Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Blue Jam – Крис Моррис жазған және режиссерлік еткен атмосфералық, сюрреалистік қара комедия және қорқыныш радио бағдарламасы. Ол 1997 жылдан 1999 жылға дейін үш маусым бойы таңертеңгі сағаттарда BBC Radio 1 арнасында эфирге берілді. Бағдарлама өзінің ерекше сюрреалистік монологтары, қоршаған ортаның дыбыстық көрінісі, синтезделген дауыстар, күшті өңделген хабарлар және қайталама кескіндерінің арқасында культты мәртебеге ие болды. Кевин Элдон, Джулия Дэвис, Марк Хип, Дэвид Канн және Амелия Буллмор дауыстарын сомдады, ал Моррис өзі алаңдататын монологтар оқыды, олардың бірі BAFTA жүлдесіне ие болған My Wrongs #8245–8249 & 117 қысқаметражды фильміне негіз болды. Бағдарламаға Грэм Линехан, Артур Мэтьюс, Питер Бейнхэм, Дэвид Квантик, Джейн Буссман, Роберт Кац және актерлік құрам жазушылық жұмыстарын қосты. Бағдарлама 2000 жылы көрсетілген Jam телесериалына негіз болды. Blue Jam-нің барлық бөлімдері қазіргі таңда Интернет мұрағатында және Youtube-та көруге және жүктеуге қолжетімді.
Blue Jam was an ambient, surreal dark comedy and horror radio programme created and directed by Chris Morris. It was broadcast on BBC Radio 1 in the early hours of the morning, for three series from 1997 to 1999. The programme gained cult status due to its unique mix of surreal monologue, ambient soundtrack, synthesised voices, heavily edited broadcasts and recurring sketches. It featured vocal performances of Kevin Eldon, Julia Davis, Mark Heap, David Cann and Amelia Bullmore, with Morris himself delivering disturbing monologues, one of which was revamped and made into the BAFTA winning short film My Wrongs #8245–8249 & 117. Writers who contributed to the programme included Graham Linehan, Arthur Mathews, Peter Baynham, David Quantick, Jane Bussmann, Robert Katz and the cast. The programme was adapted into the TV series Jam, which aired in 2000. All episodes of Blue Jam are currently available for streaming and download on the Internet Archive and Youtube.
Өндіріс
Шоу жасау үшін өзінің шабыты туралы Моррис былай түсіндірді: "Бұл өте ерекше болды, және ол бір көңіл-күйден, өте уайымды көңіл-күйден туындады. Менде бұрыннан тұманды, күзгі, батпақты көңіл-күй болғандықтан, соған бой алдым. Бірақ Brass Eye сияқты бір нәрсені аяқтағаннан кейін, онда сіздің орныңызға заңгер қойылғандай сезінуге мәжбүр боласыз, бұл шығармашылық тұрғыдан ең қиын жағдай". Моррис шоуды "BBC World Service тыңдап ұйықтап қалғандағы түс сияқты" деп сипаттады (Дүниежүзілік радиоға сілтеме Моррис оқыған монологтардың бірінде де кездеседі). Моррис бағдарламаның таңғы сағат 3-те 1-радиодан көрсетілуін сұрады, "өйткені ұйқысыз радиодағы қорқынышты нәрселердің күші ерекше күшейеді". Келісімге келген соң, шоу түнгі сағат 12-де, көп жарнамасыз көрсетілді. Моррис радио үшін тым графиктік немесе шектен шығушы эскиздерді қосты, олардың кесілетінін және қалған материалдарын салыстырғанда олардың аз шектен шыққандай көрінетінін білген. Бірінші серияның 6-шы эпизоды эфирге шыққан кезде, Кенттерберий архиепискобының Диана ханшайымының жерлеу рәсімінде айтқан сөзінің өңделуі эфирге шығаруға тым наразылық тудырды, сондықтан ол басқа эпизодпен ауыстырылды.
On his inspiration for making the show, Morris commented: "It was so singular, and it came from a mood, quite a desolate mood. I had this misty, autumnal, boggy mood anyway, so I just went with that. But no doubt getting to the end of something like Brass Eye, where you've been forced to be a sort of surrogate lawyer, well, that's the most creatively stifling thing you could possibly do." Morris also described the show as being "like the nightmares you have when you fall asleep listening to the BBC World Service" (a reference to the World Service also appears in one of the monologues read by Morris). Morris originally requested that the show be broadcast at 3 a. m. on Radio 1 "because at that hour, on insomniac radio, the amplitude of terrible things is enormously overblown". As a compromise, the show was broadcast at midnight without much promotion. Morris reportedly included sketches too graphic or transgressive for radio that he knew would be cut so as to make his other material seem less transgressive in comparison. During the airing of episode 6 of series one, a re editing of the Archbishop of Canterbury's speech at Princess Diana's funeral was deemed too offensive for broadcast, and was switched with a different episode as it aired.
Формат және стиль
Әрбір эпизод қысқа сөздік монологпен (Моррис орындайтын) ашылып, (және жабылатын) еді, бұл монолог сюрреалистік, үзіліс-құбылысты тілмен әр түрлі ерекше сезімдер мен жағдайларды сипаттайтын (мысалы: "қашан ауырсың, соншалықты қайғылы боласың, жылайсың, ал жылағанда көзіңнен бүкіл барс шығады"), қоршаған ортаның музыкасына қосылып, басқа әндер мен дыбыстардың қысқа үзінділерімен араласатын. Кіріспе әрқашан "Blue Jam-ге қош келдіңіз" деген сөздермен аяқталып, тыңдаушыны, осындай сезімдерді басынан өткеріп жатқан адамды, бағдарламаға толыққанды берілуге шақыратын. (Бұл формат телеверсияда да қайталанды, Jam, көбінесе радиосерияның 3-маусымынан бастапқы монологтарды қайта пайдаланды.) Эпизодтардың ішіндегі көріністер кісі өлтіру, өзіне қол жұмсау, жоғалып кеткен немесе қайтыс болған балалар және зорлау сияқты ауыр және тыйым салынған тақырыптарды қамтыды.
Each episode opened (and closed) with a short spoken monologue (delivered by Morris) describing, in surreal, broken language, various bizarre feelings and situations (for example: "when you sick so sad you cry, and in crying cry a whole leopard from your eye"), set to ambient music interspersed with short clips of other songs and sounds. The introduction would always end with "welcome in Blue Jam", inviting the listener, who is presumably experiencing such feelings, to get lost in the program. (This format was replicated in the television adaptation Jam, often reusing opening monologues from series 3 of the radio series.) The sketches within dealt with heavy and taboo topics, such as murder, suicide, missing or dead children, and rape.
Жиі қайталанатын эскиздер
Доктор (Дэвид Канн ойнады): "Доктор" - стандартты британдық медициналық практикада жұмыс істейтін "әдеттегі" дәрігер. Алайда, ол пациенттерін ерекше және жиі алаңдататын тәсілдермен емдеуді әдетке айналдырады, мысалы, суық тигенде героинді жазып беру, ауруларды денелерінің әртүрлі бөліктеріне жұтып, ісік кетіру, бас ауруы бар адамды жоғары және төмен секіру арқылы жыныстық мүшелерін шайқату (осы кезде науқастың өзін секіруіне айналдырады) және науқасты телефон арқылы тексеру үшін көрші бөлмеге жіберіп, онымен бірге. Оның есімі Майкл Перлин екені бірнеше скетчтерде көрсетілген. Монологты адам (Крис Моррис ойнады): 10 минутқа дейін созылған қысқа әңгімелер, жалғыз және әлеуметтік тұрғыдан жарамсыз адамның көзқарасынан жазылған. Әр оқиғаға кейіпкердің танысы Сюзи қатысады. Майкл Александр Сент-Джон: Гиперболалық және каламбурмен жүкті радионың пародиясы, Сент-Джон үздік 10 сингл чарты және демалыс күндері концерттері сияқты нәрселерді ұсынады. Жаман жыныстық қатынас: Екі ғашықтың (Джулия Дэвис пен Кевин Элдон ойнады) бір-біріне "аяғыңды құрт" және "құрттарыңды жасылдан шығарып тастау" сияқты бірінен кейін бірі ерекше эротикалық өтініштерін жасайтын қысқа клиптер. Сұхбат беруші (Крис Моррис ойнады): Эндрю Мортон және Джерри Спрингер сияқты танымал адамдармен нақты сұхбаттар жүргізгенде, Моррис өзінің тақырыптарын екіжақты және таңғажайып сұрақтармен шатастырады және мазақ етеді. Мистер Вентем (Марк Хип ойнады): Ең қарапайым мәселелерге байланысты өзінің психологы болып көрінетін мистер Райлимен (Дэвид Канн ойнады) жеке кеңесуді қажет ететін өте ыңғайсыз адам. Тізімде жоқ эскиздер көбінесе деректі фильм стиліне ұқсас; кейіпкерлер жақында болған оқиға туралы сұхбат алғандай сөйлейді. Бір эскизде Моррис дауыстаған кейіпкер екінші қабаттағы балконнан бірнеше рет секіріп, өзін-өзі өлтіруге тырысқан адамды сипаттайды; басқасында ашуланған адам (Эльдон) гараждан алынған машинаның ұзындығы төрт фут екендігін айқайлайды.
Doctor (played by David Cann): "The Doctor" is a seemingly "normal" physician working in a standard British medical practice. However, he has a habit of treating his patients in bizarre and often disturbing ways, such as prescribing heroin for a cold, kissing patients on various body parts to make swellings go away, making a man with a headache jump up and down to make his penis swing (while mirroring the patient's bewildered jumping himself) and making a patient leave and go into the next room so he can examine him over the telephone. His name is revealed to be Michael Perlin in several sketches. The Monologue Man (played by Chris Morris): Short stories, often up to 10 minutes in length, written from the perspective of a lonely and socially inept man. Each story usually involves the protagonist's acquaintance Suzy in some capacity. Michael Alexander St. John: A parody of hyperbolic and pun laden radio presenting, St. John presents items such as the top 10 singles charts and the weekend's gigs. Bad Sex: Short clips of two lovers (played by Julia Davis and Kevin Eldon) making increasingly bizarre erotic requests of one another, such as to "shit your leg off" and "make your spunk come out green". The Interviewer (played by Chris Morris): conducting real interviews with celebrities such as Andrew Morton and Jerry Springer, Morris confuses and mocks his subjects with ambiguous and odd questions. Mr. Ventham (played by Mark Heap): An extremely awkward man who requires one to one consultations with Mr. Reilly (played by David Cann), who seems to be his psychologist, for the most banal of matters. The sketches not listed are often in the style of a documentary; characters speak as if being interviewed about a recent event. In one sketch, a character voiced by Morris describes a man attempting to commit suicide by jumping off a second story balcony repeatedly; in another, an angry man (Eldon) shouts about how his car, after being picked up from the garage, is only four feet long.
Радиосырақтар
Моррис "радио-сигналдар" сериясын қосты, бұл дыбыстар мен мәтіннің ерекше тізбегі, қазіргі диджейлердің өздерінің сөздері мен өзін-өзі таныстыру материалдарының пародиі ретінде. Олардың әрқайсысы Крис Мойлс, Джо Уайли және Марк Гудиер сияқты заманауи диджейлерге арналған, көбінесе диджейлердің қаншалықты зорлықпен өлгенін немесе қандай да бір жолмен ақылдан безгенін көрсетеді. Мысалы, Крис Мойлс өзін джеммен жауып, ғимараттың шатырынан ілініп қояды.
Morris included a series of 'radio stings', bizarre sequences of sounds and prose as a parody of modern DJs' own soundbites and self advertising pieces. Each one revolves around a contemporary DJ, such as Chris Moyles, Jo Whiley and Mark Goodier, typically involving each DJ dying in a graphic way or going mad in some form – for example, Chris Moyles covering himself in jam and hanging himself from the top of a building.
Эпизодтар
Үш серия түсірілді, барлығы он сегіз эпизодтан тұрады. Барлық эпизодтар бастапқыда BBC Radio 1 арнасында апта сайын эфирге шықты. 1-ші серия 1997 жылдың 14 қарашасынан 19 желтоқсанына дейін, 2-ші серия 1998 жылдың 27 наурызынан 1 мамырына дейін, ал 3-ші серия 1999 жылдың 21 қаңтарынан 25 ақпанына дейін көрсетілді. 1-серия (жұма) 1997 жылдың 14 қарашасынан 1997 жылдың 19 желтоқсанына дейін, сағат 00:00-ден 01:00-ге дейін. 2-серия (жұма) 1998 жылдың 27 наурызынан 1 мамырына дейін, сағат 01:00-ден 02:00-ге дейін. 3-серия (бейсенбі) 1999 жылдың 21 қаңтарынан 1999 жылдың 25 ақпанына дейін, сағат 00:00-ден 01:00-ге дейін. Blue Jam 1-ші сериясының алғашқы бес эпизоды 2014 жылдың ақпан және наурыз айларында BBC Radio 4 Extra арнасында қайта ойнатылды, ал 2-ші сериясы желтоқсанда қайтадан эфирге шықты. Сондай-ақ, "The Independent" газетінен оң пікір алды. Digital Spy 2014 жылы былай деп жазды: "Бұл тыңдаушыда ерекше, мазасыз сезім тудыратын құлқылы коктейль, бірақ Blue Jam әлі де күлкіге толы және жиі қатты күлдіреді". "Hot Press" газеті оны "комедияның ең ерекше түрі" деп атады.
Three series were produced, with a total of eighteen episodes. All episodes were originally broadcast weekly on BBC Radio 1. Series 1 was broadcast from 14 November to 19 December 1997; series 2 was broadcast from 27 March to 1 May 1998; and series 3 broadcast from 21 January to 25 February 1999. Series 1 – (Fridays) 14 November 1997 to 19 December 1997, from 00:00 to 01:00. Series 2 – (Fridays) 27 March 1998 to 1 May 1998, from 01:00 to 02:00. Series 3 – (Thursdays) 21 January 1999 to 25 February 1999, from 00:00 to 01:00. The first five episodes of series 1 of Blue Jam were repeated by BBC Radio 4 Extra in February and March 2014, and series 2 was rebroadcast in December. and also received a positive review by The Independent. Digital Spy wrote in 2014: "It's a heady cocktail that provokes an odd, unsettling reaction in the listener, yet Blue Jam is still thumpingly and frequently laugh out loud hilarious." Hot Press called it "as odd as comedy gets".
Қатысушы шоулар
Кейіннен Blue Jam теледидар үшін жасалып, Channel 4 телеарнасында Jam ретінде көрсетілді. Радиошоуға сай, мазасыздық тудыратын атмосфераны құру үшін ерекше монтаждау тәсілдері қолданылды. Көптеген сахналар радио нұсқасынан алынды, тіпті кейде радио дыбыстық жолына суреттерді қою арқылы ғана жасалды. Соңғы "қайта өңделген" Jaaaaam деп аталған көрсетілімде пост-өндіріс құралдарын пайдалану одан да күшті болды, көбінесе бейнелерді қатты бұрмалап көрсетті. Blue Jam 1980 жылдардың ортасында Джо Франк Калифорнияның Санта-Моника қаласындағы NPR филиалы KCRW радиостанциясында жасаған Joe Frank: Work in Progress радиошоуының алғашқы шығарылымдарымен ұқсастықтарды бөліседі.
Blue Jam was later made for television and broadcast on Channel 4 as Jam. It used unusual editing techniques to achieve an unnerving ambience in keeping with the radio show. Many of the sketches were lifted from the radio version, even to the extent of simply setting images to the radio soundtrack. A subsequent "re mixed" airing, called Jaaaaam was even more extreme in its use of post production gadgetry, often heavily distorting the footage. Blue Jam shares parallels with early editions of a US public radio show Joe Frank: Work in Progress from the mid 1980s, that Joe Frank did on the NPR affiliate station, KCRW, in Santa Monica, California.