"Уи Уилли Килер: Бейсбол жұлдызының өмірі мен мансабы"

Кіріспе

Америкалық бейсболшы (1872–1923)

Уильям Генри Килер (3 наурыз 1872 – 1 қаңтар 1923), кішкентай бойынан "Ви Вили" деп аталған, 1892 жылдан 1910 жылға дейін Үлкен Лига бейсболында ойнаған американдық оң жақ қорғаушы, негізінен Балтимор Ориолс және Бруклин Супербас командаларында Ұлттық лигасында, ал Нью-Йорк Хайлендерс командасында Америка лигасында өнер көрсеткен. Килер, өз заманының ең үздік соққышыларының бірі, 1939 жылы Ұлттық бейсбол даңқы залына сайланды. Барлық уақыттағы ең ұтымды соққышылардың бірі және оны соққыға түсіру өте қиын болған Килер, МЛБ тарихында соққыға соққы беру көрсеткіші бойынша ең жоғары нәтижеге ие, әр соққыдан кейін 63,17 соққыдан орташа есеппен өткен. Оның соққыдан кейінгі алаңға шығу көрсеткіші де барлық уақыттағы ең жақсы көрсеткіштердің бірі, Килер соққыдан кейін 70,66 рет алаңға шыққан, бұл көрсеткішпен Джо Сеуэллден кейін екінші орында тұр, ол да Даңқ залының мүшесі, ол әр соққыдан кейін 73,06 рет алаңға шыққан.

Ерте өмір

Уильям Генри О'Келлехер (кейін Килер деп америкалық есімге ауыстырды) 1872 жылдың 3 наурызында Нью-Йорктің Бруклин қаласында, троллейбус жолдарының бұрылысын басқаратын Уильям О'Келлехер ағаның ұлы болып дүниеге келді. Ол ерте жасынан бейсбол ойнады және бірінші курста мектеп командасының капитаны қызметін атқарды. Келесі жылы мектепті тастап, Нью-Йорк қаласының аймағында жартылай кәсіби бейсболмен айналысты.

Кәсіби бейсбол мансабы

1892 жылы маусымды Орталық Нью-Джерси лигасының «Плейнфилд Крессент Ситис» командасымен екінші жылы ойнағаннан кейін, ол Нью-Йорк штатының Бингемтон қаласындағы екінші лига командасына қосылды және маусым соңында «Нью-Йорк Гигантс» командасына шақырылды. 1893 жылғы маусымның басында жарақат алғандықтан, ол қайтадан екінші лигаға оралды, бірақ сол жылдың соңында «Гигантс» командасына қайта келді. Бастапқыда үшінші базада ойнаған, кейін ол аутфилдке көшті. Ол өте жылдам жұлдыз ретінде танылды және 1910 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін ойнады. Килердің соққы берушілерге берген кеңесі: «Көзіңді ашық ұстап, қарсыластың алаңгерлері жоқ жерге соққы бер». Оның 1898 жылғы маусымнан кейінгі карьералық соққы беру орташа көрсеткіші 0.385 – 1000-нан астам соққысы бар ойыншы үшін маусым соңындағы тарихтағы ең жоғары көрсеткіш. Ол карьерасы бойынша 0.341 соққы беру орташа көрсеткішін жинады, 2022 жылға дейін Билл Терри және Пит Браунингпен 11-орында болды. Ол 19 маусымда 16 рет 0.300-ден жоғары соққы берді және бір рет 0.400-ден жоғары соққы берді. Ол екі рет лиганың соққы беру орташа көрсеткіші бойынша және үш рет соққы саны бойынша көш бастады. Килер 1898 жылғы маусымда таңғажайып 206 жеке соққы берді, бұл рекордты Ичиро Сузуки 100 жылдан астам уақыттан кейін бұзды. Сонымен қатар, Килер жеті маусым бойы 0.400-ден жоғары базаға шығу көрсеткішін сақтады. 1910 жылы зейнеткерлікке шыққанда, Килер 2932 соққымен барлық уақытта үшінші орында болды, тек Кап Ансон мен Джейк Беклиден кейін. Ол 5 фут 4½ дюйм бойында және 140 фунт (64 кг) салмағында болғандықтан, ойынға қатысқан ең кішкентай ойыншылардың бірі болды, соның салдарынан оған лақап ат берілді. Килер 1939 жылы Бейсбол Даңқы залына сайланды. Ол The Sporting News журналының «100 ең ұлы бейсболшы» тізімінде 75-ші орынды иеленді. 1999 жылы ол «Үлкен лига бейсболының ғасырлық командасының» финалисі атанды. Соңғы ойынын 1910 жылы ойнағандықтан, ол екі тізімнің 100-ге кіретін ойыншылар арасында ең көнесі болды. Килерге салынған көптеген доптарды бондыру қабілеті болды, бұл оған соққыдан қашуға мүмкіндік берді; оның осы әдіспен соққыларды бұза отырып, жаяу әуесқойларға созылудың ұзақтығын ұзартудағы шеберлігі ережедегі өзгеріске түрткі болды. 1899 жылғы маусымда «Бруклин Супербас» командасы үшін 570 соққыда Килер тек екі рет ғана соққыға ұшырады, бұл МЛБ бір маусымдық рекорды – 285 АБ/К көрсеткіші. Нед Ханлонның «Балтимор Ориолс» командасында ол «Балтимор шабуылын» жетілдірді, онда ол допты жерге қатты соғып, жоғары секіруге жеткізеді, бұл оған бірінші базаға жетуге мүмкіндік берді. Билл Джеймс Килердің бастапқы «Ориолс» командасына және командаласы Джон МакГроуға «соққы беріп, қашу» стратегиясын енгізгенін болжады. Джеймс теориясына сәйкес, Бостонның Томми Маккарти бірінші болып «соққы беріп, қашу» әдісін қолданған. Маккарти оны Джон Монтгомери Уордқа үйретті, ол оны Килерге үйретті. XIX ғасырдың аяғындағы қуатты «Балтимор Ориолс» командасын құру кезінде менеджер Нед Ханлонға команданың меншік үлесі және өз командасын құруға еркіндік берілді. Бейсбол тарихындағы ең бір жақты саудалардың бірінде Ханлон Бруклиннен Дэн Браутерс пен Килерді Билли Шиндл мен Джордж Тредуэйге алмастырды. Килер мен оның «Ориолс» командасынан алты командаласы ақырында Даңқ залына енгізілді. 1897 жылы Килер маусымның басында 44 ойындық соққы беру сериясын жасады, бұл Билл Даленнің 42 ойындық соққы беру рекордын бұзды. Килер 1896 жылғы маусымның соңғы ойынында соққы берді, бұл оған Ұлттық лига рекордын – 45 ойындық соққы беру сериясын жасауға мүмкіндік берді. Бұл көрсеткішті 1941 жылы 56 ойындық сериясы бар Джо ДиМаджио басып өтті. 1978 жылы Пит Роуз Килердің 44 ойыннан тұратын бір маусымдық рекордын теңестірді. Бейсболда басқа ешбір ойыншы мұндай жетістікке жеткен емес. Килер сонымен қатар 200 немесе одан да көп соққы берген сегіз маусым қатарынан өткізді, бұл рекордты 2009 жылы Ичиро Сузуки бұзды. 1901 жылы Бан Джонсон Америка лигасын құрғанда, алғашқы әрекеттерінің бірі Ұлттық лигаға шабуыл жасап, олардың жұлдыздарына үлкен келісімшарттар ұсынды. 1901 жылы Килер Америка лигасының сегіз жаңа клубының алтысынан ұсыныстар алды, соның ішінде Чикагодан екі жылға маусымға 4300 долларға (қазіргі шарттармен). Килер Бруклинде қалды және 1903 жылға дейін жаңа лигаға өтпеді, ол «Нью-Йорк Хайленджерс» командасымен келісімшарт жасады (1913 жылы «Янкиз» деп аталды). 1905 жылы Килер «Янкиз» командасының бір маусымдағы ең көп құрбандық соққысы рекордын – 42 соққымен жаңартты. Килер 1908 және 1909 жылдардағы маусымдарда «Янкиз» командасының капитаны болды. Килер 1909 жылға дейін «Гайленджерс» командасында ойнады және 1910 жылы «Нью-Йорк Гигантс» командасымен ойнады. Килер 1911 жылы Шығыс лигасының «Торонто Мейпл Лифс» командасы үшін 39 ойында 43 соққы берді.

In 1892, after beginning the season playing his second year with the Plainfield Crescent Cities of the Central New Jersey League, he joined the minor league team in Binghamton, New York, and he was called up to the New York Giants at the end of the season. After a trip back to the minors because of an injury at the start of the 1893 season, he returned to the Giants later that year. Initially a third baseman, he later moved to the outfield. He quickly established himself as a star, and played until retiring in 1910. Keeler's advice to hitters was "Keep your eye clear, and hit 'em where they ain't"—"they" being the opposing fielders. His .385 career batting average after the 1898 season is the highest average in history at season's end for a player with more than 1,000 hits (1,147 hits). He compiled a .341 career batting average, tied for 11th with Bill Terry and Pete Browning as of 2022. He hit over .300 16 times in 19 seasons, and hit over .400 once. He twice led his league in batting average and three times in hits. Keeler had an amazing 206 singles during the 1898 season, a record that stood for more than 100 years until broken by Ichiro Suzuki. Additionally, Keeler had an on base percentage of greater than .400 for seven straight seasons. When Keeler retired in 1910, he was third all time in hits with 2,932, behind only Cap Anson and Jake Beckley. He was one of the smallest players to play the game, standing 5 feet 4½ inches and weighing 140 pounds (64 kg), resulting in his nickname. Keeler was elected to the Baseball Hall of Fame in 1939. He appeared as number 75 on The Sporting News' list of the "100 Greatest Baseball Players". In 1999, he was named as a finalist to the Major League Baseball All Century Team. Having played his last game in 1910, he was the most chronologically distant player on both Top 100 lists. Keeler had the ability to bunt most balls pitched to him, enabling him to avoid striking out; his skill at prolonging at bats by fouling pitches off with this method was the impetus for the rule change that made a foul bunt with two strikes a strikeout. In the 1899 season for the Brooklyn Superbas, in 570 at bats, Keeler struck out only twice, setting an AB per K mark of 285, an MLB single season record. With Ned Hanlon's Baltimore Orioles, he perfected the "Baltimore chop", in which he would chop the ball into the ground hard enough to cause a high bounce, which enabled him to reach first base before a fielder could glove the ball and throw him out. Bill James speculated that Keeler introduced the hit and run strategy to the original Orioles and teammate John McGraw. In James' theory, Boston's Tommy McCarthy was the first manager to make wide use of the hit and run. McCarthy then taught it to John Montgomery Ward, who taught it to Keeler. In forming the powerful original Baltimore Orioles of the late 19th century, manager Ned Hanlon was given an ownership stake in the team and a free rein to form his team. In one of the most one sided trades in baseball history, Hanlon obtained Dan Brouthers and Keeler from Brooklyn in exchange for Billy Shindle and George Treadway. Keeler and six of his teammates from the Orioles were eventually inducted into the Hall of Fame. In 1897, Keeler had a 44 game hitting streak to start the season, breaking the previous single season record of 42 set by Bill Dahlen. Keeler had a hit in his final game of the 1896 season, giving him a National League record 45 game hitting streak. This mark was surpassed by Joe DiMaggio in 1941, who had a 56 game hitting streak. In 1978, Pete Rose tied Keeler's single season mark of 44 games. No other player in baseball has ever matched this feat. Keeler also had eight consecutive seasons with 200 hits or more, a record broken by Ichiro Suzuki in 2009. In 1901, when Ban Johnson formed the American League, one of the first acts was to raid the National League and offer their stars big contracts. In 1901, Keeler received offers from six of the eight new American League clubs, including an offer from Chicago for two years at $4,300 a season ($ in current dollar terms). Keeler remained in Brooklyn and did not actually jump to the new league until 1903, when he signed with the New York Highlanders (renamed the Yankees in 1913). In 1905, Keeler set the Yankees team record for most sacrifice hits in a season with 42. Keeler was the Yankees' captain during the 1908 and 1909 seasons. Keeler remained with the Highlanders through 1909, and played the 1910 season with the New York Giants. Keeler played in 1911 for the Eastern League's Toronto Maple Leafs, and had 43 hits in 39 games.

Кейінгі өмірі

1901 және 1902 жылдары, әлі белсенді ойыншы бола тұра, Килер Манхэттен Джасперс бейсбол командасының бас жаттықтырушысы болды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Килер Супербас және Бостон Брейвз командаларында, сондай-ақ Бруклиннің Федералдық лига командасы – Тип Топс үшін скаут және жаттықтырушы болып жұмыс істеді. Ол ойыншылық карьерасын аяқтағаннан кейін байлыққа ие болды және тау-кен кәсіпорындарына, жылжымайтын мүлікке және басқа да жобаларға инвестиция салды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі экономикалық дағдарыс кезінде оның жылжымайтын мүлігі құнын жоғалтты, және қайтыс болған кезде ол бауырларымен бірге балалық шағының үйін сатуға мәжбүр болды. Килер Еліктер мен Колумб рыцарларының қайырымдылық және қорғау орденінің мүшесі болды. Килер өмірінің соңғы бес жылында туберкулез және эндокардиттен зардап шекті. 1922 жылдың соңына қарай оның денсаулығы нашарлап, жаңа жылға дейін тірі қалуы күмәнді болды. Жаңа жыл қарсаңында ауыр сырқаттанған Килер, жаңа жыл келген кезде көшеде қоңыраулар мен сиреналардың дыбысын естіді. Ол орнынан тұрып, ағасына: «Көріп тұрсың ба, жаңа жыл келді, мен де келдім – әлі де тірімін!» деді. Біраз уақыттан кейін Килер 50 жасында қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Куинс қаласындағы Кальварий зиратында жерленген. Килер Роберт Руарктің «Соққыны олар жоқ жерге бағытта» әңгімесінде және Огден Нэштің «Кешегі күнге тізімге тұр» өлеңінде еске алынады.