Нью-Йорк метросының 18-ші көше стансасы: тарихы және жабылу себептері

Кіріспе

Манхэттендегі Нью-Йорк метросының бұрынғы станциясы (1948 жылы жабылды). 18-ші көше станциясы Нью-Йорк метросының IRT Лексингтон-авеню желісіндегі жергілікті станция болған. Ол Манхэттеннің Грамерси ауданында Парк-авеню Оңтүстік және 18-ші көшелердің қиылысында орналасқан. 18-ші көше станциясы 1900 жылы мақұлданған қаланың алғашқы метро желісінің бір бөлігі ретінде Interborough Rapid Transit Company (IRT) үшін салынды. 18-ші көше станциясын қамтитын желі бөлігінің құрылысы сол жылдың 12 қыркүйегінде басталды. Станция 1904 жылдың 27 қазанында Нью-Йорк метросының алғашқы 28 станциясының бірі ретінде ашылды. 23-ші көшеде платформаны ұзарту жобасының нәтижесінде станция 1948 жылдың 8 қарашасында жабылды. 18-ші көше станциясында екі қолданыстан шығарылған платформа және төрт рельс бар. Станция плитка және мозаикамен әсемделген. Осы әшекейлердің көп бөлігі граффитимен жабылып қалған.

Құрылыс және ашылу

Нью-Йорк қаласындағы метро желісін жоспарлау 1864 жылға дейін барады. Метро жобаларын инженерлер тобы жасады, оған Rapid Transit Commission бас инженері Уильям Барклай Парсонс жетекшілік етті. Жоспарда Нью-Йорк қалалық әкімшілігінен Манхэттеннің оңтүстік бөлігінен Үстіңгі Батыс жағына дейін метро желісі салынуы көзделді, онда екі тармақ Бронксқа қарай солтүстікке бұрылатын еді. 1897 жылы метро құрылысын жүргізу және желі ашылғаннан бастап 50 жылға жалға алу туралы жоспар ресми түрде қабылданды. 18-ші көше станциясы 1904 жылдың 27 қазанында, Нью-Йорк метрополитенінің Бродвей–Седьмая авеню желісіндегі қалалық әкімшіліктен 145-ші көшеге дейінгі алғашқы 28 станциясының бірі ретінде ашылды. Стансаға Батыс жағындағы (қазіргі Бродвей–Седьмая авеню желісі Ван Кортландт паркіне – 242-ші көшеге дейін) және Шығыс жағындағы (қазіргі Ленокс авеню желісі) жергілікті пойыздар қызмет көрсетті. Батыс жағындағы жергілікті пойыздардың оңтүстік терминалы жұмыс сағаттарында қалалық әкімшілікте, ал қалған уақытта Оңтүстік паромда болды, сондай-ақ олардың солтүстік терминалы 242-ші көшеде орналасқан. Шығыс жағындағы жергілікті пойыздар қалалық әкімшіліктен Ленокс авенюіне (145-ші көшеге) дейін қатынайтын. 1909 жылы Нью-Йорк мемлекеттік қызмет комиссиясы, жол жүргізушілердің көптігін азайту мақсатында, бастапқы IRT метросының бойындағы станциялардағы платформаларды ұзартуды ұсынды. 1910 жылдың 18 қаңтарында IRT-нің құрылыс келісімшарттарына енгізілген өзгерістерге сәйкес, компания станция платформаларын ұзартып, он вагондық экспресс және алты вагондық жергілікті пойызға орналастыруға міндетті болды. Платформаны ұзартуға жұмсалған 1,5 миллион доллардан (қазіргі шақтағы құны миллион долларға тең) өзге, қосымша кіреберістер мен шығу орындарын салуға 500 000 доллар (қазіргі шақтағы құны миллион долларға тең) жұмсалды. Бұл жақсартулар сыйымдылықты 25 пайызға арттыруы күтілді. Жергілікті станцияларда, мысалы, 18-ші көше станциясында платформалар солтүстік және оңтүстікке қарай ұзартылды. 1922 жылдың желтоқсанында Транзит комиссиясы бастапқы IRT желісіндегі 14 жергілікті стансада, соның ішінде 18-ші көшеде және Лексингтон авенюі желісіндегі тағы жеті стансада платформаларды ұзартуға 3 миллион долларлық жобаны мақұлдады. Комиссия 1923 жылдың қыркүйегінде платформаны ұзарту жобасын кейінге шегерді, сол кезде жобаның құны 5,6 миллион долларға жеткен еді. Бұл стансаны жабу туралы мәселе 1928 жылдан бері көтеріліп келеді. Қалалық үкімет 1940 жылдың 12 маусымында IRT-нің жұмысын өз қолына алды. Станция 1948 жылдың 8 қарашасында жабылды. 23-ші көшедегі платформалар ұзартылып, 22-ші көшеге кіреберістер салынды, ал 18-ші көше станциясы 14-ші көше–Юнион-сквер станциясына жақын орналасқан. Платформалардың ұзындығы 200 фут (61 метр) болды, бастапқы IRT-дегі басқа жергілікті станциялардағыдай. Туннель құбырлар мен сымдар орналасқан U пішіндес ойыспен жабылған. Ойыстың түбінде кемінде 30 см қалыңдығы бар бетоннан жасалған негіз орналасқан. Ойыс қабырғасы мен платформа қабырғасының арасында 30 см қалыңдығы бар кірпіштен жасалған және плиткамен жабылған саңылау бар. Декоративтік схема көк/жасыл плиткалардан, беж және фиолетті плиткалардан, фиолетті фаянс карнизінен және жасыл фаянс тақталарынан тұрды. Барлық бастапқы IRT станцияларындағы мозаикалық плиткаларды американдық Encaustic Tile Company өндірді, ол әр стансадағы орнату жұмыстарын субподрядқа берді. Декоративтік жұмыстарды плитка мердігері Manhattan Glass Tile Company және фаянс мердігері Grueby Faience Company орындады. 18-ші көше станциясы граффити мен қоқыстарды есептемегенде, жақсы сақталған.

Planning for a subway line in New York City dates to 1864. The subway plans were drawn up by a team of engineers led by William Barclay Parsons, the Rapid Transit Commission's chief engineer. It called for a subway line from New York City Hall in lower Manhattan to the Upper West Side, where two branches would lead north into the Bronx. A plan was formally adopted in 1897, in which it would construct the subway and maintain a 50 year operating lease from the opening of the line. The 18th Street station opened on October 27, 1904, as one of the original 28 stations of the New York City Subway from City Hall to 145th Street on the Broadway–Seventh Avenue Line. the station was served by local trains along both the West Side (now the Broadway–Seventh Avenue Line to Van Cortlandt Park–242nd Street) and East Side (now the Lenox Avenue Line). West Side local trains had their southern terminus at City Hall during rush hours and South Ferry at other times, and had their northern terminus at 242nd Street. East Side local trains ran from City Hall to Lenox Avenue (145th Street). To address overcrowding, in 1909, the New York Public Service Commission proposed lengthening the platforms at stations along the original IRT subway. As part of a modification to the IRT's construction contracts made on January 18, 1910, the company was to lengthen station platforms to accommodate ten car express and six car local trains. In addition to $1.5 million (equivalent to $ million in ) spent on platform lengthening, $500,000 (equivalent to $ million in ) was spent on building additional entrances and exits. It was anticipated that these improvements would increase capacity by 25 percent. Platforms at local stations, such as the 18th Street station, were lengthened by between Both platforms were extended to the north and south. In December 1922, the Transit Commission approved a $3 million project to lengthen platforms at 14 local stations along the original IRT line, including 18th Street and seven other stations on the Lexington Avenue Line. Platform lengths at these stations would be increased from The commission postponed the platform lengthening project in September 1923, at which point the cost had risen to $5.6 million. The closing of this station was proposed as early as 1928. The city government took over the IRT's operations on June 12, 1940. The station closed on November 8, 1948. The platforms at 23rd Street had been lengthened, with entrances at 22nd Street, and the 18th Street station was close to the 14th Street–Union Square station. The platforms were 200 feet (61 m) long, like at other local stations on the original IRT. The tunnel is covered by a U shaped trough that contains utility pipes and wires. The bottom of this trough contains a foundation of concrete no less than thick. There is a gap between the trough wall and the platform walls, which are made of thick brick covered over by a tiled finish. The decorative scheme consisted of blue/green tile tablets, buff and violet tile bands, a violet faience cornice, and green faience plaques. The mosaic tiles at all original IRT stations were manufactured by the American Encaustic Tile Company, which subcontracted the installations at each station. The decorative work was performed by tile contractor Manhattan Glass Tile Company and faience contractor Grueby Faience Company. The 18th Street station is fairly well preserved, with the exception of graffiti and some litter.