Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы АҚШ саяси қозғалыс ұйымы Liberty Lobby 1958 жылы Уиллис Карто құрған, радикалды оңшыл саяси ой орталығы және лоббилік топ болды. Карто антисемиттік артық ойлар, ақ нәсілшілдік және Холокостты жоққа шығаруды насихаттауымен белгілі болды. Ұйым "Бұл – Liberty Lobby" деп аталатын күнделікті бес минуттық радио бағдарламасын жасады, ол Mutual Broadcasting System және басқа радиостанцияларда таратылды. Әр бағдарламаның соңында тыңдаушылар "Америка ең алдымен" атты жарнамалық буклетті алуға шақырылды.
Former United States political advocacy organization
Liberty Lobby was a far right think tank and lobby group founded in 1958 by Willis Carto. Carto was known for his promotion of antisemitic conspiracy theories, white nationalism, and Holocaust denial. The organization produced a daily five minute radio show called This is Liberty Lobby, which was broadcast on the Mutual Broadcasting System and other radio stations. At the conclusion of each show, listeners were invited to get a copy of its "America First" pamphlet.
Тарих
"Либерти лобби" өзін "патриотизмді қолдайтын қысым тобы" деп сипаттады; Вашингтондағы Конгресске тіркелген, Конституциямыз бен консервативті принциптерге негізделген мемлекеттік саясатты дамытуға толыққанды арналған жалғыз лобби". Чип Берлеттің сөзіне қарағанда, "Либерти лобби" өзін "конституциялық кепілдіктерді және ұлттық егемендікті қайта орнатуға ұмтылған патриоттық популисттік ұйым" ретінде көрсетті және "өзін ең аз болса да антисемит, тіпті неофашист немесе квази-нацист деп айтуға жол бермейтінін үнемі мәлімдеді". Картоның "Noontide Press" Франсис Паркер Йокидің "Империум: Тарих және саясат философиясы" атты еңбегін қайта басып шығарды, сондай-ақ нәсілшілдік және ақ үстемдік идеологиясын таратуға бағытталған көптеген кітаптар мен брошюраларды жариялады, ал "Либерти лобби" осы кітаптарды сатумен және насихаттаумен айналысты. "Либерти лобби" консервативті антикоммунистік топ ретінде белгілі бір орынды иеленуді көздесе, Карто осы уақытта неонацистік бағытты айқын көрсететін басқа ұйымдарды құруда болды. Олардың арасында 1968 жылы құрылған Ұлттық жастар альянсы, ал 1970-жылдардың басында Ұлттық альянс болды. Ақырында Карто бұл ұйымды бақылаудан шығарды, ол Уильям Лютер Пирстің қолына өтті. Карто 1978 жылы Холокостты жоққа шығаратын кітаптар мен мақалалар жариялайтын Тарихи зерттеу институтын құрды. Ұлттық жастар альянсы мен "Noontide Press" сияқты, Тарихи зерттеу институты да Картоның бақылауынан шығып кетті, ішкі күрес нәтижесінде. Дегенмен, "Либерти лобби" 2001 жылы таратылғанға дейін Картоның бақылауында қалды. 1968 жылғы АҚШ президенттік сайлауы кезінде "Либерти лобби" Уоллеске қолдау білдіретін "Америка үшін тұрыңыз" атты үгіт материалдарын таратып, науқан тарапынан бұл байланыс жоққа шығарылды. 1970-жылдары, 1950 және 1960-жылдардағы антикоммунизмнің ықпалы төмендеген кезде Карто "Либерти лоббиінің" қоғамдық бейнесін қайта қарастырып, оны консервативті немесе оңшыл емес, саяси популисттік ұйым ретінде сипаттауға кірісті. "Либерти лобби" сонымен қатар, үшінші партиядан президенттікке кандидат болған Линдон ЛаРуш және оның NCLC ұйымы жазған президент Джимми Картерді сынаған есепті қайта тарату арқылы американдық саяси солшылдарымен байланыс орнатуға тырысты. "Либерти лоббиіне" журналист Роберт Эрингер кіріп, 1981 жылы "Mother Jones" журналында ұйым туралы жазды. Ұйым Геноцид конвенциясын ратификациялауға қарсы науқан жүргізді.
Liberty Lobby described itself as "a pressure group for patriotism; the only lobby in Washington, D. C., registered with Congress which is wholly dedicated to the advancement of government policies based on our Constitution and conservative principles." According to Chip Berlet, Liberty Lobby presented itself as "a patriotic populist organization seeking to restore constitutional safeguards and national sovereignty" and said that it "consistently [denied] that it [was] the least bit antisemitic, much less neofascist or quasinazi". Carto's Noontide Press republished Francis Parker Yockey's Imperium: The Philosophy of History and Politics, and also published a number of other books and pamphlets promoting a racialist and white supremacist world view, and Liberty Lobby in turn sold and promoted these books. While Liberty Lobby was intended to occupy a niche as a conservative anti Communist group, Carto was meanwhile forming other organizations which would take a much more explicit neo Nazi orientation. Among these was the National Youth Alliance in 1968, that in early 1970s became the National Alliance. Eventually Carto lost control of this organization, which fell into the hands of William Luther Pierce. Carto founded the Institute for Historical Review by 1978, a group known for publishing Holocaust denial books and articles. As with the National Youth Alliance and Noontide Press, the Institute for Historical Review fell out of Carto's hands in a hostile internal struggle. Liberty Lobby, however, remained under the control of Carto until it was disbanded in 2001. During the 1968 United States presidential election Liberty distributed a pro Wallace pamphlet entitled "Stand up for America" despite the campaign's denial of such a connection. During the 1970s, as the anti Communism of the 1950s and 1960s fell out of favor, Carto redefined the public image of Liberty Lobby, and began to describe it as a politically populist organization, rather than conservative or right wing. Liberty Lobby also tried to create connections to the American political left by redistributing a report critical of President Jimmy Carter authored by frequent third party presidential candidate Lyndon LaRouche and his NCLC. Liberty Lobby was infiltrated by journalist Robert Eringer, who wrote about the organization in Mother Jones in 1981. The organization campaigned against the ratification of the Genocide Convention.
Жарық көзі
1975 жылы "Либерти Лобби" "The Spotlight" деп аталатын апталық газет шығара бастады. Газетте түрлі тақырыптар бойынша хабарлар мен пікірлер жарияланды, олардың стилі халыққа жақын және билікке қарсы болды, бірақ газеттің өте оңшыл немесе неонацистік екенін көрсетпейтін. Дегенмен, сыншылар "The Spotlight" газетін экстремистік оңшылдарды жасырын түрде тарту құралы деп санайды. Олар популистік көрінетін мақалалар арқылы либералдар, орталықтандырылған және консерваторлар сияқты саяси спектрдің әртүрлі өкілдерін, сондай-ақ балама медицина сияқты тақырыптарға қызығушылық танытқан адамдарды тартуға тырысқан. Сыншылар газетті мақалаларында антисемиттік және ақ нәсілшілдік идеяларды жасырын түрде пайдаланғаны үшін, ал жарнамалар бөлімінде ашық неонацистік ұйымдар мен кітаптарға жарнама бергені үшін де айыптады. "The Washington Post" газеті "The Spotlight" газетін "сионизмге қарсы жарияламалармен және құпия жарнамалармен араласқан дәстүрлі консервативті саяси мақалаларды қамтитын газет" деп сипаттады. "The Spotlight" газетінің таралымы 1980-жылдардың басында 200 000-ға жетті, содан кейін азайса да, "Либерти Лобби" 2001 жылы таратылғанға дейін жариялануын жалғастырды. "Либерти Лобби" 1994 жылы "The Barnes Review" журналын құрды.
In 1975, Liberty Lobby began publishing a weekly newspaper called The Spotlight, which ran news and opinion articles with a very populist and anti establishment slant on a variety of subjects, but gave little indication of being extreme right or neo Nazi. However, critics charged The Spotlight was intended as a subtle recruiting tool for the extreme right, using populist sounding articles to attract people from all points on the political spectrum including liberals, moderates, and conservatives, and special interest articles to attract people interested in such subjects as alternative medicine. Critics also charged the newspaper with subtly incorporating antisemitic and white racialist undertones in its articles, and with carrying advertisements in the classified section for openly neo Nazi groups and books. The Washington Post described The Spotlight as "a newspaper containing orthodox conservative political articles interspersed with anti Zionist tracts and classified advertisements "
The Spotlight's circulation peaked around 200,000 in the early 1980s, and although it experienced a steady drop after that, it continued to be published until the Liberty Lobby's demise in 2001. Liberty Lobby founded The Barnes Review in 1994.
Өлім
2001 жылы Liberty Lobby және Carto бұрын Тарихи шолу институтын бақылауға алған қарсылас оңшыл топтың салған азаматтық ісінде жеңіліске ұшырады, ал одан кейін шығарылған залап ақысы төлеу туралы сот шешімі ұйымды банкротқа дейін жеткізді. Carto және "The Spotlight" газетін шығаруға қатысқан басқалар одан кейін жаңа газет – "American Free Press" газетін шығарды, ол жалпы сипатымен "The Spotlight" газетіне өте ұқсас. 2014 жылға дейін "Liberty Lobby" деп аталатын саяси ұйым таратылған күйде қалды.
In 2001, Liberty Lobby and Carto lost a civil lawsuit brought by a rival far right group which had earlier gained control of the Institute for Historical Review, and the ensuing judgment for damages bankrupted the organization. Carto and others who had been involved in publishing The Spotlight have since started a new newspaper, the American Free Press, which is very similar in overall tone to The Spotlight. as of 2014, the political organization called Liberty Lobby remains defunct.
Еврейлерге қарсылық
"Либерти лобби" өзін консервативті саяси ұйым ретінде сипаттады. "Либерти лоббидің" антисемиттік көзқарасын растайтын дәлелдер Картоның еврейлерді айыптаған (және оларды әлемдегі барлық қиындықтардың себебі деп кінәлаған) көптеген хаттарының жарыққа шығуымен көбейді, олардың ішінде мынадай мәлімдемелер болды: "Батыс қалайша осылайша соқыр бола алды? Еврейлер мен олардың жалғандықтары Батысты Германияның не істеп жатқанына көздерін жұмдырды. Гитлердің жеңілісі – Еуропа мен Американың жеңілісі еді". Картоның хаттары ақырында федералдық азаматтық сотқа шағым түсіруге себеп болды. "Либерти лоббиді" антисемит немесе расист деп сипаттаған жариялымдарға байланысты бірнеше ар-намысқа тигізгендік туралы сот ісі болды, бірақ "Либерти лобби" бұл істердің ешқайсысын жеңбеді. Ұйымның антисемиттік көзқарастарының тағы бір дәлелі – ұйымның архивтерінде кең көлемде нацистік және Ку-клукс-клан әдебиеттері болған деген айып. 1969 жылы "True" журналында Джо Трентоның "Нацистік экстремизмнің Вашингтонға қалай енуі" деген мақаласы жарияланды.
Liberty Lobby described itself as a conservative political organization. Evidence for the antisemitic stance of Liberty Lobby began to mount when numerous letters by Carto excoriating the Jews (and blaming them for world miseries) began to surface, which included statements such as "How could the West [have] been so blind. It was the Jews and their lies that blinded the West as to what Germany was doing. Hitler's defeat was the defeat of Europe and America." Carto's letters eventually became the subject of a federal civil lawsuit. There were several other defamation lawsuits arising from publications that described Liberty Lobby as anti semitic or racist, but it appears that Liberty Lobby never won any of these cases. Other evidence of the group's antisemitic views includes the charge that the group's file cabinets contained extensive pro Nazi and Ku Klux Klan literature. In 1969, True magazine ran a story by Joe Trento, titled "How Nazi Nut Power Has Invaded Capitol Hill".
Қараларды Африкаға қайтару
1966 жылдың қазан айынан бастап екі американдық журналист, Дрю Пирсон мен Джек Андерсон, өздерінің кең таралған "Вашингтон Мерри Гоу Раунд" бағанында бұрынғы қызметкер Джереми Хорнның тағайындаған зерттеулерін жариялады. Хорн Карто мен көптеген үкіметтік шенеуніктер арасындағы хаттар жинағын тапқанын айтты, ол Бостандық лоббиінің алдағысы болған Бірлескен қайта оралу кеңесін (JCR) құруға қатысты. JCR өздерінің басты мақсаты қара нәсілділерді "Африкаға қайтару" екенін мәлімдеді. Миссисипи Жоғарғы Сотының бұрынғы судьясы Томас Пикенс Брейди және JCR-ді құруға жұмыстанған Ақ азаматтар кеңесінің мүшелері Liberty Lobby-ді құруға көмектесті. Басқа хаттар АҚШ Конгресінің пайда болған Liberty Lobby-ді қолдауына сілтеме жасады, мысалы Оңтүстік Каролина сенаторы Стром Турмондтан (1948 жылы Диксикрат президенттік үміткері) және Калифорния штатының АҚШ өкілі Джеймс Б. Утттен. Пирсон Утттің, сондай-ақ конгрессмендер Джон М. Эшбрук, Эллис Ярнал Берри, У. Пэт Дженнингс және Уильям Дженнингс Брайан Дорнның "оңшыл қызметі" үшін Liberty Lobby-ден "Республиканың мемлекет қайраткері" сыйлығын алғанын хабарлады. Liberty Lobby 1986 жылы АҚШ Жоғарғы Сотында қарастырылған "Андерсон против Liberty Lobby, Inc." ісіндегі жарияланымдарға байланысты қорлауға шағым түсірді. Бұл іс 1997 жылы Жоғарғы Соттың ең көп сілтеме жасалған үлгісі болды, себебі ол негіссіз сот процесін тоқтату үшін қабылдауға қатысты ережелерді белгіледі. Сенімсіз дереккөз: 2015 жылдың қарашасы.
Beginning in October 1966 two American journalists, Drew Pearson and Jack Anderson, published a series of stories in their widely syndicated "Washington Merry Go Round" column which recounted the findings of a former employee, Jeremy Horne. Horne said he had discovered a box of correspondence between Carto and numerous government officials establishing the Joint Council of Repatriation (JCR), a forerunner organization to the Liberty Lobby. The JCR stated that their fundamental purpose was to "repatriate" blacks "back to Africa". Ex Mississippi Supreme Court Justice Thomas Pickens Brady and various members of the White Citizens' Councils who had worked to establish the JCR contributed to the founding of Liberty Lobby. Other correspondence referred to U. S. Congressional support for the emerging Liberty Lobby, such as from South Carolina Senator Strom Thurmond (Dixiecrat presidential candidate in 1948) and California U. S. Representative James B. Utt. Pearson reported that Utt, as well as Congressman John M. Ashbrook, Ellis Yarnal Berry, W. Pat Jennings and William Jennings Bryan Dorn, received "Statesman of the Republic" award from Liberty Lobby for their "right wing activities". The Liberty Lobby sued for libel based on the stories in a case decided in 1986 by the U. S. Supreme Court, Anderson v. Liberty Lobby, Inc. The case was the most quoted Supreme Court precedent in 1997 because it established the guidelines for issuing summary judgment to end frivolous lawsuits. Unreliable source: date=November 2015