Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық заңгер және саясаткер, Массачусетс штатының губернаторы.
American jurist and politician
the Governor of Massachusetts
Маркус Мортон (1784 – 6 ақпан 1864) – Массачусетс штатының Таутон қаласынан шыққан американдық заңгер, сот судьясы және саясаткер. Ол Массачусетс штатының губернаторы қызметін екі рет атқарды, ал 1825 жылы Уильям Юстистің қайтысынан кейін бірнеше ай губернатор міндетін уақытша атқарды. Ол 15 жыл бойы Массачусетс Жоғарғы Сотының судьясы болып қызмет етті, сонымен қатар демократ ретінде губернаторлыққа үміткерлігімен сәтсіз аяқталды. 1839 жылғы сайлауда ол жеңіске жетіп, Эдвард Эверетттен басымдыққа ие болу үшін қажетті дауыс санын алды. 1840 және 1841 жылдарғы сайлауларда жеңіліске ұшырағаннан кейін, 1842 жылы шамалы артықшылықпен сайланды. Массачусетс Демократиялық партиясы ішкі фракцияларға бөлінгендіктен, Мортонның ұзаққа созылған жеңілістеріне себеп болды. Дегенмен, оның билікте болған қысқа мерзімі демократтар қолдаған маңызды реформаларға әкелмеді, себебі үстемдік құрған вигтер оның қызмет мерзімінде қабылданған көптеген өзгерістерді кері қайтарды. Құлдық институтын кеңейтуге қарсы болған ол, көп жылдық досы Джон Кэлхунмен осы мәселеде келіспей, ақырында партиядан шығып, "Еркін топырақ" қозғалысына қосылды. Мартин Ван Бюрен 1848 жылы президенттікке кандидаттыққа оны вице-президенттікке ұсынуды қарастырды.
Marcus Morton (1784 – February 6, 1864) was an American lawyer, jurist, and politician from Taunton, Massachusetts. He served two terms as the governor of Massachusetts and several months as Acting Governor following the death in 1825 of William Eustis. He served for 15 years as an associate justice of the Massachusetts Supreme Judicial Court, all the while running unsuccessfully as a Democrat for governor. He finally won the 1839 election, acquiring exactly the number of votes required for a majority win over Edward Everett. After losing the 1840 and 1841 elections, he was elected in a narrow victory in 1842. The Massachusetts Democratic Party was highly factionalized, which contributed to Morton's long string of defeats. His brief periods of ascendancy, however, resulted in no substantive Democratic supported reforms, since the dominant Whigs reversed most of the changes enacted during his terms. An opponent of the extension of slavery, he split with longtime friend John C. Calhoun over that issue, and eventually left the party for the Free Soil movement. He was considered by Martin Van Buren as a potential vice presidential running mate in 1848.
Алғашқы жылдар
Мортон 1784 жылы Массачусетс штатының Шығыс Фритаун қаласында Натаниел мен Мэри (Кэри) Мортонның жалғыз ұлы ретінде дүниеге келді. Көздерде оның туған күні 19 ақпан немесе 19 желтоқсан деп көрсетілген. Мортонның қабір тасы 19 ақпан күнін көрсетеді. Оның әкесі саяси белсенді фермер болған және бір кезде губернатор кеңесінде қызмет еткен. 1801 жылы Мортон Браун университетіне екінші курсқа қабылданды және 1804 жылы бітірді. Браун университетінде оқыған кезінде ол Джефферсон идеяларын қабылдап, бітіру салтанатында федералистерге қарсы өткір сөз сөйледі. Содан кейін ол бір жыл бойы Таутон қаласында судья Сет Падельфордтың кеңсесінде заң оқыды, одан кейін Коннектикут штатының Литчфилд қаласындағы Таппинг Ривтің заң мектебіне түсті. Ол Джон Кэлхунмен бірге оқыды, ол көп жылдар бойы оның кеңесшісі және досы болды. Таунтонға оралғаннан кейін, ол 1807 жылы Норфолк округінің адвокатурасына қабылданды және жеке практика ашты. Сол жылдың желтоқсан айында ол Шарлотта Ходжеске үйленді, олардан он екі бала дүниеге келді. Кейін ол Браун (1826) және Гарвард (1840) университеттерінен құрметті заң дәрежесін алды. Дегенмен, ол 1811 жылы Элбридж Джерри ұсынған қызметті қабылдады. Мортон 1818 жылы қайта сайланды, бірақ 1820 жылы Фрэнсис Бейлиске шамалы айырмамен жеңіліп қалды. Конгресте ол Семинол соғыстарындағы әрекеттері тексерілген Эндрю Джексонды қолдады және Миссури келісіміне қарсы болды. Осы жылдары ол еркін сауданы да қолдады; көптеген Массачусетс саясаткерлері сияқты, ол кейіннен күшті протекционистік позицияны қабылдап, алғашқы кезеңді «өмірімдегі ең қиын кезең» деп атады.
Morton was born in East Freetown, Massachusetts in 1784, the only son of Nathaniel and Mary (Cary) Morton. Sources report his day of birth to be either February 19 or December 19. Morton's gravestone uses the February 19 date. His father was a farmer who was politically active, serving for a time on the Governor's Council. In 1801 Morton was admitted to Brown University with the sophomore class, and graduated in 1804. During his time at Brown he came to adopt Jeffersonian ideas, making an outspoken anti Federalist speech at his commencement. He then read law at Taunton for a year in the office of Judge Seth Padelford, after which he entered Tapping Reeve's law school in Litchfield, Connecticut. There he was a schoolmate of John C. Calhoun, who served as a mentor and friend for many years. Moving back to Taunton, he was admitted to the Norfolk County bar in 1807 and opened a practice. In December of that year he married Charlotte Hodges, with whom he had twelve children. He later received honorary law degrees from Brown (1826), and Harvard (1840). He did, however, accept the post when it was offered to him in 1811 by Elbridge Gerry. Morton was reelected in 1818, but narrowly lost to Francis Baylies in 1820. In Congress he supported Andrew Jackson, whose actions in the Seminole Wars were being scrutinized, and opposed the Missouri Compromise. In these early years he was also a proponent of free trade; like many Massachusetts politicians, he later adopted a strong protectionist stance, calling the early period "the lamest of my life".
Жоғарғы сот төрелігі және губернаторлыққа үміткер
1823 жылы Мортон Массачусетс губернаторының кеңесіне сайланды, ал келесі жылы республикашыл губернатор Уильям Юстиспен бірге губернатордың орынбасары болып сайланды. 1825 жылдың ақпанында Юстис лауазымында қайтыс болғанда, Мортон бірнеше айдан кейін өтетін сайлауға дейін әрекеттегі губернатор болып қызмет етті. 1824 жылғы сайлау штатта федералистер партиясының күшін жойғандықтан, федералистер мен бай республикашылар вигтердің алдыңғысы болған Ұлттық республика партиясын құра бастады. Мортон бұл тенденцияға қарсы болды (Ұлттық республикашыларды "аристократиялық" деп сипаттады), оның орнына Джексон стиліндегі демократияны қалап, 1825 жылы губернаторлыққа кандидат болудан бас тартты. Бірақ ол қайтадан губернатордың орынбасары лауазымына түсуге көндірілді және республикашылдар мен федералистер коалициясы ұсынған Леви Линкольн кішісінің басшылығымен бұл лауазымды жеңіп алды. Мортон виг элитасы деп атаған нәрсеге наразы болды (1830 жылы Линкольнді "ақшалы аристократияның құралы" деп айыптады) және вице-губернаторлықтан кетіп қалды. Линкольн Мортонды Массачусетс Жоғарғы Сотының (SJC) судьясы етіп тағайындады, ол 1840 жылға дейін бұл лауазымда қалды.
In 1823 Morton was elected to the Massachusetts Governor's Council, and the following year was elected Lieutenant Governor, serving under Republican Governor William Eustis. When Eustis died in office in February 1825, Morton served as acting governor until the election a few months later. Since the 1824 election had virtually eliminated the Federalist Party as a force in the state, Federalists and wealthy Republicans were coalescing into what became known as the National Republican Party (predecessor to the Whigs). Morton disagreed with this trend (calling the National Republicans "aristocratic"), preferring Jacksonian style Democracy instead, and refused to stand for election as governor in 1825. He was, however, prevailed to run again for lieutenant governor, and he won the post, serving under Levi Lincoln Jr., who had been nominated by both the Republicans and a rump Federalist coalition. Morton was unhappy with what he termed Whig elitism (he accused Lincoln in 1830 of being a "tool of monied aristocracy"), and resigned the lieutenant governorship. Lincoln promptly appointed Morton as an associate justice of the Massachusetts Supreme Judicial Court (SJC), a post he would hold until 1840.
Сот үкімдері
Мортон SJC-дегі жалғыз демократ болды, ал қалған судьялардың барлығын федералистер тағайындаған. Осыған қарамастан Мортон бірнеше маңызды шешімдер жазды. Ол соттың «Чарльз Ривер Бриджге қарсы Уоррен Бридж» ісі бойынша шешімін жазды, бұл іс ақырында АҚШ Жоғарғы Сотына жетті. Арыз берушілер 1786 жылы Бостон мен Чарльзтаун арасында салынған «Чарльз өзені» көпірінің иелері болды, ал айыпталушылар 1828 жылы мемлекеттік жарғы алған бәсекелес көпірдің иелері болды. Арыз берушілер жауапкердің жарғысы олардың жарғысына қайшы келеді деп мәлімдеді, олар мемлекет оларға өтпелі жолды бақылауға эксклюзивті құқық бергенін алға тартты. SJC 2–2 есебімен бөлініп, істі Жоғарғы Сот қарауына жіберді. Мортон жауапкерлерге жағымды шешім жазды, мемлекет эксклюзивті құқық берсе, оны нақты түрде көрсетуі керек екенін, ал бұл жағдайда олай болмағанын атап өтті. Бұл ой 1837 жылы Тейни Жоғарғы Сотымен бекітілді. 1838 жылы Мортон «Комонвеллға қарсы Книланд» ісінде жалғыз қарсы дауыс берген адам болды, бұл елде біреуді құдайға қарсы сөз айтқаны үшін соттаған соңғы жағдай болды. Әбнер Книланд, бұрынғы универсалист пастор, пантеист болып кетіп, христиандарды ренжітетін мәлімдемелер жасады. Сотта сотталған Книланд апелляцияға шағымданды, ал екі саяси сотталу процесі қазылар алқасының келіспеуімен аяқталды, содан кейін сот үкімі күшін жойды. Толық SJC 1836 жылғы наурыз айында бұл істі қарады. Книланд өзін-өзі қорғап, өзінің мәлімдемелері заңда белгіленген деңгейге жетпейтінін және заңның АҚШ Конституциясының Бірінші түзетуін бұзатынын мәлімдеді. Бас судья Лемуэль Шоу сот көпшілігі атынан жазған шешімінде Книландтың сөйлеуі құдайға қарсы сөздің заңдық анықтамасына сай келетінін және заңның штат конституциясының сөз және дін бостандығын қорғау ережесін бұзбайтынын анықтады. Өзінің келіспеушілігін білдірген Мортон штат конституциясының 2-бабын (дін бостандығына қатысты) либералды түрде түсіндіруді ұсынды және әр адамның «Құдай тақырыбын талқылауға, оның бар екенін растауға немесе жоққа шығаруға конституциялық құқығы бар» деді. Мен адам заң бойынша құқы бар нәрсені қасақана жасағаны үшін жазалана алмайды деп келіспеймін». Губернатор Эдвард Эверетт Книландты кешіруден бас тартты, ол алпыс күн түрмеде отырды. Бұл іс Америкадағы құдайға қарсы сөз туралы ең көп сілтеме жасалған істердің бірі болып табылады. Теодор Лайман басқарған екінші фракция саудагерлер мен Уигтердің мүдделеріне қарсы тұратын бай жағалаулық мүдделерден тұрды. Үшінші фракция, партия аппаратын алғашқы жылдары сәтті бақылап, Дэвид Хеншоу басқарды, ол көпір дауларының саяси аспектілеріне байланысты Джон Куинси Адамс лагерінен бөлінді. Хеншоу партияның негізгі ұйымдастырушы күші болды, ал Мортон 1828 жылдан 1843 жылға дейін губернаторлыққа үміткер болып, жыл сайын сайлауға қатысты. Партияны ұйымдастыруға Мортонның досы Джон Калхун қолдау көрсетті, ол Адамс пен Джексон басшылығымен вице-президент болып қызмет етті. Мортон, әдетте, ашық науқан жүргізбеді, судья ретінде бейтараптық сақтауға тырысты. Мортон Линкольннің көпшілігіне қарсы маңызды сайлау нәтижелерін көрсетпеді, соңғысы губернаторлық орынды иеленген жылдары (1825–1834). Бұл негізінен Ұлттық республикашылдарға қарсылықтың фрагменттелгендігіне байланысты болды, мысалы, «Еркін көпір партиясы» және «Антимасондық партия», соңғысы 1832 жылғы сайлауда демократтардың көптеген дауыстарын тартып алды. Ұлттық республикашылар мен демократтар антимасондықтарды өздеріне тартуға тырысқанына қарамастан, екеуі де сәттілікке жетпеді. Мортон жеңіл антимасондық көзқарасты ұстанды, бірақ Хеншоу масон болды, және Мортон антимасондықтардың айқын сайлаудағы маңызды көрсетіліміне қарамастан, олардың әлеуетті күшін мойындамады. Нәтижесінде демократтардың Ұлттық республикашылдарды құлатуға жеткілікті дауыс беру күші болмады. Демократтар 1832 және 1833 жылдары да бөлінді, өйткені «Жұмысшы партиясы» екі үлкен партияның еңбек мәселелеріне назар аудармағаны үшін шабуыл жасап, қолдау көрсетті. Мортон өзінің қайта-қайта сәтсіздіктерінен соншалықты көңілі толып, 1832 жылы губернаторлыққа үміткерліктен бас тартуды ойлады; Хеншоу оны жалғастыруға көндірді. 1831 жылы Мортон өзінің досы Джон Калхунмен соңғысының құлдықты жоюды қолдауына байланысты келіспей қалды. Бұл Массачусетс Демократиялық партиясында да жарылыс тудырды, Хеншоу Калхун мен оңтүстік демократтар жағына шықты. 1839 жылға дейін Мортонның жеңіске ең жақын болған уақыты 1833 жылғы сайлау болды, онда Линкольн орнынан бас тартты. Төрт үміткер қатысқан жарыста Вустер конгрессмені Джон Дэвис (Ұлттық республикашыл ретінде сайлауға түскен) және Джон Куинси Адамс (Антимасон ретінде сайлауға түскен) негізгі қарсыластары болды (Жұмысшы партиясының үміткерімен бірге), ешбір үміткер қажетті көпшілік дауыс алған жоқ. Штат заң шығарушы органы Дэвистің пайдасына Адамс бас тартып, көп дауыс алған үміткер ретінде таңдады. 1830 жылдардың соңына қарай құлдықты жою жақтастары штаттағы қуатты саяси күшке айналды. Уигтер мен демократтардың (Мортонды қоса) барлығы басқа саяси мақсаттарға жету үшін бұл мәселенің шешілуінен жалтарды, бірақ құлдықты жою жақтастары үміткерлерден бұл мәселе бойынша ресми мәлімдемелерді жиі сұрады. Мортон жеке құлдыққа қарсы болғаны белгілі болды, бұл оған 1837 және 1838 жылғы сайлауларда, оның осындай сұрауларға берген жауаптарының дәйектілігіне қарамастан, дауыстарды әкелді. Оның сол сайлаулардағы қарсыласы Эдвард Эверетт де құлдыққа қарсы болды, бірақ 1826 жылы құл иелерінің құқықтарына қолдау білдірген сөз сөйлеген, ол оған қарсы пайдаланылды. Мортонның Демократиялық партиясы ішіндегі фракциясы тарихшы Джордж Бэнкрофттың ұйымдастыру шеберлігі және Мортон бастаған төменгі деңгейдегі партия жетекшілерін таңдау әдістерін өзгерту арқасында да күш алды. Дэвид Хеншоу 1837 жылы Бостон портының коллекторы лауазымынан саяси маңызды қызметінен кетіп, партия ішінде осы құнды патронаттық лауазым үшін күресті бастады. Мортон бірнеше үміткерлердің бірі болды, бірақ ақырында бас тартып, оны Джордж Бэнкрофтқа беруді ұсынды. Штаттың батыс бөлігінен шыққан Бэнкрофт Демократиялық партияға Жұмысшы партиясынан қолдау тартты.
Morton was the only Democrat on the SJC, all the other justices having been appointed by Federalists. Despite this, Morton wrote a few notable decisions. He wrote the court's decision in Charles River Bridge v. Warren Bridge, a case that eventually went to the United States Supreme Court. The plaintiffs were proprietors of the Charles River Bridge, a toll bridge constructed between Boston and Charlestown in 1786, and the defendants were proprietors of a competing bridge to which the state had issued a charter in 1828. The plaintiffs argued that the defendant's charter infringed on their charter, in which they claimed the state granted them an exclusive right to control the crossing. The SJC split 2–2, and dismissed the case so that it could be heard by the Supreme Court. Morton wrote the decision favoring the defendants, pointing out that if the state was going to grant an exclusive right, it had to do so explicitly, and it had not done so in this case. This reasoning was upheld in 1837 by the Taney Supreme Court. In 1838 Morton was the lone dissenter in Commonwealth v. Kneeland, the last time in the nation that someone was convicted of blasphemy. Abner Kneeland, a vitriolic former Universalist minister turned pantheist, had made statements Christians found offensive. Convicted by the trial court, Kneeland had appealed, and two more highly politicized trials ended in hung juries before the conviction was upheld in appeals. The full SJC took up the case in March 1836. Kneeland, representing himself, argued that the statements he made did not rise to level specified by the statute, and argued that the statute violated the First Amendment to the United States Constitution. Chief Justice Lemuel Shaw, writing for the court majority, found that Kneeland's speech satisfied the legal definition of blasphemy, and by narrow construction found that the law did not violate the state constitution's protections of free speech and religion. In his dissent Morton argued for a more liberal reading of the Article 2 of the state constitution (which addressed religious freedoms), and argued that every person "has a constitutional right to discuss the subject of God, to affirm or deny his existence. I cannot agree that a man may be punished for wilfully doing what he has a legal right to do." Governor Edward Everett refused to pardon Kneeland, who served sixty days in prison. The case is now one of the most frequently cited American cases on blasphemy. A second faction, dominated by Theodore Lyman, consisted of merchants and wealthy coastal interests opposed to Whig interests. The third faction, which successfully controlled the party apparatus in its early years, was headed by David Henshaw, who had split from the John Quincy Adams camp over political aspects of the bridge controversy. Henshaw was the principal party organizing force, while Morton became a perennial gubernatorial candidate, running for the office each year from 1828 to 1843. The party was supported in its organizing efforts by Morton's friend John Calhoun, who served as Vice President under Adams and Jackson. Morton generally did no overt campaigning, sensitive to maintaining the appearance of neutrality as a judge. Morton was never able to make significant electoral inroads on Lincoln's majorities in the years the latter held the governor's seat (1825–1834). This was principally because opposition to the National Republicans was fragmented, exemplified by the Free Bridge Party and the Anti Masonic Party, the latter of which in particular siphoned off significant numbers of Democratic votes in the 1832 election. Despite attempts by both the National Republicans and the Democrats to woo the Anti Masons into their fold, neither was able to. Morton was mildly anti Mason, but Henshaw was a Freemason, and Morton apparently did not recognize the potential power of the Anti Masons despite their significant electoral showing. As a result, the Democrats lacked the voting strength to unseat the National Republicans. The Democrats were also splintered in 1832 and 1833, when the Working Men's Party drew support by attacking both of the larger parties for their lack of attention to labor issues. Morton was sufficiently disheartened by his repeated failures that he considered abandoning his quest for the governorship in 1832; Henshaw convinced him to soldier on. In 1831 Morton broke ranks with his friend John Calhoun over the latter's support for nullification, which Morton believed was based on his support for slavery. This also caused fractures in the Massachusetts Democratic Party, with Henshaw siding with Calhoun and the southern Democrats. The closest Morton came to victory before 1839 was in the 1833 election, when Lincoln stepped down. In a four way race involving Worcester Congressman John Davis (running as a National Republican) and John Quincy Adams (running as an Anti Mason) as his principal opponents (along with a Working Men's candidate), none of the candidates received the required majority. The state legislature chose Davis, the largest vote getter, after Adams withdrew in Davis's favor. By the late 1830s activists for the abolition of slavery had grown into a potent political force in the state. Both Whigs and Democrats (including Morton) had avoided the issue in pursuit of other political objectives, but abolitionists began regularly requesting formal statements from candidates for office on the subject. Morton was known to be personally opposed to slavery, and this gained him votes in the 1837 and 1838 elections despite the vacillating answers he gave to such requests. His opponent in those elections, Edward Everett, was also opposed to slavery, but had in 1826 made a speech sympathetic to the rights of slaveholders, which was used against him. Morton's faction within the Democratic Party also gained strength due to the organizational skill of historian George Bancroft, and successful moves spearheaded by Morton to change the methods by which lower level party leaders were chosen. David Henshaw resigned from the politically important post as the collector of the Port of Boston in 1837, starting a struggle within the party for this valuable patronage plum. Morton was one of several potential recipients, but eventually dropped out, suggesting it go instead to George Bancroft. Bancroft, from the western part of the state, attracted support from the Working Men into the Democratic fold.
Әкім
1839 жылғы сайлауда тікелей қатысы жоқ мәселе туындап, Мортонға жеңіс сыйлады. Вигтер заң шығарушы органы спирттік ішімдіктер сатуын шектеген, тәртіп сақтау жақтастары ұсынған заңды қабылдады; бұл барларда ішімдік беруді тиімді түрде тоқтатты. Көптеген адамдар бұл заңды вигтердің жоғары топтық элитаризмінің көрінісі деп санады. Дауыс беру нәтижесі тым жақын болғандықтан, қайта санау жүргізіліп, бюллетеньдер мұқият тексерілді. Мортонға берілген бір бюллетеньде "Маккус Маттун" деп жазылған; вигтердің жақтастары жазушының Мортонға дауыс беруді көздегенін жоққа шығаруға тырысқанымен, штаттың еш жерінде осындай есімді адам табылған жоқ. Эверетт дауыс беруді наразылыққа салудан бас тартып, Мортон 51,034 дауыспен (барлық дауыстардың жартысынан бір дауыс артық) 50,725 дауысқа қарсы, ал тағы 307 дауыс таратылып, жеңіске жетті. Вигтер басымдығы бар заң шығарушы органмен Мортонның реформалық жоспарлары нәтижесіз қалды. Салық мөлшерін азайту және өлім жазасын қарастыратын қылмыстар тізімін қысқарту сияқты ұсыныстар жеңіліске ұшырады, бірақ демократтар белгілі бір қаржылық тәртіпті орнатып, бірнеше жылдан кейін алғашқы бюджеттік артығын жасады. Вигтер оның ұсыныстарын нашар экономикалық саясат деп сынап, 1840 жылы оны жеңу үшін қайта топтасты. Олар Джон Дэвисті АҚШ Сенатынан қайтып, оған қарсы сайлауға көндірді, Мортон үлкен есебімен жеңілді. 1841 жылғы қайта сайлауда ол біршама табысқа жетті. 1842 жылы құлдыққа қарсы партияның кандидаттары жеткілікті дауыс жинап, сайлауды штаттық заң шығарушы органға жіберді. Үшінші партияның болуынан жеңімпазды анықтауға тиіс штаттық сенатта көптеген бос орындар пайда болды. Құлдыққа қарсы партия билік тепе-теңдігін пайдаланып, нәтижеге бақылау жасауды үміттене бірақ, сенатты толтыру үшін өткен дауыс беру кезінде бір вигтердің қарсылығы демократтардың көпшілігіне әкелді. Сенат Мортонды губернатор етіп тағайындады. Мортон 1840 жылғы реформаларды қайталап, салық жүктемесін жылжымайтын мүліктен жеке мүлікке ауыстыру туралы ұсынысты қосты. Вигтер оның инаугурациялық сөзінде құлдық туралы ештеңе айтпағаны үшін сынады. Оның өкілеттігі кезінде демократтардың түрлі фракциялары атқарушы және партиялық тағайындаулар бойынша талас-тартыс жасады, ал президент Уильям Генри Харрисонның қызметке кіріскеннен кейін көп ұзамай қайтыс болуы, президенттікке үміткерлер қолдау іздеу үшін штатта саяхаттағанда партиялық бөліністерді күшейтті. Нәтижесінде реформалық жоспарлардың көп бөлігі, заң шығарушы органдағы демократтар мен құлдыққа қарсы партияның көпшілігіне қарамастан, толығымен жүзеге асырылмады немесе минималды түрде іске асырылды. Джордж Банкрофт жоғалған мүмкіндікке өкініш білдірді: "Массачусетсте біздің мүмкіндігіміз осыдан артық болған емес, егер барлығымыз осы жағдайды дұрыс пайдаланғанда. Бірақ олар пайдаланбайды". 1843 жылғы сайлауда Мортон Беркшир округінің ауылдық аймағынан шыққан вигтердің заңгері Джордж Н. Бриггске қарсы шықты, ол Мортонның ауылдық сайлаушыларға жасаған үндеуіне қарсылық көрсету үшін таңдалды. Құлдыққа қарсы партияның кандидаты Бриггс (3000 дауыспен көпшілік) немесе Мортонға көпшілік дауыс беруге жеткіліксіз болды, сайлау заң шығарушы органға жіберілді. Заң шығарушы орган вигтердің бақылауына қайта оралды және Бриггсті сайлады. Вигтер Мортонның өкілеттігі кезінде қабылданған реформалардың көп бөлігін дереу жойды.
In the 1839 election, an unrelated issue came up that finally gave Morton a victory. The Whig legislature had passed a bill promoted by temperance activists that banned the sale of liquor in quantities less than ; this effectively outlawed service over a bar. The bill was seen by many as an instance of class elitism by the Whigs. The vote was so close that a recount was performed, and ballots were carefully scrutinized. One ballot counted for Morton contained the scrawl "Maccus Mattoon"; despite efforts by Whig partisans to deny that the writer intended to vote for Morton, no person with that name was found anywhere in the state. Everett graciously refused to persist in contesting the balloting, and Morton was certified the winner with 51,034 votes (exactly one more vote than half of all votes cast) to 50,725 for Everett with another 307 votes being scattered. With a hostile Whig dominated legislature, Morton's reform agenda went nowhere. Proposals such as reductions in the poll tax and the number of capital crimes were defeated, but the Democrats were able to introduce some fiscal discipline and produced the first budget surplus in some years. The Whigs attacked his proposals as poor economic policy, and regrouped to focus on defeating him in 1840. They convinced John Davis to return from the U. S. Senate to run against him, and Morton went down to defeat by a wide margin. He made some gains in the 1841 rematch. In 1842 the candidate of the upstart Liberty Party, an abolitionist party, secured enough votes to send the election to the state legislature. Because of the third party there were also a large number of vacancies in the state senate which was to choose the winner. The Liberty Party hoped to use its position in the balance of power to control the outcome, but a single Whig defector in the vote to fill the senate led to a Democratic majority in the chamber. The senate then went on to choose Morton as governor. Morton once again called for a series of reforms, repeating those from 1840, and including a proposal to transfer the tax burden from real to personal property. He was criticized by the Whigs for omitting any mention of slavery in his inaugural address. During his term the leaders of the various Democratic factions squabbled over executive and party appointments, and the death of President William Henry Harrison shortly after taking office brought on further party divisions as potential presidential nominees canvassed the state for support. As a consequence, much of the reform agenda was either not implemented at all, or only minimally, despite a nominally working Democratic Liberty coalition majority in the legislature. George Bancroft bemoaned the lost opportunity: "Never had a party a better opening than we have in Massachusetts, if all would but profit by our position. But they will not." In the 1843 election Morton was set against George N. Briggs, a Whig lawyer from rural Berkshire County, who was chosen to counter Morton's appeal to rural voters. The Liberty candidate again won enough votes to deny either Briggs (who won a 3,000 vote plurality) or Morton a majority, and the election was sent to the legislature. The legislature had been returned to Whig control, and thus elected Briggs. The Whigs promptly undid most of the few reforms that were enacted during Morton's term.
Кейінгі жылдар
1843 жылғы жеңілістен кейін Мортон губернаторлыққа үміткерліктен бас тарды және 1844 жылы Джордж Банкрофтқа үміткерліктің өтуін ұсынды. 1845 жылы президент Джеймс К. Полк Мортонды Бостон портының басқарушысы етіп тағайындады, ол төрт жыл қызмет етті. АҚШ Сенатында оның кандидатурасын мақұлдау кезінде оңтүстік штаттарының сенаторлары наразылық білдірді, себебі ол бұрын құлдыққа қарсы мәлімдеме жасаған болатын. Тағайындалуы бекітілгенге дейін, Мортон саяси маңызды лауазымын партияның құрамын өз көзқарастарына сәйкес келтіруге пайдалануға тырысты, бірақ бұл партия ұйымындағы бұрыннан бар жіктерді одан әрі тереңдетті. Осы жіктер Хеншоу фракциясының саяси интригаларына байланысты оның бекітілуіне кешігуге себеп болды және Мортон мен Банкрофт арасындағы саяси қарым-қатынастың толық үзілуіне әкелді. 1847 жылы өткен штаттық конвенцияда (Хеншоу фракциясы құлдыққа қарсы бағытталған платформалық қадамдарға рұқсат бермеген) Мортон партиядан шығып, жаңадан құрылған «Еркін Топырақ» қозғалысына қосылды. Мортон 1850 жылы демократ Джордж С. Бутвеллдің губернатор болып сайлануына және «Еркін Топырақ» өкілі Чарльз Самнердің АҚШ сенаторы болып сайлануына қолдау көрсеткен демократтар мен «Еркін Топырақ» коалициясын қолдаудан бас тартты. 1848 жылы Мортонды Мартин Ван Бюрен «Еркін Топырақ» партиясынан вице-президенттікке кандидат ретінде қатысуға шақырды. Мортон бас тартты, Ван Бюреннің (Нью-Йорк штатының тұрғыны) географиялық тұрғыдан әртүрлілікті қажет екенін айтты. Ван Бюрен ақырында Висконсин штатынан Генри Доджді таңдады, бірақ партия конвенциясы Массачусетс штатынан Чарльз Фрэнсис Адамсты таңдады. Мортон Ван Бюрен үшін үгіт жүргізді, ол үшінші орынды иеленді. Мортон 1853 жылы Массачусетс штатының Конституциялық конвенциясына делегат ретінде қатысты және 1858 жылы «Еркін Топырақ» партиясынан Массачусетс штатының Өкілдер палатасына сайланды, бір мерзім қызмет етті. Оның Таунтон қаласындағы үйі кейін Мортон ауруханасы мен медициналық орталығының алғашқы ғимаратына айналды. 1960 жылдары аурухананы кеңейту кезінде ол бұзылды. Оның ұлы, сондай-ақ Маркус аталған, оның ізімен жүріп штаттың жоғарғы сотына өтті және ақырында оның төрағасы болды. Оның қызы, Франсис, жазушы Октав Танеттің анасы болды.
Following his 1843 defeat, Morton finally decided to stop running for governor, yielding the nomination in 1844 to George Bancroft. In 1845 President James K. Polk appointed Morton collector of the port of Boston; he served four years. Approval of his nomination in the U. S. Senate became somewhat controversial, with southern Senators objecting to him because of earlier statements he had made in opposition to slavery. Even before his appointment was approved, he began using the politically important post in an effort to bring the state party membership more in line with his vision, but only succeeded in widening the already existing fractures in the party organization. The divide resulted in a delay of his confirmation due to political intrigues by the Henshaw faction, and caused a permanent break in political relations between Morton and Bancroft. After an acrimonious state convention in 1847 (in which the Henshaw faction refused to allow platform items opposing slavery), Morton quit the party for the burgeoning Free Soil movement. Morton would refuse to support the Democrat Free Soil coalition that in 1850 saw the election of Democrat George S. Boutwell as governor and Free Soiler Charles Sumner as U. S. Senator. In 1848 Morton was invited by Martin Van Buren to run as the vice presidential nominee on the Free Soil ticket. Morton refused, arguing that Van Buren (a New Yorker) needed geographic diversity. Van Buren finally chose Wisconsin's Henry Dodge, but the party convention chose Massachusetts's Charles Francis Adams. Morton campaigned for Van Buren, who ended up polling third. Morton was a delegate to the Massachusetts Constitutional Convention of 1853, and was elected on the Free Soil ticket to the Massachusetts House of Representatives in 1858, serving one term. His home in Taunton later became the original building of Morton Hospital and Medical Center. It was demolished in the 1960s during hospital expansion. His son, also named Marcus, followed him onto the state's supreme court, eventually serving as its chief justice. His daughter, Frances, was the mother of novelist Octave Thanet.