Эбен Самнер Дрейпер: Массачусетс губернаторы және кәсіпкер
Eben Sumner Draper
Эбен Самнер Дрейпер – Массачусетс штатының 44-ші губернаторы, кәсіпкер және саяхатшы. Draper Corporation компаниясының басшысы, мақта тоқыма машиналарын өндіруші.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық саясаткер
American politician
Эбен (кейде қате Ебенизер) Самнер Дрейпер (17 маусым 1858 – 9 сәуір 1914) – Массачусетс штатының американдық кәсіпкері және саясаткері. Ол көп жылдар бойы кейін Дрейпер корпорациясы аталған компанияның басшысы болды, ол 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында әлемдегі мақта матасын өңдеу машиналарын өндірушісінің ірі компаниясы еді. Ол 1909 жылдан 1911 жылға дейін Массачусетс штатының 44-ші губернаторы қызметін атқарды.
Eben (sometimes incorrectly Ebenezer) Sumner Draper (June 17, 1858 – April 9, 1914) was an American businessman and politician from Massachusetts. He was for many years a leading figure in what later became the Draper Corporation, the dominant manufacturer of cotton textile process machinery in the world during the late 19th and early 20th centuries. He served as the 44th governor of Massachusetts from 1909 to 1911.
Ерте өмір және мансап
Эбен Самнер Дрейпер 1858 жылдың 17 маусымында Массачусетс штатының Хопдейл қаласында Джордж және Ханна Б. (Тун) Дрейпер отбасында дүниеге келді. Оның ағалары – Уильям Ф. Дрейпер, ол генерал және АҚШ өкілі болды, және Джордж А. Дрейпер, ол оның отбасылық бизнесті басқаруға көмектесті. Ол Хопдейлдің мемлекеттік мектептерінде, Алленнің Вест-Ньютон мектебінде және Массачусетс технология институтының 1880 жылғы түлектерінің қатарында білім алды. Эбен Дрейпер бітірген кезде, оның әкесі әлемдегі ең ірі мақта машиналарын жасау зауытын басқарды. Дрейпер үш жыл түрлі мақта фабрикаларында шәкірт болып жұмыс істеп, мақта өндірісінің барлық қыр-сырын үйренді, содан кейін әкесінің фирмасында серіктес болды. Хопдейл компаниялары біріккен кезде, Дрейперге сату бөлімін басқару тапсырылды. Бірақ Уильям Дрейпер көбінесе қатыспайтын иесі болды, алдымен АҚШ Конгресінде, содан кейін Италиядағы АҚШ елшісі қызметін атқарды. Отбасылық бизнес 1890 жылдары қайта ұйымдастырылды (тарихшы Уильям Такер оны Эбен мен оның ағасы Джордж жасаған "төңкеріс" деп сипаттады), осы кезде Эбен Дрейпер оның президенті болды. Хопдейл сол кезде үлгілі компаниялық қала ретінде танылды. Дрейперлер қаладағы көптеген үйлерге ие болды, бірақ фабрика жұмысшыларынан тым жоғары жалға ақы алмай, қызметкерлеріне медициналық көмек сияқты қызметтер ұсынды.
Eben Sumner Draper was born in Hopedale, Massachusetts on June 17, 1858, the third and youngest son of George and Hannah B. (Thwing) Draper. His brothers were William F. Draper, who would become a general and a U. S. representative, and George A. Draper, with whom he would control the family business. He was educated in the public schools of Hopedale, in Allen's School at West Newton, and in the class of 1880 of the Massachusetts Institute of Technology. By the time Eben Draper graduated, his father controlled the largest plant for manufacturing cotton machinery in the world. Draper spent three years in apprenticeship in various cotton mills learning all he could about cotton manufacturing before being made a partner in his father's firm. When the Hopedale companies organized into one, Draper was given charge of the selling department. William Draper, however, was a largely absentee owner, serving first in the United States Congress and then as United States Ambassador to Italy. The family business was reorganized (historian William Tucker describes it as a "coup" by Eben and his brother George) in the 1890s, at which time Eben Draper became its president. Hopedale as at the time seen as a model company town. The Drapers owned most of the housing in the town, but did not charge excessive rents to the factory workers, and offered services such as medical care to their employees.
Саясатта
Дрейпер 1898 жылғы испан-американ соғысына дейін және оның кезінде Массачусетс кадеттерінің бірінші корпусында қатардағы сарбаз болып қызмет етті, сондай-ақ Массачусетс еріктілер қауымдастығының президенті болды. Ол 1900 жылғы президенттік сайлауда президенттік сайлаушы ретінде қызмет етті, қайтадан Маккинлиді қолдады. Губернатор болып қызмет еткен кезеңде Дрейпер Гилдтің штаттық еңбек статистикасы бюросына ұсынған жұмысшылардың мүддесін қорғайтын үміткерін қабылдамады. 1908 жылы Дрейпер демократ Джеймс Х. Вахиге қарсы сайланды. Вахи Луис А. Фротингем сияқты тағы бір кәсіпкерлікке бейім консерватордың қатысуымен Республикалық партияның саясаттағы ақшаның ықпалын көрсетіп тұрғанын сынады. Демократтар нашар ұйымдастырылған, Вахи, Уотертауннан шыққан ирланд-американдық, ескі демократтар мен Бостонның саяси машинасынан қолдау алмады, ал Дрейпер 60 000 дауыспен жеңіске жетті. Дрейпердің губернатор ретіндегі екі мерзімі Республикалық партиядағы жіктерді тереңдетті. Ол жұмысшылардың мүддесін қорғайтын заңдарға вето қойды, соның ішінде мердігерлерге жұмыс уақытын ұзартуға мүмкіндік беретін ережелерді жою туралы заңға да вето қойды, ал партия бақылауындағы заң шығарушы орган апталық жұмыс уақытын 56 сағаттан 54 сағатқа дейін қысқарту туралы заңды қабылдаудан бас тартты. Бұл ұстанымдар штаттың қалалық орталықтарында қолдаудың азаюына әкелді, бірақ ол 1909 жылы Вахиден жеңіске жетіп, бұрынғыдан азайған үлесте жеңді. Дрейпер Бостон және Мэн темір жолының Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолымен де-факто бірігуін заңдастыратын заңға қол қойды, бұл сол кезде монополиялық бизнес практикасы ретінде қарастырылды.
Draper served as a private in the Massachusetts First Corps of Cadets before and during the 1898 Spanish–American War, serving as president of the Massachusetts Volunteer Association. He also served in the presidential election of 1900 as a Presidential elector, again supporting McKinley. While acting as governor, Draper rejected a pro labor nominee chosen by Guild for the state's bureau of labor statistics. In 1908, Draper was elected Governor, standing against Democrat James H. Vahey. Vahey attacked the Republican ticket, which included another pro business conservative in Louis A. Frothingham, as demonstrative of the influence of money in politics. The Democrats were otherwise poorly organized, with Vahey, an Irish American from Watertown failing to get support from old line Democrats and the Boston political machine, and Draper won a comfortable (60,000 vote) victory in a fairly listless campaign. Draper's two terms as governor deepened the divisions in the Republican party. He vetoed pro labor bills, including one that would have closed a contractor loophole allowing extended work hours, and the party controlled legislature refused to enact a bill lowering the maximum weekly work time from 56 to 54 hours. These positions led to a loss of support in the state's urban centers, but did not prevent him from winning reelection over Vahey in 1909, albeit by a reduced margin. Draper also signed a bill legalizing the de facto merger of the Boston and Maine Railroad with the New York, New Haven and Hartford Railroad, signaling approval of what were seen then as monopolistic business practices.
Кейінгі жылдар
1910 жылғы сайлауда партиялық даулар жарылысқа ұшырады. Бостондық кәсіпкер Юджин Нобл Фосс Республикалық партиядан шығып, Демократтар партиясынан сайлауға түсіп, науқанын өзі қаржыландырды. Ол, негізінен бір мәселелі кандидат ретінде, тарифтік реформаны, әсіресе Канадамен саудадағы өзара ықпалдастықты қамтамасыз етуді көздеді. Үшінші мерзімге сайлауға түскен Дрейпер жергілікті сүт шаруаларын теміржолдың сүт тасымалдау тарифтерін көтеруіне рұқсат бергенімен ашуландырды. Бұл наразылықтарға және Бостон аймағына сүт жеткізуге уақытша тыйым салуға әкелді, ал Дрейпер теміржол басшылығының баға саясатын сынап, нашар қарсылық көрсетті. Фосс губернаторлық сайлауда 32 000 дауыспен жеңіске жетті, бірақ оның жеңісі басқа ешбір жерде демократтардың табысына әкелмеді. Дрейпер отбасылық бизнестің басқарушы директоры қызметін жалғастырды. 1913 жылы ол республикашыл Мюррей Крейннің АҚШ Сенатына үміткер болып қарастырылды. Партия, сол кезде өзінің қатал консервативті фракциясының бақылауында болды (және сенаторларды сайлайтын заң шығарушы органға ие болды), Джон У. Уиксті таңдады. Оның компаниясы 1912 жылы ереуіл ұйымдастырған Дүниежүзілік өнеркәсіптік жұмысшылар (IWW немесе "Wobblies") еңбек ұйымының назарына түсті. Олар жоғары жалақы мен жұмыс аптасын қысқартуды талап еткенімен, ереуілдің саяси маңызы да болды: IWW Дрейперді губернатор болып тұрған кезіндегі протекционистік және еңбекке қарсы шаралары үшін нысанаға алды. Дрейпер компаниясының бұрынғы қызметкерлері Никола Сакко мен Бартоломео Ванцетти осы және Дрейпер компаниясына қатысты басқа да бірнеше ереуілдерге белсенді қатысты.
The 1910 election saw the party divisions lead to a fracture. Eugene Noble Foss, a Boston businessman, bolted the Republican Party, and ran for election as a Democrat, effectively self financing his campaign. He ran as an essentially single issue candidate, seeking tariff reform, in particular reciprocity in trade with Canada. Draper, running for a third term, upset local dairy farmers by allowing the railroads to raise rates on milk shipments. This led to protests and a brief embargo of deliveries to the Boston area, which Draper countered weakly by criticising railroad management for its pricing tactics. Foss won the governor's race by a 32,000 vote margin, but his win was not reflected in Democratic gains anywhere else. Draper continued to serve as the managing head of the family business. He was considered a candidate for the United States Senate seat of fellow Republican Murray Crane in 1913. The party, then under the control of its hardline conservative faction (and in control of the legislature, which then elected senators), chose John W. Weeks. His company became the focus of labor organization by the Industrial Workers of the World (IWW, or "Wobblies"), who engineered a strike in 1912. Although they nominally sought higher wages and a shorter work week, there was a political dimension to the strike: the IWW specifically targeted Draper because of his protectionist and anti labor actions taken while governor. Both Nicola Sacco, a former employee of The Draper Company, and Bartolomeo Vanzetti were very active in this strike and several others that affected The Draper Company.