Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1598 – 1673 жылдары өмір сүрген ағылшын судьясы және саясаткері.
English judge and politician (1598–1673)
Сер Оливер Сент-Джон (c. 1598 – 31 желтоқсан 1673) 1640-53 жылдары Парламент палатасында отырған ағылшын судьясы және саясаткері болды. Ол Англия азамат соғысында Парламенттік мақсатты қолдады.
Sir Oliver St John ('/s//ɪ//n//d//ʒ//ə//n/; c. 1598 – 31 December 1673) was an English judge and politician who sat in the House of Commons from 1640 53. He supported the Parliamentary cause in the English Civil War.
Ерте өмір
Сент-Джон Оливер Сент-Джон Кейшоу мен оның әйелі Сара Булкелидің ұлы, Бедфордширдің Оделл қаласынан Эдвард Булкелидің қызы және Питер Булкелидің қарындасы. Оның қарындасы Элизабет Сент-Джон 1636 жылы пастор Самуэль Уайтингке үйленді және Бостон, Массачусетс қаласына көшіп кетті. Ол 1616 жылы Кембридждегі Квинс колледжіне оқуға қабылданды, ал 1619 жылғы 22 сәуірде Линкольн қонақүйіне қабылданды. 1626 жылы ол адвокаттық құқық алды. Сент-Джон сотпен наразылық тудыратын жарияланымға байланысты қиындыққа тап болған және болашақ белгілі көшбасшылар Джон Пим мен Лорд Сеймен байланыс жасаған болуы мүмкін. 1638 жылы ол Джон Хэмпденді, сондай-ақ оның әріптес адвокаты Роберт Холборнды, Кеме ақысын төлеуден бас тартқаны үшін қорғады. Осы оқиғада ол өзін жетекші адвокат ретінде таныстырды. Сол жылы ол екінші әйелі ретінде Оливер Кромвельдің туысы Элизабет Кромвеллге үйленді, оның бірінші әйелі де Кромвельмен алыс туысқандық байланыста болған. Бұл неке Кромвельмен жақын достық қарым-қатынас орнатуға әкелді.
St John was the son of Oliver St John of Cayshoe and his wife Sarah Bulkeley, daughter of Edward Bulkeley of Odell, Bedfordshire and sister of Peter Bulkeley. His sister, Elizabeth St John, married Reverend Samuel Whiting and emigrated to Boston, Massachusetts in 1636. He matriculated from Queens' College, Cambridge at Lent 1616, and was admitted at Lincoln's Inn on 22 April 1619. He was called to the bar in 1626. St John appears to have got into trouble with the court in connection with a seditious publication, and to have associated himself with the future popular leaders John Pym and Lord Saye. In 1638 he defended John Hampden, along with co counsel Robert Holborne, on his refusal to pay Ship Money, on which occasion he made a notable speech which established him as a leading advocate. In the same year, he married as his second wife, Elizabeth Cromwell, a cousin of Oliver Cromwell, to whom his first wife also had been distantly related. The marriage led to an intimate friendship with Cromwell.
Саяси мансап
1640 жылдың сәуір айында Сент-Джон қысқа парламентте Тотнес округінен парламент мүшесі болып сайланды. 1640 жылдың қараша айында ол Тотнес округінен ұзақ парламентке қайта сайланды. Ол Хэмпден мен Пиммен тығыз одақтасып, әсіресе Кеме ақысы салығына қарсы күресті. 1641 жылы король оның қолдауын қамтамасыз ету үшін Сент-Джонды бас солиситор етіп тағайындады. Бұл оны Томас Вентворттің, 1-ші Страффорд графының импичментіне қатысуына және Халық палатасындағы халықтық партия ұсынған заң жобаларын дайындауға кедергі келтірмеді. Соның салдарынан 1643 жылы ол бас солиситор лауазымынан босатылды. Ол Страффордқа қарсы қудалау шешімін қарапайым негізде қорғады, себебі заңның қорғауына лайық емес, тым қауіпті адамдар бар еді; ол Халық палатасына: «Түлкілер мен қасқырлардың басын қию ешқашан қатыгездік немесе жамандық деп есептелмеген» деді. Эдвард Хайд, 1-ші Кларендон графы, ол аттанерге дауыс берген болса да, кейіннен Сент-Джонның сөйлеген сөзін, мүмкін, Халық палатасындағы ең варварлық және адамдық емес сөз ретінде айыптады. Азамат соғысы басталғанда Сент-Джон парламенттік көшбасшылардың бірі ретінде танылды. 1647 жылы парламент пен армия арасындағы жанжал кезінде ол соңғысының жағына шықты және 1649 жылы Прайдтың тазалауынан тыс қалды. Осы кезеңде ол Кромвельдің сеніміне ие болды. Кромвельден басқа, оның жақын достары болған жоқ: оның мінезі суық және қатал деп сипатталды, ал ол өзінен кем талантты деп есептегендерге шыдамсыздық танытты.
In April 1640, St John was elected Member of Parliament for Totnes in the Short Parliament. He was re elected MP for Totnes for the Long Parliament in November 1640. He acted in close alliance with Hampden and Pym, especially in opposition to the impost of Ship Money. In 1641, with a view to securing his support, the king appointed St John solicitor general. This did not prevent him from taking an active role in the impeachment of Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford, and in preparing the bills brought forward by the popular party in the House of Commons. As a result, he was dismissed from the office of Solicitor General in 1643. He defended the decision to proceed against Strafford by way of attainder on the simple ground that there are people who are too dangerous to be given the benefit of the law; he told the Commons: "it was never accounted cruelty or foul play for foxes and wolves to be knocked on the head." Edward Hyde, 1st Earl of Clarendon, although he may have voted in favour of the attainder, later denounced St. John's speech as perhaps the most barbarous and inhumane ever made in the House of Commons. On the outbreak of the Civil War, St John became recognised as one of the parliamentary leaders. In the quarrel between the parliament and the army in 1647 he sided with the latter, and was not excluded under Pride's Purge in 1649. Throughout this period he enjoyed Cromwell's confidence. Apart from Cromwell, he had few close friends: his manner was described as cold and forbidding, and he had little patience with those he regarded as less gifted than himself.
Сот және басқа қызмет
1648 жылы Сент-Джон жалпы соттардың бас судьясы болып тағайындалды және содан бастап өзін сот жұмысына толыққанды арнады. Ол король I Карлдың ісін қарау комиссарларының бірі болудан бас тартты және Ұлттық Достастықтың құрылуына ешқандай қатысы болмады. 1651 жылы ол Гаагаға сапар шекті, онда Англия мен Голландия Республикасы арасында саяси одақ жасау үшін миссияны жетекшілік етті (Вальтер Стриклендпен бірге, Джон Турло оның хатшысы болып жұмыс істеді). Миссия толығымен сәтсіз аяқталып, Бірінші ағылшын-голландия соғысына әкеп соқты. Сол жылы ол Шотландиямен одақ жасау туралы ұсыныстан кейін де осындай келіссөздерді табысты жүргізді. 1651 жылы ол Кембридж университетінің канцлері болды және 1660 жылға дейін осы қызметте қалды. Ол өзінің өткен қызметі туралы есеп жариялады («Оливер Сент-Джонның ісі», 1660), және бұл өзінің қорғанысы оған мемлекеттік қызметтен шеттетутен басқа жазадан құтылуға көмектесті. Ол 1662 жылға дейін Нортгемптонширдегі шалғайдағы үйіне зейнетке шықты, содан кейін Англиядан Базельге (Швейцария), одан кейін Аугсбургке (Германия) кетті.
In 1648 St John was appointed Chief Justice of the Common Pleas and from then on he devoted himself to his judicial duties. He refused to act as one of the commissioners for the trial of King Charles I, and had no hand in the constitution of the Commonwealth. In 1651 he went to The Hague, where he led the mission (alongside Walter Strickland, with John Thurloe acting as his secretary) to negotiate a political union between England and the Dutch Republic. The mission failed entirely, leading to the First Anglo Dutch War. In the same year he successfully conducted a similar negotiation with Scotland, after the Tender of Union. He became Chancellor of Cambridge University in 1651 and retained the post until 1660. He published an account of his past conduct (The Case of Oliver St John, 1660), and this apologia enabled him to escape any retribution worse than exclusion from public office. He retired to his country house in Northamptonshire until 1662, when he left England and went to Basel, Switzerland and afterwards to Augsburg, Germany.
Отбасы
Сент-Джон алғашқыда Джоанна Алтхамға, Эссекстің Латтоннан сэр Джон Алтхамның жалғыз қызына үйленді және олардан екі ұл мен екі қызы болды. 1638 жылы Генри Кромвельдің қызы Елизаветаға үйленді, олардың екі баласы болды. Ол 1645 жылы Дэниел Оксенбридждің қызы Элизабет Оксенбриджге үйленді. Сент-Джон ежелгі әулеттің ең көне тармағына жататын. Екі тармақ болды: Бедфордширдегі Блетсонің Сент-Джондары және Уилтширдегі Лидиард Трегоздің Сент-Джондары, екеуі де Оксфордширдегі Стэнтон Сент-Джонның Сент-Джондарының ұрпақтары. Оливер Сент-Джон 1559 жылы Блетсо бароны Сент-Джон атанған Оливер Сент-Джонның шөбересі болды. 1624 жылы Болингброк графы атанған 4-ші баронның алыс туысы Оливер Англия азамат соғысының парламенттік тарапында белсенді қатысты, оның ұлы, 5-ші барон Сент-Джон Эджхилл шайқасында қаза тапты. Оливер корольмен Маргарет Бошамптың (Блетсодан) арқылы алыс туыс болды, ол Генри VII-нің әжесі болды, ал оның бірінші күйеуі Лидиард Трегозеден сэр Оливер Сент-Джон (1437 жылы қайтыс болды) болды.
St John married firstly Johanna Altham, only daughter of Sir John Altham of Latton, Essex, and by her had two sons and two daughters. In 1638 he married Elizabeth, daughter of Henry Cromwell, with whom he had two children. After her death he married, in 1645, Elizabeth Oxenbridge, daughter of Daniel Oxenbridge. St John belonged to the senior branch of an ancient family. There were two branches: the St Johns of Bletsoe in Bedfordshire, and the St Johns of Lydiard Tregoze in Wiltshire, both descendants of the St Johns of Stanton St John in Oxfordshire. Oliver St John was the great grandson of Oliver St John, who had been created Baron St John of Bletso in 1559. A distant cousin of the 4th Baron who was created Earl of Bolingbroke in 1624, Oliver took an active part on the parliamentary side of the English Civil War, his son, the 5th Baron St. John killed at the Battle of Edgehill. Oliver was a distant cousin of the King through Margaret Beauchamp of Bletso, grandmother of Henry VII, whose first husband was Sir Oliver St. John of Lydiard Tregoze (died 1437).
Шығармалық бейнелер
Оливер Сент-Джон Роберт Уилтонның 2013 жылдың мамырында Corvus басылымы арқылы Atlantic Books баспасынан жарық көрген "Сатқыштар алаңы" кітабында екінші дәрежелі рөлде ойнайды.
Oliver St John plays a minor role in Traitor's Field by Robert Wilton, published in May 2013 by Corvus, an imprint of Atlantic Books.