Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уилфрид Говард Меллерс (26 сәуір 1914 – 17 мамыр 2008) – ағылшын музыка сыншысы, музыктанушы және композитор.
English music critic and composer (1914–2008)
Wilfrid Howard Mellers (26 April 1914 – 17 May 2008) was an English music critic, musicologist and composer.
Ерте өмір
Уорикширдің Лимингтон қаласында туған Меллерс жергілікті Лимингтон колледжінде білім алды, кейін Кембридждегі Даунинг колледжінде стипендия жеңіп оқыды, онда ол Ф. Р. Ливиспен ағылшын тілін үйренді. Ол үш жыл Ливистермен бірге тұрып, музыкалық білім алуын жалғастырды. Меллерс Оксфордта Эгон Веллес пен Эдмунд Руббрадан жеке композиция сабақтарын да алды. 1938 жылдан бастап Дартингтон-холлда сабақ берді, ал 1940 жылдың қыркүйегінде Вера Мюриэл Хоббсқа үйленді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол ар-ождан құпиялылығынан туындаған наразылық ретінде шаруалық жұмыстармен айналысты.
Born in Leamington, Warwickshire, Mellers was educated at the local Leamington College and later won a scholarship to Downing College, Cambridge, where he read English under F. R. Leavis. He later lodged with the Leavises for three years while pursuing a Music degree. Mellers also took private composition lessons in Oxford from Egon Wellesz and Edmund Rubbra. From 1938 he taught at Dartington Hall, and in September 1940 he married Vera Muriel Hobbs. He spent the Second World War working on the land as a conscientious objector.
Мансап
1936 жылдың қыркүйек айындағы санынан бастап Ливистің "Scrutiny" журналына көптеген мақалалар жазғаннан кейін, ол 1942 жылдың қаңтарында шығарылған редакциялық алқаға мүше болып кірді және 1948 жылдың желтоқсанындағы санына дейін сол қызметте қалды. Меллерс сондай-ақ "New Statesman", "The Listener", "The New Republic", "The Times Literary Supplement" және "The Musical Times" басылымдарында тұрақты түрде сыншы және рецензент ретінде жазды. 1960 жылдан бастап екі жыл бойы Америкада Питтсбург университетінде Эндрю Меллонның арнайы профессоры болып жұмыс істеді. Оның кейінгі кітаптары – "Бах және Құдайдың биі" (1981), "Бетховен және Құдайдың дауысы" және "Воан Уильямс және Альбионның дауысы" (1989) көрнекі әлеуметтік және философиялық негіздерден туындады, "рухани, бірақ нақты діни емес" делінген "The Times" газетінде. "Between Old Worlds and New" (1997) жинағында оның эпизодты жазбалары мен шығармалар тізімі бар. Оның соңғы кітабы "Celestial Music" (2002) – діни шедеврлерді зерттеу. Онда джаз триосы, скат әншісі, хор, колоратура сопраносы, оркестр және электрондық құрылғылар біріктірілген. "Shaman Songs" (1980) флейталар (саксофондармен бірге), клавиатуралар, электр бас гитарасы және соққы аспаптары үшін жазылған, Барбара Томпсон мен оның "Jazz Paraphernalia" тобы үшін арналған. Виртуоздық және кең ауқымды "Natalis Invicti Solis" (1969) соло фортепианоға жазылған, онда Нью-Мексикодағы Тева үндістерінің жүгері билерінен материалдар қолданылған. Органға арналған "Opus Alchymicum" (1969) – оның екінші ірі масштабты клавиатуралық туындысы, онда Юнг түсіндірген алхимиялық зерттеулердің принциптері музыкалық процестердің бастапқы нүктесі ретінде пайдаланылған. Оны Кевин Бойер орындаған. Тағы бір маңызды ірі көлемді шығарма – "Sun flower: The Divine Tetrad of William Blake" (1972 3), соло дауыстар мен оркестр үшін, Роджер Карпентер оны өзінің magnum opus деп сипаттаған. 1949 жылғы виола мен фортепианоға арналған сонатаны Сара Джейн Брэдли мен Джон Ленехан орындаған.
After writing many articles for Leavis's journal Scrutiny since the September 1936 issue, he appeared on the editorial board of the January 1942 issue, and continued in that position until the December 1948 issue. Mellers also wrote regularly as a critic and reviewer for New Statesman, The Listener, The New Republic, The Times Literary Supplement and The Musical Times. From 1960 for two years he lived and worked in America as Andrew Mellon visiting professor of music at the University of Pittsburgh. His later books Bach and the Dance of God (1981), Beethoven and the Voice of God and Vaughan Williams and the Voice of Albion (1989) proceeded from visionary social and philosophical bases, "spiritual if not specifically religious", commented The Times. Between Old Worlds and New (1997) collects his occasional writings and includes a list of compositions. His final book, Celestial Music (2002) was a study of religious masterpieces. combines a jazz trio with scat singer, chorus, coloratura soprano, orchestra and electronic devices. Shaman Songs (1980) is scored for flutes doubling saxophones,keyboards, electric bass and percussion and was written for Barbara Thompson and her Jazz Paraphernalia. The virtuosic and extensive Natalis Invicti Solis (1969) for solo piano uses corn dances of the Tewa Indians of New Mexico for some of its material. Opus Alchymicum (1969) for organ, his second large scale keyboard work, uses the principles of alchemical studies interpreted by Jung as a starting point for musical processes. It has been recorded by Kevin Bowyer. Another notable large scale piece is Sun flower: The Divine Tetrad of William Blake (1972 3) for solo voices and orchestra, described by Roger Carpenter as his magnum opus. The 1949 Sonata for viola and piano has been recorded by Sarah Jane Bradley and
John Lenehan.