Кіріспе

Католиктік Мәриямға арналған дұға, Джин Вольфтың "Memorare" ("Есте сақта, ең мейірімді Мәриям") - қасиетті Мәриямның шаفاعәтін тілейтін католиктік дұға. Ол алғаш рет 15 ғасырда "Ad sanctitatis tuae pedes, dulcissima Virgo Maria" деген ұзын дұғаның бір бөлігі ретінде пайда болды. "Memorare" латын тілінен "Есте сақта" деп аударылады және жиі 12 ғасырдың цистерциандық монахы Клерволық Әулие Бернарға қате атрибуцияланады, бұл оның 17 ғасырдағы танымал етушісі, Әке Клод Бернармен шатасуына байланысты, ол оны өз әкесінен үйренгенін айтқан.

Дұғаның тарихы

Бұл дұға түпнұсқада 15 ғасырдағы "Ad sanctitatis tuae pedes, dulcissima Virgo Maria" атты ұзын дұғаның бір бөлігі болып табылады.

Франсис де Сальс

Де Сальс отбасы кіші дворяндықтан шыққан және берілген католиктер болған, бірақ Франциск де Сальс өз заманының діни дау-дамасының құрбаны болды. Католик және кальвинист теологтары арасындағы ең қызу пікір таласы – алдын ала белгілеу мәселесі, ол Парижде оқып жүрген кезінде оны мазалады. Жанның болашақ тағдырына байланысты алаңдап, ол Құдайға: «Ием, егер мен сені мәңгілікке сүйе алмасам, осы өмірде сені сүйгім келеді» деп жалбарынды. 18 жасында, иезуиттер басқаратын Париж университетінің Колледж де Клермонтта оқып жүргенде, Жан-Пьер Камюдің «Франциск де Сальс рухы» кітабында айтылғандай: Де Сальстің «Таңдалған хаттары» бойынша, ол Париждегі Сент-Этьен де Грес шіркеуіндегі Жақсы Құтқарушының (Қара Мадонна) бейнесі алдында тізе бүгіп, «Мемораре» дұғасын оқығанда «үмітсіздік азабы кенеттен тоқтады». Франциск Қасиетті Мариямды «өзін үмітсіздікке немесе адасуға түсуден сақтап қалғаны» үшін мақтады; ол «күн сайын «Мемораре» дұғасын оқыды», ал Ол «оны көмексіз қалдырмады».

Клод Бернард

Оны 17 ғасырда Фр. Клод Бернард (ө.1641) әкесінен үйренген. Бернардтың Consolatrix Afflictorum (Азап шегушілердің жұбатушысы) аталымымен Әміреге деген құлшынысы, оны кедейлер мен сотталған тұтқындар арасында оның шаفاعәтіне жүгінуге шақырды. "Бейнелі дұғалар: олардың шығу тегі мен тарихы" кітабында дін қызметкері Фр. Герберт Тёрстон С.Ж. 1953 жылы былай жазды:

"Мемораре" Мари Альфонс Ратисбонның дінге қайтуына әсер етті, ол католик танысының тілегімен Ғажайып Медальді тағып, бір ай бойы осы дұғаны оқуға келісті. Дұға Франция арқылы Англияда танымал болды және 1856 жылғы епископ Ричард Чаллонердің "Жан бағы" кітабында жарияланды. 1918 жылы "Айлық" журналында "Отбасылық дұғалар" тақырыбында Герберт Тёрстон "Мемораре" туралы айта келіп, оны ағылшын католиктерінің дұғасының үлгісі деп санады. "Таныс" деп Тёрстон, көптеген сенушілердің жатқа білген дұғаларын меңзеді. Сол кезде кем дегенде бес түрлі нұсқасы таралымда болды. Мэри Хайнман "Мемораре" "1850 жылдан кейін ағылшын католиктерінің сүйікті дұғасына айналды, себебі бұл Папаның нұсқауларына немесе жергілікті дәстүрге тікелей байланысты емес" деп атап көрсетті. Уильям Фицджеральд былай деді: "Марияны 'еске алуға' шақыру – батылдыққа толы әрекет, бірақ бұл дәстүрмен негізделген батылдық. Марияның құтқару ісіндегі рөлін еске салуға мұқтаждығы жоқ. Дегенмен, оған жүгінушілерге (нақты болмаса, жалпы) олардың Әміре алдында дұға етушілер ретіндегі орнын еске салу қажет". Мариядан Құдай алдында біздің шаفاعатшымыз ретінде араласуын сұрау, дұға етушінің нақты тілегінің орындалатынына кепілдік бермейді, тек Марияның көмегі арқылы дұға етушінің мүддесі үшін Құдайдан көмек және қолдау беріледі.

Өтірік айту

Рим-католик шіркеуінде 2004 жылғы Enchiridion Indulgentiarum қалыпты жағдайларда, шын ниетпен дұғаны оқуға ішінара кешірім беру қарастырылған.