Лондонның Линкольнс Инн Филдс алаңы

Кіріспе

Лондон қаласындағы қоғамдық алаң

Линкольн Инн Филдс – Лондонның ең үлкен қоғамдық алаңы. Ол 1630 жылдары белсенді құрылысшы және мердігер Уильям Ньютонның бастамасымен салынды, оны сэр Николаус Певснер "Лондонды дамытуға қатысқан ұзақ тізімдегі кәсіпкерлердің біріншісі" деп атады. Иниго Джонстың қолымен салынған, осы жазықтықтарды "құру және отырғызу" жоспары 19 ғасырда Уилтон-хаустағы Лорд Пемброктың коллекциясында сақталған деген аңыз бар, бірақ оның қазіргі орны белгісіз. Бұрын жеке меншікте болған бұл жер 1895 жылы Лондон округі кеңесіне өткен, және сол жылы кеңес төрағасы сэр Джон Хаттон оны жұртшылыққа ашты. Бүгінде алаң Лондонның Камден ауданы басқаруында және бұл ауданның Вестминстер қаласымен оңтүстік шекарасының бір бөлігін құрайды. Линкольн Инн Филдс атын жанында орналасқан Линкольн Инннен алған, оның жеке бақтары Филдстен периметрлік қабырға және ірі қақпа үйімен бөлінген. Алаң ортасындағы жасыл алаңда теннис және нетболға арналған корттар мен музыкалық сахна бар. Бұрын мұнда корпоративтік шаралар өткізілген, бірақ қазірге ол рұқсат етілмейді. 18 ғасырда осы жерде крикет және басқа да спорт түрлері ойналғаны айтылады.

Тарих

Линкольн қонақ үйі Миддлсекс графтығында орналасқан. 17 ғасырға дейін мал жайылымға қойылып, ол Холборн шалғынды даласының Пурсфилд деп аталатын бөлігі болған және Сент-Джайлс ауруханасына тиесілі болған. 64 Линкольн қонақ үйінің жерлерін қазу туралы есепте Дрюри-Лейндегі Уайт-Харт қонақ үйінің иесі Кэтрин Смит 1520 жылдан бастап жерді жалға алғаны айтылған. Содан кейін ол Корольдікке қайтарылды және жайылым ретінде, кейде өлім жазасын орындау үшін пайдаланылды. Жайлымдарды пайдалану мақсатында, жануарлар қашпауы үшін алаңның айналына турникеттер орнатылды. Бұл жаяу жүргіншілер жолының бойында дүкендер мен басқа да кәсіпорындар пайда болды, ал кейбір аллеялар әлі де сақталған – Үлкен және Кіші турникеттер. 1613 және 1618 жылдары Иниго Джонс пен Чарльз Корнуоллистің егістіктерді қайта дамыту жоспарлары сәтсіз аяқталды. Дегенмен, Уильям Ньютон 1638 жылы Линкольн қонақ үйі деп аталған 32 үйді салуға рұқсат алды, оның жылдық жалдауы 5 фунт стерлинг 6 шиллинг 8 пенни болды. Бірақ, құрылыс лицензиясы орталық аумақ ашық кеңістік ретінде, жұртшылыққа қолжетімді болған жағдайда ғана берілді. 64-ші үйдің қазбаларында (жоғарыда қараңыз) құрылыс материалдары, әсіресе қиыршық тас үшін пайдаланылған карьерлер табылды. Олардың бірінің ішінде "шатастыратын кесе" фрагменті табылған, бұл ішімдік құралы, одан құймастан ішуді қиындатады. Бастапқыда Линкольн қонақ үйі Лондонның сәнді бөлігі болды. Оны қоршап тұрған үйлердің құрылысы ағылшын азаматтық соғысынан ұзақ үзіліс алып, баяу жүрді. 1659 жылы Джеймс Купер, Роберт Хенли, Фрэнсис Финч және "Линкольн қонақ үйінің егістіктеріндегі белгілі бір жер учаскелерінің" басқа иелері, сол жылдың 1 қазанына дейін осы егістіктердің үш жағына салынған жаңа ғимараттарға байланысты туындауы мүмкін барлық тәркілеулер мен жазалардан босатылды, егер олар қоғамдық мүдде үшін әрбір мұндай үйдің толық құнын бір ай ішінде төлесе; және олар "аталған егістіктердің қалдықтарын" Линкольн қонақ үйі қоғамына, оларды жалпы пайдалану мен игілігі үшін серуендеуге қою үшін беруге міндетті болды, осылайша бұрынғы егістіктерде болған қолайсыздықтар жойылды және болашақта жолаушылар жақсырақ қамтамасыз етілді. Бұл ерте кезеңдегі ең көне ғимарат – Линдси Хаус, 59–60 Линкольн қонақ үйі, ол 1640 жылы салынған және Иниго Джонсқа жатқызылған. Құрылысшы Дэвид Каннингэм, Аучинхервидің 1-ші бароны болуы мүмкін, ол Николас Стоунның досы, ол Карл I үшін Беркхамстед резиденциясын қайта құруды қадағалаған. Ол 18-ші ғасырда Линдси графтарының меншігінде болған кезеңнен атын алған. Он жетінші ғасырдан сақталған тағы бір ғимарат – қазіргі 66 Линкольн қонақ үйі, ол Лорд Повис үшін салынған және Повис Хаусы деп аталған. Англия Банкінің жарғысы 1694 жылдың 27 шілдесінде осы жерде бекітілді. 1705 жылы оны Ньюкасл герцогы сатып алды (содан кейін ол Ньюкасл Хаусы деп аталды), ол оны сэр Джон Ванбрух (1684 жылғы өрттен кейін Кристофер Реннің жұмысына сәйкес) қайта жаңғыртты. Ол 1700 жылғы түрінде сақталған, бірақ 1930 жылы Эдвин Лютенс оны қайта жаңғыртқанда, ол ерекше пастиш көрінісін береді. Лондон сәні батысқа жылжыған кезде Линкольн қонақ үйі бай заңгерлерге қалды, олар оның соттарға жақын орналасқандығына қызығушылық танытты. Осылайша бұрынғы Ньюкасл Хаусы 1790 жылы әлі де бар Farrer & Co заң фирмасының кеңсесіне айналды: олардың клиенттері королева Елизавета II-ні қамтиды. Линкольн қонақ үйі театры 1661 жылдан 1848 жылға дейін Филдс қаласында орналасқан, содан кейін ол бұзылды. Бастапқыда Герцог театры деп аталған, ол 1695 жылы Лислдің теннис кортын қайта құру арқылы құрылды. Театр Генри Перселдің "Дидо және Энеас" операсының (1700), Джон Гейдің "Көңілсіз операсының" (1728 жылғы қаңтар) және Джордж Фридерик Генделдің соңғы екі операсының (1740 және 1741) алғашқы төлемді қоғамдық қойылымдарын ұсынды. Линкольн қонақ үйі 1683 жылы Бедфордтың бірінші герцогының ұлы лорд Уильям Расселдің бас кесуіне куә болды, ол король Чарльз II-ні өлтіруге жасалған Рай-хаус қастандығына қатысқандығы үшін айыпталды. Өлім жазасын орындаушы Джек Кетч болды, ол оны нашар орындады, бас денеден бөлінуі үшін төрт балта соққысы қажет болды; бірінші соққыдан кейін Рассел оған қарап: "Сен иттің баласысың, мені осылай адамдықсыздықпен пайдалану үшін маған 10 гинея бердің бе?" деді. 1735 жылдан кейін кейде Филдс темір қоршаумен қоршалды, себебі сол кездегі Rolls-тің шебері сэр Джозеф Джекилл атпен жүргенде аттан құлап кетті. Оқиғаның басқа нұсқасы Джекилл джин бағасын көтеруге қатысты Парламент актісін қолдағандықтан шабуылға ұшырады деп мәлімдейді. 1750 жылдан 1992 жылға дейін адвокаттар Фрере Чолмели Линкольн қонақ үйінің солтүстік жағындағы кеңседе орналасқан, содан кейін олардың ғимараттары Темплдегі 4 Эссекс Кортындағы бұрынғы кеңселерінен кейін Эссекс Корт Палатасы деп аталатын жетекші коммерциялық адвокаттар алқасымен иеленілді. Эссекс Корт Палатасы қазір бес ғимаратты, 24–28 Линкольн қонақ үйін иеленеді. Басқа адвокаттар алқалары, соның ішінде жетекші отбасылық құқық алқасы 1GC Family Law, содан бері Линкольн қонақ үйінде кеңсе ашты, бірақ заң фирмалары одан әлі де көп. Чарльз Диккенстің "Қараңғы үй" романында аристократияның шалақ заңгері, мырза Талкингхорн, Линкольн қонақ үйінде кеңсесі бар, ал оның ең драматикалық көріністерінің бірі осы жерде өтеді. Оның ғимаратының сипаттамасы ең жақын Линдси Хаусына сәйкес келеді. Патент агенттері фирмасымен біршама уақыт пайдаланылғаннан кейін Линдси Хаусы жетекші азаматтық бостандықтар адвокаттарының алқасы, Garden Court Chambers-ке үй болды, сондай-ақ көршілес ғимарат 57–58, соның ішінде сэр Джон Соанның геометриялық баспайшықтары бар. Лондон экономика және саясат мектебі 2003 жылы алаңға көшті, 50 Линкольн қонақ үйінің жалға алу құқығын алды, Саардия көшесінің бұрышында. 2008 жылдың соңында, LSE-нің құқық және басқару департаменттерін қамтитын £71 миллиондық жаңа заманауи ғимаратты королева және Эдинбург герцогы ашты (54 Линкольн қонақ үйі). Содан бері ол 2009 жылы Саардия Хаусын (бұрынғы жер тізімі ғимараты 32 Линкольн қонақ үйі), 2010 жылы 44 Линкольн қонақ үйін (бұрынғы қатерлі ісіктер зерттеу орталығы), 2016 жылы 5 Линкольн қонақ үйін және 2017 жылы Нуффилд Хаусын сатып алып, алаңдағы ғимараттар портфелін жетіге дейін кеңейтті.

Lincoln's Inn was situated in the county of Middlesex. Up to the 17th century cattle were grazed upon the fields, which were part of the Holborn grassland named Pursefield and belonged to St Giles Hospital. In the report of excavations of 64 Lincoln's Inn Fields, it is noted that one Katherine Smyth, the owner of the White Hart Inn on Drury Lane, leased the land from 1520. It then reverted to the Crown, and was used as pasture and occasionally for an execution. The use of the pastures meant that turnstiles were placed around the square to enable pedestrians to enter without the animals escaping. Shops and other businesses developed along these footpaths, and some of these alleys still exist – the Great and Little Turnstile. Schemes for redevelopment of the fields by Inigo Jones and Charles Cornwallis in 1613 and 1618 were unsuccessful. William Newton gained permission, however, to erect 32 houses in what became known as Lincoln's Inn Fields in 1638 for an annual fee of £5 6s 8d. However, the building licence was only given if the central area remained an outdoor space open to the public. Quarry pits were discovered in the excavations at No. 64 (see above), probably for building materials, in particular, gravel. In the fill of one was a fragment of a 'fuddling cup', a drinking vessel which made it deliberately difficult to drink from without spillage. When originally laid out, Lincoln's Inn Fields was part of fashionable London. The completion of the houses that surrounded it proceeded at a leisurely pace, interrupted by the English Civil War. In 1659 James Cooper, Robert Henley, and Francis Finch and other owners of "certain parcels of ground in the fields, commonly called Lincoln's Inn Fields", were exempted from all forfeitures and penalties which they might incur in regard to any new buildings they might erect on three sides of the same fields, previously to 1 October in that year, provided that they paid for the public service one year's full value for every such house within one month of its erection; and provided that they should convey the "residue of the said fields" to the Society of Lincoln's Inn, for laying the same into walks for common use and benefit, whereby the annoyances which formerly have been in the same fields will be taken away, and passengers there for the future better secured." The oldest building from this early period is Lindsey House, 59–60 Lincoln's Inn Fields, which was built in 1640 and has been attributed to Inigo Jones. The builder may have been David Cunningham, 1st Baronet of Auchinhervie, a friend of the mason sculptor Nicholas Stone, who also supervised the rebuilding of Berkhamsted Place for Charles I. It derives its name from a period of ownership in the 18th century by the earls of Lindsey. Another seventeenth century survival is now 66 Lincoln's Inn Fields, which was built for Lord Powis and known as Powis House. The charter of the Bank of England was sealed there on 27 July 1694. It was in 1705 acquired by the Duke of Newcastle (whereupon it became known as Newcastle House) who had it remodelled by Sir John Vanbrugh (following earlier work by Christopher Wren after a fire in 1684). It remains substantially in its form of 1700, although a remodelling in 1930 by Edwin Lutyens gives it a curiously pastiche appearance. As London fashion moved west, Lincoln's Inn Fields was left to rich lawyers who were attracted by its proximity to the Inns of Court. In this way the former Newcastle House became in 1790 the premises of the firm of solicitors Farrer & Co, which is still there: their clients include Queen Elizabeth II. The Lincoln's Inn Fields Theatre was located in the Fields from 1661 to 1848, when it was demolished. This, originally called the Duke's Theatre, was created by converting Lisle's Tennis Court in 1695. The theatre presented the first paid public performances of Henry Purcell's Dido and Aeneas in 1700, John Gay's The Beggar's Opera in January 1728, and George Frideric Handel's final two operas in 1740 and 1741. Lincoln's Inn Fields was the site, in 1683, of the public beheading of Lord William Russell, son of the first Duke of Bedford, following his implication in the Rye House Plot for the attempted assassination of King Charles II. The executioner was Jack Ketch, who made such a poor job of it that four axe blows were required before the head was separated from the body; after the first stroke, Russell looked up and said to him "You dog, did I give you 10 guineas to use me so inhumanely?". Sometime after 1735 the Fields were enclosed within an iron railing, on account of the then Master of the Rolls, Sir Joseph Jekyll, being ridden over by a horse. An alternative version of the story claims that Jekyll was attacked for his support of an Act of Parliament raising the price of gin. From 1750 to 1992, the solicitors Frere Cholmeley were in premises on the north side of Lincoln's Inn Fields, after which their buildings were taken over by a leading set of commercial barristers' chambers, known as Essex Court Chambers after their own former premises at 4 Essex Court in the Temple. Essex Court Chambers now occupy five buildings, nos. 24–28 Lincoln's Inn Fields. Other barristers' chambers, including leading family law chambers 1GC Family Law, have since then also set up in Lincoln's Inn Fields, but solicitors' firms still outnumber them there. In Charles Dickens' novel Bleak House, the sinister solicitor to the aristocracy, Mr Tulkinghorn, has his offices in Lincoln's Inn Fields, and one of its most dramatic scenes is set there. The description of his building corresponds most closely to Lindsey House. After a spell of being occupied by a firm of patent agents, Lindsey House has become home to the leading civil liberties barristers' chambers, Garden Court Chambers, together with the neighbouring building at 57–58, which includes some features designed by Sir John Soane, including a geometric staircase. The London School of Economics and Political Science moved onto the square in 2003, taking the leasehold of 50 Lincoln's Inn Fields, on the corner of Sardinia Street. At the end of 2008, a new £71 million state of the art building housing the LSE's Departments of Law and Management (54 Lincoln's Inn Fields) was opened by the Queen and the Duke of Edinburgh. Since then it has taken ownership of Sardinia House (2009), the former Land Registry building at 32 Lincoln's Inn Fields (2010), 44 Lincoln's Inn Fields (previously the home of Cancer Research), 5 Lincoln's Inn Fields (2016) and Nuffield House (2017), to expand to seven its portfolio of buildings on the square.

Ерекше ғимараттар

Линдси үйі мен Повис үйінен басқа, алаңның солтүстік жағында 12, 13 және 14 нөмірлерде сәулетшінің үйі – сэр Джон Соан мұражайы орналасқан. Сол жақта, 7 нөмірде, Томас Мор Чемберс орналасқан, оны Джеффри Кокс QC MP басқарады. Алаңның оңтүстік жағында Лондон экономика және саяси ғылымдар мектебі (LSE) және Корольдік хирургтар колледжі (ішінде Джон Хантердің қызықты медициналық коллекциялары көрсетілген Хантер мұражайы бар) сияқты мекемелер орналасқан. 65 нөмірде хирург Уильям Марсденнің үйін көрсететін көк тақта орнатылған. Батыс жағында Корольдік радиологтар колледжі 63 Lincoln's Inn Fields мекенжайында орналасқан, ал Лондон экономика және саяси ғылымдар мектебіне бірнеше ғимаратқа иелік етеді. Корольдік хирургтар колледжінен басқа, мектеп алаңның оңтүстік жағының барлығына ие болады. Алаңның солтүстік-шығыс бұрышында Барри Фланаганның «Камдониялық» деп аталатын абстракт мүсіні орналасқан. 67–69 нөмірлерде Лондон университетінің коммерциялық құқық зерттеу және оқыту орталығы – коммерциялық құқық зерттеу орталығы да орналасқан.

Үйсіз қалу

1980 жылдары Линкольн қонақүйі алаңы көптеген үйсіз адамдарды тартты, олар түнде онда ұйықтады. 1992 жылы олар алаңнан шығарылды және қоршаулар қойылды. 1993 жылы Линкольн қонақүйі алаңы жаңа қоршаулармен қайта ашылғаннан бері қақпалар әр түнде қараңғыда жабылады. 2008 жылы мұсылман қасиетті Рамазан айында мұсылмандар күн батқанда үйсіздерді тамақтандыру үшін алаңға келді.

Ең жақын станциялар

Ең жақын Лондон метро станциялары – Холборн, Чансери Лейн және Темпл.