, and joined the Midland Circuit. His own estimation of his professional success—written in later years—was that in spite of such training rather than because of it, he became a moderately successful advocate and a rather distinguished judge. In his earlier years at the bar he supplemented his income from a successful but modest practice as a journalist. He contributed to the Saturday Review from the time it was founded in 1855. He was in company with Maine, Harcourt, G. S. Venables, Charles Bowen, E. A. Freeman, Goldwin Smith and others. Both the first and the last books published by Stephen were selections from his papers in the Saturday Review (Essays by a Barrister, 1862, anonymous; Horae sabbaticae, 1892). These volumes embodied the results of his studies of publicists and theologians, chiefly English, from the 17th century onwards. He never professed his essays to be more than the occasional products of an amateur's leisure, but they were well received. From 1858 to 1861, Stephen served as secretary to a Royal Commission on popular education, whose conclusions were promptly put into effect. In 1859 he was appointed Recorder of Newark. In 1863 he published his General View of the Criminal Law of England, the first attempt made since William Blackstone to explain the principles of English law and justice in a literary form, and it enjoyed considerable success. The foundation of the Pall Mall Gazette in 1865 gave Stephen a new literary avenue. He continued to contribute until he became a judge. Stephen's practice at the Bar was an uneven one, though he appeared in two notable cases. In 1861–62, he unsuccessfully defended the Reverend Rowland Williams in the Court of Arches against charges of heresy, though he was ultimately acquitted in the Judicial Committee of the Privy Council. In 1865–66, Stephen was retained (along with Edward James QC) by the Jamaica Committee, which sought to prosecute Edward Eyre, Governor of Jamaica, for his excesses in suppressing the Morant Bay rebellion of 1865. They produced a legal opinion, which charged Eyre and his officers with serious breaches of English criminal law, some of them capital. In early 1867, Stephen was retained by the Jamaica Committee to prosecute Alexander Abercromby Nelson and Herbert Brand, two military officers who had sat on the court martial which sentenced George William Gordon to death; but the grand jury declined to return a true bill. He was then retained to prosecute Eyre: when he began his case, Stephen surprised observers by praising Eyre as a courageous man who had acted honourably in an emergency. Eyre was discharged and Stephen fell out with the Jamaica Committee. His friendship with John Stuart Mill, who was a leading member of the Committee, was permanently damaged. Stephen was a critic of Mill's "sentimental liberalism", arguing that the British government was justified in applying force to prevent subject societies from descending into anarchy. Meanwhile, Stephen's legal career proceeded apace, and in 1868, he became a Queen's Counsel, one of fifteen that year. However, he suffered a setback in January 1869, when he was passed over for the Whewell Professorship of International Law in favour of his old rival William Harcourt.

Стивен Үндістанда, 18691872

Стивеннің мансабындағы шешуші кезең 1869 жылдың жазында болды, ол Үндістандағы вице-корольдің атқарушы кеңесінің заң жөніндегі мүшесі қызметін қабылдады. Оның тағайындалуы оның досы Генри Мэннің ұсынысымен жасалды, ол оның тікелей ізашары болды. Ол 1869 жылдың желтоқсан айында Үндістанға келді. Үндістанда болған кезінде Стивен он екі заң мен тағы сегіз нормативтік актіні әзірледі, олардың көпшілігі бүгінге дейін қолданылып келеді. Мэннің жан-жақты қабілеттерінің арқасында Үндістан үкіметі шамамен жиырма жылға созылған жүйелі заң шығару кезеңіне енді. Стивеннің міндеті – осы жұмысты жалғастырып, заң жобаларын заң шығару кеңесі арқылы өткізу болды. 1872 жылғы Туысқандық неке туралы заң Мэн мен Стивеннің терең ой-сарабының нәтижесі болды. Үндістандық шарттар туралы заң Англияда білімді комиссиямен жасалған, ал жоба 1872 жылы заңға айналғанға дейін Стивеннің қолынан өтті және маңызды өзгерістер енгізілді.

Үндістандық дәлелдеу туралы заң

Сол жылы қабылданған Үндістанның дәлелдеу туралы заңы, толығымен Стивеннің жеке еңбегі, Үндістанның барлық тұрғындары үшін, кастасына, әлеуметтік жағдайына немесе дініне қарамастан, дәлелдеу ережелерін біркелкі етті. Заң жобаларын дайындаумен қатар, Стивен осы кезеңде өз бөлімінің ағымдағы басқару мәселелерімен де айналысып, вице-король кеңесінің жалпы отырыстарына белсенді қатысты. Оның Үндістандағы соңғы ресми ісі – әділеттілік жүйесін басқару туралы ескертпе жариялау болды, ол әлі толыққанды іске асырылмаған реформаларға бағыт көрсетті және Британдық Үндістанның сот жүйесін түсінуге ниеттенген әркім үшін құнды құрал болып табылады.

Англияға оралу, 18721879

Стивен негізінен отбасылық себептермен 1872 жылдың көктемінде Англияға оралды. Саяхат барысында ол "Еркіндік, теңдік, бауырластық" (1873–1874) кітабына негіз болған бірқатар мақалалар жазды, бұл кітап Джон Стюарт Миллдің неоутилитаризміне қарсы наразылық білдірді. Осы шамада Лесли Стивен ағасының ой-өрісіне Томас Карлайлтың ықпалын байқады. Бұл Стивеннің Джон Стюарт Миллдің "Еркіндік туралы" эссесіндегі тезисіне қарсы күшті шабуылында көрінді, ол мораль мен дін мүддесі үшін заңдық мәжбүрлеу, қысым және шектеуді қолдады. Стивен былай деді: "Кез келген заңның құрамдас бөлігі – күш". Стивен 1894 жылдың 11 наурызында Ипсвич қаласының жанындағы Red House Park зейнеткерлер үйінде созылмалы бүйрек жеткіліксіздігінен қайтыс болды және Лондонның Кенсал Грин зиратында жерленді. Оның әйелі одан кейін тірі қалды.

Құрметтер

Стивен 1877 жылғы қаңтарда Үндістан жұлдызы орденінің (KCSI) кавалер-командоры атағымен марапатталды. 1891 жылғы 29 маусымда, қызметтен кеткеннен кейін жақын арада, ол Лондон графтығындағы Сент-Мэри Эбботт, Кенсингтон приходындағы Де-Вер бақшаларының бароны атанды. Ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі, сондай-ақ 1888 жылы Франция институтының корреспондент мүшесі болып сайланды. Ол Оксфорд университетінен (1878) және Эдинбург университетінен (1884) құрметті доктор дәрежесін алды, ал 1885 жылы Кембридж университетінің Троица колледжінің құрметті стипендиаты болып сайланды.

Шығармалары

Адвокат жазған эсселер. Лондон: Эльдер және компания, 1862 жыл. Англияның қылмыстық құқығына жалпы шолу. Лондон: Макмиллан және компания, 1890 (1-басылым, 1863 жыл). Үндістан дәлелдеу заңы (1872 жылғы I): Сот дәлелдеу принциптеріне кіріспемен. Лондон: Макмиллан және компания, 1872 жыл. "Азаттық, теңдік, бауырластық". Нью-Йорк: Холт және Уильямс, 1873 (2-басылым), 1874 жыл. Англияның қылмыстық құқығының тарихы, 2-том, 3-том. Лондон: Макмиллан және компания, 1883 жыл. Нункомардың тарихы және сэр Илайджа Импейдің импичменті, 2-том. Лондон: Макмиллан және компания, 1885 жыл. Horae Sabbaticae: Сенбілік шолуға жарияланған мақалалардың қайта басылымы. Бірінші серия. Лондон: Макмиллан және компания, 1892 жыл. Horae Sabbaticae: Сенбілік шолуға жарияланған мақалалардың қайта басылымы. Екінші серия. Лондон: Макмиллан және компания, 1892 жыл. Horae Sabbaticae: Сенбілік шолуға жарияланған мақалалардың қайта басылымы. Үшінші серия. Лондон: Макмиллан және компания, 1892 жыл.

Таңдалған мақалалар

"Жауапкершілік және ақыл-ой қабілеті", Ұлттық әлеуметтік ғылымдарды дамыту қауымдастығының еңбектері, 1865 ж. "Индия және Англиядағы кодификация", The Fortnightly Review, Vol. XVIII, 1872 ж. "Парламенттік үкімет", 2-бөлім, "Қазіргі заманғы шолу", Т. XXIII, 1873 жылғы желтоқсан / 1874 жылғы мамыр. "Цезаризм және ультрамонтанизм", 2-бөлім, "Қазіргі заманғы шолу", Т. XXIII, 1873 жылғы желтоқсан / 1874 жылғы мамыр. "Қажетті шындық", "Қазіргі заманғы шолу", Т. XXV, 1874 жылғы желтоқсан / 1875 жылғы мамыр. "Діни көзқарастарды білдіруге қатысты Англия заңдары", "The Contemporary Review", Vol. XXV, 1874 жылғы желтоқсан / 1875 жылғы мамыр. "Глэдстон мырза және сэр Джордж Льюис пікірлер мәселесіндегі билік туралы", "ХІХ ғасыр", 1877 жылғы наурыз / шілде. "Жеке кәсіпкерлік арқылы заңды жақсарту", "ХІХ ғасыр", Т. II, 1877 жылғы тамыз / желтоқсан. "Қылмыстық заңды реформалау жөніндегі ұсыныстар", "The Nineteenth Century", Vol. II, 1877 жылғы тамыз / желтоқсан. "Діни сенімнің төмендеуінің моральға тигізетін әсері". "Заманауи симпозиум", Rose Belford Publishing Co., 1878 ж. "Құмар ойын және заң", "ХІХ ғасыр", Т. XXX, 1891 жылғы шілде / желтоқсан. "13-шы ғасырдан 18-шы ғасырға дейінгі қылмыстық іс жүргізу". "Англо-американдық құқықтық тарих" таңдамалы еңбектері, Т. II, Little, Brown & Company, 1908 жыл.

Түрлі-түрлі

"Индия және Англиядағы кодификация", Заңға түзетулер қоғамының 1872 жылғы сессиясының ашылу лекциясы, Заң журналы, I том, Жаңа серия, 1872 жыл.