Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вирджиния Сквайрлары - Вирджиния штатының Норфолк қаласында негізделген және Вирджиния штатының басқа да бірнеше қалаларында ойнаған баскетбол командасы. Олар 1970 жылдан 1976 жылға дейін Америка баскетбол қауымдастығының мүшелері болды. Команда 1967 жылы Калифорния штатының Окленд қаласында құрылған ABA-ның алғашқы франшизасы ретінде пайда болды. 1969 жылы Вашингтон, округ Колумбияға «Вашингтон Капс» деп көшіп, келесі жылы Норфолкке көшіп «Сквайрлар» аталды. Аймақтық команда ретінде олар Ричмонд, Хэмптон, Роанок және Норфолк қалаларында өз алаңдарындағы ойындарды өткізді. Команда 1976 жылы, ABA мен NBA бірігуіне бір ай қалғанда таратылды.
The Virginia Squires were a basketball team based in Norfolk, Virginia, and playing in several other Virginia cities. They were members of the American Basketball Association from 1970 to 1976. The team originated in 1967 as the Oakland Oaks, an ABA charter franchise based in Oakland, California. They moved to Washington, D. C. as the Washington Caps in 1969 but moved to Norfolk the following year, becoming the Squires. A regional team, they played home games in Richmond, Hampton, and Roanoke as well as Norfolk. The team folded in 1976, just a month before the ABA–NBA merger.
Оуклендте
Сквайрлар 1967 жылы «Оукленд Оукс» ретінде құрылды, ол ABA-ның негіздейтін мүшесі болды. Команданың түстері – жасыл және алтын. Алдыңғы «Оукленд Оукс» баскетбол командасы 1962 жылы Америка баскетбол лигасынде (1961–62) ойнады. (Осы қысқа ғұмырлы лига 1962 жылдың 31 желтоқсанында таратылды.) «Оукс» командасының бір бөлігі поп-әнші Пэт Бунға тиесілі болды. Ұлттық баскетбол қауымдастығының «Сан-Франциско Уорриорз» командасымен жұлдыз ойыншы Рик Барриге құқықтарды алу мәселесі бойынша үлкен келіспеушілік болды. Ол бұрынғы НБА жылдың жаңа ойыншысы атанған, және «Уорриорзды» НБА финалына алып шықты, дәл «Оукс» құрылған жылы. Бірақ менеджмент оған тиісті деп санайтын сыйлық төлемегендігіне ашуланғандықтан, ол 1967–68 маусымын өткізбеді, ал келесі маусымда «Оукс» командасына қосылып, 1969 жылы команданы ABA чемпионатының бірінші және жалғыз жеңісіне жеткізді. Дегенмен, Барри болғанымен, команда Бун мен оның серіктестері үшін өте тиімсіз инвестицияға айналды. ABA чемпионатында жеңіске жеткеніне қарамастан, «Оукс» кассада сәтсіздікке ұшырады, себебі сол кезде Оуклендте де үй ойындарын өткізіп жүрген (және 1971 жылы Оуклендке көшетін) НБА-ның «Уорриорз» командасының жақын болуы себеп болды. Бір кезде олар бір ойынға бар болғаны 2500 жанкүйерді тартатын.
The Squires were founded in 1967 as the Oakland Oaks, a charter member of the ABA. The team colors were green and gold. An earlier Oakland Oaks basketball team played in the American Basketball League (1961–62) in 1962. (The short lived league folded on December 31, 1962.) The Oaks were owned in part by pop singer Pat Boone. There was a major contract dispute with the cross bay San Francisco Warriors of the established National Basketball Association over the rights to star player Rick Barry. He was a former NBA Rookie of the Year who had led the Warriors to the NBA finals in the same year the Oaks had formed, but due to being angered by management's failure to pay him certain incentive awards he felt he was due, he sat out the 1967–68 season, and the following season he joined the Oaks, leading the franchise to its one and only ABA championship in 1969. However, even with Barry the team proved to be a very poor investment for Boone and his co owners. Despite winning the ABA championship, the Oaks were an abysmal failure at the box office, due in large part to the proximity of the NBA Warriors who at the time were also playing some home games in Oakland (and would eventually move to Oakland in 1971). At one point they only drew 2,500 fans per game.
Вашингтон қаласында
Банктің қарызын төлей алмағандықтан, Бун команданы Вашингтон, округ Колумбиядан Эрл Форман деген адвокатқа сатты. Форман команданы 1969-70 маусымда Вашингтон Капс ретінде Вашингтонға көшірді. Команданың жасыл және алтын түстері сақталды, бірақ логотип АҚШ Капитолийінің қызыл, ақ және көк түстерде бейнеленген нұсқасы болды. Олар Вашингтон Колизейінде ойнады. Бірақ, себептері әлі белгісіз, команда Батыс дивизионында қалды, бұл оларды лигадағы ең ұзақ сапарларға шығарды. Вашингтондағы көрермендер саны Оклендтегіден жақсырақ болған жоқ. Колизей 1941 жылы салынған және уақытқа қарай жаңарып үлкермеді. Өте жаман сәйкестікке байланысты, Капс командасы айналасындағы Жақын Солтүстік-Шығыс ауданы 1968 жылғы нәсілдік қақтығыстардың салдарынан әлі қалпына келмей жатқан кезде келді. Ауданның қауіпсіз еместігінен қорқу көрермендер санын азайтты. Олар 0,500 көрсеткішін төрт ойынмен асып түсті, бірақ бірінші раундта күшті Денвер Рокетс командасына жеңіліп қалды.
Facing foreclosure on a loan from Bank of America, Boone sold the team to Washington, D. C. lawyer Earl Foreman, who moved the team to Washington for the 1969–70 season as the Washington Caps. The team colors of green and gold were retained, but the logo was a red, white and blue rendition of the United States Capitol. They played at the Washington Coliseum. However, for reasons that remain unknown, they remained in the Western Division—forcing them on the longest road trips in the league. Attendance was no better in Washington than it was in Oakland. The Coliseum had been built in 1941, and had not aged well. In a case of exceptionally bad timing, the Caps arrived at a time when the surrounding Near Northeast neighborhood was still recovering from the 1968 race riots. Fears that the neighborhood wasn't safe dragged down attendance. They managed to finish four games above .500, but lost in the first round to the powerful Denver Rockets.
Вирджинияда
NBA-мен бірігу келіссөздері жүріп жатқан болатын, бірақ басты кедергі – Вашингтондағы Caps командасының болуы еді. Балтимор Буллетс командасының иесі Эйб Поллин өзінің командасын Вашингтонға көшіргісі келді, бірақ Caps командасының онда болуын қаламайтын. Басқа ABA командаларының иелері Форманды Caps командасын екінші рет көшіруге көндірді. Форман Caps командасын «Вирджиния Сквайрс» деп атады. Команда Норфолк қаласында орналасты және көптеген ойындарын Норфолк Скоуп пен Олд Доминион университетінің алаңында өткізді. Олар Хэмптон қаласындағы Хэмптон Колизеумында, Ричмондтағы Ричмонд Колизеумында және Роанок қаласындағы Роанок азаматтық орталығында да үй ойындарын өткізді. Бірақ Роанок бір маусымнан кейін «үй» қалаларының тізімінен шығарылды. Сквайрс командасының түстері – қызыл, ақ және көк болды. Бастапқыда алғашқы Oaks командасымен ойнаған Рик Барри 1970 жылғы 24 тамызда «Sports Illustrated» журналының мұқабасында Сквайрс формасында пайда болды. Журналдың ішіндегі мақалада Барри Вирджиния штаты туралы бірнеше жағымсыз пікірлер айтты. (Ол оңтүстік халқын ренжітіп, балаларының «Сәлем, біздер» деп өскенін қаламайтынын мәлімдеді). 1970 жылғы 1 қыркүйекте Сквайрс Барриді Нью-Йорк Нетс командасына драфт таңдауы мен 200 000 доллар үшін сатты. Саудаға оның жағымсыз пікірлері де әсер еткенімен, бұл Форманның қаржылық қиындықтарға тап болып, шығындарын жабу үшін Барриді сатуға мәжбүр болғандықтан болды. Сквайрс командасы «өңірлік» франшиза ретіндегі бірінші маусымының көп бөлігін Олд Доминион университетінің алаңында өткізді, ал қалған матчтар Ричмонд аренасында, Хэмптон Колизеумында (сол кезде Хэмптон Роудс Колизеумы деп аталды) және Роанок азаматтық орталығында өтті. Барридің айналасындағы дау-дамайға қарамастан, Сквайрс Вирджиниядағы алғашқы маусымын Шығыс дивизионында 11 ойынмен жеңіп аяқтады. Олар ABA плей-оффтың бірінші турында Нетс командасын жеңді, бірақ Кентукки полковниктерінен жеңіліске ұшырады. 1971 жылы Сквайрс Массачусетс Амхерст университетінен Джулиус Эрвингті таңдап алып, ең үлкен таңдауын жасады. 1971–1972 маусымында Эрвинг өзінің ұпай жинау қабілетімен және алаңдағы әдемі акробатикалық тәсілдерімен бірден сенсация тудырды. Сквайрс плей-оффтың бірінші турында Флоридиандарды жеңді, бірақ екінші турда Нью-Йорк Нетс командасына ұтылып қалды. 1972–1973 маусымы Сквайрс командасы үшін соңының басталуын білдірді. Джулиус Эрвинг («Доктор Джей») пен жас Джордж Гервиннің үйлесімі болғанымен, бұл екеуі маусымның соңында ғана бірге ойнады. Сквайрс плей-оффтың бірінші турында өз дивизионындағы қарсыласы Кентуккиден жеңіліске ұшырады. 1973 жылдың жазында Доктор Джей Уилли Сожурнермен бірге Джордж Картер мен қолма-қол ақшаға Нетс командасына ауыстырылды. 1974 жылғы ABA All Star Weekend кезінде Гервиннің Сан-Антонио Спёрс командасына сатылатын болады деген қауесет тарады. Бұл қауесет 30 қаңтарда, Сквайрс Гервинді 225 000 долларға Спёрс командасына сатқанда шындыққа айналды. ABA комиссары Майк Сторен команданың соңғы нағыз жұлдызының сатылуы лиганың мүддесіне жатпайды деген негізде сатуды тоқтатуға тырысты. Бірақ сату ақыры мақұлданды. Сауда-саттық Сквайрс командасын бизнесте ұстау үшін жеткілікті қаржыны қамтамасыз еткенімен, көптеген таланттардың жоғалуы жанкүйерлерді ашуландырды. Сквайрс командасының қатысуы күрт төмендеді және қалпына келмеді. Сквайрс командасының АБА-дағы соңғы екі маусымы ұмытылмас болды, өйткені жеңілістер көбейді және танымал жаттықтырушы Аль Бьянки жұмыстан босатылды. 1974–1975 және 1975–1976 жылдардағы командалар барлығы 30 ойын жеңіп, ABA тарихындағы ең нашар жеңіс көрсеткішін көрсетті. Команда алаңнан да ыдырап бара жатқан еді. 1974 жылы Барри Паркхилл жалақысы қайтарылмай қалғаннан кейін команданы сотқа берді. Сквайрс 1976 жылдың ақпан айында мүлдем жабылуға жақындады, бірақ жарнамалық баннерлерді сату және жергілікті банктерден 250 000 доллар несие алу арқасында ғана аман қалды. Бірақ бұл франшизаға тағы үш ай ғана өмір сүруді әкелді. 1976 жылғы 11 мамырда – маусым аяқталғаннан кейін бір ай өткен соң – ABA 75 000 долларлық төлемді жіберіп алғандықтан франшизаны тоқтатты. Сквайрс командасының бірігуге қатысу мүмкіндігі болмады. Аймақтық франшизалар өмір сүруге қабілетсіз деп есептелді, ал олардың ешбір «үй» қаласы NBA командасын қолдауға жеткілікті үлкен болмады. Дегенмен, Сквайрс командасының ертерек таратылуы оларға бірігудің бөлігі ретінде өтемақы алу мүмкіндігінен айырды, ол бір айдан кейін ғана аяқталды.
Merger talks with the NBA were already underway, but a major stumbling block was the presence of the Caps in Washington. Baltimore Bullets owner Abe Pollin wanted to move his team to Washington, but did not want the Caps there. The other ABA owners persuaded Foreman to move the Caps for the second time in as many seasons. Foreman decided to make the Caps a regional franchise, the Virginia Squires. The team would be based in Norfolk and played most of their games at the Norfolk Scope and the Old Dominion University Fieldhouse. They also played home games in Hampton at the Hampton Coliseum, in Richmond at the Richmond Coliseum and in Roanoke at the Roanoke Civic Center. However, Roanoke was dropped from the list of "home" cities after only one season. The Squires' colors were red, white, and blue. Rick Barry, who originally played with the inaugural Oaks, appeared on the August 24, 1970 front cover of Sports Illustrated in a Squires uniform; in the accompanying article inside the magazine, Barry made several negative remarks about the Commonwealth of Virginia. (He angered Southerners by remarking that he did not want his children to grow up saying, "Hi, y'all, Dad.") On September 1, 1970, the Squires traded Barry to the New York Nets for a draft pick and $200,000. While the negative comments had been a contributing factor to the trade, it primarily came because Foreman was still bogged down by financial troubles and had to sell Barry to help meet his expenses. The Squires played most of their games at Old Dominion University's fieldhouse in their first season as a "regional" franchise, with other matches at the Richmond Arena, Hampton Coliseum (which was named Hampton Roads Coliseum at the time), and Roanoke Civic Center. In spite of the initial controversy surrounding Barry, the Squires finished their inaugural season in Virginia by winning the Eastern Division by 11 games. They defeated the Nets in the first round of the ABA playoffs but went on to be upset by the Kentucky Colonels. In 1971, the Squires made their biggest draft pick ever by drafting Julius Erving from the University of Massachusetts Amherst. During the 1971–72 season, Erving became an instant sensation with his scoring prowess and dazzling on court acrobatics; the Squires defeated The Floridians in the first round of the playoffs but lost to the New York Nets in the second round. The 1972–73 season marked the beginning of the end for the Squires. Although blessed with a combination of Julius Erving ("Dr. J") and a young George Gervin, the duo only played together late in the season. The Squires lost to their division rival Kentucky in the first round of the playoffs. During the summer of 1973, Dr. J was traded along with Willie Sojourner to the Nets for George Carter and cash. During the 1974 ABA All Star Weekend, rumors abounded that Gervin was about to be sold to the San Antonio Spurs. These rumors became fact on January 30, when the Squires sold Gervin to the Spurs for $225,000. ABA commissioner Mike Storen tried to block the sale on the grounds that selling the team's last true star was not in the best interest of the league. However, the sale was eventually upheld. While the trades may have provided enough short term financing to keep the Squires in business, the loss of so much talent angered the fans. The Squires' attendance fell through the floor and never recovered. The Squires' final two seasons in the ABA were forgettable as losses mounted and popular coach Al Bianchi was fired. The 1974–75 and 1975–76 teams only won a total of 30 games, the worst winning percentages in ABA history. The team was coming unraveled off the court as well. In 1974, Barry Parkhill sued the team after his paychecks bounced. The Squires nearly shut down for good in February 1976, but only managed to stay afloat by a sale of advertising banners and a $250,000 loan from a local bank. As it turned out, this only bought the franchise three more months of life. On May 11, 1976 — only a month after the end of the season — the ABA canceled the franchise after it missed a $75,000 assessment. The Squires had no chance of being included in any merger. Regional franchises were not considered viable, and none of their home cities was anywhere near large enough to support an NBA team. Nevertheless, the Squires’ premature contraction cost them a chance to be compensated as part of the merger, which closed only a month later.
Баскетбол даңқының залы
Вирджиния Сквайрс атақтылар залы № Аты-жөніПозициясыҚызмет еткен кезеңіҚосылған жылы 32 Джулиус Эрвинг Шабуылшы 1971–1973 1993 44 Джордж Гервин Қорғаушы/Шабуылшы 1972–1974 1996 11 Ларри Браун Қорғаушы 1967–1968 2002 33 Чарли Скотт Қорғаушы 1970–1972 2018 Зельмо Беати Бас жаттықтырушы 1975–1976 2016
Virginia Squires Hall of Famers No. NamePositionTenureInducted 32 Julius Erving F 1971–1973 1993 44 George Gervin G/F 1972–1974 1996 11 Larry Brown G 1967–1968 2002 33 Charlie Scott G 1970–1972 2018Zelmo Beaty Head coach 1975–1976 2016