"Кинг" Келли: Америкалық бейсболшының өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық бейсболшы және менеджер (1857–1894) бейсболшы Майкл Джозеф "Кинг" Келли (31 желтоқсан 1857 – 8 қараша 1894), сондай-ақ "$10,000 Келли" деп те белгілі, Ұлттық лига, Халықаралық қауымдастық, Ойыншылар лигасы және Америка қауымдастығы сияқты әртүрлі кәсіби американдық бейсбол лигаларында аутфильдер, ұстағыш және менеджер болып ойнады. Ол 16 маусымдық карьерасының көп бөлігін Чикагоның "Ақ шұлықтары" және "Бостон бұршақ жегіштері" командаларында өткізді. Келли мансабында үш рет ойыншы-менеджер болды – 1887 жылы "Бинэйтерс" үшін, 1890 жылы "Бостон Редс" командасын Ойыншылар лигасының жалғыз маусымында жеңіске жеткізді, ал 1891 жылы Цинциннати "Келлинің өлтірушілері" үшін – 1893 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін. Ол сонымен қатар, соққымен жүгіру, ілмек сырғанау және ұстағыштың бірінші базаны сақтап қалу практикасы сияқты стратегияларды танымал етуге көмектескені үшін жиі мақталады. 1939 жылы құрылғаннан бергі екінші дауыс беруде, Олд Таймерлер комитеті (қазіргі Ардагерлер комитеті) Келлиді 1945 жылы Бейсбол Даңқы залына енгізді. Келлиге инноватор ретінде толық құрмет беру үшін, 2004 жылы бейсболдағы 19-ғасырлық ереже бұзулар туралы жазылған кітап – және осы мәселелер бойынша заманауи есептердің барлығын қамтиға жақын болған – келесі мәселелерге назар аударды: "Келлидің ілмек сырғанауы ерекше естіледі, және ойыншылар оны көшіруге тырысқан болуы мүмкін. Сонымен қатар, ол газет мәліметтеріне сәйкес, төрешінің көзінше болмағанда, базаны сәтті иеленген алғашқы үлкен лига ойыншысы болды". "Келли қасақана көптеген соққыларды бұрып жіберген алғашқы ойыншы болуы мүмкін. Бұл 1890 жылдары Балтимордың кейбір ойыншыларының танымал тәсілі болды. 20-ғасырдың басында бұл тәсіл жойылды, өйткені барлық бұрылған соққылар есепке алына бастады". Келлидің "Play Ball: Stories of the Ball Field" атты автобиографиясы 1888 жылы "Beaneaters" командасында ойнап жүргенде жарық көрді, бұл бейсболшының алғашқы автобиографиясы; оны Бостондық бейсбол жазушысы Джон Дж. "Джек" Дрохан жазған. Келли сонымен қатар ойыншылық карьерасы кезінде водевильде өнер көрсетті, алғаш рет Бостонда өнер көрсетіп, қазір танымал бейсбол поэмасын "Кейси Батта" оқыды, кейде оны бұрмалап айтты. Келлидің базадағы жаңалықтары 1889 жылғы "Слайд, Келли, Слайд" атты хит әнінің және 1927 жылғы сол аттас комедиялық фильмнің тақырыбы болды.

American baseball player and manager (1857–1894)
the baseball player

Michael Joseph "King" Kelly (December 31, 1857 – November 8, 1894), also commonly known as "$10,000 Kelly", was an American outfielder, catcher, and manager in various professional American baseball leagues including the National League, International Association, Players' League, and the American Association. He spent the majority of his 16 season playing career with the Chicago White Stockings and the Boston Beaneaters. Kelly was a player manager three times in his career – in 1887 for the Beaneaters, in 1890 leading the Boston Reds to the pennant in the only season of the Players' League's existence, and in 1891 for the Cincinnati Kelly's Killers – before his retirement in 1893. He is also often credited with helping to popularize various strategies as a player such as the hit and run, the hook slide, and the catcher's practice of backing up first base. In only the second vote since its creation in 1939, the Old Timers Committee (now the Veterans Committee) elected Kelly to the Baseball Hall of Fame in 1945. In concluding where to truly give Kelly credit as an innovator, a 2004 book devoted to 19th century rule bending in baseball—and which came close to exhaustively accounting for all contemporary reporting on various subjects—placed stress on the following: "Kelly's hook slide does sound special, and players probably tried to copy it. Also, he seems to have been the first big leaguer to successfully cut a base (when the usually lone umpire wasn't looking), at least according to the newspaper record." And, "Kelly could have been the first to foul off lots of pitches on purpose. Doing so was a top trick of some Baltimore players of the 1890s. At the turn of the century, that trick was defused when all foul balls began counting as strikes." Kelly's autobiography Play Ball: Stories of the Ball Field was published while he was with the Beaneaters in 1888, the first autobiography by a baseball player; it was ghostwritten by Boston baseball writer John J. "Jack" Drohan. Kelly also became a vaudeville performer during his playing career, first performing in Boston where he would recite the now famous baseball poem "Casey at the Bat", sometimes butchering it. Kelly's baserunning innovations are also the subject of the hit 1889 song entitled "Slide, Kelly, Slide" and a 1927 comedy film of the same name.

Ерте өмір

Келли Нью-Йорк штатының Троя қаласында Майкл Келли аға мен оның әйелі Катарина отбасында дүниеге келді. Екеуі де Ирландиядан көшіп келген адамдар еді. Америка Азамат соғысы басталғанда, оның әкесі Одақ армиясына қосылды, ал Майк Вашингтонда (АҚШ) анасы мен кіші інісі Джеймспен бірге тұрғанда бейсбол ойнауды үйренген болуы мүмкін. Соғыстан кейін, ауырған әкесі отбасын Нью-Джерси штатының Патерсон қаласына көшірді. Келлидің ата-анасы шамамен бес жылдың арасында қайтыс болды, және ол 18 жасқа толғанда жетім қалды. Патерсон қаласының анықтамалықтарын зерттеу нәтижесінде, оның әкесі шамамен 1871 жылы, ал анасы 1876 жылы, Майкл 18 жаста болғанда қайтыс болған деген болжам жасауға болады. 1870 жылғы халық санағына сәйкес, сол жылы оның жасындағы Майкл Келли Патерсон қаласындағы жібек фабрикасында жұмыс істеген.

Ерте мансап

1873 жылы он бес жасар Келли Патерсон қаласындағы Блонди Перселлдің әуесқой командасында бейсбол ойнауға шақырылды, ол Нью-Йорк метро аймағындағы командалармен, соның ішінде Ұлттық Ассоциацияның «Бруклин Атлантикс» командасымен ойнады. 1875-1877 жылдары ол үш маусым бойы жартылай кәсіби ойыншы ретінде ойнады: Патерсонда, содан кейін басқа қалаларда. 1877 жылы ол маусымның 10-ына дейін Патерсон «Олимпиадасы» құрамында болды, содан кейін Нью-Йорк штатының Порт-Джервис қаласындағы «Делаверс» командасына қосылды. Шілде айының ортасында Патерсон газетінде ол Спрингфилд, Огайо штатының командасымен келісімшарт жасасқаны хабарланды, ол Порт-Джервистің айына 70 доллар төлеу ұсынысын қабылдамады (1877 жылы 70 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). Бірнеше аптадан кейін Порт-Джервис қайтадан ойнамағанда, ол Огайо штатының Колумбус қаласындағы танымал «Баккей» клубымен келісімшарт жасады. Ол 1878 жылы Цинциннати командасымен үлкен лигадағы дебютін жасады. 1877 жылы Келлидің досы Джим Маккормик Халықаралық Ассоциацияның «Колумбус Букиз» командасында ойнауға келісімшарт жасады және ол досы Майкты өз қақпашысы ретінде шақыруды ұсынды. Келесі жылы Келли «Цинциннати Редс» командасында ойнауға келісімшарт жасады, ол кезде «Red Stockings» деп аталды. Бұл түсінік кейін пайда болғанымен, Майк Келли енді үлкен лига ойыншысы болды.

Чикагодағы мансабы

Цинциннатиде екі жыл сыртқы ойыншы және резервтік ұстағыш ретінде ойнағаннан кейін, Цинциннати және Чикагоның «Ақ шұлықтары» командалары Калифорнияға турнеге шықты. Сол жерде Чикаго оны 1880 жылға алды, ал Чикаго хатшысы Альберт Спэлдинг оған қол қойды. Кейін Сан-Францискодан Келли Чикагоға оралған Спэлдингке хат жазып: «Цинциннати клубы бізді сатып кетті. Қаржыны жіберіңіз. Мен қарыздамын» деді. 1879 жылға қарай Цинциннати қиын жағдайға түсіп, сол маусымның соңында барлық ойыншыларын босатып, оларға соңғы жалақы төлеуден құтылуға тырысты. 1879 жылы Чикаго Ұлттық лигадағы ең ірі қаржылық орталық болды, себебі ол Шығыс жағалаудан келген командалар үшін ең көп көрерменді жинады. Келли енді үлкен қаладағы жас, сұлу, қалтасында ақшасы бар жігіт еді. Ол үй сатып алудың орнына бірден әлемдегі ең шулы, ең әуесқой, ең жарқын және, әдебиеттерде айтылғандай, «өртке төзімді» Палмер Хаус қонақ үйіне көшті. «Ақ шұлықтар» командасының мүшесі ретінде ол жыл сайын шабуыл бойынша көптеген көрсеткіштерде лига көшбасшыларының қатарында болды, соның ішінде 1884 жылдан 1886 жылға дейін (120, 124 және 155 сәйкесінше) ұпай бойынша және 1884 және 1886 жылдары (.354 және .388) соққы бойынша лигада жетекшілік етті. Бейсболдағы ең үздік қорғаныс ұстағыштарының бірі болған ол қолғап пен кеуде қорғағышын кигендердің алғашқыларынан болды. Келли «Ақ шұлықтар» сапында ойнағанда Чикаго бес рет чемпион атанды.

Бостондағы мансабы

1886 жылғы маусымнан кейін Сполдинг Келлиді Бостонның «Бинэйтерз» клубына рекордтық 10 000 долларға сатты. Сатуға дейін Чикаго жазушысы Хэппи Палмер Сполдингтің Келлиді басқару жоспарлары туралы айтқан сөздерін келтірді: «Оны байлап қой, егер ол мұнда ойнауға шынымен қарсы болса. Оның жағымсыз жақтары болуы мүмкін, және менің ойымша, ол қол қоюдан бас тартқандықтан, жағдай сондай. Жарайды, бірақ. Мен дайынмын, егер ол осылай жалғаса берсе, оны есейгенше аттарымен бірге сабан жеуге мәжбүр етемін. Ол бұрыннан бері ашулы, және осы сызықтың соңында біреу ашулана бастауына уақыт жақын. Бір нәрсені анық айта аламын, егер Майк Келли мырза «Чикаго» клубымен келісімшартқа тез қол қоймаса, ол мұнысына өкінетін болады. Міне, бәрі сондай». Сатудың нәтижесінде ол «10 000 долларлық сұлулық» деп танылды. 1881 жылы актриса Луиза Монтегю әлемдегі ең әдемі әйел үшін 10 000 долларлық байқауда жеңіске жеткеннен кейін осылай аталды. Майк Бостонда «Король» Келли атанды, бірақ ол сол кезде «Майк» немесе «Бірден-бір» деп аталатын. «Бинэйтерз» командасының мүшесі ретінде ол 1887 және 1889 жылдары 120 ұпай жинап, маңызды ұпайлардың өндірушісі болып қала берді. Ол жақсы ойнауын жалғастырды және үлкен кассалық табысқа ие болды, бірақ Бостон ешқандай жеңіске жетпеді. Сполдинг пен Ансонның бақылауынан босаған Келли өзін-өзі ұстауын қиындатты. 1888 жылы Бостонның ойыншы-басқарушысы Джон Моррилл оған алаңға келмегені үшін 100 доллар айыппұл салды. Кешкі астан кейін Келли Морриллге ауырып қалғанын айтты, ал Моррилл оған бәрібір келгені жөн деді. «Бостон геральды» газетінде: «Командадағы әрбір адам [100 доллар айыппұл] лайықты деп санайды» делінген. Газет Келли туралы былай деді: «Кейде ол бар күшімен ойнайды және командаға жаңа өмір сыйлайды. Мұның үлгісі кешегі ойында көрінді, ол ойынды Бостонға жеңіс сыйлады. Кейде ол бей-жай, немқұрайлы ойнайды, тәуелсіздік рухын көрсетеді, Морриллдің нұсқауларын еріксіз орындайды және қалағанын істейді». Келли 1890 жылы Бостон Редс клубында ойнап, басқарушылық қызмет атқарды, ал Редс клубы жалғыз Ойыншылар лигасының чемпионы атанды. 1890 жылы маусымда достары оған Бостоннан оңтүстік-шығысқа қарай 15 шақырым жердегі Саут-Хингем қаласында 10 000 долларға үй сатып алды. Олардың арасында бұрынғы төреші Джон Келли, олардың Нью-Йорк барының иесі; Бостон жанкүйерлері Артур «Сәлем-сәлем!» Диксвелл мен Фрэнк Нортон, сондай-ақ Бостон Ойыншылар лигасының президенті Чарльз А. Принс және хатшы Джулиан Б. Харт болды. Олардың әрқайсысы 300 доллардан (1890 жылы 300 доллар соңғы жылдары шамамен <есептелген сома> тең) берді. Сондай-ақ, Джон Грэм, Джим МакКормик, Нью-Йорк штатының капитаны Бак Юинг және Бруклиннің Джон Монтгомери Уорд та үлес қосты. 400 доллары ат пен арбаға жұмсалды, сондықтан 1890-91 жылдың қысында қайын атасы Джон Хедифен «Келлидің достарына көмектесіп, 1800 долларға қол қойды», деп жазды Boston Record. Содан кейін Плимут қаласындағы «Олд Колони Сэвингс Банк» осы сомаға сәйкес 2500 доллар несие берді, соның арқасында ипотека алынды. 1891 жылдың тамызында Бостон клубымен келісімшарт жасасқанда, клуб директорлары оған «оның «халықтық жазылым» үйінің ипотекасын алып тастағаны үшін» 4,300 доллар чек берді. Үй, қора және жер 1893 жылдың көктемінде 123 долларлық төленбеген салықтар үшін сатылатын болады (1893 жылы 123,0 доллар соңғы жылдары шамамен <есептелген сома> тең). Сонымен қатар, 5 пайыздық мөлшермен 2000 доллар ипотека қалдырылды. 1893 жылдың қазан айында үй сатылады. 1898 жылы Бостон Ұлттық лигасының директоры Уильям Х. Конант 1891 жылғы төлем уақытында Келли мен достарына 200 доллар төлегенін және сол түні барға барған кезде Келлидің тағы 140 долларлық шот-фактурасын алғанын еске алады.

After the 1886 season Spalding sold Kelly to the Boston Beaneaters for a then record $10,000 (10000.0 in 1886 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), after Kelly balked at returning to the club. Right before the sale, Chicago writer Happy Palmer quoted Spalding about his plans to manage Kelly: "Oh, tie him up, I guess, if he really is averse to playing here. He may have his ugly up, and I guess from the way he is holding out in his refusal to sign that that is the case. All right, though. I am willing, and if he keeps on in that spirit I'll make him eat hay with his horses before he is much older. He has been mad long enough now, and it is pretty near time somebody was getting mad at this end of the line. One thing I can certainly predict and that is that if Mr. Mike Kelly does not sign a contract with Chicago pretty d d quick, he will have cause to regret it. That is all." As a result of the sale, he became known as the "$10,000 Beauty." In 1881, actress Louise Montague had been so dubbed after winning a $10,000 contest for handsomest woman in the world. It was in Boston that Mike became "King" Kelly, although he was still overwhelmingly referred to as "Mike" or "The Only" in contemporaneous reporting. As a member of the Beaneaters, he continued to be a key run producer, scoring 120 runs in 1887 and 1889. He continued to play well and was a great box office draw, but Boston didn't win any pennants. Freed from the watchful eye of Spalding and Anson, Kelly became less self disciplined. One day in 1888, Boston player manager John Morrill fined him $100 for not reporting to the grounds. After dinner the night before, Kelly had told Morrill he was ill, and Morrill said he should still report. The Boston Herald said, "Every man on the team thinks [the $100 fine] was deserved." The Herald also said of Kelly, "At times he goes in and plays with his whole spirit, and he puts life into the team. A sample of that was seen in yesterday's game, a game that he won for the Bostons. At other times he plays carelessly and indifferently, puts on a spirit of independence, disobeys Morrill on instructions at will, and does as he pleases." Kelly managed and played for the Boston Reds in the year lived Players' League in 1890, and the Reds won the only Players' League title. During the 1890 season, friends bought him a $10,000 house at South Hingham, Massachusetts, about 15 miles southeast of Boston. Contributors included former umpire John Kelly, the owner of their New York bar; Boston fans Arthur "Hi! Hi!" Dixwell and Frank Norton, and Boston Players' League President Charles A. Prince and Secretary Julian B. Hart. They contributed $300 each (300.0 in 1890 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Others who gave included John Graham, Jim McCormick, and captains Buck Ewing of New York and John Montgomery Ward of Brooklyn. The house, worth $10,000, could not be mortgaged based on the $1,100 in donations, $400 of which went for a horse and carriage, so in the winter of 1890 91, father in law John Headifen "came to the rescue of his (Kelly's) [sic] friends and subscribed $1800", the Boston Record said. The Old Colony Savings Bank in Plymouth then gave a matching $2,500 loan, and with that a mortgage was obtained. When he signed with Boston in August 1891, the club's directors gave him a check for $4,300 for "lifting the mortgage on his 'popular subscription' home." The house, stable and land would be put up for sale in the spring of 1893 for unpaid taxes of $123 (123.0 in 1893 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). It also had a $2,000 mortgage left at five percent interest. In October 1893, the house would be sold. In 1898, Boston National League Director William H. Conant would recall having paid, around the time of the 1891 payment, a $200 bar bill for Kelly and friends and being forwarded, on a visit to the bar later that night, another Kelly tab for $140.

Кейінгі мансап

2007 жылы Келли Цинциннатиге жаңа құрылған Америка Ассоциациясы клубының капитаны ретінде оралды. Команда көбінесе «қызылдар» деп аталды, бірақ Келлидің күшті беделіне байланысты бұқаралық ақпарат құралдарында оны «Келлидің қырғындары» деп те атады. Команда тамыздың ортасында жетінші орында тұрғанда таратылды, ал Келли «Ойыншылар лигасы» тарағаннан кейін Ассоциацияға көшкен «Бостон қызылдарымен» келісім жасады. Ол «қызылдар» құрамында төрт ойын өткізіп, маусымды аяқтау үшін «Бинэйтерлерге» қайта оралды. «Бинэйтерлер» құрамында маусым өткізгеннен кейін, мансабындағы ең нашар көрсеткіш – .189 ұпай жинағаннан соң, оның шарты «Нью-Йорк Гигантс» клубына берілді. Ол «Гигантс» үшін 20 ойын ойнады, .269 ұпай жинап, 15 ұпай әкелді. Келлидің жоғары лигадағы мансабы 1893 жылғы маусымнан кейін аяқталды, ол 1357 ұпай, 69 хоум-ран, 950 RBI және .308 ұпай жинады. Сол дәуірдегі жазбаларды жүргізудің сенімсіздігі Келли мансабында қанша база ұрлағанын нақты бағалауға мүмкіндік бермейді, бірақ оның соңғы жылдары сақталған статистикасы ол маусымда тұрақты түрде 50 немесе одан да көп база ұрлағанын көрсетеді, соның ішінде 1887 жылы 84 базаны ұрлаған. Ол сондай-ақ бір ойында алты база ұрлауға қол жеткізді. 1894 жылы Келли 1890 жылғы «Ойыншылар лигасының» негізгі демеушісі болған Альберт Л. Джонсонмен келісім жасады, ол үшін Пенсильвания штатының Аллентаун қаласындағы жаңа кіші лига клубында ойнады. Келлидің бейсбол мансабы туралы соңғы маңызды пікірлердің бірінде, қаржылық тұрғыдан, ол әлі тірі болғанда, Джордж В. Флойд 1894 жылғы наурыз айында «Чикаго Геральдқа» келесідей мәлімдеді: «Келли жасаған әрбір келісімде ең нашар үлесті алды. Ол 1890 жылы «Бостон ойыншылары» командасынан жергілікті [ассоциация] клубына [1891 жылы] ауысқанда, ол сол командаға 100 000 доллардан астам [қазіргі шақта 2 миллион долларға жуық] табыс табуға көмектесті. Сол кездегі клуб бесінші орыннан жоғары көтерілмеді [бұл егжей-тегжейдің маңыздылығына сенімді емес] және оның дезертирлігі бауырластыққа [Ойыншылар лигасына] соңғы соққы берді. Майк қай жерде ойнаса да танымал болды. Оның мәселесі, ол өзі туралы ойлауға қабілетсіз болды. Ол басқаларға ақша табуға жеткілікті білімді болды, бірақ өзі үшін ештеңе жасай алмады. Оның ойыншы күндері әлі біткен жоқ деп ойлаймын, бірақ лигадағы барлық клубтар оны қабылдамақ. Майктің бейсбол ойналатын әрбір қалада көптеген достары бар және оны ұзақ жылдар бойы әшекейлеген ойыннан зейнеткерлікке шығару магнаттардың [иелерінің] тарапынан жаман саясат болар еді». 1894 жылдың тамыз айының ортасында Аллентаун Пенсильвания штатының лигасынан Шығыс лигасына көшіп, Джонсонның трамвай желісі бар Йонкерске көшті. «Бұл айырылыс қатыгез және пайдакүнемді болуы мүмкін, бірақ өкініштер жоқ. Сондықтан, Майк, қош сау бол», - деп жазды «Allentown City Item». Келли ойыншыларды босату туралы Джонсонның нұсқауларын орындамады. Оларды босату арқылы оның бұрынғы лигасы бейсболдың Бақылау кеңесіне шағымданып, маневрді сынады. Нью-Йоркте өткен кездесуде кеңес келесі он күн ішінде Пенсильвания штатының лигасы Аллентаунның ойыншыларын талап ете алады деп шешті. Шығыс лигасының президенті Пэт Пауэрс Келлиді кінәлі деп айтты «және соңғы клубтың президенті А. Л. Джонсон [Аллентаунда], ол да қатысты, сол сезімді білдірді», - деп хабарлады «Нью-Йорк Сан».

In , Kelly returned to Cincinnati as the captain of a newly established American Association club there. The team was generally known as the Reds, but were also often called "Kelly's Killers" in the media due to Kelly's strong presence. The team was in seventh place when it folded in mid August, and Kelly signed with the Boston Reds, who had moved to the Association after the Players' League folded. He spent just four games with the Reds before jumping back across town to the Beaneaters to finish out the season. After spending the season with the Beaneaters, batting a career worst .189, his contract was assigned to the New York Giants for He played just 20 games for the Giants, batting .269 and driving in 15 runs. Kelly's big league career ended after the 1893 season, having compiled 1357 runs, 69 home runs, 950 RBI, and a .308 batting average. Unreliable record keeping practices of the era prevent an accurate estimate of how many stolen bases Kelly compiled over his career, but statistics kept during his later years indicate he regularly stole 50 or more bases in a season, including a high of 84 in 1887. He also managed to steal six bases in one game. In 1894, Kelly signed with Albert L. Johnson, the main benefactor of the 1890 Players' League, to play for his new minor league club in Allentown, Pa. Days before signing him, Johnson had assumed control of the Allentown & Lehigh Valley Traction Company, a trolley line. In one of the last significant comments about Kelly's baseball career, financially, while he was still alive, George W. Floyd said the following to the Chicago Herald in March 1894:

"Kelly got the worst of it in every deal he made. When he went from the Boston players' team [in 1890] to the local [association] club [in 1891] he helped that team to make over $100,000 [about $2 million today]. The club at that time was no better than fifth [not sure if that detail is relevant] and his desertion more than anything else gave the finishing blow to the brotherhood [Players' League]. Mike was popular wherever he played. The trouble with him was that he had no brain as he himself was concerned. He knew enough to make money for others, but never could make anything for himself. I don't think that his playing days are over yet, but every club in the league seems inclined to turn him down. Mike has a great many friends in every town where baseball is played and it will be bad policy on the magnates' [owners'] part to retire him from the game which he has adorned so long." In mid August 1894, Allentown left the Pennsylvania State League for the Eastern League and moved to Yonkers, N. Y., where Johnson also had a streetcar line. "The parting may be cruel and mercenary but regrets well, hardly any. So au revoir, Mike", the Allentown City Item said. Before disbanding, Kelly failed to heed Johnson's instructions to release the players. By not releasing them, his old league was able to file a complaint with baseball's Board of Control challenging the maneuver. At a meeting in New York, the board ruled that for the next ten days, the Pennsylvania State League could claim Allentown's players. Eastern League President Pat Powers said Kelly was to blame "and President A. L. Johnson of the latter club [Allentown], who was also present, voiced the same sentiments", the New York Sun said.

Көлдір, Келли, қалдыр!

"Slide, Kelly, Slide" әні Edison Studios шығарғаннан кейін Американың алғашқы "поп-хиті" болды, ал 1927 жылы осы ән негізінде "Slide, Kelly, Slide" фильмі түсірілді. Осы әнге дейін көптеген жазбалар (цилиндрлер) опера, діни немесе патриоттық сипатта болған. Келли автограф беруді кеңінен танымал еткен алғашқы адам деп есептеледі, себебі 1890 жылдары жанкүйерлер оны стадионға бара жатқанда қол қою үшін қуатын. Бостонның көптеген ирланд таверналарында оның екінші базаға сыға қаққан суреті ілінген, ол сондай-ақ водевиль сахнасында өнер көрсеткен алғашқы спортшылардың бірі болды. Оның "Play Ball" атты автобиографиясы бейсболшы жазған алғашқы кітап еді. Кітапты "Boston Globe" газетінің тілшісі Джон Дрохан жинақтады. Говард В. Розенбергтің 2004 жылғы Келли өмірбаяны Бостон тілшісі Джейк Морс кітаптың жасырын авторы болған деген пікірді жоққа шығарды, Дроханның кітапқа қатысы туралы кеңінен мәлімет берді, соның ішінде 1889 жылғы бостондық ирландтар туралы кітаптан Дроханның өмірбаянынан төмендегі сөйлемді тауып шығарды: "Оның газеттен басқа жазған жалғыз әдеби еңбегі М.Дж. Келлидің «Play Ball» кітабын дайындау болды".

Вадевильдік мансабы

Келли Бостонға келгеннен кейін көп ұзамай актерлік өнерге белінді. Сол кездегі жазушы, Бостонның Елк ложасының мүшесі және актер Нат Гудвин «Келлиді алмаз саласындағы байланыстарын тастап, сахналық өмірдің тартымдылығын қабылдауға бірнеше рет шақырды, Гудвин Келлидің туа біткен комедияшы екенін айтты». Бостонның тумасы Гудвин 1878 жылы Елк ложасын құруға қатысты. Гудвиннің менеджері және жақын жердегі Куинсидің тумасы Джордж У. Флойд та ложаның негізін қалаушы мүшесі және алғашқы директорларының бірі болды. Флойд бейсбол тарихындағы алғашқы ойыншы агенті деп есептеледі. Мысалы, 1892 жылы Флойд Чикаго геральдына Келлидің Бостонмен жаңа келісімшартын жасасқанын мәлімдеді. Келісімшарт клубтың 10 000 доллардан астам табысының белгілі бір пайызын қамтыды. Флойд сондай-ақ: «Келли өзін жақсы ұстап, жағдайы жақсы. Ақшасы алтынмен қапталған бағалы қағаздар түрінде сақталған, ал Кел әйелін сүйіспеншілікпен «мама» деп атап, оған осы ақшаны басқаруды тапсырған». 1888 жылдың наурыз айында Келли Чарльз Х. «Чарли» Хойттың «Арқалы сәби» пьесасындағы Дасти Боб рөлінде тұңғыш рет сахнаға шықты. Хойт бұрын Бостон бейсболын жазған және Бостон Елк ложасының мүшесі болған. 1860 жылдары құрылған ұлттық бауырластық ұйым Елк, ХХ ғасырдың ортасына дейін театр өнерімен тығыз байланыста болды. Оның кейінгі вадевильдік мансабының мысалы ретінде, 1892-93 жылдардағы маусымнан тыс кезеңдерде, ол 1893 жылғы маусымға дейін созылды, ол 1893 жылғы қаңтарда Нью-Йоркте Батыс 29-шы көшедегі Императорлық музыка залында өнер көрсетті. Ол «Келли патша, бейсбол алаңының монархы» деп таныстырылды. Оның шалбары мен жеңінің жағасы тым үлкен болды, ал пиджағы дұрыс түймеленбеген. Сонымен қатар, оның сабан шапаны бір өлшемге кішірек болды. «Бұл вадевильдік гримге қарап, күлмеу мүмкін емес», - деп жазды New York Sun. «Келли де күлді және жеке ложалардағы достарына музыкалық ролді лақтырды». Келли екі француз опера әншісінен кейін сахнаға шықты. Сахна серіктесі Уильям «Билли» Джером бас киімін шешіп, оны «Мырза Келли, атақты 10 000 долларлық «персик» деп таныстырды. Олар пародия әнін орындады. Кейін «Кейси батырмада» өлеңін оқығаннан кейін, газет жазғандай, «Мен Кейсимен біргемін» деді. Сондай-ақ, «Бұл киімдерді алғаш рет киіп тұрмын, оларды толық түсінбеймін. Сонымен қатар, бүгін Гуттенбергке [Нью-Джерсидегі трекке] бардым, сондықтан адамның істегенінің бәріне түсініктеме бар. Тағы келіңіздер, қонақтарыңызға ризамын». 1893-94 жылдардағы маусымнан тыс уақытта Келли Марк Мерфимен «О'Даудтың көршілері» пьесасында ойнады. Турдың алғашқы қаласы, Нью-Джерсидің Довер қаласы туралы Мерфи Келли оны «Пэтсиден тыс жерде ойнаған ең алғашқы қалам» деп атады! Мерфи түсіндіргендей, Пэтси «Патерсонға ұқсайтын Келлиге тән есім».

Kelly took up acting soon after his arrival in Boston. Fellow Boston Elk lodge member and actor Nat Goodwin, a writer said around that time, "repeatedly urged Kelly to abandon his diamond affiliations and embrace the fascinations of stage life, Goodwin claiming that Kelly is a natural born comedian." Goodwin, a native of Boston, had been a founder of its Elks lodge in 1878. George W. Floyd, Goodwin's manager and a native of nearby Quincy, was also a charter member of the lodge and one of its early directors. Floyd was arguably the first player agent in baseball history. For example, in 1892, Floyd told the Chicago Herald that he had secured Kelly's new contract with Boston. It included a percentage of the club's earnings above $10,000. Floyd also said, "Kelly is taking the best care of himself and is well fixed. The boodle [his money] is in the shape of gilt edged securities and 'mammy,' as Kel affectionately terms his wife, has charge of it." In March 1888, Kelly made his regular play debut, as Dusty Bob in Charles H. "Charley" Hoyt's "A Rag Baby." Hoyt had been a Boston baseball writer and was a Boston Elk. A national fraternal group, the Elks were founded in the 1860s and into the mid twentieth century had close ties to the theatrical profession. As an example of his later vaudeville career, during the off seasons of 1892 93, which extended into the 1893 season, he appeared in January 1893 in New York at the Imperial Music Hall on West 29th Street. He was billed as "King Kelly, the Monarch of the Baseball Field." His trousers and shirt collar were too big and he buttoned his jacket wrong. Also, his straw hat was a size too small. "It was impossible to look at this vaudeville make up and not laugh", the New York Sun said. "Kelly laughed, too, and shook a roll of music at a lot of friends up in the private boxes." Kelly came on after two French singers of opera. Stage partner William "Billy" Jerome "took off his hat to him, and introduced him as 'Mr. Kelly, the famous $10,000 peach.'" They sang a parody. Later, after reciting "Casey at the Bat", he said, according to the Sun, "I'm right at home with Casey." Also, "It's the first time I've been in these clothes, and I don't quite understand them. Besides I've been over to Guttenberg [a track in New Jersey] to day, and that is an excuse for anything that a man may do. Come and see me again. I'm obliged for your welcome." In the off season of 1893 94, Kelly performed with Mark Murphy in "O'Dowd's Neighbors." Of the first city on the tour, Dover, N. J., Murphy said Kelly called it "the very first town I ever played a game of ball in out [sic] of Patsy!" Patsy, Murphy explained, "is Kellyesque for Paterson."

Дау-жанжал және алаяқтық

Келли шебер бас қашықтығымен ойнаған, Ұлттық лигада үш рет ең көп ұпай жинаған және ұрланған базалар бойынша лига көшбасшыларының қатарында болған. Оның бас қашықтығындағы шеберлігі де аңызға айналды. Оның ең жиі кездесетін керемет ойыны әрқашан дұрыс болды – таңбалаудан қашу үшін аяқпен сырғанау. 1889 жылы «Бостон глобусының» Тим Мурнэйн Келлидің он жағдайдың тоғызында «өзін базалық ойыншының қолынан тысқары жерге тастап, сырттан тосқауылға түседі» деді. Сондай-ақ, «Келли спринтер емес, бірақ жақсы старт алады, ал бұл жақсы сырғанаудан да маңызды, өйткені ұстап алушы жүгірушінің базаға жақын екенін көргенде асығады». Келлидің қайтысынан кейін бұрынғы командаласы Том Браун былай деді: «Ол мен қазір базалық жүгіруде қолданатын сырғанауды ойлап тапты, және оны көптеген бейсболшылар көшіреді. Әдісі – жаққа сырғанау және базалық ойыншының жолынан шығу, ескішедей соқтығыспау. Келлидің сырғанауының табысына байланысты [`Slide, Kelly, Slide!' J. W. Kelly, туыс емес] әні жазылды». Оның заманында, көп кездесетін айлакерлік ойын – соққы беру үшін допты алаңға шығару болды. ХХ ғасырдың басында, соққы берушілер әдетте, допты алаңға шығарғаны үшін есептелмейтін. 1894 жылы, Келлидің мансабы аяқталғаннан кейін, алаңға шығарылған соққылар есепке алына бастады. Оның айла-шарғысы туралы кейбір әңгімелер сол кездегі журналистермен бөлісілмеген. Бәлкім, ең танымал ойын, бұрыс түрде Келлиге жатқызылған – кем дегенде маңызды ойын кезінде болған – шамамен 1890 жылдарға қатысты. 1994 жылы жарық көрген «Бейсбол ережелері» атты еңбегінде Дэвид Немек келесі «Келли туралы жиі айтылатын әңгіме» туралы айтады және оны жалған немесе әшекейленген деп санаған сирек авторлардың бірі. Розенбергтің Келлидің толық өмірбаянында келтірілгендей, Кап Ансон 2 (2004), Келлидің бұрынғы командаласы Чарли Беннетт Келлидің 1894 жылы қайтыс болғаннан кейін былай деді:

Дәл сол кезде Келли ойында болмаған, қарсылас соққы беруші алаңға ұшқан допты соқты. Ұстап алушы Чарли Ганзель допты ұстай алмайтынын көріп, Келли өзін жариялады және ойынды жасады. Бұл оқиға 1889, 1891 немесе 1892 жылдары болған болуы мүмкін, сол кезде Ганзель мен Келли командаластар болған. Беннет былай деді: «Бір күні ойын кезінде [Келли] орындықта отырды, ал Ганзель допты ұстап тұрды. Ганзельдің қолынан келмейтін бір соққы болды, ол жылдамдықпен алға жүгіріп, Ганзельді ойыннан шығарды, допты ұстады, содан кейін төрешіге соққы берушіні аут деп жариялауға бұйрық берді. [Келли] ойын барысында кез келген уақыттағыдай, Ганзельді ойыннан шығаруға құқығы бар екенін қатты дәлелдеді. Алайда, шешім оған қарсы болды».

Өлім

1894 жылғы қарашада Келли Бостонда пневмониядан қайтыс болды. Ол Нью-Йорктен кемемен келіп, Лондонның «Gaiety Girls» тобымен бірге «Palace Theatre» театрында өнер көрсеткен. Өмірінің соңғы аптасының басында Бостондағы жарнамада былай делінген: «Слайд, Келли, Слайд. Палац театры. Атақты 10 000 долларлық бейсболшы, «Кинг Келли» сүйемелдеуімен «Лондон қыздар тобы». Апта ішінде ауруының салдарынан оның аты алынып тасталды. «Нью-Йоркке келе жатқан кемеде ол азғыр салқындап қалды, бірақ бұған көп мән бермеді», – деді жазушы оның қайтысынан кейін. Бостондағы сол аптада ол Билл Андерсонға тиесілі «Plymouth House» мейрамханасында болды, ол да «Elk» клубының мүшесі еді. Келлидің ауыр халде екенін байқаған Андерсон оған демалуды ұсынды және дәрігер шақырды. Дәрігер оны ауруханадағы жеке бөлмесіне жатқызды. Келлидің әйелі мен ағасы хабардар етілді, бірақ тірі кездесуге үлкермеді. Андерсон, оның әріптесі Джон Грэм және Бостонның «Players' League» және «American Association» лигасының бұрынғы хатшысы Джулиан Б. Харт оның қасында болды. Бұл шараны ұйымдастырушылардың бірі Флойд, Аггиге түскен қаражат туралы телеграмма жіберді. Бірнеше күннен кейін ол Нью-Йоркте өткен Ұлттық лиганың иелерімен кездесіп, оларға хат тапсырды. Аггиге ақша керек екенін айтты. Кездесу аяқталған соң, иелері оған 1400 доллар көмектесуге уәде берді (1894 жылғы 1400 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). Агги екінші рет тұрмысқа шықпады және 1937 жылы Нью-Брансуикте (Нью-Джерси штаты) қайтыс болды. Майк қайтыс болғаннан кейін ол тігін тігу арқылы күнкөріс жасады, көзі нашарлағанда тоқтатты. Өліміне 17 ай қалғанда, денсаулығы нашарлаған кезде «New Brunswick Sunday Times» газетіне сұхбат берді. Ол Майктың өзіне «үлкен бала» сияқты болғанын айтты және репортердің сөзімен айтқанда, «алаңдағы жас жігітке көмектесуге әрқашан дайын [демек, командаласы], оның керемет дене бітіміне қарамастан, ешқашан ұрысқыш болған емес, салмағы 190 фунт, бойы алты фут [іс жүзінде 5'10"], және өте жомарт болған». Келли 1945 жылы Ұлттық бейсбол даңқы мен мұражайына енгізілгенде, осы оқиғаға орай жақын туыстары болған жоқ, өйткені оның жалғыз баласы 1894 жылы бір сағат өмір сүргеннен кейін қайтыс болды.

In November 1894, Kelly died of pneumonia in Boston. He had taken a boat there from New York to appear at the Palace Theatre with the London Gaiety Girls. At the start of the final week of his life, an advertisement in Boston read: "Slide, Kelly, Slide. Palace Theatre. The London Gaiety Girls, Chaperoned by King Kelly, the Famous $10,000 Base Ballist." During the week, his name was deleted when he was too ill to appear. "He caught a slight cold on the boat from New York, but thought little of it", a writer said upon his death. During that week in Boston he stayed in the Plymouth House, owned by Bill Anderson, a fellow Elk. Noticing how ill Kelly seemed, Anderson had him rest and called for a doctor. The doctor had him taken to his private room in the hospital. Kelly's wife and brother were notified but did not arrive in time to see him alive. Anderson, fellow Elk John Graham and the former secretary of Boston of the Players' League and the American Association, Julian B. Hart, were with him at the end. George W. Floyd, a main organizer of the benefit, wired Aggie with news about the proceeds. Days later, he presented a letter to National League owners meeting in New York. Aggie needed money, he said. Right after adjourning a meeting, the owners pledged $1,400 to her (1400.0 in 1894 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Aggie, who never remarried, died in 1937 in New Brunswick, New Jersey. After Mike's death, she made her living by sewing, stopping when her eyesight failed. Seventeen months before her death, and her health declining, she was interviewed by the New Brunswick Sunday Times. She said Mike to her was "just an overgrown kid" and, in a reporter's paraphrase, "always eager to help a young fellow on the field [presumably a teammate], never pugnacious despite his marvelous build of 190 pounds and six feet in height [really 5'10"], and charitable to the extreme." When Kelly was inducted into the National Baseball Hall of Fame and Museum in 1945, there were no immediate family members to mark the occasion, as his apparently lone child had died in 1894 – after living only an hour.